Opinions

Ondiep rood.

Deze Giallo duurt niet alleen een half uur te lang, het is vooral het acteerwerk dat stoort. Dit geldt niet voor alle acteurs en de hilarische Italiaanse dubs, die zo mogelijk net zo beroerd zijn als de Engelse, helpen hier hard aan mee. Inhoudelijk had het wonderschone uiterlijk, waarbij vooral het mooie camerawerk opvalt, beter verdiend. Het gebruikelijke Giallo-filmbloed doet het knappe uiterlijk en de titel geen eer aan.

Due.

Vermakelijk vervolg.

De kerstsfeer in combinatie met het geweld werkt goed in deze opvolger van het benedenmaatse eerste deel. Zagarino steelt wederom een beetje de show als de androïde, maar ditmaal maakt ook de held zelf indruk. Dat komt omdat deze humoristisch vertolkt wordt Bryan Genesse, die ook nog eens een aardig potje kan knokken. Ook 'mad scientist' Todd Jensen zorgt voor een beetje vermaak en het camerawerk is i.t.t. deel 1 gelukkig een stuk beter in deze bij elkaar gejatte actiefilm.

Redelijk.

Tekortschietende trilogie.

Frank Zagarino, de androïde uit B-filmland, mag ook eventjes in beeld in dit verschrikkelijke SF-werkje dat als los zand aan elkaar hangt. Een en ander begint nog enigszins redelijk en sfeervol om vliegensvlug af te zakken tot bedenkelijk niveau. Op alle vlakken schiet deze afsluiter van de bij elkaar gejatte actie-trilogie tekort.

Slecht.

Kikkers kussen.

Documentairemaker Bond doopt zichzelf tot marketingmanager van de natuur en maakt daar een film over. Dat klinkt leuker dan dat het is. De gedachtegang is goed: kinderen moeten weg achter de PC en spelletjescomputer en naar buiten, de frisse lucht in. Weg obesitas en psychische stoornissen. Zo simpel kan het leven zijn en is het wellicht ook. Als het niet zo ingewikkeld was. Genoeg materie voor iets moois zou je zeggen. Sowieso een belangrijk onderwerp.

Al is het allemaal nog zo goed bedoeld, Bond struikelt echter over alles. Van de slordige regie via chaotische beelden tot een overdaad aan feiten. Nergens wordt duidelijk, hoe helder het doel ook is, wat de filmmaker wil bereiken. En zo vliegt hij van hot naar her door het land om allerlei vreemde snuiters te consulteren en het onderwerp zo mogelijk belachelijk te maken. Ongetwijfeld doorgaans onbedoeld, want de humor is vaak ver te zoeken. Dit ondanks de flauwe pogingen ertoe.

Het is allemaal te warrig en de Nederlandse DVD-cover, afgeleid van de officiële postercampagne, dekt de landing behoorlijk: Bonds dochtertje kust een kikker. Of likt.. Afschuwwekkender zijn hoesjes meestal niet. En zo zal het gros ook op de poster hebben gereageerd. Is dit de bedoeling? Dat mensen afkerig worden van de campagne? Bond lijkt het zelf niet te zien en gaat onverstoord verder met het ene onsamenhangende interview na het andere. De kijker verward achterlatend.

Onvoldoende.

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Grappige dansscènes.

Waar deze horrorklassieker heden ten dage vooral in uitblinkt is middelmatigheid. De film kent naast een enigszins verrassend einde vooral het bekende slashergegeven, dat nogal traaf en weinig indrukwekkend de revue passeert. Op een enkele moord en wat grappige dansscènes na althans.

Doorsnee.

Zielloze slasher.

Deze overbodige remake is dat vooral omdat de film werkelijk nergens indruk weet te maken. Zoals wel vaker binnen het genre is ook dit een zielloze slasher die probeert mee te liften op een culttitel uit vervlogen horrorland. Zoiets doet het vaak goed in de videobakken en soms zelfs de bioscoop, maar meer standaard dan dit wordt het bijna niet.

Doorsnee.

Teleurstellende terugkeer.

Dat regisseur Ridley Scott een prequel zou gaan maken op zijn succesvolle horror-SF, Alien, deed hoop geven. Het resultaat is helaas teleurstellend, al moet gezegd worden dat de grote broer van de hyperkinetische, te vroeg gestorven, Tony zich aardig revancheert na het bijna belachelijke Robin Hood. Het niveau van de klassieker uit ’79 wordt nergens gehaald en zelfs het vervolg daarop maakte meer indruk dan dit popcornproduct. Mooi gefilmd is deze ‘terugkeer’ wel en in 3D ziet het er gaaf uit, maar meer dan een lege huls is het niet geworden. De indrukwekkende beelden kunnen de clichékarakters, het slordige scenario en de enorme mate van voorspelbaarheid helaas niet wegpoetsen.

Redelijk.

Commercieel kritisch.

Mooie film over een sympathieke en succesvolle vertegenwoordiger van een aardgasbedrijf die stuit op onverwachte tegenstand in een stadje met boeren. De kritische noot die gekraakt dient te worden wordt met schil en al door de strot gepropt van de kijker maar bevat uiteraard een belangrijke boodschap. Hoe vaak ook niet eerder gebracht, in een jasje van filmmaker Gus Van Sant is het allemaal toch weer anders.

Matt Damon vormt met Frances McDormand een goed duo maar ook de andere rollen worden prima ingevuld. Zelfs de bejaarde Hal Holbrook doet hier wat dat betreft ook nog even een duit in de zak. Het voedt een sfeervol drama dat uiteindelijk nogal commercieel aandoet, zeker voor een Van Sant, maar uitstekend vermaakt. De ommezwaai is wellicht niet zozeer als spannende twist bedoeld en het romantische plot werkt goed, hoe plat het ook lijkt.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Prima debuut van Conrad waarin Reilly en Scott uitstekend werk verrichten. Niet iedereen zal deze humor kunnen waarderen maar de grappen zijn bij vlagen zeer goed. Geen meesterwerk maar Conrad belooft veel goeds. Schitterend camerawerk. Goed.

Rahim.

De man draagt de film.

Verder prima kijkvoer maar weinig nieuws onder de zon. Vond de soundtrack, m.u.v. Nas en kornuiten, niet zo heel bijzonder en was ook niet echt heel erg onder de indruk van het verhaal. Vrij typisch rise/ gevangenis dingetje.

Toch zitten er een aantal leuke scènes in de film en is e.e.a. absoluut onderhoudend. Oscarwaardig materiaal zie ik er verder niet in. Maar goed in dat opzicht was het sowieso geen sterk jaar qua inzendingen. Al is 'Secreto' i.d.d. een zeer goede film.

Goed.

Standaard romcomrommel.

Want voorspelbaarder dan dit wordt het niet. Evenmin meer clichématig.

Gelukkig bevat het com-gedeelte een paar leuke grapjes. En ondanks het ontbreken aan enige chemie tussen Reynolds en Bullock, weten zij de film nog wat sjeu te geven.

Nelson en The Golden Girl ten spijt, het mag allemaal niet baten. Het rom-gedeelte is tandenknarsend slecht, flauw en zoet. Het ineens verliefd worden komt ook erg laf en ongeloofwaardig over.

Doorsnee met een hoofdletter D.

Op hol geslagen.

Deze griezelfilm kent naast het bekende grauwe sfeertje ook best een paar spannende momenten. Helaas slaat het verhaal vervolgens behoorlijk op hol en is de uitkomst nogal een rommelige teleurstelling. Ook de montage doet vreemd aan en de acteerprestaties schommelen. Daardoor kan dit makkelijk op de overvolle stapel meuk, waarmee het genre wordt vervuild.

Doorsnee.

Wisselvallige wraak.

Ondanks enige cultwaarde valt er eigenlijk niet zo heel veel te beleven met dit vergeten wraakfilmpje met horrorfeel uit de prachtige jaren ’70. Hutton is angstaanjagend, maar het script is dat allesbehalve. De wisselvallige acteerprestaties en het ontbreken van de juiste dosis griezelmomenten zijn daar mede debet aan.

Doorsnee.

Psycho is misschien wel Hitchcock's grootste commerciële succes gebleken. En dat voor een lowbudget film. Met zijn TV-crew geschoten zwartwitte parel die een blauwdruk werd voor vele thrillers en horrors. Wederom blijkt Hitchcock de ware meester van suspense in deze mooie thriller die de kijker op het verkeerde been tracht te zetten. Inmiddels gedateerd en daardoor misschien wel wat meer voorspelbaar maar nog steeds een goede klassieker.

Perkins speelt briljant en ook Balsam is erg goed.

De originele trailer van de film is een van de meest bijzondere uit de geschiedenis der film. De regisseur die het publiek rondleidt op de set. Subliem. Tevens blijkt uit deze trailer dat Hitchkock het haatte wanneer het bioscooppubliek het begin van de film miste maar toch de rest van de film ging kijken.

Psycho is naast het grote commerciële succes vreemdgenoeg niet zijn beste. Toch echt de moeite waard. De score bij deze film is angstaanjagend goed.

Verplichte kost voor de cinefielen onder ons.

Gewaagd vervolg.

Het houdt niet over, maar toch.. De bedoelingen zijn goed.

Het is natuurlijk ook niet makkelijk om decennia later een vervolg te maken op dè klassieker van Hitchcock. Ookal was het niet de beste van de meester der suspense, waarschijnlijk was het wel zijn bekendste.

Gelukkig doet Perkins weer mee, en ook de mooie Miles is prettig. En verdomd, het verhaal is nog niet eens zo gek. De suspense lijkt een beetje verruilt voor sfeer en romantiek, maar ook dat doet weinig af aan het geheel. Er is zelfs wat gore toegevoegd.

Ondanks dat Perkins, dankzij het script, hier minder goed uit de verf komt dan in deel 1, draagt hij de film. En is hij bij vlagen weer griezelig disturbed, zoals alleen hij dat kan zijn.

Op naar deel 3.

Redelijk.

Gatverdamme.

Gelukkig heeft Hitchcock dit nooit hoeven zien. Want al hang je tig keer je camera scheef, zelfs de schaduw van de meester is buiten bereik.

Waar Perkins nog niet eens zo gek op de proppen kwam met het risicovolle vervolg op de klassieker, slaat hij hier de plank behoorlijk mis.

Allereerst is Fahey een beetje een ongelukkige keuze. De man schmiert er lustig op los, en hoort niet in een film thuis waarvan het origineel geschoeid is op suspense. De suspense is overigens ook nog eens behoorlijk zoek in dit deel.

Daarnaast is de slechte montage, het magere verhaaltje, de toentertijd al achterhaalde gore, en het ontbreken van welke vermakelijkheid dan ook, de nekslag voor deze beschamende film.

Ook Perkins zelf komt amper uit de verf, en lijkt meer op een karikatuur van de originele Bates. De rol die hij in deel 1 dusdanig goed neerzette, dat we rustig kunnen stellen dat er zonder hem waarschijnlijk niet eens een klassieker-status aan zou kunnen hangen.

Hitchcock zou zich zo maar eens kunnen omdraaien in zijn graf. En dat is het enige beangstigende aan dit overbodige filmpje.

Matig.

Over en uit.

Laten we het hopen, want het origineel heeft nu wel genoeg nakomelingen gehad. En ze waren allemaal minder..

Het dieptepunt was overduidelijk deel 3, maar ook dit deel is niet al te best. Toch is het idee van de radiouitzending en de flashbacks an sich best okee.

Het eindresultaat is ook hier twijfelachtig. Perkins lijkt in deze setting een beetje verloren en de goedkope TV-uitstraling helpt ook niet mee. Wat de film vooral nekt is het ontbreken van spanning en goede kills. Ook het acteerwerk is niet overal even sterk.

Thomas maakt dit deel net ietsje minder slecht dan het voorgaande, al houdt het weinig over.

Doorsnee.

Mann wordt minder.

Gelukkig is dit niet zo'n belachelijk filmpje als Miami Vice geworden, maar goed is dit geenszins.

Er is weinig grond om mee te voelen met de characters, ondanks dat er goed wordt geacteerd. Het hele verhaal stelt erg weinig voor en weet amper te beroeren.

De actiescenes zijn aardig, al blijft het vreemd dat de guns destijds moeten hebben geklonken als hedendaagse uzi's en M16's. Maar goed, Mann en actie. Het zij hem vergeven. Evenals de tattoo-goof.

E.e.a. is vakkundig geschoten, en de scene in het hol van de politie-leeuw is suspensevol en vermakelijk. Er blijft verder verdomd weinig over om van te genieten. De soundtrack is echter wel formidabel.

Redelijk.

Genot pur sang.

De schitterende dialogen, de humor in perfecte combinatie met het geweld. De heerlijke acteerprestaties en de kers genaamd Walken. De schitterend verweven tijds- en verhaallijnen. Dit visuele feest voor het oog en de geest benadert nagenoeg de perfectie. Fuck it, mijn besluit staat vast. Deze blijft op 1 in mijn top 10.

Een meesterwerk met een griffel.

Geinig.

Niet al te hoogdravend maar gewoon low-budget Arnie en kornuiten volgen op weg naar hun wedstrijd. Met name door hem, zijn grappige intimidaties en zijn charismatische uitstraling, blijft het entertaining. Echt diep op de subcultuur wordt verder niet ingegaan. Had wel eens wat willen horen over eventueel verboden snoepgoed voor de spierenkwekers, maar ach..

Het plotje met de vader van Ferrigno blijkt staged evenals een aantal andere zaken (volgens Raw Iron: The Making Of), maar is desondanks interessant.

Goed.

Aardig tijdverdrijf.

Want ondanks dat het verhaal uiterst voorspelbaar is, kent de film vaart en genoeg sfeer. Met dank aan de rode filtertjes en rookmachines. Toch is met name het eerste half uur het sterkst en blijkt de film na de introductie van het alienachtige monster vooral een clichéhorror te zijn.

Redelijk.

Irritante invasie.

Het voordeel van deze zoveelste film omtrent een home invasion, is dat het tempo enigszins hoog ligt. Veel tijd om na te denken over de domme beslissingen en andere voorspelbare clichés heb je dus niet. Maar de onlogica irriteert bij tijd en wijle wel, iets wat de film er niet beter op maakt. Hawke weet de aandacht gelukkig vast te houden, maar de plank wordt meerdere malen misgeslagen.

Redelijk.

Zanger Watson.

Ondanks dat het zijplotje met een gestolen halsketting ietwat misplaatst aanvoelt, is ook deze aflevering uit de detectivereeks leuk in elkaar gestoken. Holmes zet de kijker op het verkeerde been en de setting van een schip vol potentiële misdadigers werkt. Dr. Watson zingt zowaar onverwacht een aardige noot wanneer hij begeleid wordt op de piano.

Goed.

Vermakelijke vernederingen.

Het leuke aan de tweede film met de Gelaarsde Kat is dat - ondanks dat het hier een spin-off van het betere en succesvollere Shrek betreft - de animaties dik in orde zijn en het tempo lekker hoog ligt. Geen gebrek aan karakters, al moet gezegd dat de ene sidekick beter werkt dan de ander. Zo heeft Kitty Softpaws niet zo'n toegevoegde waarde en zijn Goudlokje en de drie beren nou ook niet gelijk heel boeiend. Het hondje, dat voor een kat moet doorgaan, gelukkig wel. En ook de wolf maakt indruk in dit kleurrijke sprookje.

Het is nochtans humor die de film redt. Iets wat in de serie die de eerste film kreeg, maar niet wilde lukken. En de goedkope look is gelukkig ook verdwenen; je kan zien dat er tijd, energie en liefde in het project zijn gestoken. De lol die alles gaande houdt weet vaker wel dan niet te werken, maar er zit natuurlijk ook voldoende flauwigheid in de film. Banderas zorgt er echter voor dat het hoofdpersonage blijft entertainen. Met eveneens dank aan de schrijvers, want de vernederingen die de held moet doorstaan als tijdelijke huiskat zijn zeer vermakelijk.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.