Opinions

Geniaal.

Ron Howard weet je helemaal terug te brengen naar de spanning en mystiek van het beroemde duel tussen Lauda en Hunt, de aanloop naar het ongeluk van Lauda en het vervolg daarop. Daniel Brühl is geniaal in zijn vertolking van Lauda, niet alleen lijkt hij genoeg op Lauda om daar mee weg te komen, maar ook de eigenaardigheden van de man zelf komen er overtuigend uit. Het gebruik van Duits met een duidelijk Oostenrijks accent geeft dat een mooie integere diepgang. Hemsworth is daarbij vergeleken misschien een tikje minder diepgaand als de playboy Hunt, maar diens ietwat oppervlakkige karakter wordt evengoed erg goed en levensecht neergezet.

Erg veel aandacht gaat - natuurlijk - naar de beelden van de races en de auto's. Perfect in beeld gebracht, met een enorme aandacht voor details, indrukwekkende scenes op de circuits, zowel vanuit de wagens zelf als vanaf de zijkant. Voor mij als indertijd F1-volger - welk jongetje was dat niet, en zeker al in dat jaar - een feest van herkenning. De geschiedenis wordt behoorlijk nauwgezet gevolgd, zowel in de F1-gebeurtenissen als het leven van de helden. Erg knap gedaan, en erg spannend ondanks dat je de afloop al weet. De thematiek van de tweestrijd krijgt, net als indertijd, diepte door de volslagen verschillende karakters van Hunt en Lauda. Een strijd tussen twee mannen die elkaar erg goed kenden, en elkaar ook veel respect gaven.

Dat de film daarbij weinig nieuwe details aandraagt, geen nieuwe feiten boven water brengt is dan wat mij betreft geen punt van kritiek. We kijken hier tenslotte vooral naar de samenvatting van het verhaal, het ongelooflijke spektakel van een bijzonder jaar in de formule-1. Als je meer diepgang zoekt is een documentaire wellicht een betere vorm, in deze film heeft de romantiek van de racerij en de wedstrijd de hoofdrol.

Een terechte blockbuster, en wellicht de mooiste van het jaar. Dat het eens een film is over dingen die echt gebeurd zijn in plaats van een stripverhaal is daarbij nog een extra, een welkome afwisseling.

Een beetje doelloos ronddobberen in het leven van Max Fischer (Schwartzman) met zijn wat ongebruikelijke coming-of-age. Onderhoudend is het beslist, al vroeg ik me wel meermalen af waar het nu weer heen zou gaan - of wellicht zelfs waar het dan over zou gaan. Het hoort er wel een beetje bij als je een film van Anderson kijkt, dus geen kritiek daarmee.

Murray vond ik eigenlijk wat teleurstellend bleekjes en dun overkomen - van karakter, niet van postuur. En vooral Williams had wel wat meer ruimte mogen krijgen. Schwartzman aan de andere kant doet het wel erg leuk en krijgt die ruimte volledig.

En ook een van de heel weinige films waar ik de liedjes van de soundtrack niet eerder vind afleiden dan dat het iets aan de film toevoegt - ik bedoel dan in contrast met de stroming van de laatste pak 'm beet twintig, vijfentwintig jaar waarin er soms films verschijnen waar het alleen maar om de muziek lijkt te gaan.

Volslagen oninteressant. Lelijk gefilmd met vooral lelijke beelden van lelijke gebouwen in lelijke steden, in een tenenkrommende documentairestijl waarbij het verhaal grotendeels door een voice-over verteld wordt. En verschrikkelijk saai, want er gebeurt eigenlijk niets, elke diepgang lijkt zorgvuldig vermeden te zijn. Met nog wat weerzinwekkend gedoe met cavia's en andere dieren, en een 'ontknoping' waar je toch een uurtje te lang op moet wachten.

Tenzij je echt knetterhard zitvlees heb, zou ik deze maar liever overslaan.

Eigenlijk een nogal schrijnend drama.

Jammer dat de film net iets teveel doorspekt is van een soort Oostblokromantiek, hetzelfde soort negatieve-spiraal-sfeer dat ook in nogal wat Vlaamse films doorkomt - een soort 'helaasheid der dingen' die als een onontkoombare teneur over de ellende heen ligt. Dat dat niet de overhand krijgt komt vooral doordat er erg goed gespeeld wordt, en vooral door de heldin - Doroteea Petre. Jammer dat ze niet veel meer rollen gekregen heeft - zoals ze hier de tragische hoofdpersoon Ryna speelt dwingt echt bewondering af, met haar verlangen om meisje of vrouw te mogen zijn terwijl haar hele omgeving dat haar ontzegt - met als enige uitzondering haar opa, die daarbij ook de enige in de verte sympathieke persoon is, alle andere zien Ryna alleen als iets om te gebruiken voor hun eigen doelen.

Het einde is daar passend bij - of het een bevredigend einde is, zoals ik hierboven lees, moet ik nog even gaan laten bezinken.