Opinions

In ieder opzicht superieur aan het origineel. Niet alleen is het acteerwerk vele malen beter, de personages zelf zijn nu dermate uitgewerkt dat je ook echt met ze mee begint te voelen (dit in tegenstelling tot de weinig interessante figuren uit het origineel).

Waar de mutanten hiervoor gewoon verwilderde mensen waren, zijn het nu echt smerige gedrochten. Dit werkt uitstekend, niet alleen zijn ze bijzonder onplezierig om aan te zien, bepaalde scenes zoals de verkrachting hebben nu nog meer impact dan voorheen.

En dan is er eindelijk wat overtuigende gore! Afgehakte ledematen, verbrande lichamen, smerige misvormingen: zo hoort een horrorfilm te zijn! Door de sterke regie krijgen we de actie daarnaast ook nog eens heerlijk hard in beeld gebracht, zodat we niet meer noodgedwongen hoeven te kijken naar 'suggestieve horror'. Een beetje aan de verbeelding over laten is leuk, maar soms werkt de harde aanpak nu eenmaal een stuk beter.

Eigenlijk nog best een leuke film, al is het alleen al vanwege het feit dat Sean Bean Rutger Hauer's performance uit het origineel net niet evenaart, maar wel in de buurt komt. Hauer had met zijn uiterlijk gewoon net dat beetje extra, maar een monster zonder wroeging spelen lukte Bean zeker.

Sophia Bush vond ik een plezier om naar te kijken, maar als plotselinge heldin vond ik haar zeker niet overtuigend, daarvoor was het teveel het standaard schreeuwtutje. De rest van de cast was eigenlijk ook weinig bijzonder. NIet slecht, maar ik vond weinig personages echt memorabel.

Het kan de invloed zijn van producer Michael Bay, maar in vergelijking met het origineel was er veel meer visuele actie te vinden die in ieder geval goed geschoten was, maar niet per se iets toevoegde aan de algemene sfeer. Het origineel had minder gore en explosies, maar wel iets meer sfeer, zonder ook maar een moment minder hysterisch over te komen.

Zeker leuk om een keer te kijken door de goeie regie en cinematografie plus het acteerwerk van Bean. Niet veel meer, maar het is voldoende.

Onderhoudende film die helaas door het bijna ondoorgrondelijke script en niet bijzonder memorabele acteerwerk van Olyphant weinig verrassend is. De actie was in ieder geval goed hard en bloederig en de soundtrack was groots, maar verder was het toch voornamelijk afvragen waarom men de film niet iets bijzonderder had kunnen maken. Mevrouw Kurylenko mag er dan appetijtelijk uitzien, de film redden doet ze niet.

Hmmm, persoonlijk vond ik dit een van de betere Norris films vanwege zijn acteerprestatie en het interessante personage wat hij te spelen kreeg. De film was misschien wat low on action (het karate gehalte was bijna non-existent), maar door het script, het acteerwerk (sterke rol ook van Michael Parks) en de nodige diepgang (Norris' bescherming van dat kleine jochie) had ik toch het idee naar een verzorgd geheel te kijken.

De actie die wel aanwezig was, was overigens lekker bloederig en in your face. De scene met Norris die een arabisch restaurant binnenloopt is overigens een klassieker, terwijl de eindscene goed episch geschoten is. Chapeau Chuck, door deze film zie ik je als een beter acteur dan ik je hiervoor achtte!

Sympathieke tekenfilm die ondanks dat er een hoop belangrijke passages weggelaten worden door de mooie soundtrack en interessante creature design weldegelijk de moeite waard is. De animaties zelf deden me denken aan een combinatie van The Last Unicorn en de Scandinavische trollenkunstwerken. Ondanks de voor kinderen soms wat angstaanjagende monsters blijft de film echter uitzonderlijk braaf en gooit men vreemde trippy effecten tevoorschijn als er bloed zou moeten vloeien. Leuk voor een keertje in ieder geval.

Uitzonderlijk teleurstellend. Dat The Hobbit een kinderboek is doet niets af aan het feit dat Jackson een spanningsloze film gemaakt heeft met karikaturale personages, baggerslechte actie, goedkope regietrucjes en CGI waar het nooit nodig geweest is.

Er zijn een paar positieve punten te benoemen, zo is daar allereerst Martin Freeman die uitstekend is in de rol van jonge Bilbo Baggins. Niet alleen is Freeman een goed acteur, hij heeft ook de knullige Britse uitstraling die perfect werkt in het neerzetten van een vertederende rol. Ten tweede is daar ook Richard Armitrage, die een stoere rol neerzet en tevens als een van de weinige dwergen een bepaalt karakter krijgt aangemeten. De rest moet het voor het gros voornamelijk hebben van stomme humor en slapstick achtige actie. Wat betreft de humor kan ik het Jackson ook erg moeilijk vergeven dat hij er zo'n walgelijk kinderachtig zooitje van heeft gemaakt. Ja, The Hobbit is een kinderboek, maar het publiek wat naar deze film komt heeft al een sloot LOTR films achter de rug, die in ieder opzicht spannender en grappiger waren dan wat we hier voorgeschoteld krijgen. Het gevecht in de mijnen heeft 'actie' waar zelfs de laatste Indiana Jones film niet aan zou durven beginnen, wat een farce eerste klas.

Over de actie gesproken, ik vraag me meteen ook af waarom we in plaats van ouderwets stuntwerk en make-up nu ineens gedwongen worden te kijken naar veel te cleane CGI en waarom bijna alle orcs, goblins en trollen verworden zijn tot kinderachtige stuntelaars. Kom niet aan met 'zo was het in het boek ook', het boek had spanning en duistere scenes, de monsters zijn hier consequent niet eng of bedreigend en zorgen geen moment voor een scene waarin spanning voelbaar is. Ja, er is een positieve uitzondering en dat is de glorieuze komst van Gollem, die meteen ook voor de enige sterke scene in de hele film zorgt. Hier werkte de CGI wonderwel en hadden we voor de verandering ook een moment waarop de special effects ook echt iets ondersteunden in plaats van dat ze een scene maakten (en daarmee verziekten).

Arme Sylvester McCoy overigens, buiten het feit dat hij niemands favoriete Doctor Who gespeeld heeft, krijgt hij met Radagast ook een treurige rol als stuntelende stoner, waar de honden geen brood van lusten. Een leuke touch met de slede die getrokken wordt door konijnen, daar is alles ook mee gezegd. Ik keek uit naar Radagast's rol in de film, maar kon na afloop vooral hoofdschuddend kijken terwijl we van de ene in de andere treurige opstapeling van domme scenes terecht komen.

En dan hebben we daar het einde, waar een spannend gevecht had kunnen zitten, maar we nu vooral een anticlimax krijgen met een Bilbo die ineens zichzelf beter kan redden in een gevecht dan logisch zou zijn en tevens het bewijs dat Tolkien bij vlagen rampzalige scenes in zijn boeken stopte in de vorm van Deux Ex Machina (of in dit geval Aquila Ex Machina). Ik mag hopen dat men bij de vervolgen Benedict Cumberbatch de mogelijkheid geven enge dingen te doen of Smaug in zijn volle glorie een spektakel eerste klas blijkt te zijn, alles om deze film te vergeten. Buiten het feit dat Jackson namelijk bij vlagen mooie plaatjes schiet, is het niets meer dan een herhaling van zetten uit de LOTR film waar hij iedere vorm van artistieke ontwikkeling als regisseur kennelijk heeft laten verschieten. Oh ja, de soundtrack was bij vlagen aardig (het Dwergenlied), maar aan het einde viel het me toch wel op dat het verbazingwekkend veel lijkt op enkele thema's uit Mononoke Hime. Oh zo jammer.

De eerste film was een teleurstelling, de tweede haatte ik vol overgave. Ik heb na de tweede film nog een nachtmerrie gehad waar ik in een lege en afgesloten bioscoopzaal zat, waar ik gedwongen was deze tot 'The Boredom Of Five Hours' omgedoopte film af te kijken, waarna een stem me vertelde dat Peter Jackson er nog een Hobbitfilm aan zou plakken. Badend in het zweet wakker geworden terwijl ik mezelf afvroeg of ik deze derde film nu echt nog wel wilde zien?

Goed was het nog steeds niet, maar ik heb me voor het eerst weer eens vermaakt met een Tolkien-geinspireerde film sinds Return Of The King. Allereerst is die domme humor uit de voorgaande films weg en lijkt er eindelijk wat duisternis in het verhaal terug gekeerd te zijn. Thorin staat op het punt te flippen, Smaug zaait dood en verderf, aan Attack On Titan denkende trollen jagen mensen op en alles en iedereen is onder constante bedreiging zonder dat een ritje in tonnen ze kan redden. Daar tegenover staat helaas nog steeds een pijnlijk oninteressante en slecht uitgewerkte relatie tussen elf en dwerg, een behoorlijk tekort aan Martin Freeman en de geforceerde Sauron komt er aan! plotlijnen.

Gandalf is de meest zinloze wizard die ik in een D&D party zou willen hebben. Geen fireballs, zelfs geen magic missiles, maar vooral een hoop cryptisch gelul komt er uit, terwijl hij verder buiten gevangen genomen worden niet heel veel interessants doet. Ik weet nog redelijk zeker dat hij (en Radagast) halve godheden zijn, waarom laat Jackson hem dan vooral zo ongelooflijk hulpeloos overkomen? De elven daarentegen zijn weer superkrijgers, zoals de scene waarin ze Gandalf redden van de Orks/Sauron ook toont. Leuk om Elrond, Galadriel en Saruman er weer even geforceerd in te krijgen, maar verder is het vooral... geforceerd.

Billy Connoly die alleen te herkennen is aan zijn briljante stem en levering van de tekst redt het begin van de veldslag nog even, om vervolgens in het niets te verdwijnen, net zoals de hele veldslag. Waarom zoveel focus op duels en zo weinig op de echte slag? Tegen het moment dat de adelaars komen, zien we alleen nog een clichématig duel tussen Thorin en een inwisselbare CGI-ork (ik zie Crixus liever in Spartacus) voorbij komen, terwijl de veldslag kennelijk ineens er niet meer toe doet. Waarom daarnaast Beorn een cameo geven als hij niet eens doet waar hij voor geschreven is? Uiteindelijk was het zijn character die in de veldslag de Ork-leider hoorde te doden.

De mensen zijn daarnaast uitzonderlijk oninteressant. Bard leek me een aardig persoon, maar wie en waar hij voor vocht konden me allemaal niets interesseren. Niet dat de elven me iets konden interesseren. Of de Orks. De dwergen eigenlijk nog het meeste, daar ben je toch als kijker het langste mee bezig. Van wie zagen we echter uitzonderlijk weinig? De dwergen. Na Billy Connoly's komst was er vrij weinig van hun potentiele gaafheid over. Ik bedoel hier overigens het leger, niet de gezichtsloze groep die we al de hele tijd gevolgd hebben.

Deze reeks is wat mij betreft behoorlijk gefaald. Jackson heeft fantasyfilms met LOTR gered en met de Hobbitreeks vakkundig de nek omgedraaid. Gelukkig waren er nu wat stuntmannen ipv CGI gevechten te zien, maar het komt allemaal nog steeds erg laat. Personages die we niet hoorden te zien (Tauriel, het spijt me, is nog steeds compleet onzinnig, net zoals Legolas) krijgen meer screentijd dan de dwergen die toch belangrijker hoorde te zijn. Bilbo heeft een bijrol in zijn eigen reeks. Smaug, die nota bene voor enkele aardige minuten zorgt in het begin van de film, is er al uitzonderlijk snel uit. Twee films en het weglaten van een hoop zinloos gedoe, hadden de reeks in ieder geval nog 'aardig' kunnen laten zijn, nu is het vooral een flinke faal in mijn ogen. Alsnog fijn dat het laatste deel nog normaal uit te zitten was, leek ook niet eens echt lang te duren.

Een ware achtbaanrit!

Let wel, een achtbaanrit waarbij de baan gammel is, de karretjes kapot zijn en de rem te pas en te onpas ingedrukt wordt. De eerste film vond ik al moeilijk te tolereren, maar ik begreep in ieder geval wat men bedoelde. The Desolation Of Smaug is een onevenwichtige hoop stront van een film waar zoveel mogelijk extra verhaallijnen in gestouwd worden in de hoop dat de kijker maar wakker blijft en zich niet teveel zit te ergeren aan het feit dat deze trilogie uit niet meer dan een, hoogstens twee films had mogen bestaan.

Werkelijk alle kritieken die ik op de eerste film had blijven krachtig staan in deze sequel. Sterker nog, bij vlagen is het zelfs nog erger gemaakt dan voorheen het geval was. Waar ik mezelf in de eerste film al compleet zat op te vreten over de verschrikkelijke hoeveelheid zielloze actiescenes, heb ik hier luidkeels tegen het scherm lopen vloeken bij het moment waarop Legolas voor de verandering niet op een schild, maar op een ork surft. Om het nog erger te maken doet hij dit twee keer en rent hij over de hoofden van dwergen. Alsof ik naar Pirates Of The Carribean 2 aan het kijken was. En nu ik dat figuur genoemd heb, wat voor achterlijke fanservice hebben we mee te maken op het moment dat Legolas ook in deze film verschijnt? De eerste film had nog in lichte mate iets met het boek te maken, hier schijt men compleet over de complete erfenis van Tolkien heen. Dit proces komt ook terug in de vorm van Tauriel. Ik begrijp de politiek correcte instelling om sterke vrouwelijke personages terug te brengen in huidige cinema (en ik juich dit bij nieuwe producties ook absoluut toe), maar als je slechts een enkel vrouwelijk personage van belang toevoegt, deze superkrachtig maakt en haar tevens inzet als love interest van een van de andere personages (OMDAT HIJ LANGER IS DAN DE MEESTE DWERGEN!)] dan ben je nog steeds seksistisch bezig. Oh, Evangeline Lilly gelooft er absoluut in en er treft haar ook weinig blaam voor het verschrikkelijke script waarin ze beland is, maar haar personage is verschrikkelijk zinloos en leeft er alsnog voor om het interessanter voor de mannen te maken.

Arme Martin Freeman. Hij was het hoogtepunt van de eerste film en krijgt hier praktisch niets te doen. Goed, hij is een onderdeel van de beste scene in de film (in gesprek met Smaug) maar komt verder veel te weinig voor om nog wat meer scenes te redden. Nee, we hebben nu een overvloed aan oninteressante elven, er is zelfs nog een tweede ork bij gekomen (want de non-canonieke Azog was al heeeeel belangrijk natuurlijk) om rekening mee te houden en verder is er weer meer aandacht voor de cartoonesque dwergen. De ontwikkeling van Bilbo zelf lijkt op een zijspoor te komen en als hij wat te doen krijgt is het weer op een dermate onrealistische wijze weergegeven dat ik me zit te ergeren aan hoe krachtig hij ineens met zijn zwaard kan vechten.

Was er misschien nog iets goeds in de vorm van het titelpersonage Smaug? Ach, hij zag er in eerste instantie aardig uit, tot het moment kwam dat hij sprekend in beeld te zien was en het wel heel duidelijk was dat men het gezicht van Benedict Cumberbatch gebruikt had om uitdrukking in de kop aan te brengen. Uitzonderlijk jammer, want een draak die zijn lippen beweegt ziet er meteen weer onrealistischer en minder dreigend uit. Alsof dat niet erg was, gaan we na een verder erg sterke scene (waarin Bilbo en Smaug voor de verandering eens iets uit het boek nadoen, hulde daarvoor) over in een compleet incompetente draak die een groep compleet incompetente dwergen veel te lang achtervolgt. Een goeie scene die wordt opgevolgd met een compleet zinloze scene, booyah!

Verder heb ik me compleet zitten te verbazen over het feit dat Sauron nu ineens zo'n grote rol heeft gekregen, hoe kan Lord Of The Rings nu nog serieus genomen worden als Gandalf daar stelt dat Sauron's terugkeer zo'n grote verrassing is? Waarom is diezelfde Gandalf trouwens zo zwak tegen een simpele ork? En waarom moeten we nog steeds dezelfde pijnlijke 'Radagast is hippie' grappen zien te verduren? Wat was er daarnaast nu het nut van een politiek debacle in Laketown? Waarom was Beorn ineens een ex-Ork slaaf die er uit zag als een Wookie? Argh, zoveel pijn!

Maar goed, men blijft in grote getallen naar de bioscoop gaan en grotendeels kritiekloos alle troep slikken, omdat het nu eenmaal spectaculair is en fantasy kennelijk nog steeds populair is. Jackson heeft in ieder geval zijn ziel al verkocht aan de commercie, ik kan alleen maar hopen dat hij bij de laatste film nog voor minstens een kwart van de film een glimlach op mijn gezicht kan toveren. Op de een of andere manier betwijfel ik dat dit nog zal gebeuren. Met de Lord Of The Rings films liet hij zien dat epische fantasy een toekomst had, met The Hobbit films heeft hij deze toekomst echter zelf vakkundig weer de nek omgedraaid. Ik laat nog maar een traan.

Dragonball Z in zijn meest extreme vorm. Fist Of The North Star is over the top geweld en bloed met een miniem verhaaltje, maar het kijkt oh zo makkelijk weg. Persoonlijk vind ik dat men in de live-action film nog best goed naar het verhaal heeft gekeken. Raoh zit er dan misschien niet in, maar het verhaal met Shin was interessant genoeg om uit te werken, terwijl het hier wel erg makkelijk weggemoffeld werd.

Kleurgebruik is wel erg fel en zeker niet mijn meest favoriete stijl, maar dat mag de pret verder niet drukken. Fijn ook dat de film in tegenstelling tot andere Japanse animes uit deze tijd zichzelf niet hoeft te richten op vrouwelijk naakt en misogynie, maar gewoon prima werkt in het bloederige geweld. Ziet er vanzelfsprekend allemaal te nep uit, maar het gegeven van exploderende ledematen werkt zo goed, dat dit allemaal niet uit maakt. Toppulp.

Zou toch jammer zijn als Verhoeven dit echt als een prutswerkje zou zien. Goed zou ik het absoluut niet noemen, maar de special effects, het prima acteerwerk (voornamelijk van Bacon, hij is altijd fantastisch als maniak) en de vaart die de film nooit verlaat, zorgen toch voor een erg vermakelijk werkje. Een beetje naakt en bot geweld zal Verhoeven nooit schuwen, het enige jammere is dat deze film toch dat scherpe satirische randje van Robocop en Starship Troopers mist.

Verder is het qua script en achtergronden niet veel anders dan de vele pulpfilms uit de jaren '50, maar dat is tegelijkertijd ook weer iets wat zorgt voor extra aantrekkingskracht bij een film als deze. Het verhaal is absurd en heeft vrij weinig wetenschappelijke onderbouwing, maar speelt wel leuk met de gedachte wat er zou gebeuren als je onzichtbaar zou kunnen worden. Speculatieve fictie, maar dan met een hoop geweld. Zeer fijne pulp.

De beste slechte film die ik sinds tijden heb gezien. Hollow Point heeft een hoop dingen tegen zich, zoals de altijd ontploffende objecten, lage productiekosten en matige regie, maar biedt tegelijkertijd in de vorm van een bijzonder grappig Carrere/Griffith koppel, de hilarische Sutherland en de over the top prestatie van Litgow zoveel vermaak, dat het me echt niks uitmaakt hoe goed of slecht het dan wel niet zal zijn.

Hollow Point pretendeert niks te zijn behalve een vlot geschreven actie/komedie. Daar slaagt de film dan ook perfect in: de cast is gemotiveerd, de dialogen zijn zo flauw dat het bijzonder grappig wordt en de immer ontploffende auto's/vuilnisbakken zijn werkelijk perfect getimed. Daar komt ook nog eens bij dat Thomas Ian Griffith enkele mome nten zijn taekwondo skills goed gebruikt en Tia Carrere gewoon een fantastisch leuke actrice is die iemand als Jolie met gemak overtreft qua stoerheid en aantrekkelijkheid.

Bizar hoe zo'n film tot stand komt, ik had aan de hand van dit script eerder een Gary Daniels film met enkele andere c-helden verwacht. Ik mis de tijden dat men nog lekker van alles de lucht in liet gaan en er nog met zoveel knipogen geschreven werd...

Joe Dante speelt vals! Bij een reeks die Masters Of Horror heet verwacht ik namelijk geen hilarische politieke satire, maar gruwelijke gebeurtenissen en dat is iets wat hier (buiten overduidelijke republikeinse daden) niet aan de hand is. Geen echt gore of bloed en de zombies zien er vooral grappig uit, waar deze film echter wel goed in slaagt is het zich compleet focussen op humor.

Het acteerwerk is zo goed, dat ik de hoofdpersonen ook compleet geloof in hun gemene politieke machtsspelletjes en de manier hoe er op goedkope wijze wordt ingespeeld op de emoties van het Amerikaanse publiek. Dat de gebeurtenissen zelf verder te stupide voor woorden zijn met de weer tot leven komende militairen maakt allemaal niet zo veel uit, het is overduidelijk satire.

Nu weet ik dat Dante goed overweg kan met humor, maar ook zijn horrorfilms waren erg goed, ik had daarom toch liever gehad dat hij nog wat meer gore in deze film gestopt had, dan was het allemaal net wat beter geweest.

Niet heel bijzonder, al kan dat ook liggen aan de afgrijselijke Engelse dub die ik heb gezien. Is de originele taal uberhaupt wel in Nederland verkrijgbaar?

Goed, de actie heeft zo zijn momenten, maar doordat de focus voor het grootste gedeelte op het groepje kinderen ligt, heeft Li toch een stuk minder te doen dan normaal. Zijn rol was verder wel aardig, spijtig alleen dat de inspreker besloten had een kapitein Kirk stijl van spreken aan te nemen.

De film was voor Hong Kong begrippen overigens redelijk hard met de enorme hoeveelheid liters bloed die over het scherm vlogen. Zo erg als sommige Hollywood films was het niet, maar ik ben gewend van HK films dat de resultaten van gevechten niet bijster vaak zichtbaar zijn in de vorm van lichamelijk letsel.

Het verhaal was verder vrij rampzalig en leek nergens naar toe te gaan. Op zich was dat niet heel erg zo lang de humor en actie bleven vermaken, maar iedere keer als de aandacht op het groepje vervelende koters gevestigd werd, werd ik weer geconfronteerd met het feit dat de film uiteindelijk gewoon nergens over ging.

Enkele leuke vondsten, maar verder toch een stuk minder dan films als Iron Monkey of Once Upon A Time In China. Als ik de Kantonese versie ooit kan zien hoop ik dat die me toch echt beter zal bevallen.

Beetje hetzelfde als wat de rest van de users vindt. Deel 1 was ondanks de matige animaties nog best een leuke film, maar deel 2 mist iedere vorm van spitsvondigheid of vindingrijkheid die de andere film nog wel leuk maakte. En juist door dit gemis valt ook de waardeloze animatiekwaliteit weer eens extra op. Natuurlijk zitten er wel enkele leuke momenten in de film (de jodelaars), maar voor het grootste gedeelte is de film het gewoon allemaal net niet.

Wonderbaarlijk hoe men in 2005 nog weg kon komen met deze werkelijk afgrijselijke animaties. Gelukkig dat in de meeste gevallen mensen hier doorheen zullen hebben gekeken en gewoon genoten hebben van de humor, die in de meeste gevallen best goed werkte. De voice-actors leverden goed werk, het script was leuk gevonden en enkele dialogen waren erg leuk. Toch zou het allemaal net iets beter gewerkt hebben als de animaties de gezichtsuitdrukkingen beter hadden weergegeven, de mimiek ging nu in heel veel gevallen verloren.

Na al het geweld wat Willis in films als Die Hard en The Last Boyscout heeft moeten voortduren, hebben zijn films van de laatste jaren (16 Blocks, Hostage) vaak een wat dramatischere ondertoon in vergelijking met de stoere oneliners van weleer. Zijn personage lijkt aan het begin van de film dan nog wel op de Willis van de jaren 90 met zijn nonchalante gedrag, maar al vrij snel slaat de sfeer grimmig om en zien we hem als breekbaar figuur door het leven gaan.

Ik mag Willis altijd als acteur. Of het nu de lijpheid is van Hudson Hawk of de stoere politieagent uit Die Hard: hij heeft een uitstraling waar ik moeilijk omheen kan. Ook hier zet hij wat mij betreft een ijzersterke rol neer als getraumatiseerde agent, die boven alles zijn gezin wil redden uit de handen van nietsontziende boeven, die hem gebruiken tegen op hol geslagen tieners. Van deze laatste groep is het Mars personage dermate eng, dat het een grote opluchting was de jongen op het einde in een prachtig gestyleerde vlammenzee om het leven te zien komen.

Het verhaal zelf was goed uitgewerkt en zorgde ervoor dat de spanning voortdurend aanwezig bleef. In eerste gedeelte bleef de film voornamelijk overeind door de constante dreiging in het huis, waar men op het laatste moment overstapt op mooi geschoten actiescenes met slow motion shootouts en een mooi vormgegeven brand.

Echt hoogstaand is Hostage niet, maar door de zorg voor het product van zowel de makers als de acteurs is het absoluut een goede, spannende filmervaring.

In de tussentijd is de film toch echt een stuk flauwer dan ik me hem herinnerde, maar nog steeds is het duidelijk dat de chemie tussen Sheen en Golino fantastisch is, Lloyd Bridges geniale oneliners heeft en dat ik ook niet wist dat Sheen en Cryer voor Two And A Half Man al samen in een film gezeten hadden. Hot Shots! heeft dan misschien soms wel grappen waar je jezelf toch voor schaamt dat je er om lacht, maar het is duidelijk dat films als deze reeks en de Naked Gun serie toch een stuk hoger niveau zijn, dan de vele Epic Movies, Date Movies, Meet The Spartans, Scary Movies en Disaster Movies.

Een van de bekendste Sherlock Holmes boeken voor de zoveelste keer verfilmd, maar wel op een voortreffelijke wijze. Een hoop Holmes' fans zullen het niet met me eens zijn, maar persoonlijk vond ik Roxburgh en Hart de rollen van Holmes en Watson voortreffelijk vervullen, ook al wijken ze in enkele opzichten ietwat af van het oorspronkelijke verhaal (Watson die Holmes bepaalde momenten veracht, Holmes die hier cocaine gebruikt etc.). Het acteerwerk is uitstekend, de cinematografie is prachtig en de film heeft een zeer naargeestige, lugubere sfeer over zich. Tel daar ook nog eens het acteerwerk van de immer sublieme John Nettles en de zeer overtuigende hond en we hebben een zeer aan te raden verfilming.

Viel me erg mee. Alles bij elkaar toch wat smeriger/zieker dan de meeste Amerikaanse tiener-horrorfilms (Wade's einde was redelijk ongemakkelijk) en zeker origineler in de verhaallijn. Ik weet dat het hier gaat om een remake, maar afgezien van het basisconcept is er niet heel veel overgebleven van de Vincent Price versie, dus ik durf hier best te zeggen dat de film op zichzelf kan staan.

Het acteerwerk was voor de helft redelijk (Cuthbert, Murray), maar het blijft me een raadsel waarom men acteerwonder Hilton hier in gezet heeft. Haar acteerwerk was zo ongelooflijk vlak, dat het een behoorlijk aantal scenes behoorlijk onderuit haalde. En zij aantrekkelijk? Laat me niet lachen!

Niet overdreven spannend, maar bij vlagen sfeervol en smerig, terwijl de eindscene met het brandende en smeltende wassen huis absoluut erg mooi gefilmd was. Voor een keertje zeker een aanrader!

Viel me bijzonder tegen. Ik ben (misschien was, het is lang geleden per slot van rekening) een behoorlijke fan van de remake met Geoffrey Rush en Famke Janssen, maar wilde vanzelfsprekend ook de versie met de man met de gaafste stem ooit, Vincent Price, zien. Dit viel allemaal toch bijzonder tegen, niet in de laatste plaats omdat de film er gewoon gigantisch achterhaald uitziet en je zelfs bij de engere momenten (die oude vrouw) overduidelijk ziet waar de touwtjes en karretjes zich bevinden. Nu besef ik ook wel dat dit dan ook een onderdeel van het hele verhaal is, omdat het allemaal toch in scene gezet blijkt te zijn, maar spannend is het daardoor geenszins.

Het acteerwerk is wisselvallig. Price en de actrice die zijn vrouw speelt doen het beide prima, maar de rest van de groep bestaat uit onsympathieke figuren waar je niets voor voelt. De achtergronden zijn daarnaast ook veel te bordkartonnen en geenszins intrigerend. Nee, ik had toch echt een stuk meer van deze film verwacht.

Trash, maar echt absoluut beter dan het gaapfestijn van het origineel. Geoffrey Rush en Famke Janssen zetten heerlijke maniakale rollen neer, terwijl de film bij vlagen fijne, creepy scenes heeft. Een typisch voorbeeld is een moment waarop een jongedame met camera door een verlaten kamer loopt en op haar camera beelden opvangt van een dokter die in een patient aan het snijden is op de operatietafel, maar die we buiten deze camerabeelden niet zieen. In dat opzicht is het hele uitgangspunt van deze film waar het kwaad wel echt in het huis zit toch een stuk intrigerender dan het origineel.

Verder bij vlagen zeer lelijke CGI-effecten en een aantal vervelende personages, maar binnen de richtlijnen van spookhuizen b-films heb ik nog steeds erg genoten.

Een film die Hollywood belachelijk maakt en tegelijkertijd aan alle Hollywood clichées voldoet. Dit maakt het uiteindelijke resultaat ook een beetje teleurstellend, want echt schokkend of hilarisch wordt het nergens. Pegg is een uitzonderlijk sympathiek acteur, maar hij doet het toch echt het beste als hij zelf een vinger in de pap heeft bij het script en met Edgar Wright op de regiestoel. Het is nu gewoon allemaal net te veilig.

Goed, uiteindelijk waren er wel degelijk enkele zeer leuke scenes en veel sympathiek acteerwerk (naast Pegg voornamelijk van Gillian Anderson (die in Spaced nog gold als masturbeer-materiaal voor Pegg), Jeff Bridges en Kirsten Dunst) en heb ik me geen moment verveeld. Megan Fox blijft voor mij echter een afgrijselijke toevoeging. Ik begrijp dat haar personage vervelend moet zijn, maar zo vervelend 'vervelend' als zij wekte bij mij alleen maar irritaties op.

Uiteindelijk een leuke film voor een keer, maar tegelijkertijd zeer gezapig. Hier had veel meer in kunnen zitten.

Ik had de film iets te vroeg afgeschreven aan de hand van het creature design: ik had de trailer nog niet gezien, maar was van tevoren door het kinderlijke uiterlijk al niet gemotiveerd om er ook maar iets meer van te gaan zien. Nadat een vriendin van mijn vriendin ons toch echt op het hart had gedrukt dat de film wel degelijk leuk was, hebben we het toch maar geprobeerd. Gelukkig maar.

Toothless lijkt ongelooflijk op mijn kat. Zowel de kleur, als de bewegingen, als de onnozele en bijdehante blikken die het beest werpt lijken compleet identiek aan hoe ons beest zich in het leven begeeft. Dit maakt het allemaal een stuk makkelijker om de film leuker te vinden, omdat het beest gewoon uitzonderlijk aandoenlijk is. De resterende goede draken zijn voor mij nog steeds te kinderlijk in design, maar door het fijne karakter van de humor maakt dit allemaal al een stuk minder uit.

Nog steeds zijn de animaties niet zo gedetailleerd als ze zouden kunnen zijn bij de personages, maar de film bevat enkele prachtige shots. De luchtreizen en de explosie in het eindgevecht zijn prachtig, maar het beste shot bestond toch voornamelijk uit het moment waarop de Vikingen uit de optrekkende rook komen om te zien of Hiccup nog leeft. Hier was de lichtinval, het kleurenfilter en het camera-standpunt gewoonweg prachtig op een manier zoals ik het niet vaak bij Dreamworks zie.

Het verhaal is verder niet heel bijzonder, maar het kijkt allemaal erg makkelijk weg. De Vikingen zijn leuke personages en de voice-acting is over het algemeen erg goed. Vooral Butler steelt de show als Hiccup's stoere Viking-vader, een rol die hem op het lijf geschreven is. Ook fijn was het feit dat de film in de vorm van de grote kwade draak op het einde toch nog iets angstaanjagends naar boven bracht, ik was al bang dat het allemaal net te zoetsappig zou worden.

Alles bij elkaar een erg leuke film, zeker een van de betere animatiefilms die ik van Dreamworks gezien heb, al hoop ik toch dat men in de toekomst iets meer aandacht aan de animatie van mensen gaat besteden.

Onbegrijpelijk dat er hier nog zo lovend over de film wordt gesproken in recensies, want Howard The Duck is met recht een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Dat het script compleet achterlijk is, had ik ergens nog wel verwacht, maar wie probeerde ze in godsnaam te bereiken met deze vage troep? Ik had in ieder geval nog gehoopt op een paar hele flauwe lachmomenten, maar uitspraken als 'That's it, no more mr. nice duck!' zijn zelfs aangeschoten niet te harden. Nee, slechts Jeffrey Jones is enigszins te harden als doorgedraaide wetenschapper, maar Tim Robbins, Lea Thompson en de voice actor van Howard zelf zijn stuk voor stuk afgrijselijk slecht bezig. En dan bedoel ik niet 'slecht dat het leuk is', maar gewoon baltergend slecht.

Een nekschot voor de persoon die me het beeld van een topless eend heeft bezorgd overigens, dat was al helemaal iets wat nog fijn pure walging opwekte. Weet je wat, een compleet nekschot voor beide scriptschrijvers en hun families, dat mensen op die manier maar leren dat kutmuziek, afgrijselijke oneliners en een compleet gebrek aan enige vorm van een consistent verhaal absoluut NIET door de beugel kunnen. Gadverdamme, wat was me dit slecht.

Best een geslaagde film in een hoop opzichten. Six komt in het interview dan wel niet over als het helderste licht, als het aankomt op het regisseren van een horrorfilm heeft hij wel degelijk door hoe hij met een minimaal budget en een aantal goeie acteurs een beklemmend sfeertje neer kan zetten. Goed, zonder Dieter Laser zou het al een stuk minder zijn geweest, want deze man komt met zijn Lance Henriksen kop en nazi-achtige praktijken uitstekend uit de verf.

Het moment waarop de dokter zijn plan begint uit te leggen is angstaanjagend en tegelijkertijd bijna grappig, maar de uitwerking valt wat tegen. Niet echt smerig of eng, maar vooral mensonterend, en precies dat gegeven maakt het alsnog niet heel prettig om uit te zitten. Naakte mensen die in de mond gescheten worden, is wel degelijk een gruwelijk gegeven, of het er nu wel of niet realistisch uit ziet.

Maar goed, in dat opzicht slaagt de film wel als horrorfilm, want een ongemakkelijke sfeer was er wel degelijk aanwezig. Ik weet niet of ik de tweede film per se hoef te zien, maar heb me niet verveeld met deze film. Echt genieten kan ik het helaas niet noemen.

Zijn er serieus mensen die hier van genieten? Aan de hand van de IMDB score hadden we al niet veel verwacht toen we de vhs in de speler stopten, maar dat het zo'n oersaai product was had ik nooit durven denken. Ik zal maar meteen het enige pluspunt aanhalen: Linda Haynes was een mooie vrouw. Jammer dat haar acteerwerk vrij rampzalig is, maar in een cast waar niemand echt moeite lijkt te doen om er verder iets van te maken maakt dit alsnog niet heel veel uit. De zogenaamde methode die Geoffrey Lewis wil handhaven om mensen te genezen slaat nergens op en is oninteressant. De personages die hier onder lijden deden me nog minder. Wat men hier in godsnaam mee probeerde te bereiken is me in dat opzicht compleet onduidelijk. Misschien een interessante film voor mensen die graag kijken naar masturberende vrouwen in gevangenissen die daarna insecten over zich heen krijgen, persoonlijk hoop ik niet nog een keer zo'n experiment als een film als deze te moeten verduren.

(Review van Nederlandstalige versie)Net als Hercules een film die ik in mijn jeugd niet gezien heb en nu toch eindelijk eens de kans kon geven. Mijn kritiek op eerstgenoemde was voornamelijk te vinden in wat misplaatste humor, matige liedjes en wat simpele animaties. Deze film heeft in het animatie-departement gelukkig een stuk meer te vertellen, terwijl ook de liedjes van grootse klasse zijn. Het enige echt grote minpunt voor mij zijn toch echt de waterspuwers, die vanzelfsprekend in de film gestopt zijn om de aandacht af en toe af te leiden van het vrij zware en soms duistere verhaal. Ze zijn vervelend en niet grappig en verpesten de complete sfeer.

Rechter Frollo daarentegen is een perfecte slechterik die door zijn religieuze fanatisme toch een stuk angstaanjagender overkomt dan andere Disney-schurken die in de meeste gevallen alleen op macht uit zijn. Hel en verdoemenis zou ik mijn kinderen niet meegeven in de opvoeding, maar het zorgt voor mooie duistere scenes (en een prachtig lied). Een ander personage wat opviel, was toch wel Esmeralda: een van de weinige keren dat een Disney personage echt wulps en sensueel over komt (de rondingen zijn iets 'realistischer' dan bij andere Disney werkjes).

De soundtrack is op het lied van de gargoyles na erg mooi en bombastisch. Het script is een stuk aangepast ten opzichte van het originele verhaal (waar Esmeralda doodgaat en Quasimodo zich naast haar lijk vlijt om vervolgens te sterven van de honger), maar voldoet uiteindelijk wel (al blijkt wederom dat de blonde held het meisje weer krijgt in plaats van het vriendelijke monster). Uiteindelijk is het ietwat zoetsappig, maar het werkt na alle kommer, kwel en dood weldegelijk. Terecht een Disney-klassieker.

Zeker de beste film van Austin tot nu toe. Ik heb als het op acteerwerk aankomt een beetje een haat/liefde verhouding met de beste man, maar hij komt in ieder geval wel overtuigend over als survivalspecialist en heeft voor de verandering eens vechtscenes waar hij niet als een complete olifant over komt. Vanzelfsprekend heeft dit ook te maken met de sterke choreografie van Gary Daniels in hun gevecht (klein toppertje!), maar Keoni Waxman heeft me met The Keeper al overtuigd dat hij ook weet hoe hij actie moet schieten.

Verder een aantal leuke schurken, maar een afgrijselijk dochterfiguur waar ik geen moment sympathie voor kon opbrengen. Dat ze gered moet worden van de boeven is duidelijk, maar bij vlagen vraag je jezelf toch af waarom papalief nog moeite zou willen doen voor zo'n ondankbaar wicht als zij. Gil Bellows was overigens uitstekend als maniakale boef, Gary Daniels vanzelfsprekend op zijn best als henchman voor een boss fight.

Zeker niet briljant, maar men heeft goed gebruik gemaakt van de omgeving en de actie mag er zeker zijn. Kakt nergens echt in, al is het toch wel grotendeels wachten tot de momenten waarop Austin lekker los kan gaan in de actiescenes.

Het is erg makkelijk om te zeggen dat The Hurricane een goeie film is (en dat is hij ook) door de sterke soundtrack en de fantastische performances van bijna de complete cast. Het grote probleem is echter wel dat de film ook alle Hollywood clichés uit de kast trekt, ongelooflijk eenzijdig verteld wordt en dat men wel heel erg vrij met de feiten omgaat. Niet dat dit een probleem is voor het kijken van de film, maar om nu te zeggen dat het echt een briljant werk is... nee, dat hierdoor toch ook weer niet. Doet verder precies wat het moet doen als film en wekt ook zeker sympathie bij de kijker op, maar Carter's leven is wel heel erg rooskleurig verteld.