Opinions

Magische manga.

Een lieflijke anime over twee uiterst verschillende jongens, die allebei barsten van het muziektalent. De een is een met pianoles verzadigde jongen van gegoede komaf, de ander een losgeslagen boefje dat van talent aan elkaar hangt. Wanneer de twee bevriend raken levert dit leuke cinema op.

Wat nog leukere cinema oplevert is de visuele pracht waarmee een en ander is vervaardigd. Met name de buitenscènes in het bos zijn schitterend. Deze magische manga die op het filmdoek tot leven werd getoverd is dan ook vaak een plaatje om te zien.

Het verhaal heeft weinig om het lijf en kent een behoorlijke mate van voorspelbaarheid, maar toch weet men de aandacht keurig vast te houden. Een ‘eigen’ filmpje binnen het brede genre der animēshon, zoals de Japanse tekenfilms ook wel genoemd worden. Het verhaal is aandoenlijk en wordt doorspekt met prachtige pianomuziek.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Enigszins onderhoudende actie met Spencer op dreef, alleen wordt ook hier Hill nogal gemist. Uit de bekende reeks. Gemiddeld.

Mooi mysterie.

Het knappe aan La Piel Que Habito is dat je door de uitstekende regie en het prettige tempo langzaam naar binnen wordt gezogen in de film. Het verhaal blijft intrigeren, ook al doet een en ander nogal denken aan een moderne en stijlvolle ‘mad scientist’-variant. De onderliggende suspense en zelfs erotiek houden het continu doorsijpelende mysterie mooi in balans. Prima acteerprestaties en sfeervolle settings dragen hieraan bij.

Wanneer het verhaal echt begint te lopen, verdwijnt het mysterie helaas wat meer naar de achtergrond en wordt het verdere verloop zelfs een beetje voorspelbaar. Toch is het regisseur Almodóvar wederom gelukt een mooi geschoten, bijzondere en vermakelijke film te maken. Vreemd, want een en ander gaat natuurlijk volledig over de kop qua geloofwaardigheid, maar toch zit je er als kijker midden in. En dat is een indrukwekkende prestatie.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke viezigheid.

Ōdishon is een film die menige cinefiel zal onthouden. Schrijver Ryū Murakami is niet vies van een beetje bloed, zo blijkt ook tijdens zijn laatste boekverfilming: Piercing. Zo sterk als eerder genoemde culttitel wordt het niet, maar ook deze film is bizar genoeg om te blijven hangen. En wederom smerig.

Al vanaf de miniatuur-flatgebouwen tijdens de opening weet je dat je met iets bijzonders te maken hebt. De echte filmfanaat herkent waarschijnlijk al snel de scores van allerlei Italiaanse griezelklassiekers als Profondo Rosso, Tenebre en het obscure Tentacoli. Van cult gesproken.

De film omvat een ijzingwekkend kat- en muisspel tussen de twee goed acterende hoofdrolspelers Christopher Abbott en Mia Wasikowska. De genres vliegen je om de oren, maar het houdt ergens midden tussen een prachtig vormgegeven psychologische thriller en een gitzwarte komedie.

Hoe stijlvol de viezigheid ook in beeld wordt gebracht, het zal niet ieders kopje thee zijn. Daarvoor blijft het allemaal nét eventjes te vaag. Vermakelijk is het hoe dan ook. Wellicht zal deze film met de tijd eveneens een aanzienlijke schare fans voor zich winnen.

***½

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Truffelthriller.

De altijd actieve Nicolas Cage duikt op in van alles en nog wat. Meestal zijn dat clichématige actiefilms waar hij het maar nipt beter doet dan zijn vakgenoot Bruce Willis, die eveneens de succesvolle jaren al enige decennia geleden achter zich liet. Het voordeel van Cage zijn enorme werkethos is dat hij af en toe ook opdraaft in een pareltje. Als is Pig eerlijk gezegd niet gelijk een meesterwerk, het is evengoed een verademing in het oeuvre van de acteur en een welkome afwisseling in het land der cinema.

De rol van getergde truffeljager wiens metgezel - een lief varken - wordt ontvoerd lijkt de acteur op het lijf geschreven. Een man van weinig woorden die enkel boos kan kijken klinkt simpeler dan gedacht. Bij Cage geloof je het direct. Het verhaal is oersimpel en kent een vleug mystiek omdat het verleden van het hoofdpersonage langzaam ontrafeld wordt. Er presenteert zich een rustig en ontroerend drama aan de kijker, dat vooral weet te werken door de thriller-insteek. Enige droge humor helpt, maar sommige elementen worden overdreven.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Surrealistische Stasi.

Deze sprookjesachtige film blijkt voornamelijk een anticommunistische propagandafilm te zijn. Alle goede bedoelingen ten spijt is het eindresultaat helaas wat wisselvallig ondanks enige gedurfdheid. Een klein meisje vermengt haar fantasiewereld met de rauwe realiteit die wordt bevolkt door Stasi-achtige lieden. Juist het surrealistische aspect aan deze bijzondere film is sterk, maar het drama wordt vaak door middel van toneelstukjes door de kijkers strot gepropt.

Redelijk.

Tegenvallende komedie met sterke cast. Op een paar hilarische grappen na, zorgt de hoeveelheid en het tempo van de humor voor een ietwat chaotische en vermoeiende ervaring. Waar dit in het begin nog goed werkt, ontspoort de film na ongeveer een klein uur in middelmaat. Sommige grappen zijn ontzettend flauw. Onevenwichtig filmpje waar veel meer in had gezeten.

Relativerende reconstructie.

Het is triest om deze enigszins relativerende reconstructie van Barretts ondergang te aanschouwen. De muzikant was het muzikale brein achter Pink Floyd, totdat hij dat brein opblies met overdoses drugs. Met name LSD was een van zijn favoriete geestessnoepjes. Helaas. Ten tijde van deze documentaire durven zijn muziekvrienden van de beroemde psychedelische band dan ook geen contact meer met hem te hebben: ‘Het zou Syd alleen maar verontrusten..’ En frontman Waters misschien nog wel meer. Het verdriet valt van Waters zijn gezicht af te lezen. Zo bleek een onverwacht bezoekje van Barrett aan de studio, waarin op dat moment de band stomtoevallig een muzikaal eerbetoon aan hem opnam, al verschrikkelijk genoeg.

Pink Floyd zou haar grootste successen behalen zonder, maar met eerbetuigingen aan, Syd. Zo imiteert Bob Geldof de man in 'The Wall' en draait het album 'Wish You Were Here' om zijn rise en fall. Het moge duidelijk zijn, The Pink Floyd & Syd Barrett Story draait eigenlijk grotendeels om de geniale gek die, zonder drugs wellicht, zoveel meer had kunnen bereiken. Een interview met Barrett komt niet voor in de documentaire, hetgeen nog meer bijdraagt aan het mysterie rond zijn tegenwoordige ‘zijn’. Meewerken hieraan zat er hoogstwaarschijnlijk sowieso niet in. Hij had al lang geleden afscheid genomen van de band en van zichzelf. Drie jaar later zou hij sterven.

Zeer goed.

Dictator Waters.

De frontman van Pink Floyd heeft met regisseur Parker een bijzonder audio-visueel werk afgeleverd. Het biedt naast een kijkje in Waters bijzondere brein vooral een muzikaal meesterwerk.

De auto-biografische trauma's die voorbij komen zijn vaak voorzien van mooie animaties, maar kennen een warrige samenhang. Griezelig is de verwijzing naar de doorgeflipte Barrett, inclusief de afgeschoren wenkbrauwen.

Zeer goed.

Director's cut.

Want de korte versie bevat alleen de liedjes van de legendarische band, die zonder enige verdere dialoog nogal experimenteel en veel van het goede zijn. Het moge duidelijk zijn dat genialiteit en smaak elkaar niet hoeven te kennen. Nu zijn de liedjes vooral dankzij de bekende complexiteit en experimentele gewaagdheid absoluut de moeite waard, maar deze band schreeuwt om meer dan de op cirkelrails draaiende camera die honderd keer wordt rondgereden. Hoe goed de drummer in het midden ook is.

Dat het brein achter de songs ook niet altijd een feest hoeft te zijn, bewijst Waters. De poplegende legt uit dat wanneer je een man een gitaar geeft hij Eric Clapton kan worden, maar niet heus. Waters: 'Zo kun je, ondanks een berg aan electronica en versterkers, nooit zoals ons worden.' Het zal misschien niet eens arrogant bedoeld zijn, maar echt veel verder komen we niet. Wat vooral opvalt is dat een ieder geabsorbeerd wordt door hun gedeelde passie, de muziek. Gilmour brabbelt wat en zegt dat hij niet expres vals speelde daarnet, hetgeen impliceert dat hij dat wel eens bewust doet. Bijzondere mannen, dat wel. Maar hier viert vooral de muziek hoogtij, want de rest van dit filmdocument is praktisch verwaarloosbaar.

Goed.

Misschien wel het sterkste deel uit de reeks is deze komedie. Sellers is zeer goed op dreef als de legendarische Clouseau, lachen verplicht.

Redelijk leuke komedie die aan de wieg stond van Seller's carriere als Clouseau. Inmiddels een beetje gedateerd maar deze klucht blijft vermakelijk.

Mooie Disney die voorzien is van prachtige animatie en een leuk verhaal. Niet het meesterwerk waar hij vaak voor wordt aangezien maar wel een van de betere classics. Met een wonderschone soundtrack. Goed.

Komische pulp van Dante.

Wanneer men e.e.a. niet al te serieus neemt houdt je een uiterst gedateerd maar vermakelijk horrorfilmpje over. In 1980 o.i.d. was de videorelease die ik toentertijd helemaal heb grijsgedraaid. Op de een of andere manier was dit een favoriet van mij. Inmiddels moet ik bekennen dat, ondanks het jeugdsentiment, er door de tand des tijds behoorlijk hard is gebeten. Iets wat we ook zien bij een film als American Werewolf In London. Waar een Jaws onfeilbaar blijft, vertoont Piranha uiteraard nogal wat slap acteerwerk en dito SFX. Toch blijft dit een zeer onderhoudend klassiekertje.

Leuker dan het verschrikkelijke vervolg.

Goed.

Piranhapulp.

Aja zal Dante vast doen gniffelen, want deze remake borduurt eigenlijk alleen op het pulpgehalte voort. En dat nog wel in 3D, dus extra veel gesplatter. Het effect voegt weinig toe overigens, op een paar geinige gimmicks na.

Dat Aja met het matige 'Mirrors' al liet zien dat hij defenitief in Hollywood is beland deed het ergste vermoeden. Gelukkig is hij hier niet aux serieus. Meer dan grinniken zit er helaas niet in, iets wat wel mogelijk was bij de hausse aan jaren '70/80 onderwater-horror en zelfs het veel latere 'Anaconda' en 'Lake Placid'. Toch is deze flick vooral luchtig. Maar ondanks de knipoog van Dreyfuss hadden sterkere characters zoals bijvoorbeeld in de blauwdruk van Spielberg een en ander absoluut naar een hoger plan kunnen trekken. Pulpgehalte of niet.

Goed.

Piranhapulp.

Dat een ieder met een 3D-TV de daarvoor bedoelde versie opzet, is nogal wiedes. De minder gelukkigen zullen hoogstwaarschijnlijk ook met de 2D-versie aan hun trekken komen. Want pulp mag in principe zelfs op VHS of laserdisk voorbij komen. Zolang het maar vermakelijk is. En dat is het in dit geval zeer zeker. Het vervolg op het succes uit 2010 mag er namelijk ook zijn, al ligt het onzingehalte ditmaal nog een treetje hoger. De hersenen kunnen het best uitgeschakeld worden.

Verantwoordelijke voor deze geinige gekkigheid is regisseur Gulager, de man achter de horrorserie Feast 1 t/m 3. Een reeks die aardig begon om beter te eindigen in overtreffende trap. Kortom, een vervolg kan men gerust aan de man overlaten. Het zou in elk geval prima passen in de schamele lijn der verwachtingen. Het beste is namelijk niets te verwachten. Ook niet bij dit deel. Een ieder die dat wel doet zal bedrogen uitkomen, de rest wacht een vermakelijke piranha-flick.

Het is vooral de humor die hoogtij viert in deze sequel, waarbij de prehistorische piranha's zich een weg banen naar een zwemparadijs. Veel dommer kan het niet worden zou je denken, maar de bijrollende David Hasselhoff, Ving Rhames en Christopher Lloyd schmieren er dusdanig lekker op los dat het niveau bewust naar beneden beweegt. Geheel terecht natuurlijk, want films als dit dienen allesbehalve serieus te worden genomen. Met zoutkorrels brengt men dit het beste op smaak.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Cameron's duistere verleden.

Want hierna was het natuurlijk succes wat de klok slaat. Terecht of onterecht, boy-wonder is inmiddels het rijkste jongetje van de klas. Zo niet hier, waar al wel een scheepswrak was maar nog geen budget.

DIt zou een getalenteerde regisseur niet hoeven doen falen. Laten we het houden op vingeroefeningen met veel Italiaanse praatjes er om heen. Misschien dat die vreemde taal de creativiteit verstoorde. Want die is ver te zoeken in deze matige opvolger van het leuke deel uit 1978. Die film spoofde er lustig op los, iets wat met Cameron aan boord nogal lastig blijkt.

Toch valt er desondanks te lachen. Met name om de hilarische piranha's die als ware libellen sierlijk door de lucht suizen. Behalve wanneer er een camera in de buurt is.

Doorsnee.

Dit derde en overduidelijk minste deel van de serie zou eigenlijk het einde moeten betekenen. Helaas is dit niet het geval. De uiers van de melkkoe zullen ondanks de schraalheid nog wat glaasjes melk moeten produceren. Na deel een had men echter ook gelijk kunnen stoppen. Het schmieren van Depp begint nu lichtelijk te irriteren en er is weinig wat de film biedt om dit te kunnen verkroppen. Matig.

Wederom een onderhoudende en enigszins vermakelijke avonturenfilm, maar de magie van het eerste deel is ver te zoeken. Het uitmelken is begonnen.. Gemiddeld.

Schommelend schip.

Depp zal er ongetwijfeld wel bij varen, maar zijn typetje is zo langzamerhand een beetje uitgewerkt. Dit zoveelste deel in de commercieel uiterst succesvolle Pirates-reeks blijkt inderdaad echt op een kermisattractie te zijn gebaseerd. Langer dan vijf minuten zou kunnen, maar we hebben eigenlijk alle loopings wel gehad, zover ze de maag al kietelden. Leuk voor de kleintjes, maar zelfs in 3D blijft het een behoorlijk vlakke belevenis die nergens echt van de grond komt. De gerenommeerde cast stelt zelfs teleur. De achtbaanrit is waarschijnlijk een stuk aantrekkelijker, al komt er na dit deel vast ook een schommelend schip in het attractiepark. Of nee, die was er natuurlijk al. Brrrrr.

Redelijk.

Leuke aktie en avonturenfilm met grappige personages en een onderhoudend verhaal. Niets meesterlijks maar wel goed.

Sneeuwdrol.

Of Costa in de sneeuw.

Willard's ambitie de nieuwe Nijenhuis te worden werd gelukkig met dit wanproduct vol belachelijke acteerprestaties en mislukte humor, gelijk om zeep geholpen. Niet omdat hij slechter zou zijn dan die andere 'regisseur', maar omdat hij simpelweg de kans niet meer kreeg.

Laat hier alsjeblieft geen verandering in komen.

Slecht.

Bovengemiddelde aktiefilm die met name door Seagal-fans zeer gewaard zal worden. Reiné heeft hem namelijk zover gekregen zijn eigen stunts weer eens uit te voeren. Dit levert mooie vechtscenes op al laat het verhaal hier en daar wat te wensen over. Toch is dit zeker geen slechte film en een aanzienelijke verbetering voor de aikido-man. Het is knap dat Reiné in zo een korte tijd al bezig is in het B-film circuit.

Na en ijzersterk begin zakt de film al snel weg in clichématigheid, vermakelijke clichématigheid, dat wel. Sfeervol met prima camerawerk, maar het verhaal houdt niet goed genoeg stand. Redelijk.

Nickelodeonniveau.

Een behoorlijk kinderachtig filmpje dat zich duidelijk richt op puberende tienermeiden zonder ook rekening te houden met een wat ouder of ander publiek. Het niveau is dus nogal van Nickelodeonniveau en al wat dies meer zij. Wat naast de aardige liedjes enorm opvalt is de hoge grapdichtheid. Opvallend omdat de meeste grollen totaal niet werken.

Redelijk.

Cinematografische drol.

Met name de idiote dialogen met verkeerde intonatie, alsmede het gehele acteerwerk vallen niet te behapstukken. Een gemiddelde amateur-toneelvereniging doet dit hoogstwaarschijnlijk beter. Brrr. Voeg hieraan de slechte regie van Wood toe en je krijgt een bijna niet uit te zitten draak. Onbedoeld grappig dat wel. Maar vaak niet genoeg voor meer dan een glimlach.

De boodschap voor de mensheid is goed bedoeld, maar daar blijft het dan ook bij.

Weest gewaarschuwd.

Slecht.

Droog en donker.

De debuterende Max Porcelijn levert helemaal geen gekke film af. Al voelt 'Plan C' soms wat onevenwichtig aan, de aandacht van de kijker zal niet vaak verslappen. Zelfs niet dankzij de mate van voorspelbaarheid van het verhaal, dat gelukkig vlot wordt verteld. Dat zit hem met name in de komische types die nogal wat gegrinnik genereren.

Toch zit hem daar ook een beetje de zwakte van het geheel. Want wanneer zelfs de bijrollen worden vervuld door bekende en minder bekende komieken uit de komische trein, dan mag het best wat vaker grappiger. Iemand als Harry Glotzbach wil je toch het liefst iets leuker uit de hoek doen komen. Kortom, gebruik zo’n acteur en pas zijn tekst desnoods ter plekke aan.

Gelukkig wordt de film gedragen door de overal tussendoor sijpelende humor. Vooral Ton Kas spant de kroon als grove geinponem. Zijn dialoog over neuken met René van ‘t Hof is hilarisch. Zelden zo komisch het woord ‘paringsdans’ gebruikt horen worden. Toch zit het merendeel van de humor meer onder de oppervlakte. Droog en donker van kleur.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Grappig en gladjes.

Het feelgood-sausje van Hughes is wederom aanwezig, maar de regisseur zijn vaste kracht Candy maakt een hoop goed. De combinatie met het tegenovergestelde karakter van Martin zorgt voor een aantal grappige scènes, maar hier had ongetwijfeld meer ingezeten. Wanneer Martin de irritante Candy een spiegel voorhoudt worden de lachspieren prettig uitgerekt. Het zoete einde voelt een beetje te gladjes aan.

Goed.

Best leuk.

En ondanks het uitermate voorspelbare verhaaltje kaant e.e.a. prettig weg.

De film is een beetje een parodie op en tegelijkertijd een ode aan de oude SF-monster movies uit de jaren 50. Gelukkig doorspekt met veel humor, waarbij een aantal grapjes ook echt lollig zijn.

Het robot-hondje is duidelijk geschoeid op de leest van Pixar, maar is desondanks minstens zo aandoenlijk als een Wall-E. Ook Cleese, die verbonden is aan Handmade, valt hier prima op zijn plek.

Jammer dat de muziek uitsluitend bestaat uit covers, had waarschijnlijk net dat kleine beetje verschil kunnen maken. Alhoewel, op planeet 51 kent men natuurlijk geen Gene Kelly of John Travolta.

De concurrentie met Pixar wordt telkens serieuzer.

Goed.

Driedimensionale dino's.

Dat de BBC beroemde documentaires heeft gemaakt, moge duidelijk zijn. 'Planet Dinosaur' is een miniserie die vorig jaar op Engelse televisie haar opwachting maakte en waarschijnlijk is gericht op een minder groot publiek dan bijvoorbeeld bij ‘Earth’ en ‘Life’ het geval was. De film is daarom zeker niet minder interessant. De zes afleveringen, van elk zo’n klein half uurtje, zijn nu op bluray uitgebracht en voorzien van een bonusdocumentaire en een aparte disc met daarop een speciale 3D-versie van de serie. Ingekort, maar een erg leuke gimmick.

De hoofdrolspelers zijn tot in den detail gereconstrueerde dinosaurussen, die middels CGI opnieuw tot leven komen. En daarin zit hem gelijk het discussiepunt. Want dat de CGI volstrekt anders is dan bij die andere BBC-documentaire ‘Walking with Dinosaurs’ of speelfilms als Disney’s Dinosaur, moge duidelijk zijn. Geen kleurrijk geheel met vrolijke achtergronden dus. Eerder zakelijke reconstructies voor de liefhebber. Overzichtelijk en zo compleet mogelijk, of de animatiestijl en bijbehorende look je nu ligt of niet.

Planet Dinosaur is een lange zit, maar de vertelstem van John Hurt doet de royale speelduur voorbij vliegen. Alle afleveringen verzorgen tezamen uiteraard een volledig beeld, maar voor een ieder met de juiste apparatuur is de 3D-disc een ware aanrader. De wetenschappelijke benadering van de dino's verdwijnt hiermee naar de achtergrond. De derde dimensie voorziet de beelden van een welkome sjeu en maakt deze geschiedenis- en biologielessen vermakelijker. Zeker wanneer de enorme gevaarten eventjes hun hoofd uit het scherm steken. Brrr.

Redelijk.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.