Opinions

Dat raad ik je niet aan, grotere troep dan dit zul je niet snel vinden

Hier zou ik het verhaal best wel eens van willen lezen, want het concept was erg leuk. Jammer dat het met de matige special effects en achtergronden uiteindelijk voor goedkoop en daardoor vooral kitscherig of grappig over komt, want het onderwerp van necrofilie en een necropolis zijn voldoende materiaal om griezelig te zijn. Nu komt het maar matigjes over, al heb ik me ook weer niet verveelt. Jon Polito had in ieder geval wel een van zijn beste rollen en de make-up effecten van de ondode baby waren lekker smerig. Verder gewoon erg middle of the road.

Onbegrijpelijk dat deze film een hogere score krijgt dan bijvoorbeeld Out For Justice en Under Siege 2. Misschien dat het door de moderne montage, soundtrack en acteurs een wat meer mainstream publiek aantrekt?

Ik vond het zeker geen ramp. Het acteerwerk was behoorlijk (van Seagal in ieder geval, zo'n urbanrol staat hem wel), maar er was gewoon te weinig Seagal: ik had niet het gevoel dat hij een hoofdrol had. Daarnaast was er toch weinig stoere actie te vinden, iets wat je in zo'n setting toch wel zou verwachten.

Jammer ook dat Seagal voor deze film een razzienominatie kreeg, ik heb in deze film minstens 5 mensen geteld die allemaal minder acteerden (waaronder Ja Rule).

Zelfde rating als The Patriot, een mislukte film die niet mislukt genoeg is om een echte ramp te zijn.

Toch leuk die 5 voor 5 euro bakken bij de Bart Smit. Niet alleen is het een mooie manier om voor weinig geld mijn collectie nog groter te maken, meer dan de helft van de tijd kom ik ook op goeie films die ik anders nooit had aangeschaft terecht. Het is niet dat ik een hekel aan de Halloween reeks heb, maar echt interessant vind ik het slashergenre (met uitzondering van Scream, nota bene een parodie) ook weer niet. Michael Myers en Jason Voorhees zijn natuurlijk iconen, maar juist de zwijgende moordenaar (helemaal als het nog mensen zijn van origine) vind ik zo ongelooflijk saai en niet angstaanjagend. Geef mij dan maar een sadistische Pinhead of een grappige Freddy Kruger, die stralen veel meer coolheid van zichzelf uit dan de grote, stille schuifelaars met hun grote messen.

En toch moet ik toegeven dat men in de jaren '80 wel beter in staat was die zwijgzame gevallen in films te zetten. Helemaal de Halloween reeks heeft wel een ijzersterke soundtrack en bij de meeste films uit de reeks ook personages die niet meteen vallen onder wat wij nu ervaren als 'vervelende tieners die zo snel mogelijk door een koelkast geplet dienen te worden' (is de koelkast uberhaupt al eens gebruikt daarvoor?) categorie. Daarnaast proberen deze films ook niet het publiek te verleiden met goedkope scares, maar met good old suspense, en dit zorgt er nu net voor dat dit soort films beter werken dan de halfgare remakes (Friday The 13th, braak) of andere ongeinspireerde reeksen (I Know What You Did Last Summer etc.).

Goed, deel 3 heb ik nooit iets goeds over gehoord, dus het is niet zo vreemd dat men Myers weer op liet draven. Gelukkig maar, want met Myers krijgen we automatisch dr, Loomis (de immer magnifieke Donald Pleasence) erbij en zijn personage is gewoon erg sympathiek. Wat volgt is een kat-en-muis spel van wegrennen van Myers die op de een of andere manier overal opduikt (ondanks het feit dat hij nooit rent, die gast moet kunnen teleporteren!) en enkele weinig belangrijke zijpersonen die allen proberen hem af te maken. Dit resulteert niet in heel veel gore, maar het moment waar Myers iemand een shotgun door de buik ramt en zo het slachtoffer in de muur vast pint genoot ik toch wel.

Halloween IV verrast nergens en wordt terecht bekritiseerd op het feit dat er weinig vernieuwingen zijn aangebracht ten opzichte van de eerste twee delen, maar uiteindelijk vond ik de film door het acteerwerk, de soundtrack en de sterke regie zeer goed te pruimen. Misschien toch tijd om eens meer uit deze reeks aan te schaffen.

Clint Eastwood speelt Clint Eastwood: deel heel veel.

Niet dat het uitmaakt, ik ben dol op Clint en net als (mindere goden als) Seagal hoef ik hem niet per se iets anders dan een asskicker te zien spelen. De hoed, sigaret en revolver zitten hem als gegoten en er zijn genoeg bandieten om achter slot en grendel te zetten of af te schieten. Het probleem blijft echter wel bij heel veel van zijn westerns uit de jaren 60/70 dat ze gewoon over niks gaan: er gebeurt iets in het begin wat hem motivatie geeft om iets te doen, vervolgens krijgen we een hoop scenes die hier niets mee te maken hebben en uiteindelijk komt zijn oorspronkelijke doel ergens nog wel naar boven. Zolang de regie en oneliners goed zijn is dit geen probleem, maar in films als Joe Kidd werd het toch net wat saai.

Gelukkig werkt Hang 'em High in dit opzicht prima. De personages zijn leuk, de muziek is behoorlijk en in tegenstelling tot de spaghetti westerns is het dit keer niet alleen een Eastwood of van Cleef die de boel in het acteer-departement moet redden, omdat acteurs als Pat Hingle het ook prima doen. Het blijft toch altijd een verademing om een film te kunnen zien zonder dat het overduidelijk gedubbed is, dat is iets wat me toch enigszins tegen staat aan veel van de oudere klassiekers.

Verder hadden enkele dingen niet gehoeven. Een verplichte romance werkt gewoon niet in dit soort films, het Clint-personage leent zich er niet voor en het verhaal van de beste dame was ook weinig interessant. Daarnaast is bij heel veel westerns aan het einde van het verhaal weinig duidelijk wat men nu precies probeerde te vertellen, zo ook hier. Er is van alles gebeurt, maar een echte duidelijke moraal blijft uit. Niet dat dit heel veel uitmaakt, want het kijkt allemaal erg leuk weg.

Het viel me tijdens het bekijken van deze film vooral op dat er praktisch geen moment te vinden was, waarop men ook echt trachtte om een grap te maken of een echt humoristische situatie neer te zetten. Ik heb geprobeerd om de film te bekijken vanuit een ander standpunt: dat van de existentiële crisis. Misschien was The Hangover 2 niet bedoeld om grappig te zijn. Misschien zijn de 'avonturen' van deze nietsnutten niets meer dan een tragedie; een verhaal over zelfvernietigingsdrang en het zoeken naar acceptatie in een harde en neerbuigende wereld. Het zou in ieder geval een hoop verklaren waarom ik geen moment heb moeten lachen of zelfs maar een flauwe glimlach kon maken. Veel woorden wil ik er verder ook niet aan vuil maken: net als bij de eerste film het geval was, hebben we een aantal irritante personages, een groot gemis aan het hele 'kater' principe, een mislukte cameo van Mike Tyson, maar dit keer ook echt niets dat de film kan redden van de allerlaagste score. Walgelijke bagger en een complete verspilling van tijd.

Dit. was die weergaloze komedie? De beste humoristische film van de afgelopen jaren? Dit was die Zach Galifianakis die zo ongelooflijk grappig is volgens praktisch iedereen in mijn naaste omgeving? Dit product moet non-stop lachsalvo's op de kijker afvuren en mij met buikpijn achterlaten?

Serieus, wat een kutfilm.

Ik ben blijven kijken omdat ergens in de verte dit hele concept nog interessant is en ik toch wel een beetje benieuwd was naar wat er precies gebeurd was, maar eigenlijk dat stelt na afloop niet zo veel voor. Een hoop gevloek van vervelende personages is eigenlijk het enige wat er nu precies gebeurt. Zach Galifianakis mag zich met recht een van de vervelendste acteurs van het moment noemen, wat een gruwelijk gebrek aan talent spreidt die man hier tentoon. Ed Helms is vooral saai en Bradley Cooper is net te goed voor deze film. Nee, de enige twee acteur lichtpuntjes in de film zijn Ian Anthony Dale omdat hij gewoon een badass acteur is (maar helaas te kort in de film zit) en de fenomenaal slecht acterende Mike Tyson (omdat hij Zach Galifianakis ten minste nog een gruwelijke stoot geeft).

Goed, ik mag de acteurs niet zo, dat kan gebeuren. Er zijn genoeg komedies die ik nog wel kan uitzitten terwijl ik de acteurs niet mag, zolang er maar wat situaties zijn die me nog prikkelen. Helaas faalt de film daar ook, want de teksten die opgedreund worden en de situaties zijn verre van hilarisch. Obligate seksgrappen, deuren die in gezichten worden geslagen, lachen om dikke mensen en Chinese stereotypes, oh de liefhebbers van platvloerse grappen zullen inderdaad over de vloer rollen van lachen. En dan dat hele kater verhaal er nog bij, was er serieus iemand die ook maar een moment het idee had dat de personages serieus katerig waren? Afgezien van het feit dat Stu eventjes over de tafel kotste was het enige wat verwees naar een gruwelijke kater, voornamelijk het feit dat de personages steeds riepen dat ze 'nog nooit zo'n kater hebben gehad' en een beetje moe keken.

In toplijsten zijn komedies voor mij altijd moeilijk om op waarde te schatten. Ik bedoel, praten over wat goed acteerwerk of sterke dialogen zijn, gaat voor mij altijd toch een stuk makkelijker dan praten over wat grappig is. Ik kan met een hoop goede wil een hoop films in zo'n toplijst als hier best verklaren, maar dit... nee, de enige reden die ik kan noemen dat deze film zo'n hoge score heeft, is het feit dat het gros van het film kijkend publiek dol is op platvloerse zooi. Ik claim niet te weten wat grappig is op een hoger niveau, maar ik mag toch hopen dat het niets te maken heeft met dit. Uitermate teleurstellend, ongrappig en droevig. En degene die de soundtrack heeft samengesteld mag ook nieuw werk zoeken, wat een grote collectie walgelijke troep.

Hmmm...

De film begon erg sterk met de scene met de tank en de Stuka jachtbommenwerper, maar zorgde uiteindelijk ook net weer niet voor een echt interessante film. De film lijkt rauw, maar qua expliciet geweld of psychologische horror valt het in beide gevallen tegen, waardoor ik me als kijker toch een beetje bekocht voel. Verder komt hier ook nog eens bij dat Gaspard Ulliel een matige prestatie neer zet. Hij ziet er op zich wel griezelig uit, maar zodra hij zijn mond open doet en het afgrijselijke accent naar buiten komt houdt het voor mij toch op.

De cast van slechteriken is in de vorm van Kevin McKidd en Rhys Ifans echter goed gekozen, al zag ik die hele plotwending aan het einde dat zijn en Hannibal Hannibal's eigen zus hebben opgegeten toch al behoorlijk snel aankomen. Verder is de verhaallijn van Li Gong (weer een geval van 'waarom moet een Chinese een Japanse spelen?) weinig verheffend of interessant.

Nee, de film moet het hebben van enkele mooie plaatjes, de sterke openingsscene en het feit dat het geheel nergens stil valt. Het oogt allemaal heel verzorgd en kijkt lekker weg, maar is verder verre van wereldschokkend. Voor de psychologische horrorfans te weinig diepgang en voor de gore liefhebbers te weinig ingewanden en bloed.

Ik moet Shyamalan nageven dat hij in ieder geval wel in staat is een sterke sfeer neer te zetten, spijtig dat de dialogen en plot bij veel van zijn films een stuk minder interessant zijn. Wahlberg en Deschanel acteren interessant, maar de hele tijd blijf je jezelf afvragen of het nu bloedserieus of grenzend aan parodie is.

De regie is echter wel weer van hoogstaand niveau met enkele zeer mooie shots, spijtig dat de film helaas niet verder komt dan een interessant en leuk uitgevoerd concept, wat in de details gigantisch faalt.

Ach, de film was in ieder geval een stuk beter dan Lady In The Water.

3,5 sterren. Ik heb me uitstekend vermaakt, vooral van de stemmen van Hugh Jackman en Robin Williams, genoten van de animaties en gelachen bij de prima grappen. Toch... het plot is me zelfs voor een animatiefilm te ver gezocht en de Greenpeace boodschap was me net teveel van het goede. Desalniettemin zeker een aanrader.

Weer een geval van 'wat verwacht je dan?' als ik de reacties van de professionele critici zie. Als je zin hebt in anderhalf uur dom vermaak met poppen en je bij de trailer minstens een paar keer gegniffeld het, dan is er helemaal niets mis met The Happytime Murders. Ja, de grap blijft bestaan uit het feit dat alle stompzinnige dingen door poppen gedaan worden, maar de film pretendeert ook echt nergens meer te zijn dan stompzinnige scenes die makkelijk werken. Goed? Absoluut niet. Vermakelijk. Voor een keertje zeker.

Interessant om de verschillende meningen hier allemaal te zien, de ene helft vervloekt het feit dat er geen martial arts inzitten en het meer op een mtv-clip lijkt, terwijl het andere gedeelte blij is van Damme in een andere rol, met een andere achtergrond te zien.

Ik vind het hiphop gehalte voor de verandering persoonlijk goed werken. Seagal heeft het ook al vaker gedaan, maar schiet hiermee in bepaalde films wat door, terwijl het voor van Damme de eerste keer is dat hij in een urban setting zet. Daarnaast zet hij zichzelf niet voor lul door mee te gaan in het hiphopdiscours door te gaan praten over bitches en ho's, maar ridiculiseert hij deze scene hier op een leuke manier.

Het verhaal vond ik goed werken in ieder geval, terwijl ook het acteerwerk zeer behoorlijk was. Absoluut pluspunt is Vivica A. Fox. die hier misschien geen topacteerprestatie levert, maar wel een lust voor het oog is. Qua actie zat het wat mij betreft goed: een paar roundhouse kicks, boxmoves, mensen door ramen smijten, shootouts (in de gymzaal zelfs een klein stukje capoeira), kortom genoeg actie in het algemeen. Ik hoef Van Damme niet perse alleen maar martial arts te zien doen, een goede actiefilm maakt gebruik van de verfijnde arts en het botte knokken, bij een film als Maximum Risk werkte het ook goed op deze manier.

Grappig dat deze film in veel gevallen goedkoop wordt genoemd: het budget van 12 miljoen was voor een Van Damme film eindelijk weer eens behoorlijk hoog (zijn oude topfilms hadden het vaak met minder te doen) en de verkoopcijfers waren erg goed te noemen voor een DTV film. Ik zie de film in ieder geval als een geslaagde poging Van Dammes carriere weer terug te brengen, maar moet hier wel eerlijk bij zeggen dat ik zijn DTV films vaak even goed of beter vind dan zijn bioscoopsuccessen.

Zat ik te trippen, of was het toch serieus een film die ik gezien heb? Het geheel deed af en toe wat Tarantinoesque aan, maar tegelijkertijd zonder de echte spitsvondige dialogen te hebben. Maar waar het script op sloeg?

De actie was helemaal teleurstellend, iets wat in de meeste Snipes films toch wel goed zit. Slechts op het einde mag hij wat martial arts gebruiken, maar dan is de film ook al klaar. Ik probeer er nog van bij te komen en te besluiten wat ik er nou van moest vinden...

Geniale van Damme film met een uitstekend verhaal (John Woo heeft de moeite genomen er een interessant western verhaal van te maken, spectaculaire stunts (Jean-Claude die vaten naar motorrijders schopt en ze vlak voor hun neus met een shotgun uit elkaar knalt - klasse en van bijna iedereen prima acteerwerk. Ik had niet verwacht dat de rol van bad-ass bij JCVD zou passen, maar ik was aangenaam verrast. De echte winnaar qua acteerwerk is echter de fantastische Lance Henriksen, die het begrip badguy tot een nieuwe hoogte tilt.

Grappig dat ik de slowmotion scenes voor de verandering niet irritant vond, meestal stoort dat me gigantisch bij dit soort films. Hard Target is in ieder geval een uitstekende actiefilm, die toch net iets meer heeft dan de standaard knokfilms.

Leuke Seagalfilm die na een spectaculaire opening eventjes stilvalt om later pas weer de draad goed op te pakken. De oneliners zijn geniaal en het blijft genieten om te zien hoe Seagal armen breekt. (waarover ik me nog steeds afvraag waar ik daar zo graag naar kijk...)

Niet zo goed als Nico/Above The Law, maar nog steeds zeer de moeite waard. Het acteerwerk van Seagal's kant is in ieder geval goed, het verhaal niet vervelend en de soundtrack erg goed.

Een film die overduidelijk door veel mensen te serieus genomen wordt, want het is toch overduidelijk een met liefde gemaakte B-film, die ondanks alle kazigheid wel degelijk kwaliteit bezit. De soundtrack is zeer kitscherig, maar is tegelijkertijd wel een fijne combinatie van western, Britse progrock en orkestratie. Iedere keer als de hoofdrolspeler een bepaalde pose aanneemt volgt zo'n typisch western fluitdeuntje, wat naast lachwekkend stiekem best cool is.

De actie zelf is low budget, maar de choreografie van de zwaardgevechten is wonderbaarlijk goed. Ik verwachtte van tevoren ook geen hoogwaardige special effects en heb enkele malen ook gelachen om de manier hoe men de 'fast shot'-feat weergaf (copyright D&D 3.5), maar vond toch dat de film in vergelijking met andere Engelse fantasy/sciencefiction werken uit de jaren '80 (Blakes 7, Doctor Who etc.) er verbazingwekkend professioneel uit zag. Daar komt ook nog eens bij dat de cast eigenlijk erg goed gekozen was, vooral William Morgan Sheppard en Peter O'Farrell waren erg gaaf. Jack Palance komt net weg met een van zijn meest over the top rollen, maar een slechterik neerzetten kan hij wel.

Hawk The Slayer heeft een typisch Dungeons & Dragons verhaal zoals ik beginnende spelers ook liet spelen, maar is zo overduidelijk met liefde gemaakt dat het toch echt zeer de moeite waard is. Samen met Krull en Beastmaster een toppertje van de jaren '80 b-fantasyfilms.

Interessant, maar overduidelijk verkeerd gepromoot en gemaakt voor het verkeerde publiek. De enige mensen die Gina Carano kennen, zijn de liefhebbers van MMA gevechten en dat is doorgaans niet het juiste publiek om te kijken naar een semi-intelligente actie/thriller waar meer in gepraat, dan geslagen wordt. Op zich begint de film intrigerend met de vechtscene tegen Channing Tatum en wordt de aandacht wel meteen gegrepen met wat er in godsnaam aan de hand is, maar naarmate het verhaal vordert en de fantastische actiescenes toch net niet zoveel in beeld zijn als ik had gehoopt, begint de verveling toch wat toe te slaan.

Wel intrigerend hoe groot de sterrencast is die men voor een film met een onbekende hoofdpersoon bij elkaar heeft geraapt. Michael Douglas, Antonia Banderas, Ewan McGregor, Bill Paxton en Michael Fassbender zijn per slot van rekening niet de onbekendste namen en doen allemaal behoorlijk hun best. Carano zelf vond ik voor een eerste rol helemaal niet slecht acteren, al werd ik bij vlagen wel gek van die constante zelfgenoegzame uitdrukking die ze sinds het begin van de film maar niet kwijt wilde raken. Dat ze kan vechten staat echter niet ter discussie, want J.J. Perry's choreografie en Carano's kwaliteiten, zorgen voor opwindende en realistische actie.

Haywire gaat de fout in door te kunstzinnig voor de dag te willen komen. Ja, het lijkt allemaal wel op enkele jaren '70 Charles Bronson actiefilms, maar het script, de soundtrack en een hoop saaie gebeurtenissen draaien deze film in dat opzicht echt de nek om. Slecht is het niet, het is gewoon saai. Leuk voor een keertje, maar geen blijver.

Ik herken in deze film een combinatie van invloeden van de twee weinige romantische komedies die ik wel goed vond, namelijk When Harry Met Sally (de interludes met 'echte mensen' die advies geven) en Love Actually (de enorme sterrencast en hun vertellingen). Jammer genoeg houdt het daar ook bij op , want He's Just Not That Into You is een aaneenschakeling van pijnlijke situaties die weinig romantisch of komisch zijn.

Laten we maar beginnen met de redenen waarom deze film enigszins uit te zitten was. De film had een wat onkarakteristieke rol van Aniston (niet quirky, maar voor de verandering wat serieuzer en volwassener geacteerd) die best beviel (ondanks het domme uitgangspunt van haar wil om per se te willen trouwen omdat de relatie anders niet goed kan zijn). Jennifer Connelly, een van mijn favoriete actrices, zou nooit in zo'n film moeten zitten, maar laat in ieder geval zien dat ze nog steeds een goed actrice is. Justin Long is sympathiek. Bradley Cooper is buiten praktisch alle Hangover films ook een zeer capabel acteur. En... dat was het.

De ene na de andere ergernis stapelt zich op over het hoe en waarom mensen problemen maken en waarom er naar gekeken moet worden. Ginnifer Goodwin is wel het absolute dieptepunt, met haar uitzonderlijk onaangename personage. Nee, het is niet erg om awkward te zijn, het dermate uitvergroten in een film als dit is dat wel. Dan hebben we Ben Affleck, die compleet terecht vertelt waarom mensen niet hoeven te trouwen om aan het einde alsnog overstag te gaan. Heeft hij wel naar zichzelf geluisterd? Scarlett Johansson is eveneens onaangenaam met haar wispelturige gedrag. Het zullen allemaal heel herkenbare personages zijn voor mensen; de nuance is echter zo ver te zoeken dat ik geen voeling hiermee heb.

In vergelijking met het debacle van Along Came Polly van iets eerder, was het lang niet zo erg. Daarvoor was het allemaal beduidend iets vermakelijker. Desalniettemin is He's Just Not That Into You weer een onderdeel van de optelsom die 'romantische komedie' heet. Morgen zet ik wel weer wat bruut geweld aan, ik heb compensatie nodig.

Zeker een van de beste films die ik ooit heb gezien, al begrijp ik niet waarom de meeste mensen hier spreken van een actiefilm. In de twee uur en drie kwartier die de film bevatte zat er zeker niet meer dan twintig minuten actie in, waardoor we toch duidelijk met een misdaad/thriller te maken hebben.

Maar soit, dat soort details zijn behoorlijk zinloos om te bediscussieren, omdat deze film zelf al honderden details heeft die de moeite van een discussie meer waard zijn. Waarom wordt Danny Trejo (die notabene in de film gewoon 'Trejo' heet niet wat meer genoemd? Is er ooit een betere shoot-out ooit gefilmd dan het middenstuk met de bankoverval? Hebben Pacino en De Niro hun rollen in deze film ooit nog eens overtroffen? Valt het jullie ook op hoe prachtig subtiel de muziek de soundtrack en beelden gecombineerd worden op zo'n manier dat de muziek niet opvalt, maar zodra er ook maar een enkel ander stukje onder zou zijn gezet, de hele scene dan minder uit de verf kwam?

Hoe men zo'n topcast bij elkaar krijgt mag een wonderlijke prestatie genoemd worden. Geen enkel personage kwam over als een hinderlijk of matig gecast acteur. Ik weet nog steeds niet of ik Pacino of De Niro hier de betere acteur vind, omdat er gedurende de hele film door steeds nieuwe scenes voorbij kwamen waar ik kippenvel van kreeg. Dit ligt echter niet alleen aan de acteerprestaties, maar ook aan de ijzersterke regie en het briljant geschreven script. De haat/liefde verhouding en de grote overeenkomsten tussen beide hoofdpersonen is werkelijk perfect uitgewerkt.

Ik kan nog wel meer zaken opnoemen, maar ben eigenlijk te uitgeput van het kijken (de film was behoorlijk lang) om nog langer door te gaan. Dat hij mijn nog samen te stellen top 10 binnen gaat komen moge duidelijk zijn.

Vroeger mijn favoriete deel, maar na de herkijkbeurt bleek hij toch licht tegen te vallen na het weergaloze eerste deel. Dit ligt niet aan de special effects, de gore of de aan Craven's origineel denkende regie en cinematografie, maar meer aan de matige dialogen en de slechte opening waar we op bijzonder incoherente wijze een kleine uitleg krijgen wat er precies in het vorige verhaal gebeurd is, dit alles ondersteund met vluchtige flashbacks en een rampzalige uitleg van Kirstey.

Waar Hellbound het meeste punten mee scoort is de prachtige weergave van de hel en het feit dat de gore-factor ten opzichte van het eerste deel een behoorlijk stuk is toegenomen. Geen brandende putten, maar een mooi weergegeven gotisch labyrint geeft een heerlijk vervreemdend karakter, zoals de hel voor mijn gevoel ook zou zijn.

De Cenobites beginnen hier als personages wel interessanter te worden, of nou ja, Pinhead dan. Meer oneliners en meer achtergrond-verhaal (al komt dit laatste in deel 3 dan weer nog beter tot uiting). Op naar het derde deel om te zien of die de tand des tijds nog doorstaan heeft!

Een stuk duisterder dan de meeste superheldenverfilmingen en daardoor toch ook een stuk aantrekkelijker om te zien. Het is duidelijk dat men het Hellboy personage nog wel een stuk moest uitwerken, want de oneliners lopen ondanks het goede acteerwerk van Perlman nog niet helemaal lekker (iets wat men in de tweede film zou verbeteren).

Jammer van het hoge drama-gehalte tussen Perlman en Blair. Het geeft hun personages dan wel meer achtergrond, de scenes halen een hoop vaart uit de film en komen door het clichématige script in veel gevallen niet goed over.

Dan de actie: del Toro heeft in dit opzicht nog nooit teleurgesteld en trekt hier de trukendoos goed open. De creaturedesign is erg leuk (ook op de momenten dat het duidelijk om mannen in pakken gaat) en de actiescenes zijn goed geschoten. Daarnaast is er voldoende humor in te vinden om de film een plezierige, niet al te duistere, zit te maken.

De tweede film zal uiteindelijk toch alles bij elkaar een stukje beter blijken.

Soms neemt mijn afkeer voor professionele critici echt epische proporties aan, al begrijp ik nu ook echt niet waarom de reacties van kijkers zo gematigd zijn. Hellboy is in dat opzicht een typische Marshall-film: niet het beste script (The Descent was een uitzondering), maar de film oogt verzorgd, is super gewelddadig en zeer vermakelijk.

Ik heb de Del Toro-films wel degelijk een plekje in mijn hart gegund vanwege de designs en algehele sfeer, maar Perlman gaf het personage nu niet echt heel veel extra diepgang. Zijn Hellboy was meer een knuffelbeer, Harbour's Hellboy is meer getroebleerd en rebelser en daardoor toch een stukje interessanter. Sprookjesachtig is deze film ook niet, eerder bot, rauw en cynisch. En dat bevalt prima in een tijd waarin veilige meuk als Captain Marvel een miljard binnen harkt. Ik ben blij dat er nog 'super'heldenfilms zijn als Hellboy die de R-rating niet op een Deadpool-knipogende manier ("Zie je wel, we zijn wel zelfbewust!") gebruiken. Nee, laat die afgerukte onderkaken, uitpuilende ingewanden en afgehakte ledematen maar lekker on-ironisch in beeld komen.

Ja, het script is wat chaotisch en levert bij vlagen vragen op. Desalniettemin snap ik niet hoe dat de focus kan zijn van de critici en hoe een slecht script ervoor zou zorgen dat een over the top schlockfestijn ineens niet leuk meer zou zijn om uit te zitten. Is de film 'goed'? Niet per se, maar het is verdomd leuk! Een doorgaans vrij matig actrice als Jovovich heeft zichtbaar lol en levert een fantastische over the top prestatie op, Ian McShane sneert lekker in het rond, Harbour gooit er een lading hilarische one-liners uit en Daniel Dae Kim is cool in al zijn koelheid. Bij vlagen heerlijk groteske scenes (rillingen van hoe smerig Baba Yaga eruit zag en bewoog), een finale die veel langer had mogen duren met toffe creature designs van demonen die Londen kapot maken en een speelduur die geen moment te lang aanvoelde.

Ik zal wel onderdeel van een te kleine doelgroep zijn, maar voorlopig vind ik dit toch echt de leukste comicverfilming van het jaar. Niet de beste, maar verreweg het meest vermakelijk!

Erg leuk! In de eerste film haperde er nog enkele dingen, maar hier zijn de oneffenheden goed weggepoetst. Het drama-gehalte is een stuk minder irritant aanwezig dan in het eerste deel en wordt nu het meeste gebruikt als comical relief op een manier dat het een mooie afwisseling is met het verder erg serieuze verhaal.

Prins Nuada en prinses Nuala zijn interessante personages uit een mooie mythologie. Het maakt de film wat meer kleurrijk, waar de vorige film vooral grauw was. Het aantal wonderbaarlijke creaturen (hoogtepunt op de trollenmarkt) is gigantisch, Del Toro blijft in dat opzicht altijd positief verbazen met zijn grote fantasie. De actie is ook een stuk meer afwisselend dan in de vorige film door de komst van de zwaard-vechtende Nuada, hier ijzersterk neergezet door Luke Goss. Hij zorgt absoluut voor enkele prachtige scenes en is door zijn motieven meer dan een standaard slechterik. Anna Walton is nog een beetje stijfjes, maar zet al met al wel een rol neer die haar personage siert.

Ik hoop echt dat men hier meerdere delen van gaat maken: het verhaal schreeuwt om een spectaculaire slotaflevering in de serie. Hellboy met kinderen, die ook nog eens het einde van de mensheid kan bezorgen? Laat in ieder geval Del Toro weer achter het roer zitten, deze man weet hoe hij een duistere film met een lichte kant kan maken.

Het zal toch zeker 10 jaar geleden zijn dat ik deze film voor het eerst zag en nog steeds brengt Hellraiser me in vervoering. In de tussentijd vallen de afgrijselijke Amerikaanse voice-dubs me wel gigantisch op, waardoor helemaal Frank zeer slecht lijkt te acteren, het eindproduct blijft huiveringwekkend.

In tegenstelling tot andere horrorfilms uit deze periode (de ontelbare Halloween/Friday The 13th/Nightmare On Elmstreet delen) is Hellraiser verbazingwekkend duister en humorloos. De cinematograaf heeft met zijn keuze voor een zeer grauw kleurenfilter er ook voor gezorgd dat op de momenten dat het bloed vloeit het kleurencontrast er zo mooi uitziet, dat de gore er automatisch beter uitziet dan in eerder genoemde films. Het script is daarnaast ook een stuk interessanter dan het zoveelste seriemoordenaar concept en de haken zijn een welkome afwisseling van het standaard mes als moordwapen.

Er mankeert qua special effects in de tussentijd wel wat aan Hellraiser, zo ziet bijvoorbeeld het vlees waar de haken zich inboren er verbazingwekkend rubberachtig uit, terwijl het geanimeerde uitbannen van de Cenobites er in de jaren 80 al niet uitgezien moet hebben. Daartegenover staat wel de weergaloze make-up en de werkelijk verbluffende scene waar Frank weer tot leven gewekt wordt.

Er zit weinig memorabel acteerwerk in, met uitzondering misschien van Doug Bradley en Andrew Robinson. Clare Higgins heeft een goeie mimiek, maar levert haar zinnen soms erg ongemakkelijk, terwijl Ashley Laurence niet veel verder komt dan hinderlijk krijsen. Dit maakt echter niet heel erg veel uit, omdat de film er nog steeds wonderschoon uitziet en zeer spannend is. Wat mij betreft een terechte horrorklassieker met een rij vervolgen die toch allemaal minder zijn.

Ben ik overigens de enige die in de eerste twee films uit deze reeks zaken zie die van behoorlijke invloed zullen zijn geweest op de Silent Hill spellen? Denk aan creature design, de overgangen van de ene in de andere wereld etc.?

Oei, deze was toch een stuk minder dan ik me herinnerde. Dat Terry Farrel een knappe dame was klopte nog met mijn herinneringen, maar dat ze zo'n rampzalig actrice was wist ik echt niet meer. Sterker nog, alleen Doug Bradley zelf leek enig talent te hebben als het op acteren aankwam, de rest van de cast excelleerde alleen maar in het rampzalig over-dramatisch overbrengen van hun zinnen.

Qua regie was de film ook veel minder sterk dan de voorgangers, enige positieve verschil was het feit dat men nu buiten de grauwe kleurfilters ook soms wat warmere kleuren gebruikte voor de droomscenes van Vietnam, waarvan ik overigens niet geloof dat men zulke loopgraven daar hanteerde, en daardoor qua visuele effecten best mooie contrasten maakte.

Maar verder was de uitwerking van de film heel jammer: weg is het subtiele gruwel-karakter van de eerste delen, welkom zijn de overdreven en soms lachwekkende slachtpartijen die naast slechte effecten ook bijzonder matig geschoten waren. Veel doden, weinig gore zullen we maar zeggen.

Gelukkig zaten er ook positieve punten in deze film en daar is het Pinhead personage 1 van. Zijn stem klinkt dan wat minder overweldigend en hij mist toch de aanwezigheid van de eerste Cenobites, zijn teksten en het overdragen hiervan zijn erg gaaf. De scene in de kerk is meteen een van de hoogtepunten van de film.

Op naar deel 4, de laatste uit de reeks waar ik nog positieve herinneringen aan had.

In mijn jongere jaren veel Disney films gekeken, maar deze is me om de een of andere reden steeds ontglipt. Nu, 13 jaar na dato, valt het toch op dat de animaties van een stuk mindere klasse zijn dan bijvoorbeeld Beauty And The Beast of The Lion King en de film zich net iets te veel op lolligheid richt. Helemaal dit laatste is jammer, want de Griekse mythologie leent zich juist heel goed voor scenes die veel angstaanjagender hadden kunnen zijn dan we hier zagen. Ik bedoel scenes van het niveau van het Beest dat Belle redt van de wolven of het eindgevecht tussen Scar en Simba, die toch een stuk duisterder zijn dan de meeste scenes uit deze film.

Ook voor de eerste keer dat de muziek me op het lied van Meg na me vrij weinig deed. De muzen waren leuk gevonden, maar de liedjes hadden niet de klasse van andere Disney films, waardoor het uiteindelijk een beetje een gemiste kans was.

Wat echter wel uitstekend was, waren de personages en de voice-actors. Hades was dan misschien teveel een clown, James Woods zet wel een topprestatie neer en maakt het personage heel levendig. Hercules, Meg en Philoctetes waren daarnaast ook zeer goed te doen, helemaal laatstgenoemde bracht meerdere malen een glimlach op mijn gezicht. De hele romance werkte daarnaast ook goed, helemaal doordat het personage van Meg door haar ziel te verkopen voor haar vriend een mooie portie tragedie met zich meebracht. Ik kende hiervoor de strip wel, maar dit gedeelte had men daar compleet uitgelaten.

Alles bij elkaar haalt Hercules het niveau van de grootheden die ik eerder al noemde niet, maar het blijft wel een erg vermakelijke zit. Met iets betere animaties en een betere verhouding van humor en serieuze zaken had ik hem waarschijnlijk erg goed gevonden, nu is het gewoon leuk.

Ik weet nog goed toen ik de dvd een behoorlijk aantal jaren geleden aanschafte en mezelf klaar maakte voor een keiharde horror film. De eerste keer was het als 15-jarige genieten van de af en toe behoorlijk harde scenes, maar met de jaren (en het zien van meer films) valt dit toch allemaal best mee. De dubs zijn in veel gevallen zelfs afgrijselijk en enkele scenes zijn zo tenenkrommend slecht dat het de verder redelijk serieuze sfeer verpest.

Ondanks dit geeft de film wel een interessant inzicht in de massahysterie die we hier in Europa tussen de 15e en 18e eeuw doorstonden. De martelingen zijn niet heel erg smerig, maar tegelijkertijd hebben ze ergens nog steeds een bepaalde vorm van realisme dat het ook weer niet compleet gemakkelijk is om naar te kijken. Lord Cumberland en Christian zijn daarnaast best interessante personages, waardoor de film absoluut goed uit te zitten is. Ten minste, als je door de kitscherigheid van enkele muzikale passages en de afgrijselijke dubs heen kunt zitten.

De meeste mensen hebben het al verteld: het script is een heikel punt. Wat mij betreft was het voor een actiefilm te goed en te uitgewerkt, waardoor ik nu nog mezelf zit af te vragen wie wie waarom heeft verraden.

Daar staat wel tegenover dat er een behoorlijk goede cast in deze Lundgren film te vinden is, de regie behoorlijk goed is en er aangename actie te vinden is. Het enige jammere hiervan is dat de actie soms teveel slow motion bevat, waardoor de goede choreografie wat minder spectaculair over komt. Toch, ondanks deze minpunten mag Hidden Agenda wat mij betreft vaker bekeken worden (al is het alleen maar om te zien of ik nu wel alles snap).

Wat een hoop gezeik aan alle kanten. Ja, de eerste film is voor mij ook onovertroffen, maar bijna alles wat de eerste film fantastisch maakte zit hier nog steeds in. Ik heb vanzelfsprekend wel de Director's Cut gekeken, waardoor het hele alien verhaal tenminste niet naar voren komt en de magie fijn overeind blijft. Nog steeds is de vraag waarom Connor in dat geval in de eerste film niet wist wat zijn achtergrond was, als men in ieder geval had uitgelegd hoe hij zijn geheugen was kwijtgeraakt was er nog van mijn kant al helemaal weinig kritiek.

Maar goed, de opsomming van de voor mij allemaal goede punten kan van start gaan:
Allereerst is de soundtrack net als in de eerste film zeer memorabel te noemen. Goed, Queen heeft niet meer de overhand, maar Who Wants To Live Forever en It's A Kind Of Magic komen allebei nog fijn terug op de juiste momenten. In de vorm van One Dream hebben Lou Gramm (Foreigner) en Vivian Campbell (Dio) echter een fantastische song afgeleverd, terwijl Stewart Copeland (The Police natuurlijk) de film verder perfect opvult met een combinatie van klassiek en classic rock.

Ten tweede is de lijst van acteurs weer fijn. Lambert begint enigszins vreemd met een piepende stem als bejaarde MacLeod, maar zodra hij weer in volle glorie verschijnt na zijn eerste kill is het weer precies de charismatische (schele) hoofdrolspeler uit de eerste film. Geen topacteur, maar een fantastische uitstraling. En dan Connery niet te vergeten, die even charmant als altijd eerst nog een cultuurschok ('What's a shithead?') mag ondergaan, waarna hij weer zijn eigen flamboyante zelf mag spelen. De beste man kan met zijn charisma praktisch iedere film redden, waardoor deze film alleen al 2 sterren zou verdienen. Laat ik daarnaast badguys Ironside en John C. McGinley niet vergeten. Ironside is op het cartoonesque af, maar gaat zo heerlijk op in zijn rol dat hij me bijna de Kurgan laat vergeten, terwijl McGinley een heerlijke zakenlul speelt.

Als derde punt moet ik toch echt noemen dat de regie zelfs verbetert is ten opzichte van de eerste film. De camera volgt de actie perfect met lange shots, terwijl hij ook op de rustigere momenten (zoals de opening tijdens de opera) op prachtige wijze de beelden vastlegt in een vloeiende beweging. Het is mij in ieder geval duidelijk dat Mulcahy gewoon zijn gang moet gaan zonder studio-inmenging, zijn eigen cut is fantastisch geschoten en qua verhaal zeer consistent. Qua actie-choreografie moet de film nog steeds onderdoen voor een hoop Aziatische films of duurdere Hollywood-cinema, maar in de eerste film was dit toch ook al niet te hoogstaand. Deze film is in dat opzicht wel een stuk bloederiger en qua explosies en hoeveelheid 'sparkles' verreweg de overtreffende trap van het eerste deel.

Ten vierde is het verhaal eigenlijk helemaal niet zo slecht als veel mensen hier beweren, juist door de toevoeging van de ecologische ramp staat er veel meer op het spel dan Connor in het eerste deel moest verwerken. Hij vocht hier voor zijn eigen leven, nu voor het leven van de complete mensheid. Daarnaast, als je zijn monoloog aan het einde van de eerste film in je gedachten houdt, is het helemaal niet vreemd dat hij uiteindelijk het lot van de mensheid tot zich zou nemen en zou proberen haar te redden. Ik geef toe dat het hele verhaal van de kapotte ozonlaag en hoe het zichzelf weer zou hebben geheeld, veel beter uitgelegd zou kunnen worden, maar het is lang niet zo slecht als verwacht.

Highlander II: The Quickening is over the top qua actie en sparkles, is soms verbazingwekkend inconsistent qua gebeurtenissen en duizelt enigszins van de plottwist aan het begin, maar uiteindelijk is het, mits je de director's cut kijkt, een uitstekend stukje sciencefiction cinema. De eerste film was mystieker, meer fantasy, en beduidend beter qua verhaallijn, maar als op zichzelf staande film vind ik dit deel weergaloos in al zijn vroege jaren '90 foutheid en bombast. Ik hoop dat mensen hun vooroordelen laten varen voor ze aan deze film beginnen, het is meer dan de moeite waard.

Leuk uitgangspunt, maar de film heeft uiteindelijk toch wel wat aan kracht ingeboet. Het acteerwerk is voor de helft behoorlijk dramatisch, de gore is teleurstellend en de mutanten zijn op Michael Berryman na nergens angstaanjagend. De meest enge scenes zijn dan ook voornamelijk de momenten dat de vader gekruisigd wordt en daarna in brand gestoken, vanwege de combinatie van duisternis en de redelijk suggestieve manier waarop het gebeurd. Spijtig alleen dat op het moment dat men vaderlief dooft en hem van de boom haalt, hij er helemaal niet verbrandt uitziet.

Maar goed, ergens was het allemaal best te genieten. De scene waarin de mutanten de camper binnenkomen en de vrouwen aanranden/vermoorden zal wel behoorlijk controversieel geweest zijn en komt zelfs nu nog redelijk schokkend over.

The Texas Chainsaw Massacre blijft wat mij betreft toch een stuk beter.