Opinions

Middelmatige mosterd.

Om achteraf - tijdens de titelrol pas - te ontdekken dat dit van de hand van Steven Spielberg is, zegt voldoende. Niet dat de ooit zo sterke regisseur tegenwoordig rommel maakt, maar de magie van vroeger lijkt verdwenen. The Post is zeker geen slechte film, maar ook geen heel goede. Het hangt een beetje in het midden en is soms zelfs matig. Was dit in de jaren zeventig gemaakt, dan was het wellicht een kleine klassieker geworden. Maar daar zit hem nu net het probleem, hij is van 2017.

Uiteraard weet Spielberg waar Abraham de mosterd vandaan haalt, en na een ietwat overduidelijke knipoog naar Robert Redford, verwacht je ook niets anders. Maar dit is géén All the President's Men, het ontbeert simpelweg die klasse. Een Hanks en Streep ten spijt. Een klein beetje spanning had het verschil kunnen maken, maar die ontbreekt eveneens.

Het verhaal waarin het relatief kleine krantenbedrijf een enorme scoop krijgt, liegt er verder niet om. Je kunt er een hoop mee, al zal iedereen wel weten hoe het allemaal afliep. Er wordt echter teveel van de voorkennis van de kijker uitgegaan. Alsof je je in de materie moet hebben verdiept. Er wordt bijvoorbeeld te vaak aangenomen dat de kijker wel weet wie wie is in deze geschiedenisles. Misschien in de VS een minder probleem, maar hier zou het juist fijn zijn als er iets meer duidelijkheid is qua sommige personages.

Dan rest het thema van persvrijheid en politieke spelletjes, iets waar men heden ten dage nog steeds mee worstelt in Amerika. Nu meer dan ooit. Toch komt de film amper binnen en wordt een en ander onderbelicht. Evenals de thematiek rond seksegelijkheid. Deze begint zelfs een beetje op de zenuwen te werken. Helemaal als de aanzwellende soundtrack kracht moet bijzetten. Neen, The Post is het helaas niet.

**½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Watdenfuk.

Heb me uitstekend kunnen vermaken met Ward en vond een drietal grappen erg leuk, maar het overgrote deel van deze comedy bestaat uit hele flauwe, voorspelbare en domme grappen. Ook Boll's 'doldwaze' zelfspot-grapjes zijn eerder gemakkelijk dan vermakelijk.

Zeer matig.

Smerig.

Maar goed, Troma grossiert uiteraard in vieze filmpjes. En nu zelfs hun eerste release in BluRay. Opdat we de ranzigheid nog beter kunnen waarnemen.

Met name de mix met muziek maakt deze volledig over de top horror best genietbaar. Sommige SFX zien er wonderwel goed uit, maar omdat de film zichzelf gelukkig nergens serieus neemt zijn ook de neppe scènes leuk.

E.e.a. duurt, mijns inziens, een half uur te lang en had wel wat meer liedjes mogen bevatten. Desondanks is dit een van de betere flicks uit de vunzige koker van Troma. Met dank aan een aantal erg leuke liedjes en een behoorlijke dosis geschmier.

Goed.

Originele orenlikker.

Een fijne visuele verrassing is dit misdaadmysterie met komische ondertoon uit Frankrijk. Een alleraardigst filmpje over de zogenaamde zelfmoord van een vrouw, wiens leven parallel lijkt te lopen met dat van Marilyn Monroe. De settings zijn schitterend en het acteerwerk is uitstekend. Ondanks dat de film doet denken aan werk van de Coens, voelt hij toch origineel en eigen aan. Een mooi geschoten aanrader, voorzien van bakken sfeer en een soundtrack om de oren bij af te likken.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Geweldig

Saaie samenhang.

Veel meer dan een herhalingsoefening van het beroemde Koyaanisqatsi blijkt dit niet te zijn. Dat geeft niet, maar een en ander voelt derhalve wat overbodig aan. Ondanks dat de beeldenverzameling ditmaal iets toegankelijker lijkt te zijn. Ook de muziek van Glass is net wat minder sterk dan toen die ene keer. De samenhang tussen de audio en video is een stuk minder spannend en doet soms ronduit saai aan.

Redelijk.

Bijzonder.

Maar niet altijd even sterk.

Het gegeven van de verschillende verhaallijnen is zo langzamerhand wel bekend. Toch zijn sommige plotjes best goed. Sommige te gemakkelijk.

Al met al hangt er een vreemd sfeertje en is er een aangename, maar wisselvallige, soundtrack. De acteerprestaties zijn ook okee.

Swayze is te gek. Zijn broer Don mag ook even meedoen in een nog kleiner bijrolletje. Liotta's plot is misschien het minste, maar de man blijft aangenaam. Evenals Whitaker.

Goed.

Winfrey's Magnum.

Maar referentiekaders zijn makkelijk af te breken bij het aanschouwen van een gemiddelde show van Amerika's beroemdste TV-dame. Dit moet inderdaad haar beste productie zijn, het kan ook moeilijk anders.

Met de beste intenties vervaardigd en in een bijzonder jasje getoken, is dit dramatische verhaal van een tienermoeder met idioot veel onrecht in haar kielzog. De visuele uitstapjes die ze maakt wanneer het leven iets te hard wordt, werken opluchtend. De hoeveelheid shit is namelijk erg groot. Sowieso is de visuele aanpak best leuk, al blijft een en ander keurig binnen de lijntjes. Wat betreft die hoeveelheid ellende is het best aardig dat de makers het nog enigszins luchtig weten te houden. Met onder andere dank aan een compleet verdwaalde, maar nergens storende Kravitz en de eerlijk in beeld gebrachte Carey met haar verweerde hoofd. Beiden fans van Oprah en andersom.

De film weet een duidelijke voldoende te scoren, maar wisselvallig is het allemaal wel. Nu maar hopen dat de door het script sijpelende ijdelheid van de beroemde Winfrey ook in het originele boek zat. Want de nasmaak van dit verhaal is bitter genoeg an sich.

Goed.

Aardige actiefilm met Schwarzenegger. Niets hoogstaands maar wel memorabel en vermakelijk filmpje. Stond aan het begin van een uitmelkreeks (in combi met aliens). Goed.

Niet eens zo'n gek vervolg op deel een, met de prima Glover. Echt goed is het niet, maar vaak wel vermakelijk. Redelijk.

Predators & popcorn.

De twee lijken onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo ook weer hier, waar gelukkig gebroken wordt met de flauwe Versus-serie. Geen Alien te bekennen dus en dat is maar goed ook. Het verstand moet desondanks wel weer op 0. Iets wat we sinds deel 1 ook niet anders meer willen.

Predators is een lekker lompe actiefilm met jaren '80 geest, geproduceerd door Rodriguez. En dus is daar o.a. Trejo. Niet dat de cast, aangevoerd door de in 2010 getransformeerde Brody, er verder ook maar toe doet. Met als positieve uitzondering Fishburne die net dat beetje eendimensionaler kan. Iets wat we ook zo konden waarderen aan Schwarzie zelf.

Goed.

Mistmachine.

Deze zoveelste 'gothic horror' bevat naast de verplichte mistmachine genoeg ingrediënten om een kleine klassieker te zijn. Al was het alleen al de beruchte Corman op de regiestoel. Met name Milland schmiert er lustig op los en het verhaaltje is niet heel erg sterk, maar het gegeven van levend begraven worden boezemt angst in. Verplicht voer voor de fans van het (sub)genre.

Redelijk.

Vele voorgangers.

Reno lijkt geknipt voor de rol van maffiabaas die zijn zoon, ondanks diens eigen mening, sowieso als opvolger wil. De personages bieden echter weinig interessants en ook qua misdaden valt het allemaal een beetje tegen. De film voelt vooral aan als een overbodige en clichématige herhalingsoefening van vele andere voorgangers.

Redelijk.

Vlotte fietskoerier.

Wie nog even de aftiteling uitzit kan gadeslaan dat Joseph Gordon-Levitt daadwerkelijk gewond raakte tijdens deze film. Niet verwonderlijk. Als kijker zit je regelmatig met opgetrokken tenen vanwege alle griezelige verkeerssituaties in Premium Rush. De acteur speelt een fietskoerier die op de hielen wordt gezeten door een corrupte agent (een goede rol van Michael Shannon). Meer houdt het verhaal niet in, maar dat hoeft ook niet. De actiescènes en het vlotte tempo bezorgen de kijker een aangename rit.

Goed.

Geen gelach.

Ondanks dat er de laatste jaren steeds vaker vaderlandse producties zijn die de concurrentie met het buitenland moeiteloos aankunnen, zijn er uiteraard nog steeds mindere broeders. Dit is vlees noch vis en weet –- dodelijk voor een komedie - –vrijwel geen een lach te genereren. Een hele prestatie met zo een cast.

Onvoldoende.

Snik.

Nog twee filmpjes vanaf nu en dan heb ik Norris' volledige ouvre er op zitten. En ik dicht mijzelf nu al een standbeeld toe. Texas Walker kende ik al van de TV-serie dus die laat ik achterwege. Beide. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee.

Alhoewel. Van deze 'reeks' kende ik het beroerde andere deel ook al. Maar goed. Chuck was vroeger toch wel een kleine held, dus mijzelf maar weer eens vermand. Iets wat ik beter had kunnen laten.

Wederom een verschrikkelijke TV-productie die er goedkoop en gehaast uitziet. Wel meer van de Chuckmeister zelf in dit eerste deel, maar ook dat mag weinig baten. Ook hier zien de actie-scenes er niet uit en is het acteerwerk erg matig. Wat we hiervan leren is dat het ontbreken van cinematografie genetisch bepaald kan zijn. Na Chuck en broer Aaron is het nu zoon Eric die de boel verkloot.

Beschamend eigenlijk. Heel misschien een kwart molecuul beter dan het verschrikkelijke vervolg. Het blijft echter huilen met de pet op.

Op naar Hellbound en Slaughter. Het oudere werk van de karate-kampioen. U weet wel. Van vroeger, toen onze bebaarde vechtmachine nog in de Cannon-theatertjes hoogtij vierde. Een gewaarschuwd mens... Enfin. Tegen beter weten in dan maar.

Slecht.

Troep.

Nou staat Norris ook niet bekend om zijn meesterwerkjes, maar deze behoort echt tot het afvoerputje der actiefilms. De term B is nog te hoog gegrepen. Slecht in beeld gebrachte gevechten, slechte SFX, een idioot verhaal en wederom de tergend slecht acterende Norris, omringd door zomogelijk nog erger presterende 'acteurs'.

Het ging mijns inziens pas echt mis in de man zijn carriere toen zijn broer Aaron steeds vaker zijn films begon te regisseren. Deze prul komt echter van de hand van zijn zoon, die schijnbaar ook weinig talent heeft.

Het blijft jammer, want Norris was vroeger een van mijn helden. Helaas heeft hij het redelijke niveau van bijvoorbeeld Lone Wolf McQuade nooit kunnen evenaren. Natuurlijk met dank aan het Cannon-tuig, maar deze 'film' slaat een nog triester hoofdstuk in.

Norris maakt al vier jaar geen films meer, waarschijnlijk wil niemand hem hebben. Hij maakt tegenwoordig infomercials voor gymapparaten. Laten we hopen dat iemand hem ooit nog eens een rolletje als vechtjas gunt, maar dan wel graag in een fatsoenlijke flick. Misschien wel eentje waarin Chuck geen tekst heeft..

Slecht.

Een meesterwerk van Nolan. Erg originele en sfeervolle thriller over goochelaars. Zeer goed geacteerd met een prachtig en sterk verhaal. Briljante bijrollen van Caine en Bowie. Een lust voor de geest en het oog...

Aapies kijken.

Ondanks dat Van Erp zijn camera op zoveel mogelijk plekken laat hangen, doet een gemiddelde zomermiddag op het terras er weinig voor onder. Het is jammer dat wanneer je tevens een aantal volgevreten Jiskefet-achtige karikaturen in de recreatiebusiness portretteert, de juiste vragen of überhaupt vragen achterwege blijven. Misschien een volgende keer Bromet inschakelen? Uiteindelijk blijkt deze onevenwichtige documentaire met mistroostige ondertoon, iets te gemakkelijk.

Redelijk.

Goed moet worden vervangen door voldoende/redelijk.

Kampeerzombie.

Een aardige horrorfilm die, ondanks het low budget-karakter en simpele gegeven, de kijker weet te vermaken met een handjevol spanning en bloed. De jonge cast doet het niet gek en weet enigszins geloofwaardig over te komen als groepje vrienden op kampeertocht. Een en ander duurt misschien net iets te lang, maar vermakelijk is deze zombieflick zeker.

Goed.

Sfeervol filmpje met een schitterende Norton. Voor doorgewinterde cinefielen misschien een heel klein beetje voorspelbaar, maar uiterst smaakvol. Zeer goed.

Goed begin.

De eerste helft van deze bovennatuurlijke griezelfilm valt goed. Er wordt behoorlijk geschmierd en af en toe wordt er wat gegoocheld met het tempo, echter naar het einde toe begint de film tegen te vallen vanwege de opeenstapeling der cliches.

Redelijk.

Bejaarde boer.

Hoe zeer je het de inmiddels bejaarde boer Lawrence MacEwen ook gunt, zijn leven op het kleine Schotse eiland gaat niet over rozen. Zelfs niet als je gepensioneerd bent, zo blijkt. Waar het eiland precies ligt en hoeveel mensen (of nog interessanter; wat voor mensen) er verder leven wordt nauwelijks toegelicht. Alles is grotendeels afhankelijk van de achtergrondinformatie die je als kijker tot je hebt genomen. Gelukkig krijgt de laird zelf wél een redelijke introductie.

Middels dagboeken en wat flarden van een oude documentaire krijgt de kijker inzicht in het verleden van dit idyllische eiland en haar bewonershistorie. Meestal betreft het flarden, waardoor je vaak in het ongewisse blijft over het precieze hoe en wat. Dat hoeft geen probleem te zijn, ware het niet dat Lawrence's zoon en 'troonopvolger' in onvrede met zijn vader leeft. Deze Colin zien we regelmatig op de achtergrond voorbijschieten, overduidelijk in kille verstandhouding met zijn vriendelijker ogende vader. Wederom krijgen we amper uitleg.

Dat de tweede hoofdrolspeler voornamelijk onzichtbaar blijft en hierdoor meewerkt aan nog meer vragen, staat in schril contrast met die andere film; een portret van een gepensioneerde dromer die nog steeds vecht met de elementen om zijn eiland in stand te houden. Het levert ontroerende beelden op. De oude Lawrence blijkt een dichtliefhebber te zijn en beweegt zich door schilderachtige plaatjes. En daar doen we het maar mee. Misschien is dat zelfs genoeg. Maar waarom de rest per se een mysterie moet zijn blijft een prangende vraag.

**½

Met dank aan Film Incompany voor het recensie-exemplaar.

Als los zand.

En minder aantrekkelijk dan de schitterende spelserie, hoeveel elementen de makers ook hebben behouden. De spellen kunnen amper op de automatische piloot gespeeld worden, de zanderige formulefilm voelt juist wel aan als een navigatiesysteem. De weg is vanaf het begin volledig uitgestippeld.

De kijker krijgt dus een nogal voorspelbaar verhaal voorgeschoteld, waarbij de actie regelmatig slordig in beeld wordt gebracht. Het script is zwak, de characters van plastic en de SFX redelijk. De film boeit, ondanks enige onderhoudendheid en de aanwezigheid van Kingsley, weinig. Zijn zwarte oogschaduw, om de kijker ten overvloede het verhaal te doen voorspellen, geeft het niveau van het geheel weer.

Doorsnee.

Hopeloze hoofdrolspeler.

Aardige misdaadfilm van Lumet die deels om zeep wordt geholpen door het soms hopeloze geschmier van hoofdrolspeler Treat Williams. De regisseur heeft eveneens betere films gemaakt. Toch ligt er voor een ieder die de minpunten kan negeren een aardig onderhoudende misdaadfilm in het verschiet, waarbij de lange speelduur best vlot voorbij trekt.

Redelijk.

Hèhè..

Het heeft een behoorlijke tijd mogen duren. EIndelijk weer eens een tekenfilm van Disney die wèl sterk is.

En ze hadden het nog zo beloofd nooit meer te doen. Gelukkig is bij Disney het roer omgegooid (naar het schijnt door Mr. Pixar zelf) want de tekenfilm mag nooit sterven. Niet dat Disney er patent op heeft, maar toch. We zijn er allemaal mee opgegroeid en sommige waren echt goed.

Het leuke van deze film is dat de animaties lekker 'ouderwetse stijl' zijn en dat er ook weer eens een flinke dosis muziek aan is toegevoegd. Waaronder een paar fijne songs.

Ook de sidekicks zijn eindelijk weer eens leuk, want met name de krokodil en vuurvlieg zorgen voor een paar leuke grapjes. Ik kon e.e.a. wel waarderen en was blij verrast. Fijne stemmencast ook.

Zeer goed.

Standaard filmpje met het bekende gegeven. Ditmaal gaat Belushi de strijd aan. Alle cliché's in een kopje en voorspelbaarheid troef. Toch is e.e.a. enigszins onderhoudend.

Cult creëren.

Het begin van Prisoners of the Ghostland is veelbelovend. Er is stijl en er is een gedurfd script. Zo lijkt het eerste kwartier af te stevenen op een bijzondere kijkervaring. Niets is minder waar helaas. Althans, niet in positieve zin. Weliswaar is deze fantasierijke arty-farty film weer eens wat anders dan anders, echt sterk wordt het nergens. Zelfs het lollige Troma-gevoel dat de sfeer menigmaal oproept, weet niet te beklijven.

Nicolas Cage heeft ongetwijfeld plezier gehad en de beeldschone danseres Sofia Boutella is een ware eyecatcher, maar daar is het dan ook wel zo'n beetje mee gezegd. Elke keer als je een psychedelische, gewelddadige musical verwacht wordt de keutel weer ingetrokken bijvoorbeeld. Bill Moseley is vermakelijk maar zit ook gevangen in een Bassie & Adriaan-achtige trip, waar zijn maat Rob Zombie node wordt gemist.

Want nergens wordt het griezelig. Maar ook niet grappig of spannend of interessant. De vechtscènes op het einde zijn zelfs een beetje zwak en menige dialooguitwisseling doet denken aan een amateurtoneelvoorstelling in Tietsjerkstradeel, alwaar de lokale winkelbedienden en gemeenteambtenaren zich 's avonds graag op een podium onderdompelen in Shakespeare. Niets mis mee, maar om vast te leggen op film is ook zowat.

Want ondanks dat deze drol in glitterpapier is verpakt en wordt geserveerd op een bedje van confetti, stinkt hij net zo erg als de andere uitwerpselen in cinemaland. Er ontbreekt passie bij de makers, zo lijkt het. En ondanks dat dit kleurrijke spektakel gedurfd is, is de kijkbeleving uiterst saai. Je hoeft niet altijd alles geforceerd te creëren. Cult bijvoorbeeld hoort per ongeluk te ontstaan. Niet omdat het zo nodig moet.

*½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Heerlijk debuut van Brooks. De grappen varieren van flauw tot geweldig. Met schitterende liedjes waaronder het hilarische Springtime For Hitler. Goed.

Net even een slag beter dan Le Marginal is deze eerdere classic met Belmondo. Ook de muziek is hier uitzonderlijk sterk. De vet aangezette tune van Morricone. Het einde blijft erg stoer. Goed.