Opinions

Te flauw en te geforceerd, dit tweedejeugdspectakel van en met en door Hunt. Iets teveel van het goede, en ik vind niet dat ze zichzelf goed onder controle heeft als regisseur. En iemand had tegen haar moeten zeggen dat het met de makeup en visagie ook niet helemaal werkt.

Maar het zijn wel mooie locaties, en ik zag de film op welhaast het beste moment - zo'n dag dat het te warm is om iets te doen, en je eigenlijk al op vakantie aan het strand had moeten zijn. Dat scheelt alweer een stuk. Evengoed, twee puntjes is al redelijk gul.

Een nogal deprimerende film waarin Cassandra (Exarchopoulos) zich probeert staande te houden in een maatschappij die alleen uit lijkt te zijn op exploitatie. En dat valt niet echt mee. Ongemakkelijke echos voor iedereen die wel eens een functioneringsgesprek meegemaakt heeft - maakt niet echt uit van welke kant eigenlijk, de ledigheid en onoprechtheid spettert er aan alle kanten vanaf. Wellicht vooral daardoor ook dat het einde nogal uitzichtloos overkomt, met een andere opbouw zou je daar iets anders in kunnen zien wellicht.

De stijl waarmee het narratief gebracht wordt moet je wel liggen - voor mij was het wat te documentair. En Exarchopoulos ligt me ook nooit zo, hoewel zeker gezegd moet dat ze hier wel weer een prima rol neerzet. Voor de andere rollen is weinig ruimte. Cinematografisch vind ik het allemaal eigenlijk vooral lelijk, maar dat kan natuurlijk een bewuste keuze ter ondersteuning van het narratief zijn. Maar dat maakt het in mijn ogen nog niet tot een mooie film.

Fijn filmpje.

Een simpele romcom, met een fijn traag tempo zodat er een soort ongehaaste en ongedwongen relaxte sfeer over de film hangt. Ryan Kwanten maakt het meest van zijn antiheld personage, en Sara Canning is een prima onderwerp voor zijn ongepaste verliefdheid. Het geheel speelt zich af tegen de achtergrond van een erg mooi stukkie natuur. Wel wat erg braaf en cliche hier en daar, maar dat past wel bij het genre.

Geen dijenkletsers in de humor, maar toch af en toe erg grappig. Leuk.

Een lelijke misser dat ik deze film indertijd niet gezien heb. Want alles wat het tot een geniaal goede film maakt is daar - af en toe perfect mooie beelden, een heleboel van mijn favoriete acteurs, en een van de meest aansprekende verhalen ooit. En dan nog eens waargebeurd ook.

En ook heerlijk nerdachtig nietsontziend. Drie uur ruim is nodig om het verhaal te vertellen, en dat zal je weten ook. En toch is het nergens saai of langdradig - voor de minder geïnteresseerden zijn misschien sommige van de vliegscenes wat aan de lange kant, maarja, deal with it. De vliegtuigen zijn gewoon te mooi om daar iets in te kunnen knippen. En de helden zijn te echt.

Daarmee toch wel een soort kijkfeestje, en dat moet het ook zijn. Want we hebben het wel over de droom van de hele wereld, en de mannen die dat mochten waarmaken - al blijven hun Russische tegenhangers daarbij buiten beeld. Dat er ook nog eens een even epische film over hun gemaakt mag worden, en liefst in Hollywood - dan is de koude oorlog pas echt voorbij.

Een film met een erg slechte pers.

We hadden allemaal natuurlijk ook mythische verwachtingen van de eerste film waarin De Niro en Pacino dan ècht zouden samenspelen, en ja, dat soort verwachtingen kan je maar moeilijk invullen. Als je er zo ingaat, dan valt de film behoorlijk tegen. De heren spelen ook niet zo heel goed eigenlijk, de beelden zijn af en toe wat slordig, en het verhaal wil wat meer dan wat er uitkomt.

Toch is het zeker geen slechte film. Spannend, met een voor mij eigenlijk toch wat onverwachte wending er in. Niet als je goed oplet misschien, maar dat deed ik kennelijk niet. Het begin is dan wel wat rommelig, maar ook spannender en veelbelovender dan er daadwerkelijk uitkomt - niet dat de film indut, maar de vaart komt er te weinig uit, en de belofte komt ook niet uit. Jammer, een gemiste kans. De legendes zijn misschien ook wel aan hun rust toe - het had misschien bij de bijna-samenwerking in Heat moeten blijven.

Rio Bravo - het eerste deel in het drieluik Rio Bravo - El Dorado - Rio Lobo, en wellicht meteen het beste van de drie, al moet ik daarbij zeggen dat ik de andere twee nog moet herzien. Voor wat ik me herinner toch in ieder geval het dunste verhaal van de drie, maar ook een schoolvoorbeeld van hoe weinig verhaal een western nodig heeft om 141 minuten vol te krijgen zonder dat dat lang lijkt. Halverwege nog een stukje musical zonder dat dat irriteert, Angie Dickinson die er met haar mooie haar bijgesleept wordt voor een volstrekt ongeloofwaardige romance, en vanzelf het grootste westerncliché van al: de bad guys raken nog geen schuur op een pas afstand, maar worden zelf als blikken eendjes op de kermis omgelegd. En de kar met dynamiet staat ook wel wat erg makkelijk voor de hand, met dank aan de dochter van Howard Hawks die het script schreef. Hawks en Wayne maakten de film als antwoord op High Noon, omdat ze het niet eens waren met het in hun ogen on-Amerikaanse verhaal in die film. Toch wat de vraag of dat in deze variant er dan echt anders uitgekomen is - goedbeschouwd is de kracht van de sterke arm der wet vooral gebaseerd op de pen waarmee het script geschreven is, en niet op de realiteit.

Toch is het wel echt een stuk vakwerk. De timing waarmee het geheel zonder al te veel uitschieters doorrolt, de soundtrack met het geniale gebruik van El Deguello, het irritante gehinnik van Stumpy en de trillende handen van Dean Martin, en de bloempot bij de interventie van Colorado. En natuurlijk Angie Dickinson. Hoe je met een handjevol loze elementen toch een sterke film kunt maken.

Rio Bravo-El Dorado-Rio Lobo.

Drie keer hetzelfde verhaal, drie keer dezelfde hoofdrol, drie keer vrijwel dezelfde film. Toch zijn er verschillen: het eerste deel heeft verreweg het sterkste verhaal met het minste aankleding, in dit derde deel is er al zowat een half uur intro buiten het eigenlijke dorp.

Maar als je de drie delen kort na elkaar ziet, dan valt er meer op. De karakters verschillen ook subtiel, en het komt op me over alsof dat reflecteert hoe de maatschappij tussen 1959 en 1970 aan het veranderen was - hetzelfde soort ontwikkeling als James Bond doormaakte in de transitie van Sean Connery naar Roger Moore. Van 1 tot 3 wordt het allemaal wat minder serieus, en komt er meer ruimte voor comic relief - meest opvallend in de trucs van Cordona wellicht.

Verder blijf ik er na deze marathon-herziening toch bij dat Rio Bravo van de drie films verreweg de beste is - maar toch heeft ook elke film wel weer iets dat de andere twee niet hebben. Voor dit deel is dat Jack Elam met zijn waanzinnige ogen. En natuurlijk Sherry Lansing met haar intense blik.

In de serie I love you is deze wat ondergesneeuwd. Ik kwam er eigenlijk alleen maar bij terecht door de naam van Paolo Sorrentino.

En behalve Sorrentino doen er nog wel wat meer bekende regisseurs mee - ik zal niet zeggen dat ik ze allemaal kende, en zeker de Braziliaans klinkende namen niet. Maar toch. En bij de acteurs hetzelfde, het is toch echt wel een vrij veelbelovende cast.

Dan vraag je je toch af waar dat misgegaan is. Geen overzicht, zoveel is wel duidelijk - de segmenten hangen als los zand aan elkaar, en dat is niet alleen qua verhaal, maar ook de beelden hebben geen eenduidige kleur of stijl. Dat was in die andere plaatsnaam-films toch wel een stuk beter, geloof ik.

En dan de losse verhaaltjes nog. Het segment met de, ehh, hoe zeg ik dat zonder spoilers - de kale man met het nette witte colbertje aan - daar kon ik nog wel om lachen. Maar Vanessa Paradis met haar poedelkapsel die zingt alsof ze als enige gast van het Intourist hotel onder de douche staat. Pffff, veel slechter wordt het echt niet.

Verder is het idee van de plaatsnaam-films toch vaak dat je de sfeer, de vibe van die stad krijgt - met de onvermijdelijke beelden van de bucketlist items waar iedereen zonodig naar toe moet. Nouja, Jezus komt wel even langs. Maar dat is het dan ook wel zo'n beetje, voor de rest had het ongeveer in elke Portugees-sprekende stad kunnen zijn.

Dan nog de uitsmijter, waarin we van elk segment krijgen te zien wie wat geregisserd heeft. Blijkt Sorrentino dus dat stukje met Emily Mortimer en Basil Hoffman gedaan te hebben. Wat daar nou precies de bedoeling van was? misschien dat de clou er uit geedit is. En zo voelt de hele film eigenlijk wel wat.

Waar gebeurd.

Jammer wel dat daar niets meer van overgebleven lijkt te zijn dan het feitje dat er een échte prison warden de hoofdrol speelt van de extreem etterbakkige Warden (ja, met een hoofdletter). Oh, en dat er maar liefst 600 extra's uit de gevangenis gebruikt zijn voor de hele productie. Ongetwijfeld geheel vrijwillig.

Langzamerhand terugwerkend door het lijstje films van Gene Hackman kom ik regelmatig dit soort vergeten pareltjes tegen. Deze dus, waarin Jim Brown de held is, want ons'Gene was toen nog maar nauwelijks bekend, net na zijn rolletje in Bonnie and Clyde (1967) maar nog ver voor French Connection (1971). En ook qua acteren zit er wel een tikkie verschil in, want Brown overtuigt vanaf zijn eerste lettergreep, Hackman pas vanaf de tweede. Hoe leg ik dat uit - Brown laat het je voelen, Hackman vertelt je er over, zoiets is het. Wellicht zelfs dat Hackman precies dat van Brown geleerd heeft door deze film.

Verder is er als drama nauwelijks een speld tussen te krijgen. Het plot loopt perfect tussen de paaltjes door, met de klassieke omkering van de sympathie van de kijker. De gevangenis als microcosmos, de verstotenen die de helden blijken te zijn. Jammer dat dat narratief zo verziekt is door de wappies, de ik doe niet meer mee mensen, al diegenen die zichzelf ineens positioneren als helden terwijl ze toch echt het absoluut tegenovergestelde daarvan zijn. Dat verziekt niet alleen de samenleving, het haalt ook een kunstwerk als deze film onderuit.

Foute vriendjes.

Het sterke punt van de film is wel de manier waarop de flexibele moraal van het zooitje kakkers steeds verder opschuift naar de afgrond. Mooi gespeeld en met voldoende karakterontwikkeling om de personages los te laten komen van de achtergrond, en met een niet al te fijne boodschap over de 'betere' kringen, de vrindjes die elkaar de hand boven het hoofd houden en alles met de mantel der liefde proberen te bedekken. Waarvan mijn gevoel aangeeft dat dat niet zo heel ver bezijden de waarheid is.

Ik dacht, zo midden in de winter even een leeghoofdig filmpje met witte stranden, blauwe hemel en gebruinde meiden. En, ehh, ja, dat is het ook wel een beetje. Alleen wel een tikkeltje leeghoofdiger dan ik gedacht had. Dat kan blijkbaar. Als je alle suffe films uit het genre mode en surfer mixt, en daar alles uithaalt dat een beetje afwijkt van het absolute minimum, dan krijg je... dit. En ja, dan is elke andere film met zand, zee en golven al gauw een stuk beter.

Tsja.

Leuk verhaaltje, lekker vlot gebracht, en eindelijk eens een Nederlandse oorlogsfilm die helder en duidelijk laat zien dat de brave Nederlanders af en toe gewoon domweg hartstikke fout waren. Inclusief de brave politie en de rest van de overheid. Misschien een beetje teveel een one man show van Koningsbrugge, maar hij komt er redelijk mee weg.

Maar dan nog even. Ehh, Riphagen heeft echt bestaan, en zijn geschiedenis ging toch echt wat anders dan we in deze film te zien krijgen - en daar lijkt me potentieel een veel mooier verhaal in te zitten dan dit. Waarom niet gewoon vertellen wat er echt gebeurd en bekend is, in plaats van er weer een of andere rare draai aan te geven? Snap ik niet - en het doet stevig af aan de film, eigenlijk. Het genre kan in plaats van 'Oorlog/Drama' in ieder geval beter 'Sprookje' worden.

Verschrikkelijk slecht.

En dat begint al met de opening. De achtervolging door het wereldberoemde bochtige straatje in San Francisco is al meteen zo nep dat de sfeer gezet is. Lelijke beelden met lelijke effecten, en kennelijk voornamelijk in de stromende regen gefilmd - zelfs als er al een zonnetje staat, dan komt dat nog uit de verkeerde hoek. Of het nou het idee was om daar een soort troosteloosheid mee uit te stralen? Dan is dat wel gelukt, maar het straalt voornamelijk troosteloosheid over de film uit - niet over het verhaal.

Danny Trejo is verreweg de beste acteur die meedoet. Helaas is hem geen lange rol beschoren, dus moeten we het verder vooral doen met de toch wat verlepte schoonheid van Mariel Hemingway. LeVar Burton kan ook geen potjes breken met het kleine bijrolletje dat er voor hem bij zit.

Zonde van de tijd, zelfs op een heel erg regenachtige zondagmiddag kan je nog altijd beter een boek gaan lezen, gaan punniken of een stevige wandeling gaan maken. Of misschien is het enige nut van dit soort film wel dat we goede films des te meer leren waarderen.

Het thema van deze week is films waar Tangerine Dream de soundtrack van speelt.

Voor deze film geldt dan meteen dat dat zo ongeveer de enige reden is om deze film uit de welverdiende vergetelheid te halen - tenzij je het melkmuiltje van Cruise nog eens terug zien wilt, maar daar zijn toch wel betere films voor te vinden. En hetzelfde geldt voor Rebecca de Mornay.

Het script lijkt losjes gebaseerd op Ferris Bueller - dezelfde zero fucks given moraal, en wellicht ook het gedoe met de auto. Maar Ferris Bueller kwam drie jaar later pas. Sowieso ook een veel betere film.

Regisseur Paul Brickman is zo te zien een beetje een manusje van alles - regisseur (2 films), schrijver (7 films), camera (1 film), producent (3 films). Geen van allen erg succesvol, lijkt het. Waarmee ik de beste man geen trap na wil geven, hij is daarmee tenslotte in alle richtingen verder gekomen dan ik - maar het valt op dat hij zoveel verschillende rollen heeft gehad, dat zie je niet zo vaak.

Ohja, ik moet vanzelf natuurlijk nog iets zeggen over de soundtrack. De stijl van de 80-er jaren Tangerine Dream is onmiskenbaar - dat wel. Maar het zijn aan de andere kant maar een paar kleine stukjes. Niet echt de moeite om daar de film voor uit te zitten.

Origineel verhaal.

Da's ook meteen het enige positieve. Want verder is het een slordig uitgewerkt zaakje. Komedie is niet het goede vakje - want de grappen zijn wel erg flauw. Maar een thriller is het ook niet - want het wordt toch echt niet spannend. Met het twijfelachtige acteren blijft dan eigenlijk alleen de soundtrack over, en daar moet je wel een liefhebber voor zijn.

Toch aan de andere kant ook wel een heel klein tikkeltje cult-waarde. Maar ook dat is echt voor de liefhebber.

Trage, langzame, slome film. Alsof je aan het vissen bent bij een langzaam stromende rivier waar weinig vis in zit.

Het begin is af en toe wat flauw, maar vanaf halverwege de film - als het verhaal nog trager wordt dan het begin al is - verdwijnt dat op de achtergrond en komen rust en natuur daarvoor in de plaats. De filosofische bespiegelingen maken die overgang wat minder opvallend. En gelukkig wordt daardoor ook niet de vraag voorgelegd of wij als kijkers zelf ook maar eens aan die rivier moeten gaan wonen.

Amber Heard is natuurlijk geweldig - en al haast reden genoeg om te leren vissen en naar Oregon te verhuizen. Maar Zach Gilford speelt ook heel plezierig.

Fijne film voor een rustige avond.

Een remake, maar het origineel heb ik nooit gezien, en vanwege mijn Streepallergie laat ik het daar ook maar bij.

Het verhaal is enerzijds onzinnig, aan de andere kant gebeuren dit soort dingen dus gewoon echt. Jammer wel dat er niet op een of andere manier een beter plot uit te wringen was. En dan de soundtrack nog, met de te oubollige song waarmee we de titelrollen in gesmeten worden.

Mooie plaatjes van de rivier, dat dan weer wel, en de B-list acteurs doen hun best al is het niet echt genoeg. Het grootste probleem is gewoon de gemakzuchtige productie en de te makke regie.

Jean Reno doet Indiana Jones.

Beter dan deel 1, in die zin dat de film in ieder geval tijdens de duur evenwichtig blijft. Maar wat je ook kan vragen is welke overeenkomsten er eigenlijk zijn tussen de films - anders dan de rol van Pierre Niemans. Want de films hebben eigenlijk helemaal niets met elkaar gemeen anders dan die naam en de kop van Jean Reno.

Op zich is een heleboel echt prima in orde, om te beginnen met de mooi duistere sfeer, het mysterie dat heel lang echt mysterieus blijft, de griezeligheid van de gebeurtenissen en de gruwelijkheid waarmee de tegenpartij bezig is... En dan de sinistere locaties, het af en toe echt heel onverwachte en verpletterend uitbarstende geweld. Bijvoorbeeld die actie van die vijf zwartjurken vlak voordat de ontknoping inzet.

Jean Reno is als altijd de held. Cassel doet niet mee, maar wordt niet echt gemist - daar is het verhaal te druk voor, en Magimel voldoet ook. Christopher Lee doet het op zich niet heel slecht, maar komt ook niet echt uit de hoek met een echte topprestatie - zijn naam als engerd wordt door deze film niet herbevestigd. Wat wel gezegd wordt dat hij zo goed Frans spreekt in deze film betwijfel ik een beetje - ik meende ergens wat verschil tussen zijn mond en zijn geluid te horen, dus het kan best wel eens ingesproken zijn.

Geloofwaardig wordt het in de verste verte niet, natuurlijk. Maar waarom zouden we ons daaraan storen? Welke Indiana Jones film is er dan precies wel geloofwaardig? Wat er wel mis zit is dat er niet of nauwelijks iets van humor te vinden is. En precies dat maakt de Indy-films af.

Wat er overblijft is een goed gemaakte actiethriller waar net iets aan ontbreekt.

Leuke snelle film, met een intrigerend en spannend verhaal. Tot iets na halverwege of zo.

Sterke punten zijn Jean Reno en Vincent Cassel, die allebei goed op dreef zijn en ook leuk samen spelen. Daarom extra jammer dat op het moment dat ze elkaar in het verhaal tegenkomen eigenlijk het beste deel van de film al voorbij is. Het verhaal begint heel veelbelovend, en voor het eerste uur is het zeker bloedspannend. Dat gaat mis, ofwel tijdens de kungfu-acties van Cassel ofwel kort nadat Cassel en Reno elkaar tegenkomen. En dan komt de ontknoping nog, en die is pas echt een desillusie. Echt een te suf en te makkelijk einde in vergelijking met het begin van het verhaal. Jammer - en echt een gemiste kans.

Jeff Healey.

Ik was laatst de serie Yellowstone aan het kijken, en daar werd Roadhouse genoemd door een van de rednecks - als ‘de beste film ooit’. Nou had ik nog wel genoeg in mijn hoofd om nog te weten dat dat wel een tikje overdreven was, maar toch een leuke aanleiding om de film nog eens op te zoeken. En dat bleek op een onverwachte manier toch een kijkfeestje te worden - niet zozeer vanwege de ‘gewone’ acteurs, want die hebben allemaal wel wat beters laten zien eigenlijk. En het verhaal heeft ook maar weinig te brengen. Nee, waarom deze film het verdient om niet vergeten te worden is eigenlijk alleen de aanwezigheid van Jeff Healey in een wat gezocht rolletje als voorman van de huisband, met voldoende ruimte in het verhaal om hem ook een paar nummers te zien spelen. Toch leuk, en ook vrij ongebruikelijk dat een band zoveel ruimte krijgt in een film - Healey stond toen net op het punt van doorbreken, maar toen de film gedraaid werd nog net niet. Dat moeten ze goed aangevoeld hebben.

Ondertussen is hij al een tijd niet meer onder ons - overleden aan een nare vorm van kanker. En Swayze ook, een jaartje later. Kelly Lynch is er nog wel, maar me niet meer erg opgevallen sinds haar rol in deze film als ik heel eerlijk ben. En Sam Elliot is er vanzelf ook nog - en nu zelfs in 1883, de prequel van Yellowstone. Is dat cirkeltje ook weer rond.

Sign of the times.

Met het origineel heeft deze remake hoegenaamd niets te maken. Sterker, het lijkt er sterk op dat de schrijvers niets begrepen hebben van die film, want niets van wat daar aan klopte komt terug. Wel worden we verveeld met bijzaken als kippengaas (dat komt eerder uit Blues Brothers, overigens) en dat de love interest in het plaatselijke ziekenhuis werkt. Maar de vibe is er niet, de muziek is er niet, de sfeer in de bar ontbreekt, Gyllenhaal is miscast als vechtersbaas, geen van de good guys of girls is sympathiek, het verhaal trekt op niets en rammelt aan alle kanten.

Tel daar nog bij op dat een paar van de matpartijen overduidelijk uit een of andere goedkope AI komen, en ik ben er wel klaar mee. Zelfs op het vlak van simpel vermaak is dit gewoon echt onder de maat. Wat Gyllenhaal en De Almeida heeft zover heeft gebracht durf ik niet te raden. Het is de triestigheid van nu, waar mensen die naar redelijkheid al geld zat hebben vergaard kennelijk geen enkele moeite hebben om hun onsterfelijke ziel te verkopen. Het volk vreet het toch wel.

Wat erg experimenteel. De beginscene zet daarbij alvast wat de toon - een paar minuten stilstaand beeld met het jankende geluid van een haardroger.

Qua acteren misschien indrukwekkend. Maar het verhaal is ook wat aan de ontoegankelijke kant. De beelden zijn af en toe wel onwaarschijnlijk mooi.

Visueel af en toe erg sterk, zowel in de prachtige natuur die voor een paar van de belangrijkste scenes gebruikt wordt, als in de clichebeelden van de bikers die de zonsondergang tegemoet rijden. Wel sleept het verhaal zich wat moeizaam naar het onafwendbare einde toe, en is de muziek af en toe storend dramatisch aanwezig. De achtergrond had iets duidelijker uitgelegd kunnen worden, zonder de uitleg van gauke hierboven was de scene waarin dat uitkomt misschien aan me voorbijgegaan.

Hier en daar wel ietwat schokkend in de respectloze en botte manier waarop de politie tekeer gaat, als een hogere macht die geen verantwoording hoeft af te leggen nietsontziend haar eigen agenda volgend.

Leuk om Lisa Bonet weer eens te zien, en gelukkig wel met dreadlocks.

Naargeestige film met een naar verhaal, dat me niet weet te raken; op zich vind ik het scenario ergens nog wel geloofwaardig, maar door de manier waarop het verfilmd wordt ontbreekt er iets, en daardoor komt het gewoon niet over. En het einde is wat mij betreft volkomen misplaatst.

Het acteerwerk kan ik ook niet mooi vinden, het gebekketrek dat op emoties zou moeten duiden begint me in ieder geval al snel te irriteren. Charlize Theron krijgen we alleen in een paar flashbacks te zien, en Viggo Mortensen zou toch een heel stuk beter moeten kunnen dan bekketrekken!

De beelden zijn vind ik ronduit lelijk; het roept nog wel wat bewondering op voor het vakmanschap waarmee ze gemaakt zijn, maar het blijft toch vooral lelijk, en de tijd is een beetje voorbij dat ik alleen voor de special effects een film wou kijken.

Als ik het kort samenvat, een lange zit waarvan ik achteraf spijt heb dat ik 'm uitgezeten heb.

Goeie film voor een klein publiek.

Ik zat me even af te vragen of, als je begint met het idee dat je dit verhaal wilt gaan verfilmen, daar op een andere manier iets beters van had kunnen maken. Het is tenslotte nogal een absurde geschiedenis, en de keuze om daar een soort slapstick-achtige luchtig-komische benadering voor te nemen vind ik wel kloppen - een andere aanpak had waarschijnlijk niet gewerkt.

Dit dus wel. Waarbij de cast dan wel een beetje veel hangt aan Michael Pitt, de rest maakt in vergelijking wat weinig indruk. Maar dat past ook wel ietwat bij de low-budget achtige aanpak, tenminste, ik denk niet dat deze film een heel groot budget gehad heeft. En veel opleveren zal het ook wel niet, daar is het wel wat te apart en te weinig mainstream voor.

Nogal een tegenvaller.

Op zich is het misschien een betere en meer geloofwaardige vertelling zo, maar daarvoor ga ik niet naar een film met de titel 'Robin Hood' zitten kijken. Dan wil ik ook het bijbehorende sprookje zien. En Crowe is natuurlijk volslagen miscast, een spierbonk in plaats van een slimmerik. En dat hij warm zou lopen voor Blanchett blijkt ook al nergens uit.

Dan zou ik van Ridley Scott nog bijzonder mooi beeldmateriaal verwachten. Ook dat valt bar tegen, de paar stukken die me bijgebleven zijn danken dat aan dat ik ze lelijk vond.

Oh en dan duurt het ook nog eens dramatisch lang. De director's cut was geen goede keuze.

Leuke idioterie. Japanse lowbudgetnonsens, zal ik het maar noemen. Wel een beetje aan de lange kant, en op onderdelen is het verhaal te flauw voor woorden - iemand noemt Power Rangers, en dat is een wat gevaarlijke vergelijking. Zeker naar het einde toe is de vormgeving af en toe wat te makkelijk afgeraffeld - de kasteelrobot viel me wat zwaar, bijvoorbeeld. Maarja, dan komt er weer zo'n zwaardgevecht waarvan ik echt onder tafel lig... Je moet ervoor in de stemming zijn, zeg ik maar.

Stukken beter dan de overbodige remake, maar toch ook wel wat achterhaald geloof ik. Ik had in ieder geval af en toe het idee dat ik zat te kijken naar een ode aan de B-film. Wel echt vakwerk vanzelf, Verhoeven is hier wel duidelijk op z'n plaats - en het is ook wel heel duidelijk dat deze film welhaast een vingeroefening was voor Starship Troopers.

Maarja, de erg knullige robots en het toch wel wat erg platte verhaal, tsja, erg enthousiast kan ik er dan toch niet meer van worden. Wel knap hoe een lijstje B-acteurs hier zowat hun beste prestaties ooit neerzetten. Ook dat mag wel op het conto van Verhoeven geschreven worden.

Meh.

Het origineel was in vergelijking echt geniaal. Denk er even bij na dat me dertig jaar later nog citaten en scenes uit het origineel in m'n hoofd zitten. Dat gaat met dit derderangs na-aapwerkje echt niet gebeuren.

Wat er overblijft is een weinig geïnspireerd actiefilmpje, waarbij alleen de scenes in de eerste paar minuten nog wat indruk maken. Maar dat blijft verder nogal uit. En daarmee is het geloof ik ook gedaan met de weinig subtiele kritiek die m'n voorganger denk ik bedoelt - of ik moet iets weinig subtiels gemist hebben. Overkomt me wel eens vaker met een film die halverwege zo saai wordt.

Wel ok als je er voor in de stemming bent, en dat was ik kennelijk. Woodley en Whitehall zijn precies genoeg ambigue robot in hun normale rollen, en komen er daardoor makkelijk mee weg als ze daar voor door moeten gaan. En Rust lijkt nogal op een uitgesproken etterbak die ik zakelijk ken, dus ook die rol klopt fraai.

Verder natuurlijk te flauw voor woorden, maar dat kon ook al niet anders.