Opinions

Debuterende Animatie / Avontuur film van regisseur Kirk De Micco, die aaibare aapjes combineert met monsters, die zo uit de Pixar-hit "Monsters, Inc. (2001)" lijken weggelopen.

Als een ruimtesonde van Space Agency verdwijnt buiten de melkweg wordt Ham de 3e (met de stem van Andy Samberg), de kleinzoon van de allereerste ruimtechimpansee, gerecruteerd om de sonde terug te vinden. Maar Ham is een circusartiest die liever niet in de voetstappen treedt van zijn grootvader. Samen met zijn "teamchimps" Luna (Cheryl Hines) en Titan (Patrick Warburton) wordt hij toch de ruimte in geschoten. Ze belanden op een andere planeet en moeten daar alles op alles zetten om de vredige bewoners te verlossen van een gemene dictator.

Deze Animatie / Avontuur film is geen Pixar film, maar dat kun je ook niet verwachten. Dit is een lekker onderhoudend en vlot verteld filmpje (duurt ook maar circa 80 minuten) voor kinderen, dat geinig in elkaar zit, grappige figuurtjes heeft voor de kids en niet al te saai is voor de ouders en volwassenen. De laatste categorie moet wel het moraal "Geloof in jezelf en alles komt goed", dat vaak wordt gehanteerd in Amerikaanse animatiefilms, op de kop toenemen. Een aantal citaten in het verhaal doet overigens denken aan de Sciencefiction / Avontuur film "2001: A Space Odyssey (1968)", van de bekende regisseur Stanley Kubrick.

Al met al een vermakelijke Animatie / Avontuur film, die vooral bedoeld is voor kinderen, maar ook ouders en volwassenen kunnen zich er nog mee vermaken.

Inderdaad wat een cast maar ook wat een cliché Hollywoodfilm. Dankzij de ijzersterke cast blijft de film net overeind maar het verhaal stelt weinig voor.

Ik vond het wel een geinige film met best wel aardige special effects. Hij kijkt zich wel lekker weg. Het is wel een B-film maar wel eentje in zijn betere soort. Vond Dennis Hopper wel aardig spelen.

Toch nog maar weer een film van Mel Brooks bekeken (beter gezegd herzien) en in dit geval deze leuke Komedie / Avontuur film, welke vooral een parodie is op Star Wars en waarbij deze film op allerlei manieren op de hak wordt genomen, met o.a. Dart Vader (nu Dark Helmet), de Force (nu de Schwartz), Yoda (nu Yughurt), C-3PO (nu Dot Matrix) en Jabba de Hutt (nu Pizza the Hutt). Behalve Star Wars worden ook andere films op de hak genomen zoals o.a. Star Strek (o.a. met de "beam" scene van president Skroob), "Alien (1979)" (geweldige scene overigens, waarbij we ook weer John Hurt te zien krijgen, en dat in combinatie met de dansende Alien en de muziek erbij) en "Planet of the Apes (1968)" op het einde.

Het verhaal (draait om het kidnappen van Prinses Vespa van planeet Druidia en het stelen van de lucht op planeet Druidia, door de slechteriken met de naam "Spaceballs") zit eigenlijk best leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering waarbij alles visueel (decors, landschappen, aankleding en speciale effecten zoals het fraaie ruimteschip van de "Spaceballs", welke ook nog kan transformeren) fraai in beeld werd gebracht en zeker voor een eind jaren 80 film. De film wist mij in ieder geval te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten) en er valt ook genoeg te (glim)lachen en dat in een hoog tempo, waardoor het verhaal nergens saai of langdradig werd. Hier en daar is de humor wel wat aan de flauwe kant (o.a. "Pizza the Hutt" die best ranzig uitzag, de jam waarmee een rader wordt "gejamd", de grote föhn van Prinses Vespa, de kammen waarmee letterlijk een woestijn wordt mee uitgekamd en de transformer poetsvrouw met stofzuiger die de lucht opzuigt van planeet Druidia), maar dat is nu eenmaal een kenmerk van een Mel Brooks film en in deze film kon ik het wel waarderen en er ook om lachen. Het einde was overigens wel leuk en deed me ook denken aan de James Bond film "Moonraker (1979)".

Dat deze film mede leuk is om naar te kijken komt ook op conto van de cast en vooral door Rick Moranis (in de geweldige leuke rol van Dark Helmet, waar ik vaak om heb moeten lachen. De manier hoe hij er steeds bijloopt met een belachelijke grote helm is al grappig), George Wyner (de rechterhand van Dark Helmet), Lorene Yarnell Jansson (in de rol van robot vrouw Dot Matrix met de stem van Joan Rivers) en toch ook John Candy (in de rol van een soort hond met de naam Barf, wat steeds verward wordt met overgeven) die ik bij mijn eerste kijkbeurt juist niet leuk vond, maar nu juist wel. Michael Winslow (die vooral bekend is van zijn rol in de Police Academy) in de korte rol van Radar Technician was ook best leuk en dat natuurlijk in combinatie met de geluiden die hij kan maken.

De twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Bill Pullman (in de rol van Lone Starr die zowel Prinses Vespa als de planeet Druidia moet redden van de "Spaceballs") en Daphne Zuniga (in de rol van de ietwat irritante Prinses Vespa), doen het eigenlijk niet meer dan verdienstelijk, waarbij Bill Pullman zijn eerste hoofdrol speelt in een film en waarbij ik Daphne Zuniga vroeger een mooie vrouw vond. Dat mooi is ook van toepassing op Leslie Bevis (in de rol van commandante Zircon, waarvan haar gezicht steeds op een beeldscherm van president Skroob verschijnt en zij kan zien wat hij aan het doen is, o.a. als hij aan het plassen is ). Regisseur Mel Brooks speelt natuurlijk ook zelf weer mee in zijn eigen film en dit keer in de rollen van president Skroob van de "Spaceballs" en "Yogurt".

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke parodie op Star Wars, waar ik best veel om heb moeten (glim)lachen en daarom verhoog ik ook mijn stem met een halfje. Dit vind ik persoonlijk misschien ook wel de leukste film die ik tot nu toe gezien heb van regisseur Mel Brooks en de film was ook behoorlijk succesvol in de bioscopen.

Wat een geweldige Drama / Horror film was dit en zeker in het eerste uur. Buitenlanders die deze film in hun eigen land kijken om een idee te krijgen van het leven in Nederland (om bijvoorbeeld op vakantie te gaan of om asiel aan te vragen), zullen nu wel niet meer komen Zeker bepaalde Nederlandse rechtse politieke partijen zullen blij zijn met deze film. Ook voor Nederlandse kaasboeren is dit een soort van promotiefilm, want Nederlandse kaas wordt tijdens een etentje zeer gepromoot en daarbij wordt o.a. gezegd "Niks stilton, niks gorgonzola. Hollandse kaas is de beste".

Wie herkent het niet? Onder het genot van een hapje, drankje en de zon, leer je mensen kennen waar het zo mee klikt, dat je afspreekt om elkaar te blijven zien, in de hoop er straks nieuwe vrienden bij te hebben. En daar gaat het in deze film in feite over, want dit verhaal draait rond een Deense gezin, bestaande uit Bjørn (Morten Burian), Louise (Sidsel Siem Koch) en hun dochtertje Agnes (Liva Forsberg), die op vakantie in Italië een Nederlands gezin, bestaande uit Patrick (Fedja van Huêt), Karin (Karina Smulders) en hun zoontje Abel (Marius Damslev), ontmoeten en met wie het meteen klikt. Wanneer ze weer thuis in Denemarken zijn, krijgen ze per post van Patrick en Karin een uitnodiging om een weekend bij hen te komen logeren op het Hollandse platteland. Na wat initieel getwijfel (“We hebben al twee keer gevlogen dit jaar. Wel lang bij iemand die je niet echt kent”) besluiten ze om de reis per boot en auto te maken. Wat een idyllisch weekend had moeten worden ontaardt langzaam in een verschrikkelijk bezoekje, want het Nederlandse stel is heel anders dan ze zich voordeden. Ondertussen proberen de Denen beleefd te blijven, ondanks alle onaangenaamheden...

‘Wat is het ergste dat kan gebeuren?’, vragen de duidelijk links-liberale Bjørn en Louise zich nog af, wanneer ze de uitnodiging accepteren van het Nederlandse gezin dat ze op vakantie in Toscane ontmoetten. Dan weet je dat het erg wordt in deze intrigerende film, over hoe om te gaan met wel heel lomp, direct en uiteindelijk zelfs gewelddadig gedrag van het Nederlandse gezin "from hell". En de muziek, die zeldzaam onheilspellend is, maakt vanaf het begin (dan zien we ook het Nederlandse gezin in het donker aankomen in Toscane) al duidelijk dat er erge dingen gaan gebeuren.

M.u.v. de eerste circa 20 minuten, speelt deze film (van de Deense regisseur Christian Tafdrup) zich grotendeels af in Nederland. We zien een wat zoetsappig (zo laat Bjørn wat traantjes bij het horen van een muziekstuk en haalt hij de verloren knuffel van zijn dochter terug) en braaf Deens stel dat op vakantie bevriend raakt met een Nederlands stel, dat sterk gespeeld wordt door Fedja van Huêt en Karina Smulders en die in het echte leven toevallig ook een stel zijn. Het Deense tweetal kijkt een beetje op tegen deze Nederlandse levensgenieters, waarbij Patrick zich voordoet als een dokter en hij geeft ook aan dat hun zoon Abel aangeboren "aglossie" heeft, wat betekent dat hij geboren is zonder of met een veel kleinere tong dan gewoonlijk en dat hij dus niet kan praten. Patrick weet in ieder geval meteen wat voor vlees hij in de kuip heeft met Bjørn en Louise en voor hem zijn ze makke lammetjes voor naar de slachtbank (wat op het einde ook gaat gebeuren met hen).

Na een leuke vakantie samen (te zien in de eerste circa 10 minuten) wordt het Deense stel uitgenodigd door het Nederlandse stel om eens op bezoek te komen en ze besluiten erop in te gaan. Eenmaal aangekomen in Nederland, blijkt het toch allemaal nogal ongemakkelijk en stapelen de eigenaardigheden zich op. Want nog voor de eerste maaltijd wordt Louise, die duidelijk in Italië had aangegeven vegetariër te zijn (en waar Patrick ook zeer over te spreken was), quasi gedwongen om van het zwijn dat voor het avondeten gebraden is te proeven. En voor Agnes blijkt niets meer voorzien te zijn dan een klein matrasje op de grond naast het bed van Abel, die volgens Patrick en Karin sinds het einde van de reis over Agnes is blijven praten. Bjørn en Louise lossen dit probleem op door Agnes bij hun te laten slappen in hun niet al te grote tweepersoonsbed, wat natuurlijk niet handig is (zeker als ze met elkaar willen vrijen).

Wat de film lang heel goed doet, is op subtiele manieren laten zien dat er iets niet in de haak is. Zo vertelt de Deense vrouw op vakantie dat ze vegetariër is en toch krijgt ze direct in Nederland een gigantisch wild zwijn geserveerd dat ze van de Nederlanders echt móét proeven. Ongemakkelijk, denk je als kijker, dat Nederlandse koppel is wellicht niet zo leuk als dat ze op vakantie leken. Tegelijk kun je ook zeggen dat die Denen een beetje aanstellers zijn. Dat sociale ongemak, in een thrillerachtige horrorsetting, is uitstekend uitgedacht.

En hoe langer de film duurt, hoe ongemakkelijker je je als kijker (en zeker als Nederlander ) gaat voelen. Zo nodigen ze na een wandeling het Deense stel uit voor een etentje in een restaurant (beter gezegd een truckerscafé) met Nederlandse keuken, waar Patrick een bittergarnituur, boerenkool met worst en spek, hutspot, hete bliksem met klapstuk en haring met uitjes besteld, dat ontaardt in een brasfeest (zo is er muziek te horen van Herman Brood en wordt er gedanst en wild gezoend door Patrick en Karin) waarna Bjørn zelf de rekening voor iedereen moet betalen en er gezegd wordt:

Patrick: Iemand heeft zich goed vermaakt vanavond.
Bjørn: Wil je dat we mee betalen?
Patrick: Bedankt, man.
Bjørn: Dus wij betalen het eten?
Patrick: Dat is heel aardig. Bedankt, man, bedankt.

Op de terugweg zet Patrick dan in beschonken toestand een cassettebandje op in de auto op hoog volume en horen we keihard het nummer "Sound Of The Psycho" van de Nederlandse rockband "Claw Boys Claw", waarop Louise vrij snel zegt:

"Zet die kutmuziek zachter."

Het etentje is overigens zonder kinderen (waar Louise zeer verbaasd over is). Die moeten namelijk thuisblijven en voor hen hebben Patrick en Karin een oppas geregeld, namelijk de buitenlandse man Muhajid (Hichem Yacoubi) en over hem zeggen ze ook:

"Muhajid is erg goed met kinderen. Iedereen gebruikt hem en niet alleen omdat hij goedkoop is."

Als ze thuiskomen gaat Louise onder de douche omdat ze naar rook stinkt en Patrick loopt dan gewoon de badkamer in om zijn tanden te poetsen, terwijl Louise daar staat te douchen (Patrick loopt dan ook naar de douche toe, terwijl hij zijn tanden aan het poetsen is). Als Bjørn en Louise daarna s' avonds laat gaan vrijen (dan zien we ook de borstjes van Sidsel Siem Koch) in bed (waarbij Patrick door hun glas en lood raam kijkt) en Agnes dus niet bij hen kan slapen (terwijl Agnes wel roept "Mama, ik wil bij jou slapen" en "Alsjeblieft, mag ik bij jou komen?"), gaat Louise op een gegeven moment 's nachts kijken naar Agnes en treft ze haar in bed aan tussen Patrick en Karin en waarbij Patrick naakt is. De maat is dan vol voor Louise, waarna ze in de vroege ochtend vertrekken zonder afscheid te nemen. Maar omdat Agnes denkt dat ze haar knuffel (een konijn met de naam Ninus) is vergeten, keren ze weer om en treffen ze een verontwaardigde Patrick en Karin aan. Ze praten met elkaar en Patrick en Karin weten hun daarbij te overtuigen om toch te blijven en zeggen o.a.

"Niemand dwingt je om te blijven. Maar ik hoop echt van wel, want vandaag wordt een geweldige dag. Dat beloof ik. Vandaag wordt fantastisch."

Je weet dan gelijk dat het alleen maar erger gaat worden en dat wordt het natuurlijk ook, al lijkt het eventjes de goede kant op te gaan. Zo helpt Louise Karin in de tuin en zegt deze op een gegeven moment tegen haar:

"Deze schaar knipt niets. Heel bot."

Gaat ogenschijnlijk nergens om, maar later wordt die schaar voor iets heel anders gebruikt!. En Bjørn lucht zijn hart (de nogal brave en burgerlijke Bjørn herkent in de aimabele en onconventionele Patrick namelijk de man die hij zelf graag zou willen zijn) in de auto samen met Patrick, waarna deze muziek opzet van Trijntje Oosterhuis en hij hem naar een speciale plek in de natuur brengt, waar hij lekker kan uitschreeuwen zonder dat iemand het hoort. Maar eenmaal weer terug, loopt het weer uit de hand en dat o.a. als Louise zich in de vinger snijdt en Bjørn aan Patrick vraagt om ernaar te kijken omdat hij dokter is. Patrick zegt dan:

"Ik ben geen dokter. Ik ben werkloos. Ik geloof niet in werken."

Als ze daarna samen gaan eten, begint Karin zich ineens te bemoeien met de opvoeding Agnes. Zo moet Agnes van haar de tafel dekken waarbij ze het mes en de vork verkeerd legt, moet ze ook wat groente eten van haar en vindt ze dat Agnes moet stoppen met de storende eetgeluiden (zeer herkenbaar, want ik stoor me ook regelmatig aan bepaalde eetgeluiden van familieleden). Louise wordt dan boos en zegt tegen Karin:

"Hou op met mijn dochter te commanderen. Jij bepaalt niet wat mijn dochter moet doen. Oké?"

Agnes heeft overigens samen met Abel een dansje geoefend, dat ze van Karin mogen tonen tijdens de koffie / thee. Het gedrag van Patrick tegenover zijn zoon Abel was al op bepaalde momenten heel naar, maar nu zelfs extreem naar (beschaamd om te zien) en dat omdat Abel niet in de maat danst. Patrick vernedert Abel en gooit zelfs een beker naar hem. 's Avonds als Bjørn zijn tanden staat te poetsen op de badkamer, komt Patrick gewoon binnen en gaat hij plassen. Als Bjørn daarna naar bed gaat, hoort hij Patrick schelden tegen Abel (zegt o.a. tegen hem "Kop dicht") en staat opeens de televisie keihard in de woonkamer, waardoor Bjørn niet kan slapen. Hij staat dan op en loopt naar de woonkamer.

We zijn dan circa in de 65e minuut en dan komt er een kantelpunt in het verhaal en verandert de toon ook van drama naar horror. Naar het einde toe vergaloppeert de film zich namelijk een beetje met een plottwist die stukken gruwelijker is dan al datgene dat eraan vooraf ging. De Deense regisseur Christian Tafdrup houdt er dan ook sadistische praktijken op na, die best gruwelijk zijn om te zien en die wel iets weg hadden van paramilitaire doodseskaders uit het Derde Rijk, die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief waren aan het oostfront.

Bjørn loopt namelijk na het uitzetten van de televisie naar het tuinhuisje en daar hangen allemaal foto's aan de wand met daarop Patrick en Karin en steeds een ander kind. Abel is dus niet hun zoon (die wordt daarna ook door Patrick dood gevonden in het zwembad) en Patrick en Karin hebben het dus voorzien op hun dochter Agnes. Ze vertrekken dan midden in de nacht (zonder dat Bjørn iets zegt tegen Louise), maar dit keer worden ze achterna gezeten door een auto (met daarin natuurlijk Patrick en Karin). Deze auto dwingt ze om een alternatieve weg te kiezen en daarbij komen ze vast te zitten met de auto en loopt Bjørn naar een huis (waar niemand is) voor hulp. Als hij weer terugkomt zijn Louise en Agnes verdwenen en komt niet veel later de auto voorbij, waarin ook Louise en Agnes zitten en waarbij Louise denkt dat Bjørn Patrick heeft gebeld voor hulp.

Als Patrick in de auto stapt, weet hij dat het fout gaat aflopen en dat gebeurt ook. Op een gegeven moment stoppen ze namelijk ergens (dan krijgt Bjørn ook klappen van Patrick) en komt Muhajid aangelopen die Louise vasthoudt en dan knipt Karin met de eerder genoemde schaar de tong van Agnes eraf (dat wordt ook expliciet in beeld gebracht en Bjørn gaat daarbij over zijn nek), waarna Muhajid Agnes meeneemt en ze weer vertrekken en Bjørn en Louise in schok zijn. Niet veel later stopt Patrick op de plek waar hij al eens met Bjørn geweest is (de plek waar Bjørn kon uitschreeuwen) en daar moeten ze uitstappen. Bjørn vraagt dan nog snikkend:

"Waarom doe je dit?"

Waarop Patrick antwoordt:

"Omdat je het mij laat doen."

Ze moeten zich daarna volledig uitkleden (dan zien we Morten Burian en Sidsel Siem Koch ook volledig naakt) en naar de bodem van de plek lopen en dan zegt Bjørn nog "Sorry" tegen Louise, waarna ze door Patrick en Karin doodgegooid worden met stenen en keien. Daarna bevinden we ons net zoals het begin van de film weer in Toscane in Italië en zien we daar gelukkige gezinnen plezier hebben tijdens hun vakantie. We zien dan Patrick, Karin en Agnes in hun auto rijden op weg naar de bestemming in Toscane, waarna de geschiedenis zich dus weer zal herhalen en dan is de film ook na 93 minuten afgelopen.

Het acteurskwartet speelt het voortreffelijk en het is met name het ongemak en de bezwaardheid van het Nederlandse stel, die de film zo sterkt maakt. Uiterst zorgvuldig wordt de onderhuidse spanning opgevoerd, waarbij je je als kijker steeds afvraagt, wat gaat er gebeuren? Fedja van Huêt is in bloedvorm als de charmante en vriendelijke vakantievriend, die steeds meer grimmige trekjes laat zien. En zijn vrouw Karina Smulders ontpopt zich ook steeds meer tot een tiran, die niets duldt. Van het Deense stel speelt met name Morten Burian overtuigend als de ingedutte Bjørn, voor wie de vriendschap met het Nederlandse stel als een zegen komt. De film zet hem effectief neer als een man die vastzit in een patroon van sleur en regelmaat. Zo’n typische man die "van alle soorten muziek houdt" (en wat hij ook letterlijk zegt), oftewel iemand waarvan je weet dat het lichtje achter de ogen al geruime tijd op de sluimerstand staat.

De manier waarop het Deense gezin met het steeds vreemder wordende gedrag van hun nieuwe vrienden omgaat, zal voor veel mensen misschien wel herkenbaar zijn. Je snapt ze eigenlijk ook, maar op een gegeven moment weet je, wegwezen hier en die kans heeft het Deense gezin twee keren gehad en zelf misschien drie keren. Want als Bjørn op het einde niet zo laf was geweest om niet weg te rijden met de auto, terwijl Patrick buiten stond te plassen en de sleutel nog in het contactslot zat, hadden ze het misschien nog kunnen overleven).

"Speak No Evil" is een goed opgebouwde, naargeestige psychologische Drama / Horror film die overtuigt en het is een soort van perverse kruising tussen "Borgman (2013)", "Funny Games (1997)" en het grimmigste werk van regisseur Lars von Trier. Regisseur Christian Tafdrup wilde naar eigen zeggen kijken hoever hij kon gaan in het uittesten van zijn publiek en slaagt "glansrijk" in die missie (de film bevat zonder twijfel één van de gruwelijkste horror scènes in een auto, sinds het "open autoraam" in "Hereditary (2018)").

Hoewel "Speak No Evil" heerlijk begint als een soort van zwarte komedie, ontvouwt de film zich gaandeweg steeds meer als een psychologische helletocht, waarbij een duister spel wordt gespeeld met de personages als ook met de kijkers! Waarom het Nederlandse stel het allemaal doet blijft onduidelijk en je moet het maar doen met Patrick's antwoord "Omdat je het mij laat doen". Na het zien van de film, bedenk je je waarschijnlijk wel een tweede keer voordat je op bezoek gaat bij je nieuwe vakantievrienden.

Aardig en vooral interessant drama c.q. documentaire over twee belangrijke jaren 90 gebeurtenissen (Monica Lewinsky affaire en het Kosovo drama) die destijds veel teweeg brachten gezien vanuit het oogpunt van de destijds wereldleiders Bill Clinton en Tony Blair. Het verhaal (soms met authentieke beelden) weet te boeien houdt je in de ban en zit ook goed in elkaar. Ook de speciale band die de twee hadden komt goed naar voren in het verhaal. Met de uitvoering zat het ook goed en dat is vooral te danken aan de uitstekende cast die ook nog eens goed leken op de personen in kwestie (vooral Michael Sheen als Tony Blair). Ook hun gelaatsuitdrukkingen en stemmen (vooral die van Bill Clinton) waren prima geïmiteerd.

P.S. Hope Davis als Hillary Clinton zag er best appetijtelijk uit.

Als geheel misschien ietwat teleurstellend maar deze film heeft wel drie sterke punten namelijk James Woods (zorgde ook voor humor), Eric Roberts (kan altijd heerlijk de smeerlap spelen) en Sharon Stone. De laatste niet voor haar acteertalent maar voor haar uiterlijk want in die tijd was ze natuurlijk een genot om te zien. Het verhaal was stelt eigenlijk niet zo veel voor maar kijkt zich wel nog lekker weg en ook zit er voldoende actie in, wel meestal in de vorm van explosieven. Sylvester Stallone vond ik eigenlijk misscast maar hij had toch een paar leuke momenten (o.a. de bus scene).

Deze pulp jaren 90 Sciencefiction / Horror film heb ik vroeger eens gezien (ik meen destijds gehuurd in een videotheek op VHS-band), maar omdat ik me er eigenlijk bijna niets meer van kan herinneren, heb ik hem maar eens herzien. Daarvoor hoef je inmiddels niet meer naar een videotheek (bestaan tegenwoordig ook bijna niet meer) te gaan, maar juist naar een (online)supermarkt omdat ik deze film gewoon heb gepindakaasd (ondanks dat hij regelmatig wordt uitgezonden op de televisie, maar dan zit er altijd van die vreselijke reclameblokken tussen, waar ik een hekel aanheb).

Het verhaal zoals Preston Lennox (verdienstelijk gespeeld door Michael Madsen) het kort formuleerde met "U, te weten Xavier Fitch (verdienstelijk gespeeld door Ben Kingsley), hebt een monster gemaakt met behulp van een formule uit de ruimte. Dat verdomde monster ontsnapte en nu wil je dat wij, team bestaande uit vier personen, het jagen en doden" , stelt eigenlijk niet veel voor, maar is wel vermakelijk en kijkt ook lekker weg. Dat laatste komt vooral door het "monster", welke de naam "Sil" krijgt, en welke grotendeels werd gespeeld door de zeer fraaie Natasha Henstridge, die ook een groot aantal keren topless is te bewonderen.

In eerste instantie is het "monster" nog een jong meisje (gespeeld door Michelle Williams die met deze film min of meer haar debuut maakte op het witte doek) en wordt ze geobserveerd in een laboratorium. Maar zodra het experiment uit de hand begint te lopen en moet worden stopgezet (waarbij het "monster" dan vergast moet worden met cyaankali) en het jonge meisje weet te ontsnappen, ontwikkeld (na circa 15 minuten) het jonge meisje zich snel tot een verleidelijke, intelligente en dodelijke vrouw (gespeeld dus door Natasha Henstridge). Deze vrouw/monster wilt zo snel mogelijk paren en zich voortplanten, om de mensheid uit te roeien, en daar draait het dan om in dit verhaal en ook om het team (onder leiding van Xavier Fitch) van experts welke haar moet opsporen en uitschakelen.

Het team (bestaande uit vier personen) van experts bestaat uit een aantal bekende personen, te weten Michael Madsen (in de rol van Preston Lennox, die gespecialiseerd is in het opsporen en uitschakelen van gevaren voor de overheid), Forest Whitaker (in de rol van Dan Smithson, die een speciale gave heeft m.b.t. vooruit anticiperen) en Alfred Molina (in de rol van dokter Stephen Arden). De vierde persoon en die tevens ook vrij onbekend is, was Marg Helgenberger (in de rol van dokter/wetenschapster Laura Baker) en die zag er best leuk uit met haar rode haren en ze is zelfs een beetje bloot te bewonderen. Het is wel jammer dat de bekende cast niet echt sterk speelt (ogen ook vrij houterig) en dat geldt ook voor Ben Kingsley die met het uit de hand gelopen experiment was begonnen en de leiding heeft over het team van experts.

De uitvoering van het verhaal is nog wel redelijk en sommige scenes zijn best leuk en soms ook best hard (afknippen van duim) en de speciale effecten zagen er best aardig uit. Maar degene die vooral de uitvoering genietbaar maakt is natuurlijk de fraaie Natasha Henstridge (zowel met lang blond haar als donkerder half lang haar) met haar prachtige lichaam, waarvan meer dan voldoende te genieten (is in bijna 10 scenes topless te bewonderen, en ook een keer haar achterwerk naarmate het einde nadert, en dat regelmatig lang) valt. De film is misschien hier en daar wel wat langdradig en soms zelfs wat saai en flauw. Het einde waarbij Natasha Henstridge inmiddels is verandert in een monster (soort van Alien, maar dan met borsten en flinke tepels ), was best aardig en is zelfs wat spannend en bevat een aantal fraaie special effecten. Geweldig daarbij is ook weer een uitspraak van Preston Lennox, namelijk "Laat los, smerige klootzak".

Al met al niet meer dan redelijke vermakelijke Sciencefiction / Horror film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege het meespelen van Natasha Henstridge. Na deze film (einde was ook open) zijn er nog een aantal vervolgdelen op gekomen, maar die zijn het aankijken (buiten Natasha Henstridge) eigenlijk niet waard. Maar waarschijnlijk ga ik wel nog eens het tweede deel herzien (kan ik me ook nauwelijks meer herinneren), welke nu trouwens wordt uitgezonden op de televisie.

Nadat ik gisteren nog het best vermakelijke "Species (1995)" had herzien, was het vandaag de beurt om dit vervolg te herzien. Ik had bij mijn review bij "Species (1995)" al aangegeven dat de vervolg delen het aankijken eigenlijk niet meer waard zijn en dat is bij deze film ook het geval, hoewel hij nog enigszins vermakelijk is.

Deze film staat bestempeld als een Sciencefiction / Horror film maar voeg daar maar gerust aan toe Komedie en Drama en dat laatste natuurlijk omdat deze film gewoon dramatisch slecht is. Komedie (en dan vooral flauwe) is regelmatig ook van toepassing (misschien niet altijd even bewust) en dat wordt al gelijk bij de opening getoond van het verhaal, als je het ruimteschip (zag er behoorlijk nep uit) op weg naar de planeet Mars (lekker cliché), groot voorbij ziet komen in beeld en die dan voorzien is van Amerikaanse reclame van o.a. de merken "Pepsi" en "Reebok". Vanaf dan weet je meteen dat je deze film met een korreltje zout moet nemen en zo zal regisseur Peter Medak (voor mij vooral bekend vanwege de leuke film "Romeo Is Bleeding (1993)") dat waarschijnlijk ook bedoeld hebben. Verder bevat deze film de één na andere cliché en zijn veel personen enorm stereotype, zoals astronaut Patrick Ross (zeer clichématig gespeeld door hoofdrolspeler Justin Lazard) die de zoon is van senator Judson Ross (leuk gespeeld door James Cromwell) en vroeger een sportheld was en de patriottische (regelmatig toegepast in dit verhaal met o.a. het tonen van de Amerikaanse vlag op de planeet Mars en op het einde als het gevaar is uitgeschakeld) Kolonel Carter Burgess Jr (vreselijk gespeeld door de corpulente George Dzundza), voorzien van één apart soort gekleurd glazen oog.

Gelukkig speelt wel een groot gedeelte (althans 3 personen) van de cast uit "Species (1995)" weer mee in dit vervolg en dat geldt dan voor Michael Madsen (wederom in de rol van Preston Lennox), Marg Helgenberger (in de rol van dokter/wetenschapster Laura Baker, die er nu zelfs nog mooier uitzag en nu blond haar had) en natuurlijk de fraaie Natasha Henstridge (in de rol van genetisch gemanipuleerde "Sil" die nu als naam "Eve" heeft gekregen). Wat de laatste betreft is het jammer dan ze nu vriendelijk is geworden en ook helaas behoorlijk preuts, want je ziet haar maar in één scene (na pas 75 minuten) een paar seconden bloot (ook nog met wat bebloede borsten). Haar entree (na 11 minuten) in het verhaal, waarbij ze bloot vastgebonden met brede blauwe riemen (die dan over haar borsten gaan) in een stoel zit, mocht er wel wezen uit visueel oogpunt. Geef mij dan maar de slechte "Sil" uit "Species (1995)", want die was tenminste veelvuldig bloot te bewonderen. De cast speelt wel redelijk beroerd en het spat er ook niet echt vanaf dat ze veel plezier hadden in dit vervolg (misschien wel Justin Lazard, vanwege de vele mooie blote vrouwen waarmee hij mag spelen). Dit is vooral te zien aan Michael Madsen, die ik het wel nog verdienstelijk vond doen.

Bloot zit er overigens nog voldoende in deze film, maar dan gaat het slechts om figuranten (waarschijnlijk hadden die destijds als beroep "stripper") die maar een kleine rol hebben. Het hoogtepunt daarin zijn de twee zussen (ze doen namelijk alles samen ), waarbij vooral de kleine Raquel Gardner er mocht wezen, die gaan neuken met de populaire teruggekeerde astronaut Patrick Ross (die dan inmiddels een "monster" is geworden) en dan gelijk zwanger worden. Met name de geboorte van het kind uit de grote Nancy La Scala was geinig en werd fraai (lekker grof met leuke special effecten) in beeld gebracht. Doordat Patrick Ross op een gegeven moment zeer regelmatig hoertjes gaat opzoeken (om veel kinderen te krijgen, wat ook op een gegeven moment wordt getoond), valt er toch voldoende bloot te zien (o.a. dus van de fraaie Raquel Gardner en zeker ook Sarah Wynter).

Het verhaal (buitenaards wezen afkomstig van de planeet Mars die een paar astronauten besmet, te weten Patrick Ross en Anne Sampas, die op weg terug zijn naar de Aarde. Wanneer ze terugkeren op de Aarde, moeten de overgebleven teamleden uit "Species (1995)" samenwerken met de nu vriendelijke, genetisch gemanipuleerde "Sil/Eve" om de besmette astronauten te pakken te krijgen) stelt weinig voor en is eigenlijk ook gewoon lachwekkend slecht, maar de uitvoering ging nog wel en dat komt mede door het vele bloot maar ook door een aantal leuke, smerige en harde scenes (o.a. de scene waarbij Patrick Ross zich met een jachtgeweer door het hoofd schiet, en die explodeert, en daarna weer gewoon aangroeit). Ook heeft men er verstandig aan gedaan om deze film korter te maken (duurt circa 85 minuten), waardoor hij wel nog lekker wegkijkt. Het laatste gedeelte (waarbij ook belachelijke wapens worden gebruikt) van het verhaal, waarbij "Eve" een belangrijk aandeel heeft, was flauw en tenenkromend slecht, maar zag er wel fraai uit. Natuurlijk is dit einde ook weer "open" en nu gaat het niet in de laatste scene om een rat zoals in "Species (1995)" maar om een poes (helaas niet die van Natasha Henstridge ).

Nee, dit vervolg deel is niet bepaald een groot succes en is het kijken eigenlijk ook niet waard. Desondanks is hij wel nog leuk om eens gezien te hebben en dat omdat het eigenlijk allemaal lachwekkend slecht is. Mede daarom vermaakt deze film zelfs nog en natuurlijk ook vanwege het toegepaste bloot en een paar leuke scenes.

Ik heb toch nog even de stoute schoenen aangetrokken en naar dit derde goedkope (is zeker een B-film) deel gekeken. Dat had ik eigenlijk niet moeten dan, want deze derde Sciencefiction / Horror film is gewoon in mijn ogen erg slecht en ook het aankijken niet waard.

Buiten dat het verhaal tenenkromend slecht is, oogt het verder goedkoop (in alle facetten zoals special effecten en cast) en is het tevens saai, flauw, traag, langdradig (had makkelijk 15 minuten korter gekund en misschien zelfs meer) en niet boeiend, laat staan spannend. Ook de cast is dit keer zeer beroerd en van de vertrouwde cast uit de vorige twee delen, speelt alleen Natasha Henstridge (in de rol van Eve) even mee in dit verhaal en dan alleen gedurende de inleiding, waarbij ze nog snel even een dochter/monster baart en daarna gaat ze dood en verdwijnt ze dus uit het verhaal. Deze dochter, met de naam Sara, wordt gespeeld door de niet onaardig uitziende Sunny Mabrey en ze is geregeld ook topless te bewonderen. De keren dat ze niet topless is te bewonderen, loopt ze steeds rond met een roze trui en daaruit kun je al opmaken dat deze film erg goedkoop is.

Het verhaal volgt wel naadloos op het tweede deel en opent vanuit de ambulance met daarin Eve en het kind (is dit keer opeens wel een dikkerdje geworden ). Ook worden er dan nog, via flashbacks, beelden getoond van de vorige twee delen. De chauffeur van de ambulance, een zekere Abbot (waardeloos gespeeld door Robert Knepper), neemt de dochter van Eve mee en voedt haar ook op en daarbij verandert dan de jonge Sara naar de aantrekkelijke volwassen Sara, die gelijk geslachtsrijp is. Bij haar eerste aanblik (dan is ze ook voor de eerste keer bloot te bewonderen) verleidt ze iemand, een zekere Nicholas Turner, die het huis binnenkomt, maar ze bedenkt zich dan opeens, waardoor die persoon zich beledigt voelt en uiteindelijk wordt gedood door Sara. In dit verhaal draait het ook nog om een student Dean (matig gespeeld door Robin Dunne), die komt werken voor Abbot (die nu lesgeeft op een school) en die verliefd wordt op Sara (die hem ook steeds verleidt). Abbot en Dean proberen een oplossing te vinden voor Sara (zodat het niet weer uit de hand kan lopen) en daar draait het dan om in deze film.

Te genieten valt er eigenlijk weinig in deze film, want leuke scenes zijn er niet echt (m.u.v. het doormidden slaan van de bewaker van de energiecentrale) en de scenes waarbij er iets gebeurt in de zin van horror, zien er goedkoop (met matige special effecten) uit. Te genieten valt er eigenlijk alleen van Sunny Mabrey en vooral van Amelia Cooke, in de rol van "monster" Amelia, die na 80 minuten in het verhaal verschijnt. Zij is tevens hetzelfde soort "monster" zoals Sara dat ook is. Die Amelia Cooke was een zeer mooie verschijning (o.a. fraaie lange benen) en ze is gelukkig ook bloot te bewonderen (zelfs een keer van top tot teen, waarbij je o.a. haar borsten en billen tegelijk ziet). Haar entree in het verhaal bij het tankstation mocht er wezen en daarbij wordt de pompbediende Cobb ook nog tot de dood geneukt, mooie dood toch Dat was eigenlijk ook de beste scene in de film, gevolgd door de scene waarbij ze een zekere student Hastings (die haar hulp heeft ingeroepen via de computer, voor hem zag ze er namelijk heel mooi uit op de computer en hij weet niet wie ze in werkelijkheid is. Opzicht ook een wijze les voor degenen die aan computerdating doen ) volledig bloot verleidt. Het einde (o.a. gevecht tussen Sara en Amelia) was best flauw en eigenlijk ook slecht, maar de laatste paar minuten van het verhaal waren best verrassend en leuk (o.a. omdat Dean het nieuwe vriendje van Sara onvruchtbaar heeft gemaakt).

Al met al gewoon een heel slechte derde film (zeg maar gerust een B-film) uit de Species reeks en die het aankijken ook niet waard is. Alleen de mooie en blote vrouwen Sunny Mabrey en vooral Amelia Cooke, verzachten nog een beetje de pijn. Maar ook beiden kunnen er niet voor zorgen dat ik deze film een heel laag punt geef.

Om de Species-reeks (waar ik in de afgelopen dagen aan begonnen ben) helemaal af te maken, heb ik vandaag dan toch dit laatste deel gezien en oh mijn god (beetje toepasselijk bij deze film i.v.m. het voorkomen van een kerk en een non, die twee hebben overigens letterlijk en figuurlijk raakvlakken, met de nadruk op "raak" ), wat is deze film slecht. De omschrijving "Waardeloos" is inderdaad de enige juiste omschrijving voor deze Sciencefiction / Horror film, die gemaakt had kunnen zijn door "The Asylum", want alles (horror, speciale effecten, locaties, veel donkere beelden, cheesy muziek en cast) oogt goedkoop in deze B-film.

Zowel het verhaal (wat totaal niet weet te boeien) als de uitvoering zijn tenenkromend slecht en de eerste 25 minuten zijn zelfs slaapverwekkend. Vanaf het moment dat het verhaal zich begint af te spelen (vanaf de 25e minuut) in Mexico, verandert het verhaal van slaapverwekkend naar lachwekkend tot het het belachelijke af, want dan krijgen we opeens te maken met de sexy vliegende non Azura (gespeeld door de rondborstige Marlene Favela, die helaas maar een beetje topless, vaak in combinatie met donkere beelden, is te bewonderen in deze film en nooit worden haar volledige borsten getoond), die tevens een "monster" is. En niet veel later krijgen we ook nog even te maken met een taxichauffeur, gespeeld door Marco Bacuzzi, die eveneens een "monster" is. Dat waren overigens wel de leukste en de beste actie/horror scenes in deze film (dat zegt dus genoeg, in negatieve zin, over de overige actie/horror scenes).

Daarna wordt het weer slaapverwekkend tot circa de 60e minuut, waarbij Miranda Hollander (daar draait het verhaal om en ze werd gespeeld door de best fraaie Helena Mattsson) opnieuw geboren wordt en daarbij geen menselijke normen meer heeft. Dat komt het kijkplezier in ieder geval ten goede, want dan is Helena Mattsson eindelijk een aantal keren topless te bewonderen en is ze min of meer ook verandert in een slet. Vanaf dan wordt de film ook een beetje leuk en hetzelfde geldt voor een enkele dialoog. Zoals het moment waarbij Miranda zegt (met nog drie andere personen aanwezig) "laat mij met haar neuken" en "haar" refereert dan naar Azura We gaan dan richting het einde van de film, welke veel weg heeft van het einde van "Species III (2004)", want ook hier gaat het dan om een gevecht tussen twee vrouwen, te weten Miranda en Azura, die daarbij ook alle twee doodgaan en waardoor dit waarschijnlijk ook het laatste deel zal zijn in de Species-reeks. Gelukkig overigens, want de reeks werd met ieder vervolg slechter en goedkoper, met als dieptepunt dus deze waardeloze film.

In dit verhaal speelt ook niemand meer mee uit de vorige Species delen en de huidige cast bestaat louter uit goedkope en waardeloze acteurs (met als dieptepunt Dominic Keating in de rol van wetenschapper Forbes McGuirem, die Azura heeft gemaakt en die probeert het leven van de zieke Miranda te verlengen) en actrices, m.u.v. de bekende acteur Ben Cross (in de rol van Tom Hollander die zogenaamd de oom is van Miranda Hollander), die nog een beetje verdienstelijk speelde. Helena Mattsson en Marlene Favela mogen er dan wel mooi uitzien, maar acteren kunnen ze niet en het was ronduit lachwekkend en belachelijk dat Miranda in de opening van de film een universiteitsprofessor moest voorstellen. Een opening met haar als striptease danseres, was veel logischer en beter geweest. Met deze vier genoemde personen, heb je eigenlijk ook de gehele cast in deze film omschreven.

Voor mij is dit gewoon de slechtste film (krijgt dan ook het laagste punt wat er te geven is op MovieMeter) uit de Species-reeks, waarmee ik me eigenlijk ook niet echt vermaakt (duurt gelukkig ook maar iets van 90 minuten) heb en deze Sciencefiction / Horror film hoop ik ook zo snel mogelijk weer te vergeten (iets wat niet moeilijk zal zijn).

Ondanks dat ik geen Netflix heb, heb ik wel al een aantal door hun zelfgemaakte films gezien. Maar eerlijk gezegd vond ik ze nooit bijzonder of echt goed, met als dieptepunt het slaapverwekkende "I Am the Pretty Thing That ...". Deze Actie / Sciencefiction film maakt daarbij voor mij een uitzondering, want ik vond het verhaal wel leuk gevonden (ik vond het wel wat weg hebben van "World War Z (2013)" en "Aliens (1986)") en ook wist deze film me te boeien van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten).

Ik vond in ieder geval het redelijke originele verhaal (speelt zich af in Moldavië, waar oorlog heerst en waar slachtoffers op onverklaarbare wijze opeens doodvallen) leuk en goed (zeker qua opbouw) in elkaar steken en zelfs met de uitvoering van het verhaal zat het wel goed, want het oogt niet goedkoop en nep-achtig, zoals in de andere Netflix films die ik tot nu toe heb gezien. Sterker nog, visueel zag het er allemaal best fraai uit en zeker de speciale effecten, zoals de dodelijke onzichtbare (alleen met speciaal licht te zien) Hyperspectralen (ontstaan uit Bose-Einstein condensatie), waar het in dit verhaal omdraait. Het leuke van deze Hyperspectralen is, dat als je door hun aangeraakt wordt je gelijk dood (van buiten verbrandt en van binnen bevroren) bent.

Ook zit er meer dan genoeg actie in (zeker vanaf circa de 30e minuut), welke geregeld fraai en spannend in beeld werd gebracht en dat o.a. op het einde m.b.t. de sterke ontknoping van het verhaal in de energiecentrale. Omdat het verhaal lekker mysterieus is, weet het verhaal zeker ook te boeien en te vermaken. Het leuke aan dit verhaal is dat er ook geen slechterik als mens inzit en alleen maar slechteriken in de vorm van geesten (oftewel de Hyperspectralen), die niet gedood kunnen worden met conventionele wapens.

Ook de cast draagt hun steentje bij aan de leuke en goede uitvoering van het verhaal en ze deden het eigenlijk ook allemaal best aardig, zoals de hoofdrolspelers James Badge Dale (in de rol van briljante DARPA-wetenschapper Mark Clyne, die inderdaad wat op MacGyver lijkt m.b.t. zelfgemaakte dingen, zoals speciale verlichtingen en wapens) en Emily Mortimer (in de rol van Amerikaanse overheidsagente Fran Madison). Hoewel zijn rol niet echt groot is, deed ook de bekende acteur Bruce Greenwood het best aardig in de rol van generaal James Orland.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke en goede Actie / Sciencefiction film gemaakt door Netflix.

Dit was dan mijn 13e James Bond film welke ik sinds 1981 (mijn eerste James Bond was dus "For Your Eyes Only") in de bioscoop heb gezien. Oftewel ik heb ze sindsdien allemaal in de bioscoop gezien en het is ook eigenlijk een traditie geworden om ze in de bioscoop te zien. Ondanks dat deze film nu al 4 weken in de bioscoop draait, was de zaal gisteren toch weer bijna uitverkocht (misschien iets van 20 plaatsen over). Ik ben naar de vroege voorstelling van 20:00 geweest (mede vanwege de duur van de film) en daarna draaide hij nog om 21:00 en 22:00.

De opening met het Mexicaanse feest "Dag van de Doden", was visueel gezien een genot voor het oog om naar te kijken (ook overigens het geluid daarbij) en de helikopter scene daarbij was best spectaculair. Toch zijn er zeker ook betere openingen geweest bij andere James Bond films (zo vond ik bijvoorbeeld de opening bij "Casino Royale (2006)" veel spectaculairder). "Betere" is misschien ook wel het sleutelwoord voor deze James Bond film, want ondanks dat de film zich lekker wegkijkt en ook vermakelijk is, was ik eigenlijk nergens echt van onder de indruk en vond ik het ook meer een dertien in een dozijn James Bond film zonder vernieuwing (leek ook wel of men bepaalde personen, zoals de sterke en niet pratende Mr. Hinx in de rol van Jaws, en scenes uit andere James Bond films in een nieuw jasje heeft toegepast in deze film).

Ondanks dat ik best hoge verwachtingen had van de cast (toch best groot uitgepakt met bekende acteurs en actrices), konden me deze niet echt overtuigen en dat geldt vooral voor de nieuwkomers die normaal gesproken ook maar één keer te zien zijn in een James Bond film. Daniel Craig in de rol van James Bond deed het gewoon goed (wel een erg strak gezicht, met steeds dezelfde blik) en hetzelfde geldt zeker ook voor Ralph Fiennes in zijn eerste rol van "M" als opvolger van Judi Dench (die is in deze film overigens heel eventjes te zien op een televisie). Ook Naomie Harris in de rol van de exotische Eve Moneypenny en Ben Whishaw in de rol van "Q" deden het verdienstelijk tot leuk en vooral dan Ben Whishaw die ook best een grote rol heeft in het verhaal.

Maar Christoph Waltz in de rol van slechterik Blofeld (vroegere vijand van James Bond en vooral te bewonderen in de James Bond films uitgekomen in de jaren 60, in 1981 ging hij overigens tijdens de openingsscène dood), die de leider is van de organisatie "Spectre", kon me eigenlijk niet echt overtuigen en hij is vooral te zien op het einde. Toen hij in zijn eerste scene tegen James Bond zei "koekoek" moest ik wel lachen (de zaal overigens ook) Degene die zelfs nog minder te zien is (in totaal misschien iets van 5 minuten), was de vroeger altijd zeer fraaie Monica Bellucci. Hoewel ze zeker nog een mooie rijpe vrouw is, vond ik haar in deze film best oud uitzien (zeker in het gezicht) en daarom was het misschien ook wel goed dat ze maar kort in beeld was (wie haar in alle pracht en praal wilt bewonderen, raad ik de film "Malèna (2000) aan en dan de originele 109 minuten durende versie ). Bondgirl Léa Seydoux deed het verdienstelijk en ze zag er ook niet onaardig uit, maar er zijn zeker betere (kom ik toch weer uit op dit sleutelwoord) Bondgirls geweest en zeker ook mooiere. De mooiste vrouw in deze film is misschien wel Stephanie Sigman, die alleen tijdens de opening is te bewonderen. Ook de eerde genoemde slechterik "Mr. Hinx" gespeeld door Dave Bautista, vond ik niet echt overtuigend en ik vond hem ook maar een slap aftreksel van "Jaws" uit eerdere James Bond films die veel meer indruk maakte en eigenlijk de perfecte slechterik was (enorm groot, imponerend, sterk, uitstraling en natuurlijk zijn geweldige ijzeren tanden). Tijdens zijn eerste scene gruwelde (indrukken van iemand zijn ogen) de zaal wel enigszins, maar die zijn waarschijnlijk niet zoveel gewend als mij

Het verhaal opzicht is wel aardig en wist me ook enigszins te boeien en bevat soms ook wat droge humor. Visueel spat de hele film van het scherm met veel fraaie locaties en diverse landschappen en ook wederom is er weer een hele fraaie James Bond auto te bewonderen (inclusief voorzien van snufjes, waar wel iets mee aan de hand is). Ook zit er best veel actie in, waarbij de scenes met de helikopters en het vliegtuig er wel mochten wezen. Het is wel allemaal niet echt verrassend (je ziet eigenlijk alles al van te voren aankomen) en ook ontbreekt er spanning. Daardoor is het eigenlijk ook maar een gewone doorsnee James Bond film geworden. Het kan natuurlijk ook niet altijd zijn dat iedere James Bond film geweldig (dat zijn er overigens ook niet veel) is en misschien past James Bond ook wel niet meer echt bij deze tijd (daar had men het ook over in deze film, althans een slechterik zei dat). James Bond is vooral toch nostalgie en dat was duidelijk ook aan het bioscoop publiek te zien, welke vooral bestond uit oudere personen.

Gewoon een degelijke James Bond film die nergens bijzonder is, maar wel weet te vermaken. Omdat de film bijna 2,5 uur duurt, is het wel een erg lange zit. Ondanks dat deze James Bond film me eigenlijk wat tegenviel (zeker qua acteerprestaties), zal ik zeker weer de volgende James Bond film gaan bekijken in de bioscoop (mede ook vanwege de traditie).

Prima actie/thriller die van de eerste tot de laatste minuut wist te boeien en zelf ook geregeld spannend was. De cast was prima gecast en deed het gewoon goed. Met name Sandra Bullock (haar debuut als hoofdrol in een film meen ik) en Dennis Hopper. Film kijkt zich ook lekker weg.

Na het grote succes van deel 1 moest er natuurlijk ook nog een deel 2 komen. Maar dat had men beter niet kunnen doen. Het verhaal is zeer flauw en de cast stelt zwaar teleur. Met name Sandra Bullock die zeer overdreven en irritant speelde. De beelden zagen er soms fraai uit en het einde ging ook nog wel en dat redt de film nog enigszins. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Visueel een zeer mooie film maar qua verhaal vond ik er niet zoveel aan. Deze film is natuurlijk ook vooral bedoeld voor de kids. Ik heb deze film alleen gekeken vanwege Christina Ricci welke ik een leuke aparte vrouw vind.

Zeer interessante en boeiende film met een zeer goede rol van Sebastian Koch.

Best een redelijke Thriller / Horror, die zich met name lekker wegkijkt vanwege de fraaie Kelly Preston (ook topless te bewonderen).

Het mysterieuze verhaal zit wel aardig in elkaar en zeker de opbouw ervan. De film weet verder ook wel te boeien en bevat een lekker sfeertje. Verwacht wel niet al te veel van de Horror, maar toch zitten er een paar goede scenes bij. Het einde en de ontknoping vond ik best goed gedaan en vond ik eerlijk gezegd ook wel een tikkeltje verrassend. De cast deed het ook verdienstelijk en met name dan hoofdrolspeler Tim Daly.

Al met al leuk om eens gezien te hebben (in dit geval via de leuke zender MGM).

P.S. het verhaal heeft inderdaad wel wat weg van de film "The Wicker Man (2006)".

Lekkere jaren 80 nederlandse film met veel grof taalgebruik en veel seks- en geweldsscènes. Ik keek deze film vroeger stiekem vanwege de blootscènes van vooral Renée Soutendijk die ik als zeer jonge puber destijds zeer aantrekkelijk vond. De film is in zijn totaal niet echt geweldig maar hij verveelt eigenlijk ook niet. Ik vond Maarten Spanjer wel aardig in deze film.

Dit vond ik persoonlijk de minster van de drie delen. De eerste 60 minuten zijn best goed maar daarna is het saai en het einde vond ik maar teleurstellend.

Beter dan het eerste deel. Dit deel had een goed verhaal en zat mooi in elkaar. Er zat ook meer humor in dan in het eerste deel.

Helaas wat minder dan deel 2. Het is zeker geen slechte film maar ik had er toch wat meer van verwacht.

Net zoals de vorige Spider-Man film, te weten "Spider-Man: Homecoming (2017)", is dit gewoon rotzooi van de bovenste plank, die soms zelfs beschamend is om naar te kijken en dan doel ik vooral op het gedeelte in Nederland in Broek op Langedijk. Dit is ook niet meer dan een high school-komedie film, met flauwe en kinderachtige humor, verpakt als superheldenfilm. Misschien dat sommigen zullen zeggen:

"Slimme zet van Marvel, om het bomvolle en dramatische epos "Avengers: Endgame" nog hetzelfde jaar af te blussen met een lekker luchtig zomeravontuur"

Maar daar ben ik het totaal niet mee eens en ik zat er ook niet op te wachten en ik ben blij dat ik deze film in ieder geval niet in de bioscoop heb gezien (was ik destijds ook nooit van plan)

Vroeger had Spider-Man tenminste nog een mooie meid aan zijn zijde in de vorm van Kirsten Dunst en Emma Stone (heeft wel een vreselijke stem), maar tegenwoordig moet hij het doen met chagrijn Zendaya Maree Stoermer Coleman (die naam alleen al), die ik vond lijken op een jonge Joseph Gordon-Levitt, zoals hij er destijds uitzag in de komische televisieserie "3rd Rock from the Sun (TV Series 1996–2001)". Ze liep ook vrijwel continue rond in vrijetijdskleding (o.a. gymschoenen) en miste daardoor elke vorm van vrouwelijke uitstraling, laat staan dat ze sexy was.

Wat dat betreft is Marisa Tomei (als May Parker) nog de mooiste vrouw in deze film, terwijl zij al ruim in de vijftig is, maar ze mag er nog steeds wezen. Ze speelt in deze film wel min of meer een afgelikte boterham, vanwege haar relatie met Happy Hogan (Jon Favreau) die vroeger voor Iron Man werkte.

Het verhaal waarbij Peter Parker mee gaat op schoolreis naar Europa (speelt zich ditmaal dus niet af in New York) en waar al gauw geheimzinnige monsters (zogenaamde "Elementals") uit een andere dimensie en superheld Mysterio (Jake Gyllenhaal) opduiken, wist mij in ieder geval totaal niet te vermaken en het eerste uur van het verhaal vond ik dramatisch slecht en dat inclusief de kinderachtige humor. Jake Gyllenhaal vind ik een goede acteur, maar als "bad guy" Quentin Beck / Mysterio in deze film slaat hij de plank volledig mis en ik vond het ook maar een hele flauwe "bad guy" en hij heeft niet eens superkrachten maar gebruikt gewoon drones, projecties, een team van mensen en een speciale bril (die door Tony Stark gemaakt is) als misleiding.

Visueel zag het er allemaal wel mooi uit (o.a. de gekozen locaties in Venetië) en ook de effecten (CGI-animaties) mochten er wezen, maar dat is meestal wel het geval in een Marvel film. De actie (vooral in Londen) is verder wel oké, maar zeker niet bijzonder, spectaculair of origineel. De cast stelt gewoon teleur (die dikke Jacob Batalon is gewoon vreselijk en totaal niet grappig) en zelfs Samuel L. Jackson kon me dit keer niet echt bekoren. Tom Holland had wel zichtbaar veel plezier in het spelen van het beroemde personage Spider-Man.

Van mij mag men in ieder geval stoppen met de Spider-Man films (gezien het einde, beter gezegd extra scènes tijdens de aftiteling, zal dit helaas niet gebeuren) en ik vind het sowieso al belachelijk dat men daarvoor al drie verschillende personen heeft versleten in de vorm van Tobey Maguire (vond ik persoonlijk de beste Spider-Man), Andrew Garfield en Tom Holland (vanwege zijn achternaam zal men wel het beschamende stukje over Nederland hebben toegevoegd) en dat ook nog eens binnen deze prille eeuw.

De spin-off van Tom Holland als de derde Spider-Man (na Tobey Maguire en Andrew Garfield) in de Actie / Sciencefiction film "Captain America: Civil War (2016)" (die heb ik destijds in de bioscoop gezien), vond ik best leuk, maar deze hele film over hem vond ik best kinderachtig overkomen en de overdreven veel flauwe en kinderachtige humor (om de paar minuten) doen het verhaal ook geen goed, waardoor het ook nog eens allemaal wat onnozel overkomt. Wat dat betreft had men bij deze film gerust een rating mogen vermelden in de vorm van "Geschikt tot 12 jaar en niet ouder".

Na zijn ontmoeting met de Avengers in "Captain America: Civil War", keert Peter Parker (Tom Holland) onder begeleiding van zijn mentor Tony Stark (Robert Downey Jr.) terug naar huis, waar hij woont bij zijn tante May (Marisa Tomei). Peter probeert zijn dagelijkse leven weer op te pakken, terwijl hij ervan droomt om met de Avengers samen te werken en de wereld te redden. Wanneer de schurk The Vulture (Michael Keaton) in zijn leven komt, brengt hij met zijn technologie vrienden van Peter in levensgevaar.

Het verhaal stelt door gebrek aan diepgang weinig voor en weet ook niet echt te boeien en is vooral ook flauw en kinderachtig, waarbij je zoals al eerder gezegd ook nog eens getrakteerd wordt op veel te veel flauwe en onnozele humor, die o.a. de actie scenes (die eigenlijk ook best tegenvallen en dat inclusief de special effecten) onderuit halen. Sporadisch vond ik de humor wel leuk (o.a. het pratende Spider-Man pak, oftewel "Suit Lady", met de vrouwenstem van Jennifer Connelly) en dat was o.a. tijdens een scene op school, waarbij een aantal meiden met elkaar aan het praten zijn over superhelden en waarbij dan één van de meiden zegt:

"Ik zou Thor neuken, trouwen met Iron Man en Hulk doden"

Opzicht is bovenstaande humor natuurlijk ook flauw, maar het geeft in ieder geval alvast een indicatie, met wat voor een soort flauwe humor je te maken krijgt in deze film. Verder vond ik het overigens wel leuk om het nummer "Blitzkrieg Bop" van "The Ramones" te horen.

Wel goed en verfrissend aan het verhaal is dat men de welbekende Spider-Man ontstaansgeschiedenis eruit heeft gelaten (anders zou het wel een heel langdradige bedoeling zijn geworden) en dan doel ik op oom Ben en het incident waarbij Peter Parker zijn superkrachten krijgt. Oom Ben wordt al helemaal niet genoemd en het incident maar heel eventjes en dat als zijn beste vriend Ned (gespeeld door Jacob Batalon) er uit nieuwsgierigheid naar vraagt, "Ben je gebeten door een spin ?". Ook zien we de welbekende bijfiguren van Peter Parker / Spider-Man niet meer terug en dan doel ik op Harry Osborn (aartsvijand Green Goblin), J. Jonah Jameson (hoofdredacteur van de fictieve New Yorkse krant Daily Bugle) en Gwen Stacy (vriendin van Peter Parker).

Omdat het verhaal me op een gegeven moment begon tegen te staan, vond ik ruim twee uren een veel te lange zit om helemaal uit te zitten en daarom begon ik maar geregeld met vooruit te spoelen op 1,5x en 2x de filmsnelheid (daarbij kan je nog geluid horen) en dat vooral bij tenenkrommende scenes die o.a. te maken hebben met school, Liz Allan (donkere meid op school, gespeeld door Laura Harrier, waar Peter Parker verliefd op is, zij blijkt naderhand ook de dochter te zijn van Adrian Toomes / Vulture en dat vond ik nog enigszins verrassend) en Ned.

De actie in het verhaal vond ik dus best tegenvallen (waarbij er eigenlijk ook niemand dood gaat, op één persoon na en dat was ook nog eens onbeduidende slechterik) en is ook niet bepaald spectaculair, waarbij de scene op de veerboot misschien nog wel het meest vermakelijke (ook leuk in beeld gebracht) was. Na het einde volgen nog twee extra scenes (eentje heel flauw met alleen Captain America in beeld), waardoor er zeker nog een vervolg zal komen en er wordt ook niet voor niets in de laatste minuut aangegeven "Spider-Man keert terug".

Van de cast kon me eigenlijk alleen maar Michael Keaton (in de rol van slechterik Adrian Toomes / Vulture, die een grote schoonmaakopdracht verliest in het begin van het verhaal) overtuigen en hoofdrolspeler Tom Holland (in de rol van Peter Parker / Spider-Man) viel me vooral tegen. Robert Downey Jr. (in de rol van Tony Stark / Iron Man) en Marisa Tomei (in de rol van de brildragende en nog jong uitziende May Parker, waar Tony Stark zelfs nog op geilt "Hoi, May ? Alles goed ? Wat heb je aan ? Weinig, hoop ik ") waren leuke toevoegingen en die zie ik ook altijd graag in films, maar ze hadden wel maar een kleine rol in het verhaal en zeker Marisa Tomei.

Al met al een kinderachtige en ietwat onnozele derde Spider-Man verfilming, waarmee ik me nauwelijks mee vermaakt heb. Wat dat betreft ben ik blij dat ik deze Actie / Avontuur film destijds niet in de bioscoop heb gezien en dat was ik gelukkig en verstandiger wijze ook nooit van plan om te gaan doen.

Sinds 2002 zijn er maar liefst drie verschillende filmreeksen over Spider-Man verschenen en dat steeds met een andere hoofdrolspeler, te weten Tobey Maguire, Andrew Garfield en Tom Holland. Voor Tom Holland is het sinds 2016 alweer de zesde keer dat hij in de huid van Peter Parker kruipt. De titelheld werkt ditmaal samen met Doctor Strange (Benedict Cumberbatch), die met een mislukte toverspreuk per ongeluk allerlei parallelle universums opent. Dat leidt tot verrassende bijrollen en de nodige humor, maar niet per se tot een heel sterk of coherent verhaal. Het is vooral genieten van de fijne ensemblecast.

"Spider-Man: No Way Home" begint" begint waar de vorige zeer matige, o.a. door de kinderachtige humor, "Spider-Man: Far From Home" uit 2019 eindigde, namelijk na de onthulling van Spider-Man’s echte identiteit door Mysterio (Jake Gyllenhaal). Dit heeft grote gevolgen voor Peter Parker. Al helemaal wanneer hij vermoedt dat zijn vriendin MJ (Zendaya) en beste vriend Ned (Jacob Batalon) hierdoor niet op hun gekozen universiteit worden aangenomen. Radeloos benadert hij Doctor Strange en die stelt een gevaarlijke spreuk voor om dit op te lossen. Namelijk een spreuk om de hele wereld te laten vergeten wie Spider-Man is. Tijdens de spreuk begint Peter Parker zich ermee te bemoeien (zodat niet iedereen vergeet wie Spider-Man), met nog grotere gevolgen dan ooit.

De opening van "Spider-Man: No Way Home" vond ik tenenkrommend slecht, op een paar prachtige visuele effecten na dan (o.a. een slingerende Spider-Man, samen met zijn vriendin MJ, tussen de hoge gebouwen van New York City) en tijdens de opening draait het ook vooral om de chemie tussen Peter Parker en MJ, die ook in het echt een stel zijn geworden.

Na circa 30 minuten na intrede van oudgediende slechteriken Dr. Octopus (Alfred Molina), Electro (Jamie Foxx) en Green Goblin (Willem Dafoe), hij is psychotisch en nog onvoorspelbaarder dan zijn oorspronkelijke incarnatie, wordt het gelukkig beter en lopen ook de actiescènes (o.a. in een spiegelwereld) flink op. Met name de gelaagde en indrukwekkende performances van Willem Dafoe en Alfred Molina hebben hier aan bijgedragen. Willem Dafoe en Alfred Molina schitteren voornamelijk als sympathieke wetenschappers die slecht zijn geworden door de duistere kant die in hun hoofden leeft.

Emotie ontbreekt ook niet in "Spider-Man: No Way Home" met o.a. het doodgaan van May Parker (Marisa Tomei, die ik nog steeds een mooie vrouw vindt) en ook vindt er een gesprek plaats op een dak over het verliezen van dierbaren. Gedurende die scènes laat hoofdrolspeler Tom Holland zien dat hij als acteur nog steeds aan het groeien is.

Buiten dat we de oudgediende slechteriken terug zien, zien we na circa 85 minuten ook de oudgediende Spider-Man's Andrew Garfield en Tobey Maguire hun entree maken in het verhaal op een leuke manier. En vanaf dan gaan we ook richting een spannende en interessante finale welke zich afspeelt op en rond het Vrijheidsbeeld in New York. Ook dan is er weer de nodige actie te zien, die eveneens fraai in beeld werd gebracht. Gezien het einde (waarbij de spreuk alsnog wordt uitgesproken door Dr. Strange en iedereen Spider-Man vergeet) is het onbekend hoe de toekomst er voor een nieuwe Spider-Man reeks eruit gaat zien, maar wat mij betreft mag men nu wel voorlopig stoppen met de Spider-Man films, want het concept is nu wel volledig uitgemolken in 20 jaar tijd.

Het leuke aan "Spider-Man: No Way Home" is dat Spider-Man het aan de stok krijgt met Dr. Octopus, Electro, Green Goblin, Sandman en de Lizard. Allemaal gespeeld door dezelfde acteurs uit de vorige films, respectievelijk Alfred Molina, Jamie Foxx, Willem Dafoe, Thomas Haden Church en Rhys Ifans. Helaas krijgen niet alle slechteriken evenveel aandacht en karakterontwikkeling en sommige dienen meer om de climax te voorzien van een groots actiespektakel. Verder is het natuurlijk ook leuk om de twee vorige spelers van Spider-Man terug te zien, die Spider-Man helpen en meevechten.

Tom Holland doet het goed als Peter Parker, die hij voldoende karakter geeft om zich te kunnen differentiëren van de acteurs die eerder Spider-Man speelden en hij krijgt prima tegengas van zijn tegenspelers en vooral van Zendaya. De aanwezigheid van Doctor Strange (Benedict Cumberbatch) is nodig voor het plot, maar de interactie (de band) tussen de twee superhelden is vrij minimaal.

Al met al komt "Spider-Man: No Way Home" verrassend duister en volwassen uit de hoek t.o.v. het flauwe "Spider-Man: Homecoming (2017)" en het nog slechtere "Spider-Man: Far from Home (2019)" en ook de volledige cast draagt dit keer zijn steentje op positieve wijze bij. Ook in deze "Marvel" film zit weer de nodige actie en humor, maar net als alle andere Marvel-films varieert de humor niet genoeg. Doorgaans komt het toch wel neer op hetzelfde grapje wat een paar keer herhaald wordt.

Mijn god, wie verzint zulke shit. Hier was echt totaal alles waardeloos aan. Waardeloos verhaal, waardeloze acteurs en waardeloze special effects. De spinnen waren zo belachelijk slecht gemaakt dat de tranen me spontaan in de ogen sprongen.

"We laten ons door niemand de wet voorschrijven. We gaan ons fortuin zoeken."

Bij gebrek aan beter, heb ik het gisteravond met deze behoorlijk deprimerende en sobere jaren 70 Western film moeten doen, waarbij de doorgewinterde bankovervaller Harry Spikes (Lee Marvin) drie weggelopen jongens, te weten Will (Gary Grimes), Les (Ron Howard) en Tod (Charles Martin Smith), ombouwt tot een bende bankrovers.

Het eenvoudige verhaal is behoorlijk afgezaagd en spannend wordt het nergens. Het verloop van het verhaal is behoorlijk clichématig en op de enigszins luchtige opening van het verhaal na, is het verder vooral een deprimerende en sobere aangelegenheid, waarbij de drie weggelopen jongens eigenlijk alleen maar met ellende te maken krijgen, die hun uiteindelijk ook één voor één noodlottig worden. Veel actie zit er overigens niet in (eigenlijk alleen tijdens de mislukte bankoverval) en het draait vooral om de band die de drie weggelopen bevriende jongens met elkaar hebben en dat was mooi om te zien. Ook wordt er best veel ingepraat, waarbij de dialogen niet bepaald hoogstaand zijn en veel dialogen bestaan vooral uit oneliners van vooral Lee Marvin (o.a. het verhaal over zijn geliefde vrouw, die hij uiteindelijk heeft gedood, omdat deze met iemand anders in bed lag)

Desondanks is deze film nog best vermakelijke om naar te kijken en dat komt vooral door de goed spelende cast en ook visueel zag het er allemaal wel aardig uit (m.u.v. het roze nepbloed, wat destijds gebruikelijk was). Van de cast springen er vooral Lee Marvin (in de rol van bankovervaller Harry Spikes) en Gary Grimes (in de rol van de weggelopen Will, die goed overweg kan met geweren en revolvers) uit en zij zijn eigenlijk ook de twee echte hoofdrolspelers in het verhaal. Ze staan dan ook niets voor niets op het einde van het verhaal tegenover elkaar.

Verder was het natuurlijk ook leuk om een jonge (destijds 20 jaar) Ron Howard te zien, die vooral bekend is vanwege zijn rol in de komische familie televisieserie "Happy Days (TV Series 1974–1984)", maar natuurlijk ook vanwege de films (o.a. "Apollo 13 (1995)", "A Beautiful Mind (2001)" en "The Da Vinci Code (2006)") die hij geregisseerd heeft.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze ouderwetse Western film, die niet veel actie bevat, maar vooral deprimerend en sober is.

Daar waar ik filmpje destijds nog het kijken waard vond (en ik Paul de Leeuw nog leuk vond) en soms ook nog om gelachen heb was dat bij deze film niet het geval. De film is zo flauw en niet grappig als wat en Paul de Leeuw is gewoon vreselijk. Ik begin ook steeds meer en meer afkeer voor die persoon te krijgen.

Zeker geen slechte film. Verhaal is best aardig en niet cliché en het einde was best goed. De twee neuk scenes met de mutant waren wel apart moet ik zeggen. Sarah Polley en Adrien Brody deden het redelijk in deze film maar ik heb ze wel eens beter gezien, zeker Adrien Brody .

Als tussendoortje was deze korte Horror / Thriller best goed te doen. Het dunne verhaal is zeker niet hoogstaand maar was wel leuk verzonnen. Ook met de uitvoering zat het wel goed en de special effecten zagen er ook niet onaardig uit (o.a. de hand die me een beetje deed denken aan "Evil Dead 2"). Waar het omdraait is overigens best lachwekkend, maar was leuk gevonden en het ging soms ook leuk tekeer. Hoewel het nergens spannend wordt, wist het verhaal me wel enigszins te boeien.

De cast in deze film is maar zeer beperkt met 4 hoofdrolspelers (vrijwel snel 3), maar ze deden het wel aardig. Met name dan Shea Whigham en de ook best fraaie Jill Wagner. Zoals gezegd duurt deze film vrij kort (precies 80 minuten) en dat is ook een positief punt, want hierdoor kijkt hij lekker weg en is de vaart ook best hoog. Kort om, leuk om eens gezien te hebben.

P.S. de film had wel wat overeenkomsten met de film "Feast (2005)".