Opinions

Deze remake van Burton haalt het helaas niet bij het origineel. Het verhaal weet gewoonweg niet altijd te boeien en voelt soms rommelig aan, de prachte SE en dito sfeer ten spijt. Wahlberg lijkt ook een beetje misplaatst. Een van Burton's mindere films maar best vermakelijk. Redelijk.

Planet Terror is een bovengemiddelde horrorfilm die dusdanig over de kop gaat dat het de film een beetje afzwakt. Opzettelijk gemaakte pulp en met name voer voor gore-fanaten en cinefielen. Was tevens één van de doublefeature: Grindhouse.

Kende deze nog onder de titel "It's Your Move!". Bij een van de vele herhalingen op TV in de jaren '70 met mijn vader op de bank bijna in huilen uitgebarsten van het lachen. En ken idd ook de korte remake van The Plank. Inmiddels nogal gedateerd, maar met het verstand op nul nog steeds redelijk vermakelijk.

De waanzin van de Vietnam-oorlog wordt sterk neergezet in deze klassieker. Dafoe is meesterlijk. Zéér goed.

Chocoladevla met worst.

Wanneer verse slagersworsten met ketchup veronderstelt worden darmen te zijn, weet de kijker al hoe laat het is. Tijd om deze film de rug toe te keren. Want met dit amateurtheater, inclusief de dronken cameraman, gaat het niet meer goed komen. Wie volhardt, komt vanzelf de met chocoladevla besmeurde plastic doodskop tegen.

Kijkers met enige vorm van zelfrespect blijven hier het liefst ver vandaan.

Beledigend slecht.

Eastwood is zoals gewoonlijk sterk in deze sfeervolle thriller waarmee hij tevens zijn regiedebuut maakte. Werd later gebruikt als blauwdruk voor een aantal beroemde female-stalker-films. Bij vlagen erg spannend. Goed.

Viva VHS!

Of beter gezegd, dus niet.

Want dit is allesbehalve een goede griezelfim. Amper gore, slechte acteerprestaties en een, rommelig in beeld gebracht, flauw verhaaltje. Eigenlijk ontspoort de film al na 15 minuten bij aankomst in Joegoslavië. Al gaf de flashback in het begin het niveau al weer.

Matig.

Lieve, luchtige comedy met de legendarische Day. Bevat leuke liedjes en is best vermakelijk. Geen hoogvlieger binnen het genre echter. Redelijk.

Hèt debuut.

En best een vermakelijk debuut. Natuurlijk moet e.e.a. wel een beetje in het perspectief van dat jaar gezien worden. Oubolligheid troef dus. Al valt dit uiteindelijk nog best mee. De nadruk van het verhaal ligt op de liefde en overspel. Tegen het eind wordt daar een moord aan toegevoegd. Echt spannend wordt het niet, maar het blijft boeiend.

Verevelend is dat de twee vrouwelijke hoofdrolspelers als twee druppels water op elkaar lijken, wat soms verwarring oplevert. De beeldkwaliteit is op sommige punten dusdanig matig dat het, met name aan het begin, soms gissen blijft of het Patsy of Jill betreft. Die momenten duren gelukkig kort.

Al met al een leuk debuut, met aardig camerawerk. Zo zien we tegen het einde plots zelfs de camera scheef hangen. Voor de allereerste keer dus. Grappig om te zien dat Hitchcock dit in zijn debuut doet, kan het me niet herinneren in bijvoorbeeld (het betere) The Lodger. De score is opvallend prettig, ondanks dat het soms nauwelijks verbonden lijkt met het verhaal.

Fijn om gezien te mogen hebben, maar werd slechts ten dele van de sokken geblazen. Dit heeft te maken met enige braafheid alsmede het feit dat de regisseur nog niet op volle kracht was.

Redelijk.

Suggestieve schaarsheid.

Pledge is een thriller-horror die vrij rechttoe rechtaan verloopt en allerminst uitblinkt in originaliteit. Maar door het opvoeren van drie innemende nerds die zich graag willen aansluiten bij een studentenvereniging, wint men sympathie bij de kijker. Vooral als ze geen enkele kans van slagen blijken te hebben. Hetgeen wat volgt is uiterst voorspelbaar, maar wel spannend.

Dankzij goede acteerprestaties en het feit dat er niet wordt afgedwaald in zijplotjes, blijft de kijker bij de les. Ondanks dat hij of zij de genreaanduiding heeft gezien en dus al enige voorkennis heeft. En als men dan de donkere vlucht neemt, komt het nog best realistisch over. Sterker nog, de wijze waarop een en ander - suggestief - in beeld wordt gebracht doet je wellicht gruwelen.

Het is knap dat men iets weinig vernieuwend toch kan laten werken. Er wordt degelijk gefilmd, goed geregisseerd en de schare gore weet prima te werken. En zo word je toch verrast met iets weinig verrassends. Een hele kunst. Zeker voor een klein filmpje van een nog maar enkele jaren actieve regisseur zonder royaal budget. Wellicht het begin van een aardige carrière voor een aantal betrokkenen.

***½

Met dank aan Première TV Distribution.

Paris Hilton is geen Marilyn Monroe.

Want het laatste fotomodel had niet alleen meer charisma in haar pink, ze kon ook nog eens acteren. Hilton kan dat niet, zo wordt pijnlijk duidelijk in deze onleuke komedie. De humor is voornamelijk van het bekende pies- en poepniveau, maar ook de vele sexgrappen zullen de meeste tienermeisjes en hun moeders niet hebben kunnen waarderen. Simpelweg omdat ze flauw en te banaal voor woorden zijn.

De film is ook nog eens stukgemonteerd en heeft een lelijke look. De soundtrack is waardeloos en het 'Nickelodeon'-verhaal, inclusief het moralistische einde, vervelend. Voeg daar aan toe het amateurtheater en een flop is het resultaat.

Slecht.

Mooie en sfeervolle thriller met de vrijwel altijd prachtige Nicholson. Geen meesterwerk want hier had helaas wel wat meer ingezeten, maar toch goed.

Swayze is niet meer.

En de reden waarom maakt het nog triester.

Dit werkje behoort echter niet tot zijn top 5. Het heeft wat mij betreft i.i.g. niet het cult-gehalte van een Roadhouse. Ook heeft het niet het blockbuster-gehalte van Ghost. En het heeft al zeker niet de klasse van Donnie Darko, of het overwacht vermakelijke van 11:14. Ook The Outsiders heeft datgene wat deze film ontbeert.

Wat het wel heeft is een twijfelachtige Reeves, een voorspelbaar verhaaltje, actie en de coolness van '91. Niet heel slecht, maar ook niet redelijk genoeg. De film heeft echter wel de charismatische Swayze.

Dos.

Potentie niet waargemaakt.

Want het verhaal had zoveel beter kunnen worden uitgewerkt. In plaats daarvan ontspoort de rommelige film tegen het einde dusdanig, dat de kijkers zich mischien wel beledigd zullen voelen. Liotta maakt deze blamage nog enigszins kijkbaar.

Matig.

Schandalig..

Heb de 3D versie bekeken op een gewone Sony 100hertz breedbeeld met de gewone 3D-DVD (geen Blu-Ray schijf, dus daar kan ik niet over oordelen) in de gewone DVD-speler.

Telkens dubbele lijnen! Je gelooft het niet en punnikt aan het brilletje en met name de TV ivm contrast ed. NIETS HELPT...

De productiemaatschappij moet zich de ogen uit de kop schamen. De 3D versie is bijna niet te aanschouwen. Overal dubbele lijnen met name bij close-ups in de gezichten. Alsof 3D an sich nog niet vermoeiend genoeg is. Het feit dat je deze versie niet gewoon scherp kunt bekijken, zoals bijv. bij toentertijd Jaws-3D of De Panda Droom (Efteling) wél het geval was, geeft aan dat er iets gruwelijk mis is gegaan in de productie van de schijfjes. 3D is ontzettend leuk wanneer goed uitgevoerd. Maar hier zit je je alleen maar te ergeren aan de onzorgvuldigheid waarmee dit op cd is gebrand.

Waarschijnlijk is de film destijds in (de US) wel goed vertoond in 3D in de bios, maar dit is belachelijk. Dat zoiets bij een gerenommeerde filmmaatschappij mogelijk is. Controleert dan niemand het eindproduct voordat iets in de winkel komt te liggen? De 15 euro die je aan dit wanproduct kwijt bent zouden ze je bij retour eigenlijk moeten teruggeven, want hier is overduidelijk iets goed misgegeaan. Misschien ivm haast vanwege een release voor de kerst?

Heb meerdere malen 3D films mogen aanschouwen in de bios en (jaren 80) op TV. En het kán echt leuk zijn. Maar dan moet de print wel in orde zijn.

De film op zichzelf is ontzettend standaard en moralistisch maar als film voor de kleintjes best geslaagd. Niets bijzonders dus, op de mooie animaties en de uitstekende soundtrack na.

De film is niet meer dan 2 sterren waard. De 3D versie is 0,5 ster waard. Eindgemiddelde: 1,5 ster. Eindconclusie: Productiefouten verdwijnen schijnbaar in de doofpot, of sterker nog... in de winkel!

Bah.. We willen films kijken, geen klachten moeten deponeren bij de consumentenbond.

De uier.

En hoe schraal die op het einde aanvoelt. Want hier wordt schaamteloos een dood en tijdgebonden succesje doorgemolken. Zo'n drie episodes te ver, waarbij hier de bodem van het veel te grote melkglas eindelijk in zicht kwam.

Slechte grappen, voorspelbaarheid en schandalige acteerprestaties.

Tepels moeten roze, danwel bruin zijn. Niet verschrompeld.

Slecht.

Pedofielenpolitie.

Ondanks de heftige verhaallijn waarbij een politieteam van de kinderbescherming op de voet wordt gevolgd, betreft het hier allesbehalve een film die choqueert om het choqueren zelf. Evengoed komt er genoeg heftigs in beeld om de maag meerdere malen te doen omdraaien. De zieke werkelijkheid komt rauw en realistisch voorbij aan de bureaus van de soms koele, maar altijd menselijke gezichten van deze kinderbeschermers. Soms subtiel, soms met een mokerslag.

De wanhoop, de gekte en de immer aanwezige moedeloosheid door de continue stroom van nieuwe zaken, moet worden weggelachen en gehuild door de medewerkers van de pedofielenpolitie. Iets wat het natuurlijke karakter van deze dramatische misdaadfilm absoluut ten goede komt. De vertelstructuur en zijplotjes zijn daarom net zo chaotisch als het leven zelf. Voeg daar aan toe acteurs en actrices die zo uit het echte leven lijken te zijn gestapt en je hebt een meesterwerk.

Meesterwerk.

Spannende griezelfilm die destijds als schokkend werd ervaren. Inmiddels zijn we wel wat gewend maar dit blijft een mooi suspensvol werkje van Hooper. De vervolgen zijn helaas minder. Het stempel van Spielberg is duidelijk merkbaar. Goed.

Shaman op de set.

Het vervolg op de beroemde horrorklassieker is eveneens goed te doen. Iets minder spannend en soms uit de bocht vliegend qua verhaaltje, is dit toch lekker sfeervol eighties-voer wat gemakkelijk bij de kijker naar binnen glijdt. Ondanks de ietwat schmierende Nelson en de vreemde eend in de bijt: indiaan John Whitecloud, die alleen in deze film zou opduiken als acteur. Hij brengt het er echter niet slecht vanaf, maar draagt met zijn eenmalige optreden bij aan het mysterie rond de horror-trilogie. Zo is het nagenoeg onbekend wat er verder met hem gebeurde.

Ook de na deel 1 overleden Dunne en Beck, die overleed na de opnamen van dit deel, deden vele vraagtekens oproepen. Helemaal toen O’Rourke op zeer jonge leeftijd overleed na deel 3, sprak men van een vloek. Feit is dat een aantal van de in de film getoonde skeletten echt waren en de crew, die daar pas halverwege het filmen achter kwam, daarom een shaman eiste. Deze had continue toegang tot de set om eventuele kwaadaardige geesten te verdrijven. Raar maar waar.

Goed.

Filmvloek.

De afsluiter van de beroemde griezeltrilogie begint alleraardigst, om tegen het einde nogal te ontsporen in chaos en een teleurstellende finale. Het script blijkt te zijn afgeraffeld en dat is jammer, want zo slecht als vaak beweerd wordt is Poltergeist 3 niet. De film wordt over een iets andere boeg gegooid wanneer O’Rourke bij haar oom en tante verblijft in een wolkenkrabber.

Het kindsterretje zet een creepy rol neer ondanks haar ziekte en de zichtbare kenmerken van de daarbij behorende behandeling. Een half jaar na de opnamen stierf ze aan de gevolgen van een hartstilstand op 12jarige leeftijd. Veel en veel te jong werd ze begraven naast haar filmzus uit het eerste deel, de door moord om het leven gekomen, Dominique Dunne. Het droeg allemaal bij aan de hype rondom een zogenaamde vloek die deze filmreeks zou hebben getroffen.

Redelijk.

Gallische goofs.

Van de spektakelfilms van weleer naar de TV-series van tegenwoordig: het oude Rome en omstreken wordt telkens weer nieuw leven ingeblazen. Avonturen beleven tegen een achtergrond van 'enigszins' historische feiten doet het vaak goed. Van Cecil B. DeMille via Stanley Kubrick naar Ridley Scott en andere tijdgenoten. Van de ABC-miniserie uit de jaren tachtig naar het hedendaagse HBO. Uderzo kan tevreden zijn, net zoals zijn overleden vriend Goscinny dat zou zijn. De legionairs en de eeuwige Galliër zijn nog lang niet dood.

Alhoewel.. Voor een blockbuster die deels op de oude rampenfilm geschoeid is, worden er weinig concessies gedaan. Alles des Hollywood, maar zoals je in de jaren 70 - de succesjaren van het rampengenre - nog wel eens een held het ochtendgloren zag meemaken is het hier toch net iets botter allemaal. En terecht. Want naast het mierzoete liefdesplot, dat je bijna van het vermaak zou doen afleiden, durft men best bitter te zijn. En hoe romantisch en heroïsch de helden ook neergaan, ze gaan neer.

Vesuvius heeft er in 3D nog nooit zo goed uitgezien. Je bent de makers geneigd de helicopterrimpels in het water te vergeven. Het levert namelijk een prachtig shot op. Ook een bewegend lijk in volle focus kan de pret weinig drukken. Pompeii dient namelijk weggeboert te worden met groot glas cola. En of er eerst iets met een linkerhand en in een volgend shot met de rechterhand gebeurt zij zo. Ze deden het vroeger ook al fout. Kubrick's Galliërs droegen gewoon horloges. Wat dat betreft zijn we nog steeds bij de tijd.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Pijnlijke praktijk.

In het huidige landschap van de grindhouse revival en het foute videovoer opnieuw waarderen, kan deze zo meeliften. Met dit verschil dat deze flick zo hard probeert dat smerige eighties- en ninetiesgevoel over te brengen dat het echt nergens overkomt. Net zoals alle grapjes mislukken, ondanks de er aan zijn haren bijgetrokken Mewes. Rommel en reut die zich verschuilen achter de zogenaamd komische documentaire-achtige intermezzo’s, die eerder vervelen dan enige lach doen opwekken. In de hoop dat je zo slecht kunt zijn dat het weer goed wordt, blijkt de praktijk vaak pijnlijk.

Matig.

Toentertijd rooie oortjes en inmiddels nog steeds. Echter wel om een andere reden. Meer van verbazing. Soms moeten jeugdherinneringen zo blijven. Enfin, herzien en nog steeds een beetje vermakelijk. Meer uit nostalgie overigens. Een aantal grappen blijft echter staan als een huis. Met dank aan Lassie.

Dit verplichte vervolg is om een aantal redenen minder dan het eerste deel. De belangrijkste is het ontbreken van goede grappen.

Ook dit laatste deel van de commercieel succesvolle trilogie is uiterst beroerd. En dat ligt hem met name in het feit dat de grappen heel erg flauw zijn. Het, dubieuze, niveau van deel een wordt niet gehaald.

Twijfelende types.

Deze beroemde rampenfilm valt veertig jaar na dato nog steeds goed te doen. Natuurlijk is het verhaal over een groep overlevenden in een op de kop gedraaid scheepswrak enigszins voorspelbaar, maar met name Hackman en Borgnine zorgen voor een prettige kijkbeurt. Zij dragen zorg voor twee twijfelende types, die desondanks de leiding nemen en de helden een herkenbaar en menselijk karakter geven.

Goed.

Hernieuwde hype.

Nadat alle clichés, zij het in een handycam-jasje, voorbij komen en de hernieuwde hype rond de exorcisme-films is aangevuld met weer een werkje, zou de kijker zich zomaar eens bekocht kunnen voelen. Niet zo zeer door de platgetreden visuele look die naast het niet werkende drama een ietwat nieuw tintje aan het aloude geheel geeft, maar door het ontbreken van spanning of de belachelijke motivatie van de exorcist. Slecht wordt de film niet, maar alles voelt binnen het genre nog steeds zeer standaard aan.

Doorsnee.

Tsja..

Wat moet je dan, als Tone Loc èn Big Daddy Kane meedoen? Per sé een voldoende uitdelen o.i.d. ? Neen.

Want dan moet het vehaaltje op zijn minst goed zijn, alsmede de uitvoering. En zoiets als goed acteren lijkt me ook een pré.

Edoch, onderhoudend. En ja, een prachtige soundtrack.

Dos (vooral uit sentimentele en muzikale overwegingen).

Flauwe tijddoder.

En niets meer dan dat.

Want spannend wordt het nergens en het verhaaltje is zwak. Ook het acteerwerk laat te wensen over. Eigenlijk kennen we dit soort meuk zo langzamerhand wel, maar deze is wel erg braaf.

Ook het romantische sausje werkt niet. Mede door het ontbreken van enige erotiek of chemie tussen de hoofdrolspelers. Erg zoutloos allemaal.

Doorsnee.

Prettig pad.

Zo sterk als Fri Os fra det Onde (Deliver Us from Evil) is The Possession misschien wel niet geworden, maar eigenlijk is dat ook een volstrekt ander soort film. Wel een thriller en ook van dezelfde Deense regisseur Ole Bornedal, maar hier komt dat andere genre horror ook nog eens om de hoek kijken. En niet onverdienstelijk. Sowieso is zoiets een beetje als appels met peren vergelijken, maar toch is The Possession behoorlijk formulewerk in tegenstelling tot de meer frisse en originele voorlaatste film van Bornedal.

Nu kun je ook stellen dat de lange rij films met duiveluitdrijving als thema bijna eindeloos is en nogal wat klassiekers kent, die niet gemakkelijk te evenaren zijn. Het subgenre is redelijk uitgewoond wat dat betreft. Toch is deze griezelfilm best onheilspellend op sommige momenten. En is de opbouw rond een gescheiden stel, ondanks alle clichés, eentje die hier de boel aardig triggert. Een Joodse exorcist die naar ‘Rastaman Chant’ van Bob Marley luistert doet in ieder geval glimlachen. De rest kent vooral clichés, maar het voorspelbare pad doet wel prettig aan.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.