Opinions

Death by voiceover.

Het is een beetje hit and miss met Wes Anderson voor mij, en deze is dus een miss. Ondanks de toch wel echt geniale cast, met voorop vanzelf Gene Hackman. Maar ook met een uber irritante soundtrack die me als nagels op een schoolbord krast. Het verhaal dat me echt helemaal niets doet, niet het minste greintje interesse wekt. De beelden die af en toe geniaal mooi zijn, maar ook onevenwichtig.

Wat ook niet helpt is dat Anderson's films toch wel erg veel op elkaar lijken. Het zou misschien anders zijn als ik deze als eerste en enige had gezien. Maar het trucje is fraai, heel fijn, maar het leent zich slecht voor eindeloze herhaling. Er is echt zoiets als te veel.

Een verrassende film - misschien niet precies goed, want daarvoor ontbreekt er te veel, en daarmee bedoel ik dan niet rechtstreeks dat er kennelijk materiaal verloren is gegaan, maar wel een motief, een narratief met een doel. Wellicht dat dat er wel was maar door het verloren gaan van het materiaal ook dat verdwenen is. Niettemin nog steeds heel interessant door de nogal unieke beelden van het leven in de kolonie in die tijd. Ik hoop maar dat de scene waarin de post wordt doorgenomen niet het gemiddelde was toen, maar behalve dat geeft het ook verder een wel erg bedenkelijk beeld van de brave kolonialen.

Wat me verder opvalt is dat de beelden in technische zin heel goed zijn - veel beter dan de andere films die me zo even direct te binnen schieten uit dezelfde tijd. Maar dan wel weer dezelfde krasserige en overdreven violen in de soundtrack, dat kon kennelijk niet zonder. En ook maken de acteurs en actrices opvallend indruk - zowel van voorkomen als acteerprestaties. Er is toch wel iets verloren gegaan in de tussentijd zou je dan denken.

Moeilijk om een oordeel in een cijfer voor te geven, dus hou ik me met een 2.5 maar wat op de vlakte.

Fijn lief romantisch filmpje.

Misschien is het niet het verhaal op zich dat echt die woorden verdient, maar de warme gloed die er over hangt bevalt me wel. Want het verhaal is meer een parabel op volwassen worden en iemand zichzelf laten zijn, in haar waarde laten, ruimte geven.

Paul Dano is prima als de geniale brilstudent die nog een heleboel te leren heeft over het leven. Zijn lerares Zoe Kazan heeft zichzelf een heel goed passende rol aangeschreven, echt een meisje om van te dromen - zeker niet de mooiste meid in de film, maar hoe belangrijk is dat nou eigenlijk. Samen zijn ze ook nog eens vertederend grappig, zelfs als ze ruzie hebben en de donkere onderlaag zichtbaar wordt.

Antonio Banderas heeft een leuk rolletje - bijna een cameo. En zo doen er nog wat ouwe rotten mee in een klein rolletje. Dat geeft dan haast weer zo'n incrowd-sfeertje - gelukkig stoort het nog net niet. En het stoort me ook niet dat de film een beetje indut - en is dat eigenlijk wel zo, het bezoekje aan de ouders is tenslotte eigenlijk spannend genoeg als je je inleeft in de situatie.

En misschien is dat wel het sterke punt, dat het allemaal zo ontzettend herkenbaar is - als je even door de letterlijke bovenlaag heen kijkt. Wat ik al zei. Fijn filmpje.

Niet het meest geslaagde verhaal van Brett Easton Ellis. En ook niet de meest geslaagde film, misschien. Maar wat ik me even afvraag is in hoeverre dat komt doordat vooral het verhaal eigenlijk maar weinig nieuws te bieden heeft - ten opzichte van de andere BEE-verhalen, dan, er zijn er tenslotte nogal wat verfilmd ondertussen.

De structuur van flashbacks is ook al niet onverdeeld goed gelukt - het komt wat gezocht over, zeker in het begin. Maar wat daar wel heel mooi in werkt is hoe je dat ene meisje dus ook over het hoofd ziet, maar je later in flitsen wel te zien krijgt dat ze er toch was. En de Eurotrip werkt wel prima.

Toch, en met de hele troep goeie acteurs ook nog eens goed aan het werk, blijft het voor mij een wat vlakke film. Weinig nieuws.

Spannend.

De introductie van waar het uiteindelijk om gaat is wat aan de langdradige kant, maar wel enigszins essentieel om het geheel in een kader te zetten. En het blijft tot het laatste moment spannend of en hoe dat aan het einde van het liedje terugkomt. In de tussentijd rammelt het script wel wat al teveel, maar daar staat tegenover dat Samuel L. en Tommy Lee ongekend sterk spelen - een van de weinige films waarin SLJ niet overacteert of in zijn Pulp Fiction typetje terugvalt. En TLJ is eigenlijk altijd goed.

De ontknoping dan uiteindelijk is toch ergens wat teleurstellend - er blijft een 'ja maar' knagen. Wellicht is dat ook een sterk punt in de film, want het geeft fraai het dualisme van dit soort dingen aan.

Het is maar zo heel, heel af en toe dat er een film langskomt waar je echt helemaal ingezogen wordt, vanaf het begin haast een deel van het verhaal wordt. Waarbij het verhaal er eigenlijk steeds minder toe doet - het is meer de stroom van gebeurtenissen die je over je heen krijgt van de wereld, waaruit je weet wat je te doen staat. Alsof jij en de hoofdpersoon dezelfde zijn geworden, en een het verhaal daardoor geen enkele discontinuiteit meer heeft omdat het gewoon van de ene dag in de andere gaat. Daar ben ik het met Jawaddedadde dus niet over eens - het midden haalt de vaart helemaal niet uit de film, het maakt het juist sterker omdat het meer aansluit op wat herkenbaar is, wat je zelf zou doen. Drink eens een fles 420 proof - met een vlammetje. Da's wat je meemaakt, in de krappe 2 uur die deze beeldprent geeft.

Depp is echt steengoed. Hij speelt niet, hij is. Geen gedoe, geen idiote maniertjes, niets wat herinnert aan Capt -- ehh, die naam noemen we hier niet. Z'n wangetjes zijn wel eng glad voor een man in de vijftig, moet me dan nog wel van m'n hart. Maar buiten dat is dit denk ik eigenlijk het beste wat ik 'm ooit heb zien doen - en dat is nogal wat. En wat een prachtige manier vindt hij hier om z'n makker Hunter S. Thompson een ode te doen. Zulke vrienden, wie heeft ze. Kom er maar om.

Amber Heard is dan ook ongehoord goed. Dat is ze altijd - kan ze niks aan doen eigenlijk, denk ik. Wat een prachtig wereldwijf. Jammer dat het zonnebankbruin in de eerste helft erg nep overkomt - alsof het zo uit een flesje komt. Nep, zo ziet het er vooral uit. En dan kan het nog niks afdoen aan haar acteerprestaties, het stoort toch. Maar de rol die ze hier dan neerzet, trofeemeisje misschien - maar met een rol in het drama, een eigen karakter, de zeemeermin die het verhaal mystiek maakt, de hoop op de goede afloop. Daar mag ze echt voor langskomen.

Daarmee niks te min over de andere acteurs. Ik kan bezig blijven. Het lijkt alsof iedereen voor dit verhaal, omwille van Hunter S. Thompson en het mystieke van psychedelische spullen doorwrongen aura wat hij met zich meedraagt op een heel hoger plan terecht komt. Ribisi? Jawel, wat een geniale vieze man speelt hij. En Rispoli, de idiote sidekick met z'n cinquecento. En laten we Aaron Eckhart niet vergeten, de bad guy in dit paradijselijke verhaal. Allemaal een tikkie beter, een stapje hoger dan we mogen verwachten. Alsof ze aan een of ander wondermiddeltje gezeten hebben.

En gelukkig is de hoeveelheid psychedelische beelden - anders dan in Fear and Loathing - heel beperkt. Maar als ze dan langskomen is het ook echt helemaal perfect. Da's precies het soort subtiliteit waardoor deze film eigenlijk uiteindelijk zo goed is - en waardoor je zo meegenomen wordt in het verhaal. Het had je zomaar zelf kunnen overkomen.

Misschien begint dat morgen wel.

Het zal wel een leuk of misschien zelfs goed idee hebben geleken, ergens vroeg in de onstaansgeschiedenis van deze productie. Anders verklaar je niet dat een Blanchett, een Dance, een Vikander zich hiervoor hebben laten strikken. Maar de uitwerking is vooral saai, nietszeggend, en de makers zetten niet hun doelwit te kakken maar vooral zichzelf. De paar momenten die grappig of betekenisvol, misschien zelfs zinvol zijn verdwijnen volledig in de brei van saaiheid en mislukte ideetjes. Een satire op de politiek is het allerminst - eerder een parabel op de bewuste, bedoelde, of zelfs gezochte onwetendheid van de makers.

Wat me een raadsel is is hoe dit misbaksel tot een release heeft kunnen komen. Een enorm gebrek aan zelfrespect in de productie op zijn minst, maar het verbaast me ook dat deze lijst acteurs niet ergens een rode lijn getrokken heeft. Je naam wordt er toch aan verbonden.

Meh.

Voor iedereen die begint over Die Hard, nee, die vergelijking trekt op niets. Tenslotte, Die Hard is een kerstfilm, en deze is dat niet. Creo es bastante claro.

De film zelf. Tsja, Mitchell moest een rol krijgen, maar waarom blijft ietwat achterwege, want in de karakteruitdieping komt niet echt heel goed naar buiten wat er nou precies met onze heldin, het modemeisje van het moment Isabel May aan de hand is. En vergelijkbaar al te makkelijk komt pappa Jane de deus ex machina uithangen, en dan nog maar eens aan het einde ook. Alsof het niet al bij voorbaat duidelijk was wat de afloop zou zijn. Hoe zou dit in de handen van een ouderwetse, cynische en gitanes-rokende Franse regisseur afgelopen zijn, je vraagt het je af.

Nee, het is het allemaal echt net niet. Het kijkt wel aardig weg, maar het wordt nergens echt spannend, het heeft nergens een scherp randje, er wordt nergens ook maar in de verte geraakt aan de diepte van het leed en de ellende van de echte schietpartijen op de scholen in de VS. En daarmee lijkt het meer exploitatief dan iets anders. Nogal bah.

Toch ietwat een voorbeeld voor alle latere duikbootfilms.

Waarbij ik begin met het woord 'toch', want er is wel degelijk een heleboel mis met deze film. Er klopt zo hier en daar iets niet in de onderwaterbedoening - let even op bijvoorbeeld dat bij het openen van het luik in de toren af en toe vergeten wordt de bovenste man op de ladder een emmer water in z'n smoel te gooien. En de claustrofobisch-beklemmende sfeer uit Das Boot ontbreekt volledig - alles staat netjes in het licht, en iedereen heeft zat ruimte om gewoon te bewegen. Ietsje erger nog is het plot. Het lijkt wel een onderwaterwestern - gebeurtenis en wraak, goed en kwaad. Niet nodig om karakters uit te diepen of in te kleuren kennelijk, iedereen blijft zo plat als een dubbeltje.

Dan de beelden buiten de boot. De bovenwaterscenes zijn echt lelijk als het op schieten en bommengooien aankomt - de schepen zien er onecht uit, en de opspattende waterpartijen ook. Maar het wordt nog veel erger als je oplet bij de onderwaterscenes - de kabels waaraan de modellen heen en weer gesleept worden zijn pijnlijk scherp in beeld.

En toch is het best een leuke film. Misschien ook wel omdat het een stukje jeugdsentiment voor me is - ik zag deze heel lang voordat er zoiets als Das Boot of zelfs maar Hunt for Red October langskwam. Dan maakt zo'n Akikaze toch indruk.

Een nogal flauwe poging om het succes van Pretty Woman uit te melken. Maar wat ziet Gere er ondertussen al oud uit, veel te oud voor ons'Zjuul eigenlijk. En het verhaal trekt echt helemaal op niets, de productie is te goedkoop, de soundtrack is laf, en jawel - beelden tijdens de end credits.

Maar toch, als ik dan toch ooit nog eens trouwen moet, dan zo, bovenop een heuvel, met alleen een priester er bij, geen familie vrienden kennissen of buren. Liever wel een priester van het FSM, en ik loop liever dan dat ik op een paard zitten moet.

Fijne film.

Grotendeels natuurlijk komt dat door het uitstekende verhaal van John Grisham waar de film op gebaseerd is. Misschien niet precies letterlijk geloofwaardig, maar als je er even bij stilstaat hoe groot de belangen bij zo'n rechtszaak als deze zijn is het wel zo'n beetje onvermijdelijk dat alle denkbare middelen ingezet gaan worden als daarmee de uitslag ook maar een heel klein beetje de 'goede' kant uitgeholpen wordt. Of dat slechter is dan een systeem zonder jury is daarmee niet gezegd vanzelf - alle andere betrokkenen in de zaal kunnen ook omgekocht worden, en het is even onvermijdelijk dat ook dat in de praktijk wel gebeuren zal.

Een erg mooie cast ook nog eens - een van de zeldzame films waar Hoffman me niet irriteert, en goed spel van Cusack, Weisz en Hackman. Als enige kritiek verder dat het wel mooi vakwerk is, maar ook een beetje weinig dapper. Wellicht dat de impliciete kritiek op het 2nd amendment al dapper genoeg was. Het blijft toch een heel raar land, Amerika.

Jammer, deze film had zo veel beter kunnen zijn met een behoorlijk plot. Johnson verdient dat gewoon.

En buiten dat, het doet haast fysiek pijn om een acteur als Walken te zien hannesen in dit soort derderangs productie. Zo zonde.

Indrukwekkend geacteerd, vooral door Matthias Schoenaerts - het is al vaker gezegd, maar dat maakt het niet minder waar. En ook met een echt - hoe zal ik het zeggen - bijzondere scene erin, die voor een man bijna fysiek pijnlijk zijn om naar te kijken - het zit dan wel tussen je oren, maar je voelt het toch. Maar belangrijker dat daarna ook de psychische pijn van de Rundskop voelbaar wordt gemaakt. En de parallel met de stieren - en daarmee de link naar de hormoonmaffia - is mooi gevonden.

Maar er zijn ook minder sterke punten aan de film. Ik vind het verhaal echt wat aan de warrige en onduidelijke kant. Onevenwichting is misschien ook wel een terecht woord - de film lijkt geen keuze te maken tussen wat dan wel het hoofdthema zal zijn, of misschien toch nog een van de meerdere subplotjes. En diepere lagen - ik hoor iemand over 'de onafwendbaarheid van het lot', tsja. Ik zie het er niet in - en het is ook niet nodig, het hoofdthema is echt genoeg voor de film.

En wat me ook wat tegenvalt is dat de jonge Jacky, Diederik, Bruno of Lucia geen van allen in de verte lijken op de oude - ik herken er tenminste niets in. Daar was in Vlaanderen toch wel een betere gelijkenis voor te vinden geweest, zou ik toch denken.

Jammer - maar geen minpunt voor deze film - vind ik ook nog eens dat de toonzetting weer zo donker, depressief is - zoals de uitstraling van de hele streek rond Luik dat effect altijd op me heeft. Doet me ook erg denken aan De Helaasheid - ook daarin wordt de sfeer zo donker aangezet dat je zou denken dat er in Belgie niks goeds meer te vinden is, niks te lachen valt. Het schreeuwt om een vrolijke, zonnige film uit Belgie - daar wacht ik op. Waar ik al mee begon, het is geen minpunt voor deze film - want heel mooi en consequent opgebouwd - maar, nog een donkere film uit Belgie en ik doe het hele land qua film in de boycot.

Als laatste nog, de scene bijna aan het einde, als Diederik van de trap af komt, die vond ik mooi gefilmd - mooi shot, mooi gedaan.

Het vlakke verhaal maakt de film saai. Er gebeurt gewoon te weinig, er zit te weinig spanning in, er gebeurt niks interessants. Justin Timberlake doet het op zich niet onaardig, maar er is te weinig verhaal om zijn rol interessant te maken. Ben Affleck doet wat we van hem gewend zijn - de dooie diender uithangen. Wat dat betreft is hij precies op zijn plaats in deze dooie-diender-film. Alsof hijzelf het script geschreven heeft. Gemma Arterton had wellicht wat meer tijd en wat meer diepte in haar karakter moeten krijgen. Of wat meer bloot - dan was de film voor zo'n beetje de helft van de kijkers al een stuk interessanter geweest. Helaas.

Arnie en de mooie Maria Conchita Alonso - op de een of andere manier ben ik daar altijd mee in de war met Commando en Rae Dawn Chong. Toch niet precies dezelfde soort film, maar ook wel veel overeenkomsten. Zo hebben allebei wel elementen in zich die later in zo ongeveer alle Arnie-films terug zouden komen - een soort uitproberen voor later lijkt het achteraf.

De film zelf zit ergens precies op het snijpunt van nostalgie, camp en cult. Met natuurlijk een heleboel hulp van de latere bekendheid van Arnie, maar evengoed wel erg knap gedaan - en nog steeds erg leuk om te zien. Als enige minpuntje wellicht dat de soundtrack wel erg in de jaren-80 is achtergebleven.

Geniaal.

Ron Howard weet je helemaal terug te brengen naar de spanning en mystiek van het beroemde duel tussen Lauda en Hunt, de aanloop naar het ongeluk van Lauda en het vervolg daarop. Daniel Brühl is geniaal in zijn vertolking van Lauda, niet alleen lijkt hij genoeg op Lauda om daar mee weg te komen, maar ook de eigenaardigheden van de man zelf komen er overtuigend uit. Het gebruik van Duits met een duidelijk Oostenrijks accent geeft dat een mooie integere diepgang. Hemsworth is daarbij vergeleken misschien een tikje minder diepgaand als de playboy Hunt, maar diens ietwat oppervlakkige karakter wordt evengoed erg goed en levensecht neergezet.

Erg veel aandacht gaat - natuurlijk - naar de beelden van de races en de auto's. Perfect in beeld gebracht, met een enorme aandacht voor details, indrukwekkende scenes op de circuits, zowel vanuit de wagens zelf als vanaf de zijkant. Voor mij als indertijd F1-volger - welk jongetje was dat niet, en zeker al in dat jaar - een feest van herkenning. De geschiedenis wordt behoorlijk nauwgezet gevolgd, zowel in de F1-gebeurtenissen als het leven van de helden. Erg knap gedaan, en erg spannend ondanks dat je de afloop al weet. De thematiek van de tweestrijd krijgt, net als indertijd, diepte door de volslagen verschillende karakters van Hunt en Lauda. Een strijd tussen twee mannen die elkaar erg goed kenden, en elkaar ook veel respect gaven.

Dat de film daarbij weinig nieuwe details aandraagt, geen nieuwe feiten boven water brengt is dan wat mij betreft geen punt van kritiek. We kijken hier tenslotte vooral naar de samenvatting van het verhaal, het ongelooflijke spektakel van een bijzonder jaar in de formule-1. Als je meer diepgang zoekt is een documentaire wellicht een betere vorm, in deze film heeft de romantiek van de racerij en de wedstrijd de hoofdrol.

Een terechte blockbuster, en wellicht de mooiste van het jaar. Dat het eens een film is over dingen die echt gebeurd zijn in plaats van een stripverhaal is daarbij nog een extra, een welkome afwisseling.

Een beetje doelloos ronddobberen in het leven van Max Fischer (Schwartzman) met zijn wat ongebruikelijke coming-of-age. Onderhoudend is het beslist, al vroeg ik me wel meermalen af waar het nu weer heen zou gaan - of wellicht zelfs waar het dan over zou gaan. Het hoort er wel een beetje bij als je een film van Anderson kijkt, dus geen kritiek daarmee.

Murray vond ik eigenlijk wat teleurstellend bleekjes en dun overkomen - van karakter, niet van postuur. En vooral Williams had wel wat meer ruimte mogen krijgen. Schwartzman aan de andere kant doet het wel erg leuk en krijgt die ruimte volledig.

En ook een van de heel weinige films waar ik de liedjes van de soundtrack niet eerder vind afleiden dan dat het iets aan de film toevoegt - ik bedoel dan in contrast met de stroming van de laatste pak 'm beet twintig, vijfentwintig jaar waarin er soms films verschijnen waar het alleen maar om de muziek lijkt te gaan.

Volslagen oninteressant. Lelijk gefilmd met vooral lelijke beelden van lelijke gebouwen in lelijke steden, in een tenenkrommende documentairestijl waarbij het verhaal grotendeels door een voice-over verteld wordt. En verschrikkelijk saai, want er gebeurt eigenlijk niets, elke diepgang lijkt zorgvuldig vermeden te zijn. Met nog wat weerzinwekkend gedoe met cavia's en andere dieren, en een 'ontknoping' waar je toch een uurtje te lang op moet wachten.

Tenzij je echt knetterhard zitvlees heb, zou ik deze maar liever overslaan.

Eigenlijk een nogal schrijnend drama.

Jammer dat de film net iets teveel doorspekt is van een soort Oostblokromantiek, hetzelfde soort negatieve-spiraal-sfeer dat ook in nogal wat Vlaamse films doorkomt - een soort 'helaasheid der dingen' die als een onontkoombare teneur over de ellende heen ligt. Dat dat niet de overhand krijgt komt vooral doordat er erg goed gespeeld wordt, en vooral door de heldin - Doroteea Petre. Jammer dat ze niet veel meer rollen gekregen heeft - zoals ze hier de tragische hoofdpersoon Ryna speelt dwingt echt bewondering af, met haar verlangen om meisje of vrouw te mogen zijn terwijl haar hele omgeving dat haar ontzegt - met als enige uitzondering haar opa, die daarbij ook de enige in de verte sympathieke persoon is, alle andere zien Ryna alleen als iets om te gebruiken voor hun eigen doelen.

Het einde is daar passend bij - of het een bevredigend einde is, zoals ik hierboven lees, moet ik nog even gaan laten bezinken.