Opinions

Jammer, deze film had zo veel beter kunnen zijn met een behoorlijk plot. Johnson verdient dat gewoon.

En buiten dat, het doet haast fysiek pijn om een acteur als Walken te zien hannesen in dit soort derderangs productie. Zo zonde.

Indrukwekkend geacteerd, vooral door Matthias Schoenaerts - het is al vaker gezegd, maar dat maakt het niet minder waar. En ook met een echt - hoe zal ik het zeggen - bijzondere scene erin, die voor een man bijna fysiek pijnlijk zijn om naar te kijken - het zit dan wel tussen je oren, maar je voelt het toch. Maar belangrijker dat daarna ook de psychische pijn van de Rundskop voelbaar wordt gemaakt. En de parallel met de stieren - en daarmee de link naar de hormoonmaffia - is mooi gevonden.

Maar er zijn ook minder sterke punten aan de film. Ik vind het verhaal echt wat aan de warrige en onduidelijke kant. Onevenwichting is misschien ook wel een terecht woord - de film lijkt geen keuze te maken tussen wat dan wel het hoofdthema zal zijn, of misschien toch nog een van de meerdere subplotjes. En diepere lagen - ik hoor iemand over 'de onafwendbaarheid van het lot', tsja. Ik zie het er niet in - en het is ook niet nodig, het hoofdthema is echt genoeg voor de film.

En wat me ook wat tegenvalt is dat de jonge Jacky, Diederik, Bruno of Lucia geen van allen in de verte lijken op de oude - ik herken er tenminste niets in. Daar was in Vlaanderen toch wel een betere gelijkenis voor te vinden geweest, zou ik toch denken.

Jammer - maar geen minpunt voor deze film - vind ik ook nog eens dat de toonzetting weer zo donker, depressief is - zoals de uitstraling van de hele streek rond Luik dat effect altijd op me heeft. Doet me ook erg denken aan De Helaasheid - ook daarin wordt de sfeer zo donker aangezet dat je zou denken dat er in Belgie niks goeds meer te vinden is, niks te lachen valt. Het schreeuwt om een vrolijke, zonnige film uit Belgie - daar wacht ik op. Waar ik al mee begon, het is geen minpunt voor deze film - want heel mooi en consequent opgebouwd - maar, nog een donkere film uit Belgie en ik doe het hele land qua film in de boycot.

Als laatste nog, de scene bijna aan het einde, als Diederik van de trap af komt, die vond ik mooi gefilmd - mooi shot, mooi gedaan.

Het vlakke verhaal maakt de film saai. Er gebeurt gewoon te weinig, er zit te weinig spanning in, er gebeurt niks interessants. Justin Timberlake doet het op zich niet onaardig, maar er is te weinig verhaal om zijn rol interessant te maken. Ben Affleck doet wat we van hem gewend zijn - de dooie diender uithangen. Wat dat betreft is hij precies op zijn plaats in deze dooie-diender-film. Alsof hijzelf het script geschreven heeft. Gemma Arterton had wellicht wat meer tijd en wat meer diepte in haar karakter moeten krijgen. Of wat meer bloot - dan was de film voor zo'n beetje de helft van de kijkers al een stuk interessanter geweest. Helaas.

Arnie en de mooie Maria Conchita Alonso - op de een of andere manier ben ik daar altijd mee in de war met Commando en Rae Dawn Chong. Toch niet precies dezelfde soort film, maar ook wel veel overeenkomsten. Zo hebben allebei wel elementen in zich die later in zo ongeveer alle Arnie-films terug zouden komen - een soort uitproberen voor later lijkt het achteraf.

De film zelf zit ergens precies op het snijpunt van nostalgie, camp en cult. Met natuurlijk een heleboel hulp van de latere bekendheid van Arnie, maar evengoed wel erg knap gedaan - en nog steeds erg leuk om te zien. Als enige minpuntje wellicht dat de soundtrack wel erg in de jaren-80 is achtergebleven.

Geniaal.

Ron Howard weet je helemaal terug te brengen naar de spanning en mystiek van het beroemde duel tussen Lauda en Hunt, de aanloop naar het ongeluk van Lauda en het vervolg daarop. Daniel Brühl is geniaal in zijn vertolking van Lauda, niet alleen lijkt hij genoeg op Lauda om daar mee weg te komen, maar ook de eigenaardigheden van de man zelf komen er overtuigend uit. Het gebruik van Duits met een duidelijk Oostenrijks accent geeft dat een mooie integere diepgang. Hemsworth is daarbij vergeleken misschien een tikje minder diepgaand als de playboy Hunt, maar diens ietwat oppervlakkige karakter wordt evengoed erg goed en levensecht neergezet.

Erg veel aandacht gaat - natuurlijk - naar de beelden van de races en de auto's. Perfect in beeld gebracht, met een enorme aandacht voor details, indrukwekkende scenes op de circuits, zowel vanuit de wagens zelf als vanaf de zijkant. Voor mij als indertijd F1-volger - welk jongetje was dat niet, en zeker al in dat jaar - een feest van herkenning. De geschiedenis wordt behoorlijk nauwgezet gevolgd, zowel in de F1-gebeurtenissen als het leven van de helden. Erg knap gedaan, en erg spannend ondanks dat je de afloop al weet. De thematiek van de tweestrijd krijgt, net als indertijd, diepte door de volslagen verschillende karakters van Hunt en Lauda. Een strijd tussen twee mannen die elkaar erg goed kenden, en elkaar ook veel respect gaven.

Dat de film daarbij weinig nieuwe details aandraagt, geen nieuwe feiten boven water brengt is dan wat mij betreft geen punt van kritiek. We kijken hier tenslotte vooral naar de samenvatting van het verhaal, het ongelooflijke spektakel van een bijzonder jaar in de formule-1. Als je meer diepgang zoekt is een documentaire wellicht een betere vorm, in deze film heeft de romantiek van de racerij en de wedstrijd de hoofdrol.

Een terechte blockbuster, en wellicht de mooiste van het jaar. Dat het eens een film is over dingen die echt gebeurd zijn in plaats van een stripverhaal is daarbij nog een extra, een welkome afwisseling.

Een beetje doelloos ronddobberen in het leven van Max Fischer (Schwartzman) met zijn wat ongebruikelijke coming-of-age. Onderhoudend is het beslist, al vroeg ik me wel meermalen af waar het nu weer heen zou gaan - of wellicht zelfs waar het dan over zou gaan. Het hoort er wel een beetje bij als je een film van Anderson kijkt, dus geen kritiek daarmee.

Murray vond ik eigenlijk wat teleurstellend bleekjes en dun overkomen - van karakter, niet van postuur. En vooral Williams had wel wat meer ruimte mogen krijgen. Schwartzman aan de andere kant doet het wel erg leuk en krijgt die ruimte volledig.

En ook een van de heel weinige films waar ik de liedjes van de soundtrack niet eerder vind afleiden dan dat het iets aan de film toevoegt - ik bedoel dan in contrast met de stroming van de laatste pak 'm beet twintig, vijfentwintig jaar waarin er soms films verschijnen waar het alleen maar om de muziek lijkt te gaan.

Volslagen oninteressant. Lelijk gefilmd met vooral lelijke beelden van lelijke gebouwen in lelijke steden, in een tenenkrommende documentairestijl waarbij het verhaal grotendeels door een voice-over verteld wordt. En verschrikkelijk saai, want er gebeurt eigenlijk niets, elke diepgang lijkt zorgvuldig vermeden te zijn. Met nog wat weerzinwekkend gedoe met cavia's en andere dieren, en een 'ontknoping' waar je toch een uurtje te lang op moet wachten.

Tenzij je echt knetterhard zitvlees heb, zou ik deze maar liever overslaan.

Eigenlijk een nogal schrijnend drama.

Jammer dat de film net iets teveel doorspekt is van een soort Oostblokromantiek, hetzelfde soort negatieve-spiraal-sfeer dat ook in nogal wat Vlaamse films doorkomt - een soort 'helaasheid der dingen' die als een onontkoombare teneur over de ellende heen ligt. Dat dat niet de overhand krijgt komt vooral doordat er erg goed gespeeld wordt, en vooral door de heldin - Doroteea Petre. Jammer dat ze niet veel meer rollen gekregen heeft - zoals ze hier de tragische hoofdpersoon Ryna speelt dwingt echt bewondering af, met haar verlangen om meisje of vrouw te mogen zijn terwijl haar hele omgeving dat haar ontzegt - met als enige uitzondering haar opa, die daarbij ook de enige in de verte sympathieke persoon is, alle andere zien Ryna alleen als iets om te gebruiken voor hun eigen doelen.

Het einde is daar passend bij - of het een bevredigend einde is, zoals ik hierboven lees, moet ik nog even gaan laten bezinken.