Opinions

Nouja kom maar door met dat tweede deel dan.

Visueel is het allemaal wel redelijk ok, zelfs met wat leuke en in ieder geval voor mij nieuwe vondsten in de vormgeving. Maar narratief is het allemaal veel te gemakzuchtig. Leuk idee om de bad guys een Romeins-fascistisch tintje te geven, maar de uitwerking is veel te dun. Leuk idee om een vliegend beest te temmen, maar had dat in een vervolg van Avatar gebruikt. Leuk idee om een pratende robot te gebruiken, maar hij lijkt wat teveel op een mengeling van twee die we al gezien hebben - in films die wel een bruikbaar narratief brengen. Leuk dat er een mysterieuze Aziatische martial arts mevrouw bijgesleept wordt, maar die zwaardjes hadden niet zoveel op een lightsaber moeten lijken. En dan de hoofd-bad-guy, Bállisarius? Als je hem een trap na wil geven, noem dan gewoon zijn hele naam zoals we hem kennen - Donald P. Bellisario. Die zou zich toch diep geschaamd hebben voor dit script denk ik zo.

En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Leuk dat Boutella de hoofdrol speelt, en dat nog best behoorlijk doet ook. Waar ik al mee begon, visueel is het wel ok, dus kom maar door met dat tweede deel. Het regent vast nog wel een keertje.

Goeie film met leuke humor. Het hele zooitje ouwe zakken (en natuurlijk ook Helen Mirren) acteert prima.

De ene na de andere ster komt opdraven, maar de frisse verrassing van deel 1 is er wel wat af. Wat nog overblijft is het overduidelijke plezier waarmee het hele zooitje bezig is, en dat maakt een hoop goed. Het enige dat me dan wat dwarszit is dat Anthony Hopkins weer eens de engerd uithangt, al is dat hier dan gemengd met een gekke geleerde - maar ook dat hebben we al wat te vaak gezien. En Catherine Zeta Jones is serieus miscast - hadden ze daar nou echt niet een echte Russin voor kunnen vinden?

Gemakzuchtig. Maar wel leuk hersenloos vermaak, en dat was wat ik vanavond echt even nodig had.

Erg plat, erg patriottistisch, en met plotholes genoeg om er een zwitserse film van te maken. Acteerwerk van de onderste plank - Chris Hemsworth is nog de beste acteur, en dat zegt wel wat dacht ik. Veel geschiet en weinig wol.

En toch eigenlijk vind ik het stiekem best aardig kijkvoer. En ach, als je even wat wil pakken hoef je de dvd niet stil te zetten - je mist er niks mee. Ook wel eens makkelijk.

Aussie western.

Het oude recept van de western - een heldere scheiding tussen goed en kwaad, witte hoed en zwarte hoed - wordt braaf aangehouden. Net als de sfeer die zorgvuldig opgebouwd wordt, waarna de actie begint en zich ontvouwt tot een climax. Behalve voor de hoofdpersonen geen aandacht voor iets wat ook maar in de verte op karakterontwikkeling lijkt. Geen briljant acteerwerk, geen hoogdravende cinematografie, geen spannende dialogen.

En toch is het best een aardige film. Maar geen hoogvlieger.

Trieste boel.

Vooral omdat de hele tijd eigenlijk wel duidelijk is dat het een behoorlijke film had kunnen zijn. Maar dat is het niet. Het verhaal is onder de maat, de regie is onder de maat, en de acteurs lopen te zoutzakken. Wat had dit kunnen zijn in de handen van een crew met visie - maarja, het is dan ook netflix - alsof je een snackbar binnenkomt en verwacht dat je een drie sterren Michelin maaltijd krijgt.

Triest dat deze in potentie toch redelijke acteurs toch weer gestrikt zijn voor zo’n derderangs misbaksel. Triest van het werk van de hele crew. Ik hoop maar dat ze er een redelijke boterham mee verdiend hebben, en dat het niet teveel naar dertig - nouja, je weet wel wat ik bedoel.

Onverwacht leuk - eigenlijk meer een stereotype Dwayne Johnson film dan een kerstfilm, hoewel dat natuurlijk wel een grote rol speelt. Johnson zelf steelt de show zoals je zou verwachten, Evans is vooral irritant, en J.K. Simmons is welhaast de meest perfecte kerstman ooit. Jammer dat Agent Garcia maar zo weinig te doen heeft - sterker nog, je moet al goed zoeken voor je hem terugvindt in de credits. Over wie heb je het, hoor ik vragen? Nou die ijsbeer die zo prominent zichtbaar op de poster staat. Kennelijk een beetje vergeten om hem iets te doen te geven.

Leuk sprookje met een eigentijdse soundtrack, aankleding die net niet helemaal klopt en in een bos dat helemaal niet klopt. Met een heerlijk onecht-uitziende wolf - maar, wat wil je dan, het is tenslotte een sprookje.

Het verhaal blijft ondanks de poging om er een soort thrillerelement aan toe te voegen toch wat simpel. Er had misschien toch wel nog wat meer aandacht aan de duistere randjes van het verhaal besteed kunnen worden - wat meer inhoud. Nu overheerst vooral het visuele - en dat is op zich niet verkeerd, want dat is allemaal echt prima in orde, het is fijn plaatjeskijken in deze film - maar het is wel dat gebrek aan verhaal dat de film onderscheidt van een meesterwerk.

Van bijzonder acteren is, ook al door gebrek aan inhoud en verhaal, eigenlijk nauwelijks sprake. Gary Oldman had dat misschien in zich gehad - maar, het verhaal vraagt er niet om. En de andere acteurs zijn toch meer als beeldvulling dan als karakters aanwezig. Wel speciaal vermeldenswaardig vind ik dan weer Julie Christie, die een mooie oma neerzet - met ook wel de mooiste tekst uit de hele film - het antwoord op "oma, waarom heb je zulke grote tanden".

In tegenstelling tot veel mensen zie ik trouwens absoluut geen link naar de Twilight-serie - die gaat zoals ik ernaar kijk toch vooral over puberale onzekerheden, en dat komt in deze film als motief nauwelijks terug. En maar goed ook - daar is al genoeg van.

Flauwe boel.

Twijfelachtig gespeeld, flauw verhaal met een te slap aftreksel van het grote voorbeeld Top Gun, en te lelijke scenes van het vlieggebeuren. Mist eigenlijk op alle onderdelen net de vonk, de panache om er iets leuks van te maken - en het zou nog goedgekomen zijn als dat op een van de onderdelen was, maar het is echt allemaal net niet. Drie keer niks, wordt het dan.

Red Sonja.

Deel drie van de Conan trilogie, behave dan dat zo er zo ongeveer niets is wat deze film aan de Conan-films verbindt behalve dan de aanwezigheid van Schwarzenegger, veel gedoe met zwaarden en blote spieren, en natuurlijk Sandahl Bergman - al is zij dan nu plotseling overgegaan naar de dark side. Maakt dat wat uit? Nee helemaal niks. Sterker nog, deze film is alleen misschien maar sterker, met Ennio Morricone in plaats van Basil Poledouris. Hoe vergelijk je dat eigenlijk - lood om oud ijzer is niet echt de goede vergelijking.

Wat ik me halverwege begon af te vragen, is dit misschien wel de enige film ooit waarin Arnie niet de hoofdrol speelt. Ok, er zijn wat twijfelgevallen eerder in zijn filmcarriere, en ik heb geloof ik ook niet alles echt gezien, en met een paar van de Terminator-sequels kan je er ook een boom over opzetten wie er precies de hoofdrol speelt. Maar toch. Doe het maar na, vind ik dan.

Deze film, want daar ging het toch om. Net als de voorgaande twee delen van de niet-trilogie is het weer een verhaal wat klopt, bonkt en bruist ondanks dat er van alles mis mee is. Maar het komt echter en wezenlijker over dan alles wat ik de afgelopen twintig jaar in dit genre gezien heb. Misschien is dat een leeftijdsdingetje - telt de beleving harder op de bordkartonnen decors dan op de cgi. Maar toch. Het voelt alsof het niveau van deze film al heel lang niet meer gehaald is.

Ok, het is dus geen remake, het is een ander verhaal. Wel een beetje met de diepgang van een aflevering van Xena the Warrior Princess misschien, maar ook weer niet heel onaardig.

Jammer van de wat ongelukkige mix van CGI (AI?) beelden en suffe decors. Wellicht dat het budget niet toereikend was, maar daar zijn toch betere oplossingen voor vind ik dan. En ook jammer van de overdreven epische muziek, je denkt af en toe haast dat je naar een ouderwetse jaren-60 spektakelproductie zit te kijken.

En ja, in het begin had ik echt wat twijfels bij Lutz in de titelrol. Te veel een weifelend tutje om zo'n rol aan te pakken. Maar eens de bling bling bikini te voorschijn komt is dat ook wel vergeten. Fraai tegenspel ook van Wallis Day - die had van mij nog wel wat meer ruimte mogen krijgen, met haar fraaie blonde Brigitte Nielsen kapseltje - wat Brigitte in die andere films had dan.

Verder is het allemaal wel wat te gemakzuchtig en te inwisselbaar. De 'echte' Red Sonja heeft na veertig jaar nog steeds wel iets van een cult status, dit filmpje is iedereen over een half jaartje al wel weer vergeten.

Ik geloof al drie keer gezien ondertussen, maar ik kan het niet worden met deze film. Het verhaal is te saai, de beelden zijn op zich wel mooi consequent maar vrijwel nergens aantrekkelijk, en de enorme cast maakt er maar weinig van. Misschien wel goed gespeeld, maar in zulke vlakke rollen dat dat nergens beklijft - met voorop Lawrence, toch echt helemaal geen lelijke meid maar hier absoluut niet overtuigend als onweerstaanbare sexpoes. Ik krijg het er in ieder geval niet warm of koud van.

En dan komt daar sinds een jaar of twee nog een dimensie bij - grappen over Russen zijn niet leuk meer. En dat geldt driedubbel voor alles wat met hun geheime diensten te maken heeft.

Verrassende film.

Met indrukwekkend acteerwerk, bijvoorbeeld de preek van Michael Parks vind ik bijzonder. En ik hoop maar dat dat inderdaad een hele acteerprestatie van hem was, en dat wat hij speelt heel ver van hem af staat. John Goodman speelt ook goed, en een heel andere rol dan we van hem gewend zijn.

En natuurlijk is de film vooral bedoeld als aanklacht. Maar waartegen? Niet alleen tegen de extremistische gelovigen, maar zeker ook tegen de politie. En misschien wel de hele maatschappij. Dat maakt wel dat de film erg realistisch op me overkomt, maar het is ook wat lastig om de boodschap mee te nemen.

Prettige onderhoudende vechtfilm-met-verhaal, dat nog redelijk lang spannend blijft ook. Maar na afloop ga ik me toch een beetje afvragen waar ik nou eigenlijk naar heb gekeken. Het verhaal zit vol gaten, slordigheidjes, overbodige scenes. Voor de romance tussen Dinges en Hoeheetzeookalweer hoef je ook niet te kijken - da's een van die subplotjes die ze vergeten zijn, kennelijk. En, klap op de vuurpijl - ik vind het vechten wat tegenvallen.

Ejiofor en Mortimer acteren leuk en redden daarmee de film nog ietwat.

Als een van de eersten op de titelrol staat iemand als 'dialogue editor'. Ik vraag me af wat die precies ingebracht heeft - een intellectuele prestatie is het in ieder geval niet geweest. Veel meer dan het gebruik van four letter words lijkt het toch in ieder geval niet.

Nou zou me dat verder niet storen als de film ergens over gegaan was, maar meer dan doelloze matpartijen heeft dit prul niet te brengen. Leuk is het eigenlijk nergens, wel stuurloos en doelloos.

Niet heel bijzonder.

Op zich is het best een prettig voortdobberende film, maar het verhaal mist wat aan scherpte waardoor er maar weinig van blijft hangen. En het bewijs daarvan, pas na een uur of wat begon me het gevoel te bekruipen dat ik 'm voor de tweede keer aan het kijken was. De film draait om Isabelle Carré en dat speelt ze goed, maar ze vult haar rol ook zonder echt uitblinken in.

Vergeetbaar kijkvoer, al met al. François Ozon heeft nogal een naam, maar maakt die hier niet echt waar.

Leuk en origineel.

Voor het concept heb je misschien wat goede wil nodig, maar het verhaal klopt en de vormgeving is erg fraai - niet met overdreven uitgewerkte CGI zoals Hollywood vaak doet, maar de juiste mix van goed genoeg en modderig of morsig, en dat overtuigt veel beter. En Paul Kircher zet een fraaie rol neer, ergens tussen onzekere tiener wegens het puberen en onzeker wegens de situatie. Sowieso een opvallende film in dat Duris voor een keer niet irriteert, zijn gebruikelijke zenuwenmaniertjes en overdreven gedoe blijven achterwege. Knap werk van Cailley om dat onder controle te houden. Jammer wel dat Exarchopoulos eigenlijk maar een klein rolletje heeft. Wel een rol die haar past, het gendarmekloffie staat haar goed.

In de diepere laag kan je allerlei motieven vinden - dat het dierenrijk perfect in staat is om voor zichzelf te zorgen, zolang de mens maar opdondert, dat is vanzelf de meest voor de hand liggende. Maar er is ook wel wat subtielers denkbaar. Fijn dat dat niet voor je voorgekauwd wordt, en ook dat is een verschil met de gebruikelijke aanpak uit Hollywood.

Over the top, welzeker.

Maar dat past wel prima in het verhaal. Tenslotte "in het echt" stellen mensen zich ook af en toe volstrekt absurd aan. Misschien niet iedereen, en ook niet elke dag - maar het gebeurt zeker wel, lees de krant er maar op na... of kijk naar deze film. En een open einde vind ik het zeker ook niet, het einde is zo duidelijk als het maar zijn kan. Dat we de details niet te zien krijgen - haast een opluchting! - doet daar niets aan af.

Valeria Bruni-Tedeschi is misschien niet de beste actrice sinds de Griekse Oudheid, maar als oorzaak van het ontsporen van Yvan Attal vind ik haar toch zeker niet ongeloofwaardig. Waar het tijdens de film nog wel wat moeilijk te accepteren is dat Yvan ontspoort - tenslotte, Arly Jover is wat mij betreft echt veel leuker, mooier en aantrekkelijker. Maar het punt is juist de idioterie en de wreedheid - dat woord heeft Fuentes al gebruikt, en ik vind het precies goed van toepassing.

Waar de film misschien nog wat sterker in had kunnen zijn is als de tegenstelling tussen de twee vrouwen wat meer uitgespeeld was. En de scène met de kettingzaag vind ik een vergissing.

Spannende film - zelfs zo spannend dat ik na 30 minuten niet al te goed opletten maar teruggespoeld en opnieuw begonnen ben. En toch mis ik hier of daar nog een paar dingen, want, ik snap toch een paar zaken aan het einde niet echt.

Oldman is echt vreselijk over the top aan het schnieren. Past in de rol, denk ik - ik hoop maar dat er niet echt zulke mensen bij de CIA werken. Maar, ik ben bang van wel... Kippei Shiina, John Rain (John Wayne, bijna... en dat is vast niet helemaal per ongeluk) is een goede tegenspeler - (bijna) alles onder controle. Het heeft er af en toe nogal wat van dat deze film het Japanse antwoord op Jason Bourne is.

Perfect in de wisselwerking tussen de Japanse en Engelse taal. Alleen daarom al is dit een film die ver boven de massa uitsteekt. Maar toch blijft er een heleboel onbegrijpelijk - alsof je zelf gevraagd wordt om het mysterie op te lossen, hopeloos verdwaald in een andere cultuur die je niet begrijpt. Nog maar eens zorgvuldig herzien, deze - het is echt een ingewikkelde film waarvan ik verwacht dat een tweede kijkbeurt nieuwe details gaat opleveren.

Mooie soundtrack, zeker in het eerste deel van de film - misschien ietwat 'cat on the keyboard' af en toe maar wel een mooie en getalenteerde kat - en dan nog een die kennelijk een FS1R in z'n rekje heeft.

Leuke film om te zien, maar, verwacht niet dat je hier een standaard verhaaltje krijgt. Dit is echt een ingewikkeld dingetje - en, ik heb echt ook een extra kijkbeurt nodig om te gaan snappen of dat aan mij ligt, of dat het gezelschap zich ietwat vertild heeft.

Het was best een goed idee, om een soort criminele bewaringsdienst te verhullen achter een berichtendienst voor doven. Twintig jaar geleden dan, want doven hebben ondertussen natuurlijk net als wij allemaal telefoons waar ze niet mee bellen maar op typen. Bestaan zulke berichtendiensten nog? Het zou me verbazen, maar dat ze zouden werken met een onbreekbare variant van de Telecommunicatiewet is gewoon echt een brug te ver.

Stappen we daar over heen, dan ontspint zich eigenlijk een verrassend leuke film, met dank aan het charmante spel van Ahmed en James, en vooral ook aan de fijn kleurige beelden en prettige locaties.

Maar helaas, kennelijk moest ergens tegen het einde nog even een plottwist ingebouwd worden, en dat gaat dan zo ongelofelijk knullig dat het de hele film om zeep helpt, en er eigenlijk van het hele idee niks meer overblijft. Masterclass hoe draai ik mijn eigen film de nek om.

Ai.

Wat een mooi stuk werk laat Egoyan hier weer zien, met de oude knarren die iets af te rekenen hebben. Plummer in de rol van zijn leven, en dat zegt nogal wat - als je een jaartje of vijftig daarvoor al de held speelde in de Sound of Music. Wraak nemen voor iets wat je je nauwelijks meer herinneren kan met je Alzheimer, harder dan dat kan het toch al nauwelijks meer worden. En dan toch, als je de man stuntelend en al zijn weg ziet vinden, komt het er toch om dat het echt nog erger kan.

Acteerprestaties van de hele cast waar geen speld tussen te krijgen is, geen straaltje licht tussen past. Ongetwijfeld vooral van de sterrencast zelf vooral, maar Egoyan heeft vaker met dat bijltje gehakt, zoveel is wel duidelijk, en ook de cinematografie is perfect op orde tot in de absurde details. Het draagt nog meer bij aan de beklemmendheid van de film.

Het verhaal is misschien wat gezocht, maar het ontspint zich fraai en doet daarbij de emoties volledig recht. Er is nogal wat gebeurd in dit stukje historie, en het is niet meer dan juist dat dat zo lang nadien nog steeds dit soort film voortbrengt - en aan de ene kant ietwat zonder aplomb, maar toch ook wel met een zwaarte in zich die er bij past. Neem er de tijd voor, en zorg voor genoeg ruimte in de fles.

Een remake van Remember (2015), maar behalve het uitgangspunt zijn er verder eigenlijk niet zo heel veel overeenkomsten door de verplaatsing naar Korea. De aap uit de mouw aan het einde komt er wat minder fraai uit als in het origineel - wellicht doordat ik van daar uit al wist welke kant het uit ging ook.

Qua vormgeving en cinematografie erg mooi gedaan, en de acteurs zijn ook prima. Toch vond ik het wat vlak uiteindelijk. Wellicht had opa wat meer sinisterheid kunnen gebruiken.

Traag, oversentimenteel verhaal, met als enig pluspunt het slot - maar dat kan je ook zien als een wat laffe manier om nog een einde aan het verhaal te breien.

Mooi verhaal.

Misschien lijkt het ietwat een kinderfilm, met misschien wat te weinig spanning om de aandacht vast te houden. Maar daar onderschatten we kinderen misschien dan ook wel mee - ook zij zien dat de beelden van de natuur prachtig zijn.

En wat ik dan ook bewonderenswaardig vind is de manier waarop de dieren spelen - want het zijn geen wilde, maar min-of-meer tamme, getemde dieren die hier een min of meer gescript verhaal uitbeelden. Knap gedaan, en ik wist niet dat je vossen en lynxen zover kan krijgen dat ze aan zo'n plan meewerken. Zelfs al is overduidelijk het verhaal voor een deel onderbouwd door de suggestie - de interactie van het meisje met de vos is niet altijd in hetzelfde shot - is het nog steeds erg knap gedaan.

Wat een dramatisch slechte film is dit.

Om even te beginnen - het hele idee is in de basis op zich nog niet zo slecht, maar dan. Serieus, ga je emigreren met je kinderen terwijl je relatie feitelijk al voorbij is. Sorry hoor, maar wie doet dat.

Dan het hele gebeuren sur place. Wat doe je in Frankrijk als je nog niet eens in het Frans kan uitleggen hoe laat het is of waar je van klaarkomt - maar erger nog, er wordt van ons verwacht te geloven dat een Franse dokter een vrouw met een onbedoelde zwangerschap vertelt dat dat een cadeautje van God is. Kennelijk is ergens niet goed doorgedrongen dat de scheiding tussen kerk en staat in Frankrijk heilig is.

En dan het begin van de ontknoping, de dramatische scene met de bijl. Het is volgens mij vrij duidelijk fysiek onmogelijk wat daarbij gesuggereerd wordt - de steel zit gewoon in de weg. En daar volgt dan een absurde anticlimax die helemaal al nergens meer over gaat - maar dan ook echt van geen kanten. Het gedrag van de Franse politiemensen klopt niet, de gang van zaken klopt niet, niks. En waarom? Het komt op me over alsof de beelden voor het bedoelde verhaal ontbraken, en er maar iets van gemaakt is met wat er voor handen was.

Zelden zo'n slechte film gezien. Het budget zal wel volledig opgemaakt zijn aan de blauwe verf op die bouwval, en dat is dan ook het enige nut van deze film.

Een iets frisse kijk op het wat leeggebloede vampierengenre door de focus op het hulpje van Dracula in plaats van brave graaf zelf. Bijpassend fraai gecast met Cage in een onschadelijke bijrol, terwijl Hoult alle werk mag doen aan de kant van de vampieren. Daartegenover de gewone mensen, met een verhaal dat nog werkt ook - vooral door de onwaarschijnlijke maar toch overtuigende rol van Awkwafina.

Best leuk, al met al. En dat is al heel wat voor een vampierenfilm.

Biografie die wat nogal wat kansen laat liggen.

Er komt maar weinig langs dat niet allang bekend is als je de verhalen van Pearl Harbor, Koraalzee, en Midway ietwat in je hoofd hebt. En da's toch jammer - je zou denken dat een film die specifiek over de man gaat, zijn naam als titel heeft - wat meer zou laten zien van zijn leven naast wat we al weten. Een vlugge blik op de wikipedia levert me in ieder geval de overtuiging op dat er zeker wel wat meer te vertellen geweest was.

Misschien daardoor dat het allemaal wat braaf en afstandelijk aanvoelt. Het is eigenlijk de officiële lezing van de Japanse kant van de oorlog, meer dan een film over de man zelf. Wel krijgen we mooie beelden te zien van de oorlogshandelingen. Af en toe wat te fraai berekend, geen stofje of krasje te bekennen op de vliegtuigen. Ook dat voelt wat onecht aan.

Koji Yakusho is een prima acteur. Daar krijgen we hier dan weer wat weinig van te zien. Ook wat jammer dat hij niet zo heel erg op de echte Yamamoto lijkt. Alsof de man zelf maar bijzaak is.

Kunst.

Knap in het gebruik van impressionistische landschapsbeelden, dromerige muziek, lange, langzame en dromerige shots van de oude schilder en zijn jonge model. Knap ook om daar de schilderijen in te laten zien, het verschil te tonen tussen hoe het model er uit ziet en wat de schilder daadwerkelijk op zijn doek zet. Knap ook de dialogen die daar doorheen geweven zijn, de perfecte intonatie van de oude kraakstem die de aanwijzingen aan het wat uitdagend-speelse meisje geeft.

In tegenstelling tot bijvoorbeeld La Belle Noiseuse (1991) - waarmee nogal wat parallellen te vinden zijn - heeft deze film een nogal duidelijk verhaal waarin de oude schilder in een kader geplaatst wordt, een stuk geschiedenis dat verteld moet worden. Daarmee wordt de film een heel stuk toegankelijker, daardoor wordt het mogelijk zonder dat je je singulier en monomaan verliezen moet in de wereld van de schilder. Maar wellicht is dat ook de zwakte van de film - doordat de kunstenaar op het spanningsvlak blijft tussen schilder en familievader, kiest de film niet echt en blijft de kijker dus ook wat vrij in zijn oordeel. Voor de film- of kunstliefhebber was een wat meer eenzijdige benadering misschien interessanter geweest. Nu blijft de film wat in de gewone sfeer hangen, alternatief was er mogelijk zelfs een echt kunstwerk ontstaan. De ingredienten zijn ervoor aanwezig.

Even goed een zeer goede film. Sterk gespeeld, knappe soundtrack, overweldigende beelden.

Grappig.

En met een fraaie moraal in de uitsmijter, en nog gebaseerd op een echt verhaal ook. Jammer wel dat het in de vertelling allemaal wel wat voorspelbaar is, en dat de soundtrack zo gemakzuchtig is. Niettemin, het zou zomaar eens de beste rol van Reeves kunnen zijn, die maakt zelfs meer indruk dan Hackman die maar weinig speeltijd heeft en zijn gewone ding doet.

Jammer dat de cheerleaders niet nog wat meer in beeld waren, want dat is verreweg het leukste aan de hele film, al ligt de rol van Langton er wat al te dik boven op - vanaf dat ze in beeld is weet je al hoe het afloopt. Waar kennen we haar ook alweer van? Van Melrose Place, of all places.

Super flauw en nogal puberaal.

Maar daar staat dan wel weer tegenover dat Ali Landry er overduidelijk lol in heeft, en ze maakt de rol van het mooiste meisje van de universiteit ook nog eens moeiteloos waar. Met dat sommige van de flauwe grappen eigenlijk stiekem wel werken is het daarmee toch wel een ok filmpje.

En de laatste scene komt vooral deze weken ook goed aan.