Opinions

I wanna know what love is...

Tsja, daar heb ik nou eindelijk na al die jaren ook een beeld bij. Die tong. Blauw van het lachen, buikpijn.

Helaas is het wel een van de erg weinige momenten in de film die ook maar in de verte grappig zijn. Verder moet het van de muziek komen. Big-hair-rock. Jaren-80 Bon-Jovi gekweel. Daar kan ik nog wel wat van hebben, maar twee uur achter elkaar is wel wat lang. Dan zijn de gelukte grappen toch wat te schaars - zo fout zijn Tom Cruise en CZJ nou ook weer niet dat het daarom de moeite waard wordt.

Een beetje meer venijn had de film een stuk beter gemaakt.

Wauw is dat alweer zo lang geleden.

Op zich vind ik het best een goede film. Mooi gespeeld, vakwerk, eigenlijk geen speld tussen te krijgen.

Behalve dat het allemaal wel wat erg mat is qua verhaal. Weinig opzienbarends - dat wil zeggen, gegeven het onderwerp en de titel zijn alle clichés al mijlenver van te voren zichtbaar. Daardoor eigenlijk toch wat saai. En hoewel de muziek op zich wel ok is is dat ook niet echt een reden om je er nog eens aan te wagen.

Viel me wat tegen, dus. Ik had in mijn herinnering een positiever beeld van deze prent.

Leuk.

Het ligt wel ietwat voor de hand om een parallel te zoeken met Bohemian Rhapsody, dus daar begin ik dan maar mee. Waar die film me behoorlijk in het verkeerde keelgat schoot door de slordige omgang met de geschiedenis en de wat al te mooie vertelling, stoort me dat hier niet - niet dat het hierin echt beter is misschien, maar ik weet eigenlijk te weinig van Elton John om daar iets van te zeggen.

Het is ook echt mijn muziek niet - met uitzondering van een of twee liedjes die nog net wel zijn blijven hangen, maar ook niet op mijn playlist staan. Toch is het best leuk om te zien hoe ze hier opgevoerd worden, en - alweer net als in Bohemian Rhapsody - in het verhaal van Elton John verweven. En ja, ook daar is dan waarschijnlijk wel wat dichterlijke vrijheid bij gebruikt. Inhoudelijk wordt er weinig gebracht, zover kom ik ook wel. Maar wel een paar erg knappe shots, waarvan vooral een van de scenes met Elton als kind me nu door m'n hoofd schiet. En de opening is ook best sterk, met het absurde pak waarmee onze held over straat loopt - en, als ik genoeg in m'n geheugen graaf, herinner ik me die periode ook nog wel ietwat - de ophef over de gezondheidsklachten die er indertijd op de radio was.

Al met al best een aardige film, en wellicht vooral doordat ik er zonder enige verwachting in ging.

Helemaal eens. Deze film brengt niets nieuws, maar doet daar wel 114 saaie minuten over.

Rocky.

Na Rambo - misschien - de bekendste filmserie van Stallone. Of überhaupt. Een naam die in elk huishouden ter wereld zo'n beetje gelijk staat aan de bokser die de American Dream uitbeeldt. Werk hard, eis veel van je zelf, en je wint. Of zoiets dan toch, dacht ik, want ik had de hele serie Rocky eigenlijk nog nooit gezien.

Tijd om eens wat in te halen, en nou ik met een stevig zere keel en een druipneus thuis zit is dat een mooi moment. Een rockymarathon. Waarvan net deel 1. En dat bleek toch wat meer in zich te hebben dan de verzameling cliche's die ik verwacht had. De grauwe en uitzichtloze boel in het Philadelphia van de jaren-70 bijvoorbeeld. Niet zo heel verschillend van het arbeidersbuurtje waarin ik opgegroeid ben, misschien - maar het is wel al een tijdje geleden.

Aan Stallone valt dan vooral zijn melkmuiltje op, maar meer nog dan dat, zijn stem die erg herkenbaar is maar ook over de jaren heen dezelfde is gebleven, en niet zo veel verschilt over films heen. Geen onderdeel van Stallone's acteergamma kennelijk, een andere stem op zetten. Da's geen kritiek overigens, de man verdient toch vooral een gezond respect - niet dat hij nou echt hoogdravende acteerprestaties levert gemiddeld, maar het is wel vakwerk en hij verovert er wel de wereld mee.

In het verhaal toch vooral een verrassing - het einde. Toch net een tikkie anders dan ik gedacht had, en ook een behoorlijk stuk sentimenteler. De rol van Talia Shire in het verhaal is dan ook belangrijker dan ik aan had zien komen. Zo zie je maar weer, vooroordelen.

Einde van de Rockymarathon. Totdat Creed uitkomt, dan. Nog een paar weekjes wachten, want dit jaar nog even naar Amerika zit er niet meer in.

Het verhaal is op zich wel leuk gevonden, met de aanleiding in de simulatie en de daarop volgende mediahype. Toch is de persoon van Rocky en zijn voortkabbelende leven ruim interessant genoeg om daar tegenop te wegen, en de ruime eerste helft mee te vullen - het duurde tot ruim een uur in de film voordat ik me ging afvragen 'gaat er nog gebokst worden'. Geraldine Hughes is voorspelbaar leuk als opvolgster van Talia Shire, de ouwe cast is er weer bij voor zover daar nog beweging in zit, maar de verdere bijrollen - Milo Ventimiglia voorop - vallen een beetje door de mand. Niet dat dat echt opvalt overigens, Stallone trekt genoeg de aandacht naar zichzelf. Totdat het tijd wordt om te matten, want dat vond ik in vergelijking met de eerdere films wat tegenvallen. Ondanks dat de productietechniek toch duidelijk op een veel hoger plan staat.

En, ja, waarvan we dan dachten dat het de finale afsluiting van het Rocky-tijdperk zou zijn blijkt ook deze keer dan weer een schijnbeweging. Benieuwd hoe lang Stallone dat nog volhoudt - maar als er een les is die de Rocky-films er genadeloos in rammen, is het dat de man een enorm uithoudingsvermogen heeft.

Ohja. Zoals de poster al zegt It ain't over till it's over zit in deze film dan wel een grappig extraatje tijdens de aftiteling. Symbolisch voor de hele serie, en dan bedoel ik niet dat het beeld kennelijk weer weg is.

Het begin is wel wat lelijk, met een minutenlange herhaling van wat ik vlak daarvoor net gezien had. Zat ik me wat aan te ergeren, totdat het me te binnen schoot dat in 1979 nog niemand ooit van een videorecorder gehoord had, en het dus wel een jaartje of wat geleden was. Niet zo heel raar om dan een opfrissertje te geven.

Van verhaal wat volwassener dan het eerste deel, en buiten dat eigenlijk ook een betere en evenwichtigere film. Hoewel het boksen daar dan wel weer een beetje onder leidt. En er wordt een ander element geïntroduceerd dat als onlosmakelijk onderdeel van de Amerikaanse cultuur in deel 1 toch wat ontbrak - het geloof. Gelukkig ligt het er niet heel dik op, maar toch.

Eye of the Tiger.

In de combinatie van beeld en geluid toch wel een uitschieter in de serie zoals die zich tot dusver ontwikkelt. En sowieso natuurlijk een soort volkslied van de generatie van de vroege jaren-80. De tegenstander is deze keer Mr. T - waarvan ik even in mijn hoofd had dat die toen al bekend was van The A-Team, maar dat kwam later pas. Zijn hele uitstraling en manier van doen had hij al onder de knie, en die werkt wel erg goed tegenover Stallone. En ook erg leuk om het optreden van Hulk Hogan te zien. Ook hij was nog niet echt bekend op dat moment, en net als Mr. T zijn de trucs die hij hier laat zien erg herkenbaar in de soort cult-ontwikkeling die hij later maakte.

In de ontwikkeling van het verhaal deze keer wat meer focus op het trainen en het boksen. Stallone heeft daarover kennelijk gezegd dat de inspiratie voor meer achtergrond een beetje op was. Niet dat dat opvalt overigens, en misschien is het wel een betere film geworden zo - de achtergrond is al bekend tenslotte, en het contrast van de armoede in deel 1 en de overdreven rijkdom en nette jaren-80 stropdas met speld spreekt toch al boekdelen. Net als de back-to-the-roots move.

Wellicht de beste film van de serie, lees ik vaak in de reviews. Toch hebben de eerste twee delen ook iets, en je kan ze niet echt los van elkaar zien. Nouja, als film misschien wel, maar dan mis je wel de ontwikkeling en de achtergrond van het hele Rocky-gebeuren.

Oost tegen west.

Links tegen rechts.

Oldskool tegen technologie.

Eerlijk tegen doping.

Hoe het afloopt is natuurlijk van een enorme afstand te zien, en je struikelt als kijker van het ene cliché in het andere. Wel een enorm vermakelijk tijdsdocument over de periode van het einde van de koude oorlog, vol met stereotypes over Russen - waarvan ik me dan ook wel een klein beetje afvraag of die nou zo heel ver buiten de werkelijkheid liggen. Ik heb meer moeite het smetvrije gebeuren van de Amerikaanse kant te geloven eigenlijk.

Wat me erg opvalt - om het woord 'irriteren' maar te vermijden - is de soundtrack. De titelsong is wat teveel een poging om het succes van Eye of the Tiger te herhalen, maar dat komt wel heel veel te kort. Maar buiten dat zit de hele film ook vol met lelijk jaren-80 synthesizer geluid. Dat we dat toen mooi vonden, onbegrijpelijk.

Dolph Lundgren is leuk als de tegenstander, ook weer fijn stereotype als Rus-van-weinig-woorden. Wat me wel wat opviel is dat hij op de titelrol nog onder Brigitte Nielsen staat, terwijl dat toch niet helemaal 'in order of appearance' lijkt te zijn. Dames gaan voor, of werd zijn rol zo onbelangrijk gevonden? Echt veel tekst had hij dan misschien niet, maar wel een essentiele rol in het verhaal.

In mijn Rockymarathon tot dusver de eerste lichte teleurstelling. Dit deel vond ik niet echt meevallen. Het voelt ook, en vooral bij de eindcredits, nogal aan als een afsluiter after the fact - ietwat parallel aan Rocky's bokscarriere, alsof dit deel eigenlijk ietwat als een overbodige afsluiting van iets dat al afgesloten was gezien werd. Gelukkig relativeert Stallone het zelf al ietwat, als hij over het standbeeld van Rocky zegt 'As long as this thing is there, pigeons will always have a place to sit'. Wellicht ingegeven doordat het museum waarvoor het staat het beeld niet wilde hebben 'omdat het geen kunstwerk was'.

Een slechte film is het dan niet, en het motief - gezin tegenover misplaatste loyaliteit, oprechtheid tegenover hosselen, of zoiets - is ook wel een van de echt Amerikaanse waarden, en het is nou ook weer niet zo dat het slecht uitgewerkt wordt. Het is vooral in vergelijking met de eerdere delen dat deze wat tekort schiet. Zoals het liedje van Elton John geen tegenwicht is voor Eye of the Tiger.

Maar er is ook wel wat positiefs. De terugkeer naar de oude gym heeft wel iets geruststellends, en het zoontje van Stallone speelt overtuigend zijn zoontje. De jongeman is overigens al niet meer onder ons, en Tommy Morrison - Tommy Gunn in de film - ook al niet. En Burgess Meredith, maar die had dan ook de leeftijd.

Ietwat ontnuchterend, zoiets. Maarja. Op naar het volgende deel.

Lindon is vanzelf nogal voortreffelijk als de hoofdpersoon - de nog niet tot absolute eindbaas verheven beeldhouwer die zoals dat hoort twijfelt over zijn werk. En alle details over zijn leven zijn braaf ingekleurd ook, alles wat je met een vluchtige lezing op de wikipedia tegenkomt komt ook netjes langs.

Waar het wel wat aan ontbreekt is de passie, en het kan toch niet anders dan dat daar meer van geweest moet zijn. Ook komt het verhaal van Camille Claudel er maar wat matigjes uit - ook daar ontbreekt de passie grotendeels, afgezien van een scene ergens aan het begin. Had dat dan vastgehouden, niet zozeer qua speelsheid maar qua intensiteit.

Jammer, want aan de inzet en het talent ligt het overduidelijk niet, al vraag ik me wel af of Higelin de juiste keuze was om Claudel te spelen.

Een aardig verhaaltje en wat leuke actiescenes.

Nouja, het verhaaltje rammelt al wel wat, en de actie gaat redelijk zolang het maar goed donker blijft, en je je goed kan inbeelden dat de knuffeldieren échte leeuwen zijn. Want anders is het wel bar slecht. Fox is op afstand de beste acteur.trice, en ook dat is nou niet bepaald een positief punt.

Maar dan komt de aftiteling met een serieuze boodschap. Er lijken nogal wat van dit soort boerderijtjes te zijn, waar leeuwen gefokt worden in bar trieste omstandigheden - tot ze groot genoeg zijn om in traditioneel-chinese medicijnen verwerkt te worden. Een pilletje gedroogd leeuwenhart, om sterker van te worden, dat soort bijgeloof. Of iets gewoner, een leeuwentand aan een kettinkje voor om je nek - dat maken we hier ook nog wel mee.

Tsja, dan vind ik het ineens toch wel een iets betere film worden. De mensheid moet de dieren maar eens wat netter gaan behandelen, daar is het langzamerhand wel echt tijd voor. Stop die boeren maar in een klein hokje, en laat ze die maar tot medicijn vermalen. Werkt vast nog beter ook.

Wat een absurd verhaal - en nog waargebeurd ook, al neemt de versie van de film nogal een behoorlijke afstand van de feiten. Ongetwijfeld om rechtszaken te vermijden, want ja, de originele dader loopt allang weer los, met wat hulp van het Britse hooggerechtshof.

Niet echt een goede film verder, behalve de nogal absurde vertelling valt vooral het wat te lage tempo op. Dan denk ik, als je toch al bezig bent om het verhaal op te leuken vanaf de originele feiten, breng er dan ook wat vuur in.

Hoe dan ook, het is altijd een genoegen om Gemma Arterton in een film te zien, en ze doet het in deze film ook echt prima. Tegenover James Norton, die nogal belangeloos een aperte hufter neerzet, en verder wat minder belangrijk hulp- en trekvolk dat voor slachtoffer of politie speelt.

Nogal een gemiste kans met deze cast en dit bronmateriaal, want het telt nogal op naar een film die niet hoog scoort en volgende week alweer vergeten zal zijn. Terwijl het toch best schrijnend is dat er echt van dit soort figuren rondloopt, en getuige het verhaal achter de film, nog los ook. En zoals het citaat gaat, ze stoppen niet totdat iemand ze stopt.

Ergens ben ik nooit een echte Star Wars fan geworden.

Ik heb de originele film indertijd wel meteen in de bios mogen zien - samen met mijn vader in de Cineac als ik het me goed herinner, terwijl mijn moeder aan het shoppen was in Rotterdam. Maar de latere delen heb ik pas veel later gezien, en daardoor is op de een of andere manier de magie nooit echt aangekomen. Dat heeft dan ook weer voordelen - ik lig er bijvoorbeeld absoluut niet wakker van dat er dingen als Jar-Jar Binks in de nieuwere films gehaald zijn. Ik moet aan de andere kant af en toe wel even nadenken bij het verhaal...

En dat past in deze film dan goed. Visueel ziet het er erg strak uit met de gebruikelijke onderdelen van het Star Wars universum - met deze keer nogal wat aandacht voor de Death Star. Qua verhaal, het basisgegeven is prima, en het sluit ook mooi aan op deel 4 - maar, de sfeer is dan wel behoorlijk anders. Ik noem maar wat, geen Jar-Jar (of andere heelalbewoner met rare stem en dikke vacht). De stormtroopers zijn wel weer zoals altijd gewillig kanonnenvoer, en de hele dark side is naar mijn smaak toch wat weinig sinister. Ook zoals altijd. En toch levert het een leuke film op, al is het eerste halfuur een beetje zoekerig. De gimmick met Carry Fisher en Peter Cushing had van mij dan wel achterwege mogen blijven.

Flauw en gedateerd.

Er zijn maar weinig films die moeiteloos overeind blijven als de tand des tijds toeslaat, en dit is er zo een waarbij dat dus echt niet lukt. Van geen kanten. Het flauwe plot, het melkmuiltje van Douglas, de volstrekte miscast van DeVito, het gebrek aan een behoorlijke soundtrack - en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Het enige dat dan nog wel een heel klein beetje werkt is het karakter van Turner - al is dat ook eigenlijk te dun om er iets van te zeggen, en bovendien nogal erg duidelijk afgekeken van de veel stoerdere en veel leukere Marion van Karen Allen in Raiders of the Lost Ark.

Veelzeggend overigens dat ik - ondanks dat ik de film indertijd beslist talloze keren op tv gezien heb - me er zo ongeveer niets van herinnerde. De scene van de botsing met de bus, dat was zo ongeveer het enige.

Bruidenhorror!

Het idee is op zich wel interessant, maar het verhaal mist de vonk - die niet op ons overslaat, en daardoor blijft het verhaal afstandelijk. Afstandelijk en grotendeels saai, want heel veel gebeurt er nou ook weer niet. Het acteren is veel te vlak en de personages te kleurloos, te abstract, ook daar blijft het moeilijk om een aanknopingspunt te vinden. Misschien dat het allemaal indringender is voor dames die de volgende ochtend gaan trouwen - bruidenhorror - maarja, da's wel een erg beperkte groep kijkers.

Het einde maakt nog wel een beetje wat goed, maar het is echt een lange zit om daar op te wachten.

De beelden van de stad, de mooie locaties, de aankleding en het vakkundige camerawerk zijn de pluspunten van de film. De acteurs van de twee hoofdrollen zijn kennelijk ook vooral voor hun visuele toevoeging in dat kader gekozen, want heel aansprekend is het niet wat ze hier neerzetten. En ook de keuze om wel voor een soort Elizabethaanse tekst te kiezen, maar niet de originele tekst van Shakespeare te volgen is wat vreemd.

Als je daar overheen stapt is het best een aardig filmpje. Met wat beter acteren en de originele tekst was het misschien een meesterwerk geweest. Is het niet geworden.

Indertijd een redelijk vernieuwend idee om de originele tekst van Shakespeare te gebruiken in een moderne setting. Tenminste, in film, want in het theater was dat trucje al veel eerder gedaan.

Veel mooie beelden en beeldtrucs, in een erg flitsende videoclip stijl. Ook hier lopen oud/historisch en nieuw door elkaar, met wat listige trucs om de link naar de Shakespeare-teksten en de moderne invulling daarvan te leggen.

Het levert wel een aardige film op, maar het hoge tempo en de visuele drukte stoorden me ietwat. Wel een vrij unieke manier van vertellen van het verhaal, maar of het de juiste is betwijfel ik ietwat. Voor mij op dit moment in ieder geval niet.

Mooie ode aan de film noir.

Een van de weinige films waarin ik me niet stoor aan de vertellende voice-over. Wellicht doordat de voice-over niet precies alleen uitleggerig is, en de regels volgt van hoe voice-over in de oude film noirs gebruikt werd.

Lena Olin is perfect als de ultieme femme fatale Mona Demarkov. Wat een mooie vrouw, en wat een vreemde en mysterieuze rol speelt ze. Wellicht het grootste zwak van de film, dat haar beweegredenen zo onduidelijk blijven - maar misschien is dat juist ook wel het sterkste punt. Daartegenover dan Gary Oldman als de antiheld, de sukkel die blind in haar vangnet loopt, klem komt te zitten in een intrige waar geen uitweg meer uit mogelijk lijkt. Allebei acteren ver over the top, maar dit is dan ook zo'n film die daarom vraagt.

Ietwat jammer dat de bijrollen zo dun blijven. Van Annabella Sciorra en Juliette Lewis zou je dan wel wat meer willen zien, wat meer invulling van verwachten. Of misschien iets meer intrige met de collega-politiemensen.

Maar daar gaat de film eigenlijk ook niet over. Het einde is in ieder geval geniaal, en dat maakt nog een hoop goed.

Geschichtsbebilderung ohne Erkenntnisgewinn.

Dat is de afsluiting van een Duitse recensie, en natuurlijk te mooi om niet te citeren. Want waar de vraag uiteindelijk op neerkomt is wel of het nou echt zo gegaan is, en wat de rol van Rommel in deze periode geweest is. Daar komen we niet meer zo makkelijk achter. Zeker voor Rommel geldt wel dat hij in de Afrika-periode al het onderwerp was van een promotiecampagne die een zorgvuldig opgebouwde cult of personality heeft neergezet, en dat het erg waarschijnlijk is dat dat ook daarna nog wel z'n effect gehad zal hebben.

Het verhaal behandelt alleen de laatste periode. Dat is op zich wel wat begrijpelijk, want veel goedkoper te verfilmen - enkel wat acteurs met uniformjassen aan, in plaats van kuddes in originele kleur gespoten tanks in de woestijn. En dat daarop gelet is, zie je ook al goed bij de scenes waarbij er een vliegtuigje komt schieten - de vliegtuigen komen nauwelijks in beeld. Kennelijk vonden de makers dat het verhaal daarmee wel wat simpel werd, en is het een beetje opgeleukt met de Franse contesse. Nogal een overbodig verhaaltje wat er bij is geharkt om het een beetje romantisch op te leuken. Jammer. Had dan een wat kortere, maar meer correcte film gemaakt.

Wat er bij mij in ieder geval erg slecht in wil is dat Rommel niet op de hoogte geweest is van jodenvervolging of excessen in Frankrijk. En de duiding van de plannen achter operatie Walkure lijkt ook wel wat achteraf bepaald te zijn. Slordig - dan zou het bij mij echt beter overkomen om die onderwerpen maar open te laten. Op deze manier is het een bijdrage aan meer cult, nog meer sprookjes waarvan het bewijs uiteindelijk niet te leveren is.

Ulrich Tukur speelt prima. Wel zet hij ook een erg menselijke Rommel neer, iemand die meer lijkt op een aardige oom dan op een doorgebeten ijzervreter. Tsja. Ik zeg maar niks meer.

Dat het een flauwe boel zou worden lag al wel erg voor de hand, maar toch viel het wat tegen. Sorvino kan beter, denk ik dan maar, al weet ik dat van Kudrow niet zo zeker - het lijkt veel te veel op haar rol in Friends, en dat is wellicht geen compliment.

Helemaal slecht is het beslist niet, zo bedoel ik het niet. Maar aan de andere kant is er ook zo ongeveer niets dat deze film uittilt boven een erg middelmatige film uit hetzelfde genre, en dat hele genre is al zo vergeetbaar als, ehhm, je eigen high school tijd zeg maar. Misschien leuk voor jezelf, maar de rest van de mensheid ligt er niet wakker van, en dat is met deze film precies ook zo.

Onverwacht eigenlijk best leuk - ik moest even nadenken wanneer ik voor het laatst een min of meer leuke Nederlandse komedie gezien heb, en het antwoord komt nog steeds niet. Het gaat tenminste een keer niet alleen maar over poep en pis, en dat is al een groot verschil met het gemiddelde - de lat ligt niet zo hoog tenslotte.

Al is het aan de andere kant wel ietwat een zwaktebod om het geheel in de sfeer van BN-ers en de film/mediawereld te plaatsen. Ik hou niet zo van dat genavelstaar. En grappen tijdens de aftiteling is ook per definitie fout, al lijken Haars en van der Kuil er met een slimmigheidje een acceptabele invulling voor gevonden te hebben door het bij Christian en Ruud de Wild te houden. Lijken, want heel kort daarna gaan ze toch de fout door het narratief verder te zetten.

Leuk om Dick Maas even langs te zien komen - de film heeft ook wel iets van zijn stijl, en dat zal dus wel niet geheel toevallig zijn.

Herzien, en dat is een fijn feest van herkenning. Enorm sterke sfeer, mooie rollen - van De Niro verwacht je dat wel, en van Reno is het altijd een prettige verrassing. Maar de andere acteurs - die toch een wat mindere naam hebben, en ook nogal wat films op hun lijstje hebben staan waarin ze bepaald minder presteren - zijn hier ook enorm op dreef.

Wel valt in de tweede helft de sfeer wat teveel weg, valt de spanning net een beetje weg. De mooie achtervolgingen - fijn met alleen autogeluiden, en niet een of ander ontoepasselijk muziekje eronder - compenseren dat wel voor een deel, toch is dat de grote makke die de film van een meesterwerk afhoudt.

De vraag waar de titel op slaat blijft gelukkig genoeg open. Net als wat er in die - ohja. Les nummer twee.

Jammer dan.

Op zich speelt Clint wel leuk - een soort uitvergrote versie van Dirty Harry, maar dan zonder de quotes en zonder blaffer. Nouja, zonder échte blaffer. Blijft toch een beetje half, het voelt gewoon alsof er iets mist. En Charlie Sheen, tsja, die kan ik niet meer zien zonder alle foute associaties die hij ondertussen achter zich aan sleept.

Daar staat dan weer tegenover dat Sonia Braga en Raul Julia wél soliede rollen neerzetten, maar daarmee is de film nog steeds niet echt op een niveau van boven twijfelachtig kijkvoer. Al is de achtervolging met de private jet wel een ietwat miskend stukje filmgeschiedenis.

Wat de film in die zin ook ietwat interessant maakt is dat de duidelijke signatuur van Clint's regie nogal lijkt te ontbreken - veel actiespektakel zonder soliede verhaal, het is zo ongeveer de antithese van al zijn andere films. Misschien had hij gewoon zijn dag niet. Ik ben het wel helemaal met hem eens over die kleur, laat dat duidelijk zijn.

Mooi.

Een simpel verhaal in een beperkte setting, en dan heel goed in details uitgewerkt om het echt tot leven te brengen, met een paar erg goeie rollen van goeie acteurs. Toch een vrij makkelijk concept om een goede film op te baseren, maar er zijn er evengoed niet zo heel veel waarin dat zo vanzelfsprekend perfect gedaan is als hier. Steengoed spel van de kleine Jacob Tremblay, en daarnaast misschien net iets minder overweldigend maar wel met veel overtuiging van Brie Larson - terecht een Oscar. Waar het verhaal na de helft misschien net iets inkakt heb ik daar ook wel begrip voor, dat onderdeel van de storyline hoort er nou eenmaal bij - het is niet meteen happily ever after tenslotte, en de rol van William Macy hoort daar ook bij - het maakt een mooi contrast duidelijk. Wat me wat verbaast is dat sommige mensen in het begindeel niet doorhebben wat er aan de hand is - dat was mij meteen zo duidelijk als wat, terwijl ik toch vaak niet echt door heb welke kant een film uitgaat. Heeft genoeg over dit soort dingen in de krant gestaan denk ik dan...

Stijf gedoe.

In historisch opzicht wel wat interessant, maar dan vooral vanwege het idee dat mensen zich vroeger inderdaad zo krampachtig en moeizaam door het leven hannesten. Een boeiend verhaal levert het niet echt op - misschien dat de echte liefhebbers daar wel anders over denken.

Het begin van de film is door de beelden van Firenze wel uit te houden, maar zodra de actie zich naar Engeland verplaatst is de vaart er wat teveel uit. HBC speelt misschien goed, maar is af en toe ook wel tenenkrommend irritant - waarbij ik maar even in het midden laat of de rol dat vraagt. En ze is nog wel erg jong, veel te jong voor de normen van nu om aan trouwen te denken, en ook veel te jong voor de twee kandidaat-minnaars. Verder viel vooral Denholm Elliott me op, die een nogal ander karakter speelt dan meestal - zeker met zijn latere films is het contrast best groot.

Flauw, afgezaagd, spanningsloos.

Deze film laat daadwerkelijk geen enkele kans liggen - elk cliche wordt uitgenut. Onorigineel tot het bijna een nieuwe kunstvorm wordt. Nog net uit te houden door de mooie meiden die door het beeld huppelen. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

En ohja, die streek met die kat vind ik domweg gemeen. Rotzakken.

Italiaanse clichéproductie waarin een blond stads madammetje in de provincie terecht komt en kennismaakt met een lokale yokel waar ze eerst niks van moet hebben, maarja, daarna. Model voor honderden precies vergelijkbare filmpjes, waarbij alleen de dialogen en de precieze setting ietwat variabel zijn.

En in deze film is het nou net die setting die echt geniaal is. Mooie glimmende auto's die de Mille Miglia rijden. Gewoon een kijkfeestje, en als je de dialogen maar negeert heb je van het plot nauwelijks last.

Enorm niet mijn film.

Het tobberige gedoe van de personages is wellicht een interessante observatie van het echte leven, maar het boeit me eigenlijk nergens. Mooi gespeeld wellicht, maar als je er maar nauwelijks uitkomt waar het over gaat en waar het naar toe wil, dan kan je ook daar zo’n beetje wel alle kanten mee uit.

Net als de vorige film van Petzold die ik zag, overigens - Undine (2020), en ook die is met de mooie Paula Beer, al zijn er narratief geen voor de hand liggende overeenkomsten. In vergelijking met die film vind ik deze nog wat minder toegankelijk, en de beelden zijn ook minder aantrekkelijk.

Clichefeestje.

En dan ook nog eens zonder enige inspiratie. Het is toch serieus lang geleden dat ik een zo absurd onleuke komedie zag. Niets, maar dan ook werkelijk niets nieuws heeft dit stuk recycling te brengen.

De eerste film van deze regisseur. Je zou zomaar hopen dat het meteen de laatste is. En de cast, die kan zich misschien ook maar beter eens gaan herbezinnen.