Opinions

Best een goede Drama / Thriller die het vooral met hebben van de broeiende sfeer (letter en figuurlijk i.v.m. de gekozen locatie in Australië. De warmte en bijna voelbare hitte is ook fraai in beeld gebracht bij de omgevingen en bij de personen), de prachtige beelden het Australische woestijnstadje Nathgari en zijn omgeving en de cast die uitstekend speelt en dan doel ik op de drie hoofdrolspelers Nicole Kidman (in de rol van huisvrouw Catherine Parker), Joseph Fiennes (in de rol van drogist Matthew Parker) en Hugo Weaving (in de rol van rechercheur David Rae).

Het verhaal zit best goed en mooi in elkaar en weet ook te boeien tot het einde. Hoe Catherine Parker en Matthew Parker zeer verschillend omgaan met de verdwijning van hun twee kinderen is mooi inbeeld gebracht en levert ook regelmatig fraaie scenes op. Daarbij speelt rechercheur David Rae ook een belangrijke rol. Omdat de film bijna twee uren duurt en er relatief ook weinig in gebeurt, is de film wel wat langdradig en misschien soms ook wat saai. Het einde van de film vond ik eigenlijk ook tegenvallen omdat het namelijk onbevredigende is en vooral ook open is, want je weet nu niet wat er met de wulpse, zeer seksuele actieve rebelse 15 jarige dochter Lily Parker is gebeurt (het enige wat je weet en ziet is dat ze in het donker wegloopt en later verneem je via haar broertje, die toen ook wegliep maar uiteindelijk is gevonden, dat ze in een auto is gestapt). Wat wel nog apart is om te vermelden en misschien ook wel bijzonder is in het laatste gedeelte van het verhaal, is dat Nicole Nicole Kidman daarin in één scene volledig bloot (van top tot teen) in vooraanzicht is te bewonderen, als ze door het woestijnstadje Nathgari aangeslagen en emotioneel gebroken slentert.

Al met al is dit zeker geen slechte Drama / Thriller en wordt hij zelfs naar een hoog niveau getild door de uitstekend spelende cast.

Vond het wat tegenvallen. Het verhaal was best aardig gevonden en soms was hij ook spannend maar op de een of andere manier verpeste hoofdrolspeelster Liv Tyler de film. De film was overigens aan de zeer korte kant (volgens mij 80 minuten), achteraf gezien is dat niet zo erg. Er had ook best wat meer actie in mogen zitten.

"Is Tamara here?"

"The Stranger" films zullen nooit mijn favoriete type horrorfilm worden. De eerste film uit 2008 vond ik al tegenvallen (kreeg 2,5* van mij) en de tweede film tien jaar later uit 2018 vond ik zelfs zeer slecht (kreeg ook maar 1,5* van mij) en dat geldt ook voor deze "The Strangers: Chapter 1". Deze film is min of meer een remake van de eerste film uit 2008 en voegt niets toe en eigenlijk ook niet aan het hele genre. Ik ben deze film open in gegaan (gisteren gepindakaasd en gisteravond bekeken) en ik wist niet dat dit het eerste deel van een lang verhaal is, welke regisseur Renny Harlin in drie delen gaat vertellen. Op het einde van de film krijg je wel in beeld te zien "To be continued", maar omdat daarna nog een extra scène volgt, dacht ik dat het een flauwe grap was. Maar er zullen dus nog in 2024 twee delen gaan volgen.

Een jong koppel, te weten Maya (Madelaine Petsch en Ryan (Froy Gutierrez), krijgt tijdens hun weekendje weg autopech in het kleine en onheilspellend stadje Venus in de staat Oregon en moet noodgedwongen de nacht doorbrengen in een afgelegen Airbnb blokhut in de bossen. Al snel breekt de paniek uit wanneer ze in de avond en nacht worden geterroriseerd door drie gemaskerde vreemdelingen die zonder enig motief genadeloos hard toeslaan.

De film begint gelijk met een afslachting door de "Strangers" op een vluchtende man, te weten Jeff Morell (Ryan Bown), in de bossen, waarna we onderstaande tekst in beeld te zien krijgen:

"According to the FBI, there are an estimated 1.4 million violent crimes in America each year. That's one committed every 26,3 seconds. This is the story of one of the most brutal."

Daarna krijgen we na circa vier minuten het jonge koppel Maya en Ryan in beeld te zien, die onderweg zijn met de auto en honger hebben en besluiten te stoppen in een klein stadje bij een restaurant, waarbij ze gelijk door iedereen worden aangekeken. De lokale bevolking in het restaurant gruwt van deze geprivilegieerde stadse twintigers, die het wagen om vegetarisch eten te bestellen in een restaurant dat ongeveer is opgetrokken uit biefstukken. En één van de locals merkt op dat echt onacceptabel is dat het stel na vijf jaar samen nog niet getrouwd is. Dat is praktisch in bepaalde deelstaten van Amerika een doodzonde.

Als het jonge koppel weer onderweg wilt gaan, start hun auto niet (zeer clichématig!) en verwijzen de locals het stel naar een Airbnb blokhut diep in het bos om daar de nacht door te brengen, terwijl hun auto dan gerepareerd wordt de volgende dag door de lokale autogarage gerund door local Rudy (Ben Cartwright). Daar hebben ze het in eerste instantie heel romantisch en staan ze op het punt om in de keuken seks te hebben, totdat er op de deur wordt gebonsd. Er staat een onherkenbare vrouw (je ziet alleen een zwart silhouet) op de veranda die vraagt of Tamara thuis is. Er wordt dan tegen haar gezegd:

"No. I think you have the wrong home."

De vrouw vertrekt, maar niet voor lang en na circa 41 minuten, waarbij je dan ook het fraaie nummer "Nights In White Satin" van de Britse jaren 60 band "The Moody Blues" (waar dit jaar Mike Pinder van overleed die toetsenist en zanger was) te horen krijgt, beginnen de "Strangers" hun aanval op het koppel.

Wat volgt is min of meer een clichematige herhaling van zetten van het origineel uit 2008. Daarbij zijn veel verhaalelementen hetzelfde, andere weer niet, maar de premisse blijft, namelijk drie gemaskerde (waarvan je nooit het gezicht te zien krijgt), te weten Scarecrow (Matus Lajcak), Dollface (Olivia Kreutzova) en Pin-Up (Letizia Fabbri), en vermoedelijk psychopathische onbekenden blijven Maya en Ryan gewelddadig terroriseren en dat zonder motief. Als Maya op een gegeven moment (op het einde) gillend vraagt (nadat Ryan is neergestoken met een mes):

"Why are you doing this to us?"

Antwoordt Pin-Up daarop:

"Because you're here."

"The Strangers: Chapter 1" is gewoon geen goede film en dan druk ik me nog zacht uit. Deze versie smeert wat mij betreft veel te lang het kat-en-muisspelletje uit, waarbij de aanvallers onmogelijke capriolen uithalen en regisseur Renny Harlin op het einde toch een beetje de veilige kant kiest. Zo wordt namelijk Maya uiteindelijk ook neergestoken, maar zij overleeft het (de "Strangers" vertrekken ook als ze sirenes horen) en belandt dan in het ziekenhuis, waarna de film na circa 84 minuten is afgelopen (dan krijg je dus de tekst "To be continued" in beeld te zien) en er een paar minuten later nog een extra scène volgt, waarbij Maya ontwaakt in het ziekenhuis en Scarecrow naast haar in bed ligt. Het is lang geleden dat ik het origineel uit 2008 gezien heb, maar veel in deze film was toch herkenbaar en Harlin doet niet al te veel moeite om hier iets anders van te maken. Maar er komen dus nog twee delen…

"The Strangers: Chapter 1" bevat ook enorm veel clichés (dat hadden de vorige twee "Strangers" films ook) en je hebt meer dan twee handen nodig om ze te tellen. Zoals naast het slachtoffer staan zonder opgemerkt te worden (zoals o.a. tijdens een douche scène, waarbij er helaas geen naaktheid valt te zien van Madelaine Petsch), om vervolgens weer in het niets op te lossen als het slachtoffer die richting op kijkt omdat ze daar een geluid hoort. Na de eerste keer weet je het wel en dan hoeft het daarna niet tig keren herhaald te worden. Ook het neerschieten van iemand waarbij men denkt dat het een "Stranger" is terwijl het huisbaas Joe (Stanislav Satko) van de Airbnb is was zeer clichématig en hetzelfde geldt voor het onder schot houden van een "Stranger", in dit geval Pin-Up, i.p.v. gelijk doodschieten.

Ook nemen de slachtoffers clichematige besluiten die op zijn minst bedenkelijk te noemen zijn en hetzelfde geldt voor de sporadische schrikmomenten zoals de scène waarbij Maya zich verstopt in een berging en waarbij dan de deur wordt opengemaakt en het Ryan blijkt te zijn die weer terug is gekomen (hij gaat namelijk op een gegeven moment even met een motor weg om zijn inhalator in de auto op te halen en om wat eten te halen, waarbij er wederom iets vegetarisch wordt besteld, namelijk een cheeseburger zonder vlees voor Maya).

De cast in dit eerste deel is vrij beperkt en beide hoofdrolspelers, te weten Madelaine Petsch en Froy Gutierrez, zijn een beetje een dertien in dozijn acteurs. Wel zag Madelaine Petsch er niet onaardig uit (voor de vrouwelijke kijkers zal dat waarschijnlijk ook voor Froy Gutierrez gelden) en ik heb ook een zwak voor vrouwen met rode haren. Als beide hoofdrolspelers in het begin in het restaurant aankomen, zien we ook nog even de bekende acteur Richard Brake aan een tafeltje zitten als sheriff Rotter, maar dat is het ook. Hij heeft geen tekst, maar dat zal ongetwijfeld bij de volgende twee delen wel anders zijn. Dat geldt waarschijnlijk ook voor twee enge jongetjes, gespeeld door Alexander Markland en Dominic Kotúc, op een fiets, van wie het koppel een flyer van de plaatselijke kerk krijgt en waarbij er gezegd wordt:

Jongetje: Are you sinners?
Ryan: Aren't we all?

En verder is Ema Horvath als serveerster Shelly in het restaurant geen onplezierige verschijning om naar te kijken en ze brengt het koppel ook met haar auto naar de blokhut in de bossen.

Ondanks dat "The Strangers: Chapter 1" een slechte, clichematige en overbodige horrorfilm is, ben ik toch benieuwd of er eventueel nog een leuke of verrassende twist in deze drieluik zit (de extra scène was wat dat betreft een klein lichtpuntje) en hopelijk is dan ook Tamara nou eens een keertje thuis

"Waarom doe je dit ? Waarom niet ?"

Hoewel deze Horror film (beter gezegd het vervolg op "The Strangers (2008)") zich afspeelt in de huidige tijd, voelt het qua decor, sfeer, clichés en muziek (o.a. Kim Wilde en Bonnie Tyler) aan of je weer in de jaren 80 bent. Dus wat dat betreft is deze film een soort van ode aan de jaren 80 "slasher" films zoals de "Halloween" en de "Friday the 13th" films uit die tijd.

Een familie bestaande uit vader Mike (Martin Henderson), moeder Cindy (Christina Hendricks), rebelse dochter Kinsey (Bailee Madison, die continue rondloopt met een zwart "Ramones" shirt) en zoon Luke (Lewis Pullman) maken met de auto een trip door het platteland, waarbij ze o.a. overnachten op het verlaten trailerpark "Galtin Lake" van oom Marv en tante Sheryl. Maar wanneer de familie zich opmaakt voor een welverdiende nachtrust, wordt er op de deur geklopt, waarna een jonge meid vraagt "Is Tamara thuis ?” Het is het begin van een dodelijk kat-en-muisspel met drie gemaskerde psychopaten.

Ik ben qua films waarschijnlijk nog meer gewend dan "Zwolle84", maar ik vond dit niet meer dan een flauwe dertien in dozijn, voorspelbare en clichématige Horror film, die je doet denken aan de eerder genoemde Horror films uit de jaren 80. Het verhaal kon me nauwelijks boeien en is werkelijk nergens spannend en het einde is zo clichématig jaren 80 (waarbij de mannelijke gemaskerde psychopaat maar niet lijkt dood te gaan), dat er waarschijnlijk nog meer delen zullen volgen.

Deze film ademt dan wel de jaren 80 sfeer (op de smartphones na dan), maar ik heb me er nauwelijks mee vermaakt en het enige leuke aan deze film vond ik nog het horen van de jaren 80 hits van Kim Wilde (waar ik in de jaren 80 een oogje op had), te weten "Kids in America" (gelijk bij de opening) en "Cambodia" en het laatste nummer krijg je na circa 50 minuten te horen vanuit de autoradio van de gecrashte minivan van de familie, waarbij de mannelijke gemaskerde psychopaat de vader van het gezin doodsteekt met een mes. De scène bij het zwembad waarbij zoon Luke één van de drie gemaskerde psychopaten doodt en waarna hij in een gevecht belandt (o.a. in het zwembad) met de mannelijke gemaskerde psychopaat, was eigenlijk ook nog wel vermakelijk.

Dat ik me met deze film ook nauwelijks vermaakt heb, komt mede door de waardeloze cast die me totaal niet wist te overtuigen of te imponeren (daarbij doel ik dan vooral op de drie gemaskerde psychopaten, zie filmposter, waarvan "Dollface" en "Pin-Up Girl" wel een leuk masker droegen) en ik had ook totaal geen band met de familie, dus het maakte me ook niets uit wat er met hun gebeurde. Wel vond ik het jammer dat Christina Hendricks als eerste doodgaat (wordt na circa 30 minuten met een groot mes doodgestoken door "Dollface"), want haar vind ik altijd een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met al een matige, flauwe, clichématige en voorspelbare (zitten werkelijk nul komma nul verrassingen in) dertien in dozijn Horror film, die gelukkig met circa 80 minuten wel niet al te lang duurt.

Opzicht was dit wel een redelijke Thriller /Drama film, waarbij het vooral goed zit met de lekkere broeiende sfeer en dat eigenlijk al vanaf de eerste minuut. Omdat dit waarschijnlijk (ik kan me deze film in ieder geval niet herinneren van vroeger) de eerste keer is dat ik deze film heb gezien, kwam hij bij mij zeer gedateerd over en vond ik het ook behoorlijk langdradig. De laatste 15 minuten van het verhaal zijn goed en daarbij gaat het ook lekker hard te keer.

Het verhaal stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en het trage verloop ervan is behoorlijk clichématig en eigenlijk is het ook best saai, want op de verkrachtingsscène van Amy (na circa een uur) en de laatste 15 minuten na gebeurt er relatief weinig. De uitvoering van het verhaal is niet onaardig en het is vooral dankzij de cast dat deze film toch genietbaar is. Ze speelt Dustin Hoffman zeer overtuigend de rol van de in eerste instantie laf overkomende wiskundige David Sumner, die samen met zijn vrouw Amy zijn verhuisd vanuit Amerika naar een rustig klein dorpje (zeg maar gerust een gat) in Engeland waar Amy vroeger ook heeft geleefd. De rol van Amy werd overigens verdienstelijk gespeeld door de niet onaardige uitziende Susan George (ook een paar keer topless te bewonderen) die rondloopt zonder BH en waar de dorpelingen op vallen (beter gezegd geilen) en tevens de ex-vriend van haar genaamd Charlie Venner (goed gespeeld door Del Henney). Om Amy draait het in eerste instantie ook om in dit verhaal en dan m.b.t. David en aantal dorpelingen (die bij David en Amy het dak repareren van hun schuur en er voor zorgen dat er geen ratten in het huis komen), waarbij twee van hun haar verkrachten (één persoon min of meer vrijwillig) als ze David meenemen op een eendenjacht.

Na circa 80 minuten neemt het verhaal wel een andere wending aan en dat komt omdat dan dorpeling Janice Hedden (gespeeld door Sally Thomsett die vroeger vooral bekend was vanwege haar rol in de komische serie "Man About the House") per ongeluk wordt gewurgd door dorpeling Henry Niles (gespeeld door David Warner) die een slechte reputatie heeft in het dorp wat betreft jonge vrouwen en kinderen. Hierdoor ontstaat een er klopjacht van de dorpelingen (die al de nodige drank ophebben) naar Henry Niles, die op zijn vlucht per ongeluk (door de dikke mist) wordt aangereden door David en Amy die een kerkfeest (waar iedereen in het dorp aanwezig was) eerder hebben verlaten omdat Amy zich daar niet prettig voelde (wat dan weer te maken heeft met de verkrachting van haar, waarbij de daders ook aanwezig zijn op het feest). David en Amy (die het eigenlijk niet wilt omdat ze de reputatie van Henry Niles kan en het haar tevens niet interesseert wat er met hem zal gaan gebeuren) ontfermen zich dan om Henry Niles en nemen hem ook mee in huis en proberen een doctor te bellen. Als de dorpelingen te weten komen (David belt namelijk ook naar het café) dat Henry Niles bij hun is, komen ze langs om hem op te halen en te berechtingen. David laat dat niet toe en daardoor ontstaat er een dodelijk kat en muis spel tussen hem en de dorpelingen, waarbij David zich ontpopt van lafaard tot held. Dat gebeurt allemaal in het laatste gedeelte van het verhaal en dat vond ik ook persoonlijk het beste en sterkste gedeelte in het verhaal.

Dit is zeker geen slechte film van de bekende regisseur Sam Peckinpah (helaas te vroeg overleden), maar zijn films "The Wild Bunch (1969)" en "Cross of Iron (1977)" (die staat zelfs in mijn persoonlijk Top 10) vond ik persoonlijk veel beter. Dat komt misschien ook doordat ik die films vroeger als kind heb gezien en die toen ook veel indruk op mij hadden gemaakt en ik deze film waarschijnlijk nu pas voor de eerste keer heb gezien. Die andere films bevatten natuurlijk ook veel meer actie en zijn ook veel harder (dat is bij deze film eigenlijk pas op het einde). Deze film is helaas voor mij wat te saai en te langdradig.

Dit is inderdaad waarschijnlijk de slechtste film waarin Jean-Claude Van Damme (met fel geblondeerde haren in de rol van Kolonel Guile) in heeft meegespeeld en een hoofdrol heeft, maar het is waarschijnlijk ook zijn bekendste (wordt namelijk heel vaak uitgezonden) en dat is best jammer want hij heeft in meerdere andere films beter en leuker gespeeld. Ondanks dat deze film al velen keren op televisie is geweest, heb ik hem nooit helemaal gezien (alleen stukjes ervan). Nu heb ik hem dan weliswaar gezien, maar dat ging niet zonder slag of stoot (soms zelfs bij inslaap gedommeld en ik kon er ook regelmatig mijn aandacht niet bijhouden).

Het verhaal is lachwekkend slecht en flauw en dat geldt eigenlijk ook grotendeels voor de beroerde uitvoering (visueel zag het er wel nog aardig uit en dat geldt voornamelijk voor de kleurrijke kostuums, decors en de gekozen locaties). Dat laatste komt eigenlijk vooral door de cast die gewoon bar slecht presteert en soms ook te nep en te overdreven. Raul Julia (in de rol van Generaal Bison) is hierop de enige uitzondering en het is best cru dat dit ook tevens zijn laatste film was (overleden in 1994). Aan hem is deze film ook als eerbetoon opgedragen. Overigens vond ik Ming-Na Wen (in de rol van Chun-Li) ook nog verdienstelijk spelen en ik vond haar ook best een fraaie verschijning. Ze zag er in ieder geval beter uit dan de destijds sullige ogende Kylie Minogue (voorzien van een gevlochten paardenstaart), die tevens een achterlijke rol heeft die totaal niet bij haar paste. Gelukkig heeft ze zich voornamelijk gestort op haar zangcarrière (daarin is ze wel succesvol geworden en de begin jaren 2000 Kylie Minogue was ook een genot om naar te kijken), want acteren kan ze totaal niet.

Buiten dat het verhaal slecht is, weet het ook nergens te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Ook is het geregeld saai en langdradig. Er zit wel redelijk wat actie in, die soms vermakelijk was om naar te kijken zoals het gevecht tussen Ryu (gespeeld door Byron Mann) en Vega (gespeeld door Jay Tavare) welke ook echte karakters waren uit het populaire computerspel "Street Fighter", waarop deze film natuurlijk is gebaseerd. Hier en daar bevat de film ook nog wat leuke humor (o.a. met "Good morning, Shadaloo!", wat natuurlijk een vette knipoog was naar de film "Good Morning, Vietnam (1987)"), maar grotendeels is de humor flauw, kinderachtig of tenenkromend slecht.

Al met al een matige bedoeling, die het aankijken nauwelijks waard is. Het computerspel "Street Fighter" verdient in iedere geval een betere verfilming dan dit prul.

Beetje een 13 in een dozijn actiefilm die nergens spannend of boeiend wordt. Verhaal is heel flauw en cliché. Misschien dat kinderen nog zo'n verhaal accepteren maar als volwassenen wil ik toch wat meer zien dan deze onnozelheid. Bij de naam Chun-Li verwacht ik eigenlijk een Aziaat en geen blank persoon. Ze zag er overigens best fraai uit.

Aardige film maar zeker niet echt origineel. Er zitten veel wendingen in de film maar wie er achter zit is eigenlijk makkelijk te raden. Dat is meestal bij dit soort films. Keanu Reeves en Forest Whitaker acteerden goed.

Na het best nog aardige eerste deel was dit toch wel een matig en eigenlijk ook goedkoop tweede verhaal. Het cliché verhaal weet nauwelijks te boeien en de cast is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Vooral Ray Liotta voelt oud aan in deze film hoewel hij het niet eens echt heel slecht deed. Dankzij de actie (hoewel niet veel) en de vrij korte duur van de film is hij wel nog net te doen maar veel stelt het allemaal niet voor, inclusief de onnozele cheesy muziek steeds op de achtergrond.

Na het eergisteren weer eens zien van de rondborstige Uschi Digard (vooral bekend om haar rollen in Russ Meyer-films) in de Drama / Actie film "The Black Gestapo (1975)", wilde ik nog wel eens een andere film zien van haar en mede dankzij de handige zoekmachine op "MovieMeter", kwam ik uit op deze unieke Actie / Avontuur film, die ook nog eens makkelijk te pindakazen was.

En wat "alexspyforever" hierboven al aangeeft klopt helemaal, want na circa de 8e minuut zie je min of meer honderden (eigenlijk 71) volledig naakte (met allemaal natuurlijke jaren 70 lichamen zonder kunstmatige correcties, vergrotingen en tatoeages) en semi-naakte jonge vrouwen in beeld (op een slavenmarkt) en dat eigenlijk tot de laatste minuut (oftewel de 76e minuut). En zelfs voor de 8e minuut zie je al veel naakte vrouwen (in een soort van introductie van wat je te wachten staat), want gelijk vanaf de eerste seconden (dan zie je een borst welke betast wordt door een hand) zie je deze vrouwen, die begeleidt worden met Arabische muziek (ook passend zou zijn "Girls Girls Girls" van Glamrockband Mötley Crüe) en waarop ze dan dansen tot circa de 4e minuut. En daarna begint het verhaal.

In dit verhaal draait het om geoloog John Dalton (John Tull), die niet kan wachten om te ontsnappen aan zijn zeurende vrouw (je ziet haar niet maar hoort wel haar zeurende stem) in Los Angeles en reist daarom om wat ontspanning te krijgen naar het Midden-Oosten om zaken te doen met een Sjeik (Abdul Ben Hassein) en ook wil hij daar graag de slavenmarkt zien. Bij de landing met een kleine vliegtuigje redt hij de Sjeik van een moordaanslag door een andere Arabier (waar de Sjeik John nog voor de landing gewaarschuwd had) en uit dankbaarheid zegt de Sjeik tegen hem:

"You have saved my life! I am in your debt...I must repay you in some way! Ah! I shall take you to the place where they barter slaves!"

Waarna de Sjeik (voorzien van een zonnebril) hem meeneemt naar "The Street of a Thousand Pleasures" (voilà de titel van de film) en waar hij kan kiezen uit honderden naakte en semi-naakte jonge vrouwen.

En vanaf dan (dus vanaf de 8e minuut) zijn we op de slavenmarkt (beter gezegd een vleesmarkt, waarbij John een soort van Rob Geus is, oftewel "Keuringsdienst van Waarde") belandt en zie je John t/m circa de 52e minuut een keuze maken uit honderden naakte (die dus van top tot teen bloot zijn te bewonderen en van een enkele vrouw zie je ook een beetje het binnenwerk van de vagina, ondanks dat ze allemaal een typisch jaren 70 tapijtje hebben rond de vagina) en semi-naakte (van degene die nog wat dragen, wordt het meestal snel eraf getrokken) jonge vrouwen en dat was best leuk en mooi gefilmd.

Want dat is o.a. gedaan met een 16mm camera en dat vanuit een "Point of view" standpunt, waarbij je dan vanuit John's ogen naar alle naakte vrouwen kijkt. Ook raak je met John zijn hand of mond (m.b.t. het kussen van navels en tepels) regelmatig de naakte vrouwenlichamen aan. Maar in het echt was het niet John die dat deed, maar juiste de cameraman en dat is ook goed te zien, want John liep rond in kleding met lange mouwen, terwijl je juist een blote harige arm / hand in beeld ziet. Oftewel de cameraman (lucky bastard ) is degene die alle vrouwen mocht bekijken en betasten.

Je hoort overigens wel regelmatig de stem van John, die dan iets in het kort zegt over de vrouwen, zoals:

"She is so young", "She is beautiful", "Incredible", "Her skin is so soft", "Such a beautiful breasts, the kind I like", "She is is nice", "There's so many of them", "This is amazing" en "I'm going crazy".

De vrouwen proberen hem te verleiden en als ze al iets zeggen, dan is het meestal "Buy me". Ook probeert hij de landen te raden waar de vrouwen vanaf komen en noemt hij regelmatig landen als Zweden (vanwege de vele blond harige vrouwen), Frankrijk, Duitsland en Jamaica (vanwege de donkere vrouwen).

Het is ook leuk om te zien dat hij eigenlijk geen keuze kan maken en dat kon ik wel goed begrijpen, want de ene vrouw is nog mooier dan de andere vrouw en ze zijn in vrijwel alle smaken en soorten (m.u.v. Aziatische vrouwen) aanwezig en vooral uit West-Europa (film komt natuurlijk ook uit 1972). Zo zie je zeer jonge vrouwen (o.a. de mooie Adele Rein na circa 9 minuten), blondines (o.a. Neola Graef en Deborah Downey), brunettes (o.a. Tracy Handfuss), zwartharige (o.a. de mooie Joyce Mandel die ook best grote hangende borsten had), roodharige (o.a. de mooie Kathie Welch), donkere vrouwen (o.a. Michelle LeGrande met haar mooie borsten en Mia Coco en de laatste naam klinkt ook al exotisch), vrouwen met voorwerpen in de hand (o.a. Michelle Angelo die een appel in haar hand houdt en waarvan het gezicht wat gesluierd is) en natuurlijk ook rondborstige vrouwen (o.a. Uschi Digard die na circa 15 minuten voor het eerst te zien is).

Omdat Uschi Digard natuurlijk de grootste borsten heeft, krijgt zij extra aandacht van de cameraman (raakt haar aan en kust zowel haar navel als tepel). En naderhand (al vrij snel) komt men ook weer terug bij haar, waarbij ze dan gaat liggen, en wordt er o.a. gezegd:

"Oh yes, back to this room.", "Stretch your beautiful body." en "Never seen a woman so beautiful."

De vrouwen zijn meestal ook niet alleen te zien, want meestal zie je ze in een groepje van drie a vier vrouwen bij elkaar. Bij een aantal zijn ook de handen vastgebonden (we zijn immers op een slavenmarkt) met touw of een ketting en een enkele vrouw wordt ook wel eens hardhandig onderhanden genomen door een slavenhandelaar. En in een enkele ruimte zie je ook wat blote manen staan (o.a. in de ruimte waarin ook Uschi Digard te zien is).

De Sjeik (snoept hier en daar ook van de vrouwen, o.a. van Tracy Handfuss) blijft overigens steeds in de buurt van John en verteld hem soms dingen zoals:

"As long as men desire women, and women can be taken, there will be slavery."

"Dutch and often English woman work as secretary, office worker and prostitute"

Hoewel John niet kan kiezen dringt er wel een vrouw bij hem op (die de Sjeik na circa 33 minten voor hem koopt en hem ook van kledingstukken ontdoet, zoals zijn broek en hemd), namelijk de langharige blondine Neola Graef. Zij gaat met hem uiteindelijk in de 52e minuut naar een ruimte met een bed en als ze op het bed liggen zegt zij tegen hem "Alone at last", waarna hij zijn laatste kledingstuk (hij had alleen nog een witte onderbroek aan) uittrekt en zij hem neukt (hij ligt en zij zit op hem). Na circa drie minuten is hij al klaar en lopen we alweer over de slavenmarkt waarbij Neola Graef is achtergebleven.

Wij zijn dan min of meer in de achterbuurten van de slavenmarkt belandt, waarin we vrouwen in een kooi opgesloten zien, waar vrouwen verhandeld worden (de Sjeik koopt er ook nogs twee, één voor hemzelf en één voor John) en waar shows (met dansende vrouwen) opgevoerd worden. En verder zien we ook nog ruimtes waarin vrouwen met elkaar vrijen en vrouwen met mannen vrijen. Na circa de 67 minuten gaan zowel John als de Sjeik weer van bil en John dit keer met een donkere buikdanseres (ik meen Michelle LeGrande) die hem uitkleedt en o.a. tegen hem zegt:

"Buy me. Let me plessure you. You Americans are so good"

De Sjeik gaat overigens met een zwartharige vrouw (ik meen Casey Larrain) van bil, waarbij hij wel de meeste kleren aanhoudt.

En ook dit keer duurt het voor John niet al te lang, want dit keer wordt hij tijdens het neuken (missionaris standje) gestoord door paniekerig geschreeuw van Casey Larrain, die met de Sjeik bezig is. Wat blijkt, de Sjeik wordt alsnog vermoord door een arabier met een mes (steekt hem daarmee in de rug). John gaat kijken wat er aan de hand is en vlucht dan samen met Casey (beiden trekken eerst nog kleren aan) in de woestijn, waarbij ze achterna gezeten worden door de moordenaar (die wilt namelijk afrekenen met de twee getuigen die hem hebben gezien). John schiet de moordenaar dan uiteindelijk dood, waarna hij weer terug gaat naar Amerika. Hij neemt Casey (is ook een Amerikaan en ze smeekt hem om haar mee te nemen en belooft dan voor altijd zijn seksslavin te zijn) ook mee, die dan in Amerika zijn seksslavin wordt (dat zie ook even), en ook hoor je nog even de stem van zijn zeurende vrouw, waarna je nog circa 40 seconden wat volledig naakte vrouwen te zien krijgt (zoals tijdens de opening van de film).

Al met al is dit dus een unieke Actie / Avontuur film (Erotiek is natuurlijk meer op zijn plaats), want ik heb nog nooit zo veel en lang (in circa 66 van de 76 minuten) volledig naakte en semi-naakte vrouwen gezien in een film. Dus kijk je graag naar naakte vrouwen, of ben je een borstenliefhebber (je ziet ze in deze film in alle natuurlijke vormen en maten), of ben je een Uschi Digart-fan (enkele minuten volledig naakt in beeld te zien), dan vind je in deze film zeker iets om van te genieten. Het enige waarbij je niet aan moet denken, is dat al deze vrouwen inmiddels een hoge leeftijd hebben (van ruim in de 60 tot begin 70) en waarschijnlijk zijn er ook al een aantal dood.

Voor mij is dit tevens de laatste film van de Kerstvakantie, want morgen moet ik weer aan het werk. Maar als afsluiter van de vakantie was dit wel de perfecte film voor mij als liefhebber van het genre. En ik kan deze film eigenlijk ook alleen maar belonen met 5,0 sterren en dat natuurlijk vanwege de vele naakte mooie jonge vrouwen (in totaal dus 71 en dat is voor mij een speciaal getal).

P.S. volgens filmproducent Harry Novak waren veel vrouwen in deze film destijds danseresen, strippers, stewardessen van luchtvaartmaatschappijen en serveersters, die voor hun momentje glorie gingen.

Sfeervol was deze jaren 80 Komedie / Horror film zeker (o.a. het autokerkhof en het aanwezige bloot), maar daar is dan eigenlijk ook alles mee gezegd want qua Horror (wel geinige specialeffecten) stelt het bitter weinig voor en de Komedie had vaak een hoog slapstick gehalte waar je van moet houden (wat ik eigenlijk niet doe), zoals de opening van het verhaal met het stelen van de fles drank, waarbij de zwerver in kwestie achterna gezeten wordt door andere zwervers (het enige wat nog ontbrak was het Benny Hill melodietje).

Het verhaal (draait om drank die mensen vooral doet smelten en ook nog om een moord op een vrouw) is gewoon belachelijk en onnozel en vond ik vooral ook flauw en saai. Vooral het eerste uur van het verhaal is saai en daarin gebeurt eigenlijk niet veel noemenswaardig dan dat een paar zwervers smelten als ze een 1 dollar fles "Tenafly Viper" gaan achteroverslaan, die slijter Ed (gespeeld door M. D'Jango Krunch) toevallig heeft gevonden in een krat dat achter een muur in de kelder van zijn drankenwinkel verborgen zat. Dat smelten werd overigens wel leuk in beeld gebracht (zeker de eerste zwerver die smelt in een toilet, zie ook filmposter) met eveneens leuke effecten.

Maar waar ik nog het meeste om moest lachen was een hilarische dialoog tussen politieman
Bill (gespeeld door Bill Chepil) en een vrouw die zich beklaagd bij de politieman, omdat deze niet een gewonde (die een smeltend goedje op zijn gezicht krijgt) man helpt.

Vrouw: Mag ik het woord ? Waarom help je deze man niet en vergeet de regeltjes ?
Politieagent: Dame, wat is het verschil tussen jou en een bandje, behalve dat jij geen stoptoets hebt ?
Vrouw: Jij bent het type flik dat een verkeersovertreding als list gebruikt om te verkrachten
Politieagent: Schat, ik twijfel eraan of je geen lul hebt

De scene in de supermarkt met zwerver Burt (gespeeld door Clarenze Jarmon), die rondloopt met een gasmasker, was ook wel geinig en zeker als hij begint met stelen (o.a. kip) en daar ook nog mee wegkomt.

Na circa een uur wordt het allemaal wat vermakelijker (dan smelten nog meer personen en vooral zwervers en één dikke zwerver zwelt zelfs op als een ballon, waarna hij knapt/ontploft) en komt er ook wat actie in het verhaal die zowel hard als geinig is zoals de scene waarbij iemand zijn penis eraf wordt gesneden (omdat die per ongeluk tegen zwerver Bronson plast) en er daarna mee gegooid en zelfs gevoetbald wordt. Het gevecht tussen politieagent Bill en zwerver Bronson, waarbij de laatste uiteindelijk Bill wurgt en daarna op hem plast, was ook wel aardig en eveneens het einde als men afrekent met de vervelende zwerver Bronson (gespeeld door Vic Noto), die de harde baas is over de zwervers, doordat deze wordt uitgeschakeld met een gasfles, die men gebruikt als een torpedo en waarbij hij dan onthoofd wordt.

De cast bestaat allemaal uit onbekende acteurs en actrices, die men waarschijnlijk zo van de straat heeft geplukt, waar sommigen misschien ook werkten. En dan doel ik op de actrices Jane Arakawa (in de rol van Wendy die zeg maar de secretaresse is van vadsige baas Frank Schnizer op het autokerkhof en die een oogje heeft op de jonge zwerver Kevin en daarbij heeft Bronson een oogje op haar en dat o.a. door zijn Vietnam verleden, waar ook een aantal flashbacks van zijn te zien) en Miriam Zucker (in de rol van dronken vrouw, die het liefje is van maffia baas Nick Duran en die door zwerver Fred wordt meegenomen naar het autokerkhof om ermee te neuken, waarna ze door andere zwervers wordt gepakt en daarna wordt verkracht en vermoord. Ze wordt daarna volledig bloot gevonden door autokerkhof baas Frank Schnizer, die dan de politie inschakelt), waarbij de eerste topless is te zien (als ze stript voor Kevin) en de laatste van top tot teen bloot is te zien (als zwerver Fred met haar wilt neuken. Fred is overigens de oudere broer van Kevin).

Na het einde volgt er overigens nog een komische scene tussen Nick Duran (gespeeld door Tony Darrow) en een portier (gespeeld door James Lorinz), die Nick eerder voor schut heeft gezet bij de politie. Al met al is dit best een flauwe Komedie / Horror film, die wel nog enigszins vermakelijk is vanwege de luchtige sfeer en met circa 90 minuten duurt deze film ook niet al te lang.

Jezus wat een draak van een film en wat heeft Nichola Burley (wel een mooie meid) een vreselijk brits accent. Het verhaal was een 13 in een dozijn verhaal en stelde weinig voor, hetzelfde gelde voor het niveau van de actrices en acteurs. Deze film moet het natuurlijk vooral hebben van het dansen en de muziek en laat dat nu ook nog eens slecht zijn. Ik vond deze film meer passen in het jaren 80/90 tijdperk dan in het huidige, vooral toen ik al die zwarte mannen (The Surge) in een soort uniform zag moest ik denken aan de band "Public Enemy". Dat men deze film in 3D heeft uitgebracht slaat natuurlijk nergens op want meer dan een B film is het niet en wat 3D toevoegt in deze film vraag ik me echt af.

Deze Actie / Misdaad film (Muziek is zeker ook van toepassing, want er zit zeer veel muziek in en dat o.a. geschreven door Stevie Nicks en Jim Steinman) heb ik vroeger in de jaren 80 eens gezien en het enige wat ik me daarvan nog kan herinneren was Willem Dafoe, want die loopt in deze film namelijk rond in een zwarte PVC overall met daaronder niets aan. Het was dus hoog tijd om deze film weer eens te herzien en bovendien kijk ik graag naar pulpfilms uit de jaren 70 en 80 en dit is in wezen ook een typische B-film die zich afspeelt in de jaren 1950-60 en welke up-to-date is gebracht door een opwindende rock-score van gitarist Ry Cooder.

In dit Rock-'n-roll-achtige neo-western verhaal van bekende regisseur Walter Hill (o.a. "The Warriors (1979)", "Southern Comfort (1981)" en "48 Hrs. (1982)"), wordt zangeres Ellen Aim (Diane Lane) ontvoerd door de motorbende "The Bombers", onder leiding van Raven Shaddock (Willem Dafoe). Haar manager en tevens huidige vriend, te weten Billy Fish (Rick Moranis), stuurt "lonesome cowboy" Tom Cody (Michael Paré), die tevens haar vroegere minnaar was, achter de kidnappers aan om haar te bevrijden. Hij trekt samen met Billy Fish erop uit om haar te redden en krijgt daarbij hulp van de vrouw McCoy (Amy Madigan), die uit het leger afkomstig is.

Het eenvoudige verhaal in stripboekstijl (zag er visueel best fraai uit, hoewel ik het soms wat te donker vond) weet best te vermaken en te boeien en bevat ook de nodige "The A-Team" achtige actie (o.a. het beschieten van motorrijders, wiens motoren dan exploderen) waarbij geen doden vallen en is verder ook rijkelijk voorzien van veel Rock-'n-roll muziek en sommige van deze muziek wordt op een leuke manier vertolkt (o.a. tijdens de opening en op het einde) door de mooie Diane Lane (begeleidt door band), waarbij het gelijk opvalt dat zij het niet echt zingt. Zij Playbackt namelijk, want haar nummers werden gezongen door Laurie Sargent, wiens stem inderdaad wat wegheeft van Ellen Foley, die vroeger heeft samengewerkt met Meat Loaf.

De enige band die wel echt optreedt in deze film en dan in een bar, is de Rock-'n-roll band "The Blasters", die op een geweldige manier begeleidt werden door sexy danseres Marine Jahan (volledig in het zwart) en die tijdens het dansen ook een paar keren haar borstjes laat zien (zitten dan wel nog achter een visnet-achtig shirt) aan het publiek en die dan juichen. Het bekendste nummer wat te horen is in deze film is overigens "I Can Dream About You" (stond destijds vrij hoog in de Top 40) van Dan Hartman en dit nummer werd op leuke wijze uitgevoerd door de fictieve band "The Sorels", bestaande uit vier donkere jongens, die ook een rolletje hebben in het verhaal.

Het verhaal draait eigenlijk vooral om een handjevol iconische persoonlijkheden die het leuk deden, te weten hoofdrolspeler Michael Paré als de stoere en dappere Tom Cody die rondloopt in een trenchcoat, Amy Madigan als de bierdrinkende en stoer pratende McCoy die ook haar mannetje staat, Rick Moranis als de bebrilde en netjes geklede manager Rick Moranis, Diane Lane (die destijds 18/19 jaar was) als zangeres Ellen Aim en Willem Dafoe als de haaien-mondige gek Raven Shaddock, die de slechtste bende in de stad leidt en die dus o.a. rondloopt in een in zwarte PVC overall. Op het einde vechten (wat wel zeer voorspelbaar was) hij en Michael Paré tegen elkaar met o.a. hamers.

Verder is het leuk dat Bill Paxton (helaas te vroeg gestorven) een rolletje heeft als barman Clyde en ook is het leuk dat Deborah Van Valkenburgh (speelde namelijk ook mee in "The Warriors (1979)" een rol heeft in deze film als Reva Cody, oftewel de zus van Tom Cody die werkt in een restaurant. En verder zien we ook nog de kleine piepende maar sexy Elizabeth Daily als Baby Doll (een flut rol overigens) en muzikant en acteur Lee Ving in de rol van Greer, die deel uitmaakt van de motorbende "The Bombers".

Hoewel deze Actie / Misdaad film inmiddels wat gedateerd is, is het zeker nog een leuke film om naar te kijken (duurt ook maar 90 minuten) en zeker vanwege de vele Rock-'n-roll muziek die zeer leuk en mooi wordt weergegeven en daarom krijgt hij ook 0,5* hoger dan ik eigenlijk wilde geven.

Raar dat deze aparte film hier eigenlijk maar zo'n matig gemiddelde heeft (tijd om daar iets aan te doen), want ik heb me gewoon prima vermaakt met deze leuke verrassende en tevens vermakelijke Actie / Komedie waarin veel maffe dingen gebeuren, het tempo hoog is en er veel leuke en maffe figuren in meespelen (de meeste daarvan zijn ook nog eens bekend).

De film begint leuk en houdt dit min of meer aan tot het einde. Het verhaal is misschien niet hoogstaand, maar het zit wel heel leuk in elkaar (het weet zeker ook te boeien, verrast steeds met leuke wendingen, zit leuke humor in en er gebeuren gewoon veel leuke dingen) en hetzelfde geldt voor de zeer leuke uitvoering ervan. Dat laatste komt mede door de bekende cast die leuk acteren in deze film en er zichtbaar ook veel plezier in hadden (dat is o.a. te zien bij de aftiteling). Zo heeft o.a. David Hasselhoff een piepkleine rol, maar hij speelt deze geweldig en hij drijft ook weer mooi de zelfspot met hemzelf. Om zijn onderstaande uitspraak heb ik zelfs hard moeten lachen:

"Ooit heb ik een Vietcong kolonel gesodomiseerd met een handgranaat op een steel"

Maar met name de hoofdrolspelers Patrick Wilson (in de rol van "Stretch"), Ed Helms (hoofdzakelijk als een soort van verbeelding van Stretch) en Chris Pine (als de geflipte slechterik Roger Karos) zijn heerlijk opdreef in deze film en zijn zeer leuke persoonlijkheden. De rol van Jessica Alba stelt eerlijk gezegd niet veel voor, maar uiteraard zag ze er wel weer fraai uit (zelfs met bril). De overige cast deed het ook verdienstelijk (o.a. de imponerende reus Matthew Willig).

Deze film is inderdaad zoals "weberanja" het hierboven goed en kort omschrijft een achtbaan vol actie, humor en zelfs een vleugje romantiek. Dit soort films waarin veel maffe dingen gebeuren vind ik altijd wel leuk om te zien en daarom heb ik me er ook prima mee vermaakt vanaf de eerste tot de laatste minuut. De film duurt ook niet echt lang met circa 90 minuten en kijkt mede daarom ook heerlijk weg.

Destijds in de bioscoop gezien. Beetje een standaard film die nergens in uitblinkt. Wel goed gespeeld door Bruce Willis. Dit was tevens mijn eerste film waarin ik Sarah Jessica Parker zag verschijnen. Ik wist toen nog niet zeker of het een man of een vrouw was. Wat een draak is het toch.

Best wel een aardige film, het verhaal is prima en de film boeit ook nog.

Vooral Maggie Gyllenhaal vond ik sterk in deze film, dat ze ook nog uit de kleren ging was mooi meegenomen. Leuk om te zien hoe de personen psychologisch gemanipuleerd worden door de ondervragers, en dat zonder foltering.

Dit was destijds een grote hit maar ik vond het maar shit. Kon er nauwelijks om lachen en het verhaal is zeer flauw.

Hoewel ik Zombie Strippers! nog best leuk vond was dit toch wel complete bagger. Het verhaal is uiteraard belachelijk (ook regelmatig zeer saai) maar zou eigenlijk als functie moeten hebben dat het grappig zou moeten zijn, maar dat is deze film dus totaal niet. De humor is ver te zoeken en tevens beschamend. Maar dat laatste geldt zeker ook voor de rest van de film (de weerwolven zagen er echt belachelijk uit en hadden qua uiterlijk meer weg van een Leprechaun). De cast (best wel een aantal redelijk bekende) was om te huilen zo slecht en van de rol van Robert Englund moet je niet veel voorstellen want hij heeft maar een klein bijrolletje en ook pas in het laatste gedeelte van de film. Het enige wat deze film nog de moeite waard maakt om te kijken zijn de vele fraaie vrouwen waarvan er uiteraard een aantal uit de kleren gaan. Maar dat is dan ook het enige pluspunt van deze film want de rest is gewoon intens triest. Soms een stukje vooruit spoelen is zeker een goed advies.

Vandaag dan uiteindelijk bekeken en eerlijk gezegd had ik dat beter niet kunnen doen. Het verhaal is niet eens zo waardeloos (goed is natuurlijk ook een understatement) maar vooral alle personen in deze film spelen waardeloos want het lijken wel allemaal stuk voor stuk debielen te zijn (o.a. Robert Patrick en natuurlijk Burt Reynolds die er echt belachelijk uitzag). In deze film is Demi Moore nog de meest pientere (alhoewel) en dat zegt eigenlijk al genoeg over deze film. Ik moet wel zeggen dat steeds als ik Demi Moore schaars gekleed zag (uiteraard ook topless) ik moest denken aan Lisa Ann. Demi Moore met neppers zag er overigens niet verkeerd uit in deze film Demi Moore en dat was misschien wel het enige lichtpuntje. Omdat de film ook nog eens behoorlijk lang duurt is het een enorme kwelling om hem uit te kijken want het niveau gedurende de hele film is behoorlijk laag. Zelfs met het verstand op nul zetten of volkomen laveloos deze film bekijken is geen pretje. Hoe haalt men het overigens in hun hoofd om Pandora Peaks een rol (die wel op haar lijf geschreven is) te geven in deze film en dan niet topless te laten zien

Eigenlijk best een flauwe komedie die zich wel nog redelijk wegkijkt. Dat laatste is te danken aan Matt Damon en vooral Greg Kinnear die best leuk speelden. Hoewel dit een echte komedie is heb ik eigenlijk weinig hoeven te lachen (4 letterwoord "mans beste vriend", antwoord "tiet" ). Er zitten een paar leuke momenten maar meer ook niet. De rol van Eva Mendes stelt weliswaar niet veel voor maar ze zag er wel fraai uit. Ach leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

"Fuck yourself there darling. You could do with a little practice."

Vorige week heb ik eerst "The Bitch (1979)" gekeken waarin het draait om Joan Collins en gisteravond dus deze "The Stud" waarin het draait om Oliver Tobias. De film is geschreven door Jackie Collins, oftewel de zus van Joan. Het verhaal speelt zich af rond Kerstmis en Nieuwsjaarsdag, maar van die sfeer is totaal niets te zien. Persoonlijk vond ik "The Bitch" ook beter dan "The Stud", omdat die iets vermakelijker is en er ook meer naaktheid in te zien is.

Ook maakt het niets uit welke film je eerste kijk. Kijk je "The Stud" als eerste, dan maak je alvast kennis met Fontaine Khaled (Joan Collins), die in deze ook een echte "Bitch" is, en het rijke stel Vanessa (Sue Lloyd) en Leonard Grant (Mark Burns), waarbij Vanessa de nymfomane vriendin is van Fontaine. En in deze film zijn beide natuurlijk ook weer naakt te zien.

In "The Stud" is Fontaine Khaled de Londense vrouw van de rijke Arabische zakenman Ben Khaled (Walter Gotell) met dochter Alexandra Khaled (Emma Jacobs). Ze geeft zijn geld uit aan haar nachtclub "Hobo" en haar nogal extravagante feest- en seksleven. Ze huurt een knappe manager, te weten Tony Blake (Oliver Tobias), in om haar club te runnen en haar te bevredigen, maar het is duidelijk dat zijn baanzekerheid afhankelijk is van haar nymfomane eisen. Tony wilt zijn eigen nachtclub beginnen, waarvoor hij geld nodig heeft, en verliest zijn interesse in Fontaine, omdat ze hem maar als een speeltje behandelt, en richt daarom zijn aandacht op Fontaines jonge stiefdochter Alexandra.

Alexandra gebruikt Tony echter om Fontaine terug te pakken, nadat ze een videoband ziet waarop te zien is hoe Fontaine en Tony seks hebben in de privélift van de Khaleds en waarbij Fontaine haar vader dus bedriegt. Fontaine dumpt uiteindelijk Tony twee keren (één keer omdat Tony seksueel faalt, daarbij zegt Fontaine ook mijn openingszin tegen Tony, en één keer omdat Tony achter haar rug om een eigen nachtclub wilt beginnen) en haar man Ben scheidt van haar wegens overspel, nadat hij de videoband heeft gezien.

Ook draait het nog om een kerstuitstapje (of beter gezegd seksuitstapje) van Fontaine in Parijs (waar helemaal niet is gefilmd, want de hele film is opgenomen in Londen), de familie Khaled waaronder Ben, Alexandra en Mrs Khaled (Sarah Lawson), oftewel de moeder van Ben, zakenpartner Ian Thane (Peter Lukas) waarmee Tony een deal wilt sluiten voor zijn nieuwe nachtclub en waarbij Ian voor het geld moet zorgen, en nieuwjaarsavond in nachtclub "Hobo" en dat laatste krijgen we te zien in de laatste circa acht minuten van de film.

"The Stud" is in het eerste uur vrij saai en weet ook nauwelijks te vermaken op wat naaktheid na. De eerste naaktheid (borsten) krijgen we overigens al na circa drie minuten te zien van de destijds 18 jarige Felicity Buirski (als Deborah), als deze met Tony heeft gevreeën en de ochtend erna uit bed stapt en ze zich begint aan te kleden om te vertrekken. Daarna krijgen we het één en ander over Tony te weten en na circa 10 minuten verschijnt dan Joan Collins voor het eerst in beeld, met wie Tony dan nog geen minuut later gaat vrijen in de privélift van de Khaleds en waarin zich ook een camera bevindt, die er opnames van maakt gedaan door Fontaine (ze kijkt ook regelmatig tijdens het vrijen bewust in de camera). En tijdens dit vrijen krijgen we natuurlijk ook de borsten van Joan Collins voor het eerst te zien na circa 11 minuten.

Daarna bevinden we ons in de nachtclub "Hobo" en krijgen we minuten lang een liveoptreden te zien van de Britse soulband "The Real Thing" met het disconummer "Let's go disco" en in de disco maken we dan ook kennis met Ian, Vanessa en de donkere vrouw Molly (Minah Bird), waarna Fontaine met Tony gaat dansen en we dan het disconummer "Every 1’s a Winner" van de Britse discoband "Hot Chocolate" te horen krijgen en ook het nummer "I'm Not In Love" van de Britse rockgroep "10cc".

Het hele gebeuren in de disco duurde best lang (te lang), waarna we na circa 26 minuten Fontaine en Vanessa in beeld te zien krijgen, die een massage krijgen in massagesalon en waarbij ze het hebben over het kerstuitstapje naar Parijs, waarbij Vanessa dan Tony als kerstcadeau krijgt van Fontaine. Op een gegeven moment zegt masseur Sandro (Howard Nelson) dan tegen Fontaine:

"Do I hurt you madam'?"

Waarop Fontaine dan zegt:

"I realized Sandro that this is not your intention, but you're getting me excited. It's all right Sandro,
just bring me the phone."

Tijdens de massage krijgen we ook af en toe een glimp van Joan Collins borsten en billen te zien (ze ligt wel de hele tijd op haar buik). Als Sandro haar dan de telefoon brengt, belt ze met Tony en hem zien we dan na circa 28 minuten in bed liggen samen met Molly (met wie hij gevreeën heeft) en daarbij zien we dan ook de borstjes van Minah Bird. Molly lacht na het telefoongesprek Tony uit (omdat ze dan weet dat Tony Fontaines speeltje is) en begint zich aan te kleden om te vertrekken (omdat Fontaine namelijk over tien minuten komt voor seks) en zegt ook lachend tegen Tony:

"Hey, you do this for a living huh? Oh, well, I got one for free from a real professional. Do I have to fill in
a form or something, for your income tax?"

Daarna kijkt Vanessa samen met Fontaine naar de opnames in de lift en zegt Vanessa op een gegeven moment ook:

"When are you going to arrange him for me?"

Waarop Fontaine zegt:

"Maybe I'll give him to you for Christmas."

Na circa 37 minuten belanden we weer in nachtclub "Hobo", waarbij we dan het nummer "Love Is Like Oxygen" van de Britse glamrockband "The Sweet" te horen krijgen en dan maken we ook kennis met Alexandra en Ben en de laatste zien we van te voren ook al samen in een auto met Fontaine. Als Tony dan Alexandra ziet, heeft hij gelijk belangstelling voor haar en andersom is dat ook. Alexandra heeft ook een vriendin bij zich, te weten Maddy (Natalie Ogle), en zij hoort op het toilet Fontaine samen met Vanessa praten over Tony en Ben (hoe Fontaine hem misbruikt) en het uitstapje naar Parijs.

Thuis ziet Alexandra de video-opnames van Fontaine en Tony in de lift en vertelt Maddy tegen haar wat ze gehoord heeft op het toilet. En terwijl Alexandra het aanhoort, kleedt ze zich om en daarbij krijgen we dan na circa 48 minuten de borstjes van Emma Jacobs te zien. Als Alexandra dan Tony gaat opzoeken in nachtclub "Hobo", vertrekken ze niet veel later naar de woning van Tony, waar ze dan met elkaar gaan vrijen en we wederom na circa 51 minuten de borstjes en een tepel (waaraan Tony zuigt) van Emma Jacobs te zien krijgen.

Na circa 60 minuten wordt het allemaal wat vermakelijker in de film, als Tony naar het vliegveld wordt gebracht (en hij peppillen meekrijgt) om te vliegen naar Parijs. Daar komt hij aan na circa 61 minuten en wordt hij opgepikt door Fontaine in een auto, waarbij ze een bontjas draagt. Als ze die dan opent, heeft ze daaronder alleen zwarte lingerie aan en maakt ze een vluggertje met hem op de achterbank. Daarna komen ze aan in het luxehuis van Vanessa en Leonard, welke o.a. voorzien is van een binnenhuis vijver en zwembad en ook zijn er nog twee andere mannen aanwezig, te weten Kamara (Milo Sperber) en Pierre (David Stone), waarover Fontaine zegt:

"Kamara makes a fortune painting by numbers and Pierre helps them spend it."

Na een etentje gaan ze daarna zwemmen in het zwembad en daar komen we in eerste instantie na circa 65 minuten twee naakte vrouwen tegen, te weten Susie Silvey en Pat Astley, die samen met elkaar plezier hebben en daarna vertrekken (althans dat wordt gezegd). Daarna zien we Vanessa, Leonard en Fontaine in het zwembad, waarbij Fontaine topless op een schommel boven het zwembad staat met alleen nog een zwart slipje en panty's aan. Ze roepen dan op Tony, die dan de peppillen inneemt, waarna Fontaine en Vanessa hem in het zwembad gooien en ze dan met zijn alleen een soort van orgie hebben en waarbij iedereen het met elkaar doet en Leonard ook met Tony die helemaal van de wereld is vanwege de peppillen en die ook het zwembad snel verlaat als hij ontdekt dat Leonard met hem bezig is.

Daarna ziet na circa 71 minuten Ben ook de gemaakte video-opnames in de lift en belt hij met zijn advocaat om van Fontaine te scheiden en Fontaine dumpt op zijn buurt in Parijs Tony en zegt o.a. tegen hem:

"Vanessa was disappointed in your performance too or rather than the lack of it, especially after the rave reviews I gave you."

Na circa 74 minuten bevinden we ons weer in Londen en gaat het van kwaad naar erger voor Tony. Want hij wordt ook gedumpt en vernedert door Alexandra en op nieuwsjaaravond in nachtclub "Hobo" wordt hij ook nog door Fontaine ontslagen uit de nachtclub en dit mede dankzij zakenpartner Ian, die samenspant met Fontaine. Hierdoor wordt Tony boos op Ian en slaat hij hem op het toilet, waarna Tony uit de nachtclub wordt gezet. Ook Fontaine komt er niet goed vanaf, want als ze thuis na het uitstapje in Parijs met cadeaus aankomt, wacht de advocaat (Jeremy Child) van Ben haar op, die tegen haar zegt als Fontaine zegt "Who the hell are you?":

"My name is Rupert Scott, Mrs. Khaled. I work for your husband in a legal capacity. He asked me to give you this. Your husband has instructed me to inform you that he's taking divorce proceedings against
you at the earliest possible opportunity in the New Year. Also that your clothes and effects have been removed from this property and placed for your convenience in a suite at the Connel hotel all reasonable care was taken. Further that as from midnight tonight, this property reverts to the holding company and all the keys and locks will therefore be changed. A notice has also been promulgated to the effect that your husband is no longer responsible for any debts incurred by you in his name.".

Fontaine zegt dan "My God" en begint ook te huilen.

In de laatste minuut zien we Tony de nachtclub uitlopen en horen we op de achtergrond de mensen in de nachtclub de klok aftellen en is het nieuwjaar (en welke geen gelukkig nieuwjaar is voor Tony en Fontaine) en is de film na circa 94 minuten afgelopen.

De cast deed het opzicht verdienstelijk en vooral beide hoofdrolspelers Oliver Tobias (als Tony Blake) en Joan Collins (als Fontaine Khaled), waarbij de laatste de rol van "Bitch" leuk speelde en ze is ook een aantal keren naakt te zien en vooral als ze op de schommel staat boven het zwembad staat. Joan Collins is ook het meest naakt te zien in deze film, maar wel veel minder dan in "The Bitch". Qua naaktheid valt het sowieso wat tegen in "The Stud", want buiten Joan Collins, zien we enkel nog wat beperkte naaktheid van andere vrouwen zoals Felicity Buirski (die alleen tijdens de opening te zien is), Minah Bird, Emma Jacobs en Sue Lloyd.

Qua muziek is "The Stud" wel beter vertegenwoordigd dan "The Bitch", want zo krijgen we een live optreden te zien in nachtclub "Hobo", waar we ook nog een paar keren andere bekendere disconummers langdurig te horen krijgen. En verder krijgen we buiten de al eerder genoemde disconummers, ook nog het disconummer "Car Wash" van de Amerikaanse R&B-groep "Rose Royce" te horen.

Al met al is "The Stud" een matige Drama / Romantiek / Erotiek film en zeker het eerste uur is aan de saaie kant. Het laatste halfuur vergoedt nog het één en ander qua erotiek, naaktheid en drama.

Jezus, wat een gedrocht van een oubollige Komedie / Horror film (inderdaad een soort voorloper van de "Scream" films in combinatie met de "Scary Movie" films, maar dan veel slechter) is dit, welke draait om een hijgende moordenaar, waarvan je alleen steeds zijn continue irritante gehijg (hing mij al na een paar minuten de strot uit) hoort en tevens alleen zijn laarzen en groene handschoenen (een soort van afwashandschoenen) ziet.

Het verhaal is gewoon niet leuk, grappig (ik heb in ieder geval nergens om moeten lachen) of spannend en de uitvoering (inclusief de 13 moorden) van het verhaal is gewoon heel slecht en dat inclusief de meeste belachelijke dialogen in deze film zoals:

Tobi: Wie kan achter die moorden zitten ? Hardi: Geen idee. Kan iedereen zijn. Tobi: Het kan niet iedereen zijn, het moet iemand zijn. Hardi: Natuurlijk is het iemand, maar iemand kan iedereen zijn. Tobi: Wij hebben het niet gedaan, Ja ? Hardi: Inderdaad. Tobi: Dan kan je niet iedereen zeggen, wij horen bij iedereen. Hardi: Maar wij zijn ook iemand

Wat ook heel slecht en flauw is, is het belachelijke einde. Op het einde lijkt hoofdrolspeelster Tobi (gespeeld door Kristen Ritter) het maar allemaal gedroomd te hebben, maar daarna blijkt haar vriendje Hardi (gespeeld door Matthew Goldsby) achter de hijgende moordenaar te zitten en vermoord hij haar, waarna we ook nog even een soort van "Carrie (1976)" einde krijgen en dan doel ik op de laatste minuut van die film.

Als er nu tenminste nog wat bloot in had gezetten, dan had ik me misschien nog een heel kleine beetje vermaakt met deze film, maar zelfs dat zit er dus niet in (terwijl het wel makkelijk gekund had). Echt erg is het ook niet want eerlijk gezegd zaten er ook geen echte mooie vrouwen in deze film. Net zoals de hele film gewoon slecht is van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 80 minuten, maar door regelmatig vooruit te spoelen, waar je niet aan ontkomt of je moet al een heel slechte film smaak hebben , heb ik hem in circa 30 minuten gezien) geldt dat ook voor de onbekende cast, waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Gelukkig hebben de meeste acteurs en actrices in deze film, daarna nauwelijks meer in andere films gespeeld (o.a. van toepassing op hoofdrolspelers Kristen Ritter en Matthew Goldsby) en dat is maar goed ook. Dat geldt overigens ook voor regisseur Mickey Rose, die alleen maar deze film op zijn naam heeft staan.

Al met al gewoon een hele slechte begin jaren 80 Komedie / Horror film die ik niemand kan aanbevelen (hebben gelukkig ook maar weinigen gezien) en omdat er werkelijk niets leuk is aan deze film (op de filmposter na), krijgt hij van mij ook het laagste punt wat je maar kan geven, namelijk een dikverdiende 0.5.

Blijft een heerlijk film. Nadat ik de titel de afgelopen dagen zag voorbijkomen hier heb ik hem nog eens bekeken. Ik moet zeggen dat de film me nog zelfs beter is bevallen dan de laatste keer. Het verhaal is gewoon heel leuk en goed verfilmd en de komische momenten (best vaak inkt zwart ) zijn eigenlijk continue aanwezig. Ook het einde is ijzersterk waarbij Amélie aan haar bazen gaat vertellen dat ze tot haar spijt haar contract niet meer kan laten verlengen. De verschillende reacties van de bazen zijn gewoon geweldig.

Dat de film zo goed is ligt natuurlijk vooral aan de cast. Sylvie Testud schittert als Amélie maar ook de fraaie Kaori Tsuji als Fubuki welke door Amélie wordt bewondert maar tevens haar grootse vijand is en ook haar ondergang betekent speelt ijzer sterk. Niet meer meer normaal welke ondankbare taken Amélie onder haar maar ook onder Monsieur Saito (ook prima gespeeld door Tarô Suwa) moest uitvoeren. Hoewel de zwaarlijvige Bison Katayama niet echt een grote rol heeft speelt hij wel geweldig de rol van Monsieur Omochi (zeer irritante baas). Geweldig toen hij zich zat te bescheuren om de opmerking van Amélie m.b.t. de chocolade. Ook de scene "no paper no paper" met hem was geweldig maar wel super vernederend (was best triest en zielig).

Omdat de film me weer zo goed is bevallen en ik eigenlijk ook bepaalde situaties herkende in het echte leven geef ik de film een vol punt erbij. Dit is gewoon een prima zwarte komedie.

Qua beelden en decors zag het er allemaal indrukwekkend uit en de gevechtsscènes zagen er ook goed uit maar het verhaal is zeer pover en weet nergens te boeien of te overtuigen. Wel leuk om David Carradine nog eens te zien in waarschijnlijk één van zijn laatste rollen. Maar al met al kijkt deze film zich wel lekker weg en neem je het povere verhaal op de kop toe.

Tijdens de kerstvakantie ben ik vooral films aan het kijken die al een tijdje bij mij op de plank liggen (waaronder "Avengement (2019)" en "Mad Heidi (2022)") en "Subconscious Cruelty" is daar ook eentje van. Deze Horror / Experimenteel film wilde ik eigenlijk kijken tijdens de afgelopen "Horrorfilm Challenge" (werd toen ook eventjes genoemd door John Milton), maar daar kwam toen niets van terecht, ondanks dat ik hem wel al had gepindakaasd.

"Subconscious Cruelty" staat bekend als een zeer brute surrealistische nachtmerrie en is niet geschikt voor iedereen (vanwege de vele ongemakkelijke beelden) en valt ook niet makkelijk te bekijken ondanks dat de nachtmerrie slechts 77e minuten duurt (mijn nachtmerries duren soms zelfs langer ). Er is ook geen verhaallijn om je aan vast te houden en dus wordt je meteen halsoverkop in deze nachtmerrierit gegooid. Overigens niet meteen, want je krijgt eerst nog wat vage zwart / wit beelden (o.a. van een stad) te zien, voorzien van een inleidende tekst, waarna de film na twee minuten begint.

De film bestaat uit vijf fragmenten, variërend van vijf minuten in lengte tot ongeveer 35 minuten. Ze sluiten wel enigszins op elkaar aan (in ieder geval qua thematiek) maar zouden het als kortfilm ook goed doen. De vijf fragmenten zijn:

1e "Ovarian Eyeball", waarin een naakte vrouw met een scherp mes gesneden wordt;
2e "Human Larvae", waarin een gestoorde broer zijn zwangere zus haat;
3e "Rebirth", waarin een groep naakte mensen seks heeft met de aarde;
4e "Right Brain", waarin religieuze symboliek geassocieerd wordt met bloedvergieten en seks;
5e "Martyrdom", waarin eveneens religieuze symboliek geassocieerd wordt met bloedvergieten en seks.

1e "Ovarian Eyeball" (duurt 5 minuten en krijgt 2,0* van mij):

Het eerste fragment (o.a. opgenomen met een rood en groen filter) opent met wat vage beelden van stoelen, deuren en oplichtende hersenen (linker- en rechterzijde), waarna we na circa twee minuten een mooie volledig naakte liggende vrouw (Sophie Lauzière) op een plateau in beeld te zien krijgen. De camera beweegt dan ook van boven over haar hele lichaam heen, zodat we alles te zien krijgen.

Daarna verschijnt er een vrouwenhand (met mooie rode nagels) die het lichaam betast (o.a. het hoofd) en de hand gaat ook eventjes tussen de benen, waarna we een ietwat natte vinger te zien krijgen. Daarna pakt de vrouwenhand (in dit geval twee) een rode doek en legt deze over het gezicht van de vrouw, waarna de vrouwenhand een scalpeermes pakt en ermee over haar lichaam beweegt tot aan de bovenkant van de schaamstreek, waar het dan in de buik een opening begint te snijden. De hand gaat dan via de opening in de buik en haalt er een oogbol uit?

Veel stelt dit fragment niet voor en de betekenis ervan ontgaat me ook, maar omdat de mooie Sophie Lauzière de hele tijd volledig naakt te zien is, is dit fragment nog enigszins vermakelijk.


2e "Human Larvae" (duurt 35 minuten en krijgt 3,0* van mij):

Dit 2e fragment (o.a. opgenomen met een blauw en rood filter) begint met een jonge man, te weten "Brother" (Ivaylo Founev), die stiekem door een deur zit te kijken en die over recente gebeurtenissen vertelt. Hij onthult dat hij geobsedeerd is door zijn zus, oftewel "Sister" (Brea Asher), met wie hij samenwoont en die hij haat (vanwege haar schoonheid en omdat hij altijd gepest werd vanwege zijn uiterlijk en manier van doen) en die net zwanger is geworden van haar vriend, oftewel "Lover" (Eric Levasseur). Vanwege de gave die ze nu heeft, houdt hij nu opeens van haar.

Terwijl hij stiekem door de deur ziet hoe het stel seks heeft, masturbeert hij kijkend achter de deur. Hij zegt dat hij zich sterk tot haar aangetrokken voelt (hij wilt ook graag de liefde met haar bedrijven) en dat sperma (wat we ook op zijn hand zien als hij klaarkomt) een soort scheppingsgeschenk is, terwijl vrouwelijke menstruatie (wat we ook erg bloederig te zien krijgen via een nachtmerrie van hem) een slechte grap is.

De broer begint psychotische trekjes te vertonen, als hij zegt dat de zwangerschap van zijn zus hem minder enthousiast over haar begint te maken (hij vindt haar dan ook een verdomde hoer en slet) en dat hij besluit om de ultieme horror en pijn te veroorzaken in de schepping van de mens, namelijk de dood tijdens het scheppingsproces. Tijdens de geboorte helpt de broer haar bij het krijgen van haar kind en zegt hij:

"Het kind, man of vrouw, heeft totale lichaamsseks met zijn moeder en het drong verder in haar opening en lichaam door dan welke penis ooit zou kunnen gaan."

En zodra het kind, een jongen, geboren is (we zien dan ook expliciet de geboorte van de baby uit de vagina), snijdt hij de keel door met een stanleymes en houdt hij de dode baby voor haar gezicht, zodat bloed tot haar schrik op haar gezicht terechtkomt. Ook zegt hij:

"De navelstreng bungelt als een dode slang bovenop de met bloed doordrenkte borsten van de vrouw."

Ook bijt hij in de navelstreng en duwt hij de navelstreng terug in haar nog steeds hevig bloedende vagina en zegt hij:

"Het uiteinde van het vleessnoer steekt iets naar buiten. Het lijkt erop dat ze een kleine, bloedige penis heeft gekregen. De dikte van een paar rietjes."

De zus bloedt uiteindelijk dood en de broer besluit om een altaar te maken voor het kind, die hij verpakt in mooi papier en touw, boven het aanrecht, en hij zegt daarover:

"Het ruikt en trekt insecten aan... pest. Maar ik vind dit op zichzelf al prachtig."

Oftewel hij laat het kind gewoon rotten. Later onthult hij dat hij het dode lichaam van zijn zus op zijn plaats heeft laten liggen, namelijk op bed, en dat hij soms naast haar slaapt. Het verhaal eindigt met de verteller die zegt dat de broer zelfs necrofilie probeerde uit te voeren op zijn zus en daarover wordt dan gezegd:

"Slechts één keer heb ik geprobeerd er de liefde mee te bedrijven. En toen ik mezelf in haar rottende kloof liet glijden, was het zo koud en onaangenaam. Ik besefte toen dat zo’n daad nooit voor mij bedoeld was.".

Het fragment eindigt dan met de poëtische worden:

"Ik zal altijd in de buurt van de dood zijn, niet van het leven. Het zou nooit werken, wie het ook was. Op een dag zou het altijd dood zijn. Wees altijd dood."

Dit fragment is behoorlijk bloederig en behoorlijk verontrustend en omdat de mooie Brea Asher regelmatig naakt te zien is (o.a. een close-up van haar vagina en de geboorte van het kind uit haar vagina), heb ik me er nog aardig mee vermaakt.


3e "Rebirth" (duurt 7 minuten en krijgt 0,5* van mij):

Het 3e fragment speelt zich af op een met gras begroeide vlakte, waarop zes naakte mensen (zowel mannen als vrouwen en één van de mannen, te weten Mitch Davis, is de filmproducent) orgastisch kronkelen over de grond. Terwijl hun handen in de grond graven, sijpelt er iets eruit dat lijkt op bloed. Ook stroomt er bloed van een afgebroken boomtak naar één van hen (een vrouw). De vrouw doet met haar mond een aantal zeer suggestieve dingen met de boomtak en een man zuigt aan een mes dat een vrouw in haar kruis houdt. Daarna is het avond en zien we wat natuurbeelden en is het fragment gelukkig afgelopen.

Dit fragment vond ik volkomen belachelijk (er zit ook geen plot in) en kan je beter ook overslaan en bestaat alleen maar uit idiote dingen (zoals mannen die met de grond neuken). De vrouwen zijn best aantrekkelijk, maar niet zo erg dat ik voor ze aan een mes zou zuigen. De betekenis van dit fragment ontging me volledig, moet het kunst voorstellen?, en gelukkig duurde het maar 7 minuten.


4e "Right Brain" (duurt 17 minuten en krijgt 2,5* van mij).

Het 4e fragment begint met een zakenman (Christopher Piggins) die koffie drinkt in een café en dan naar het werk gaat (dan krijgen we ook Heavy metal muziek te horen) en daarna naar huis gaat. Thuis is de door geloof gedreven man (hij draagt o.a. een kruisbeeld) geobsedeerd naar het kijken naar pornografische video's (dan krijgen we ook veel pornobeelden te zien, waaronder penetratieshots met zowel één als twee penissen), waarop hij zittend in een stoel masturbeert en als hij klaar is, of beter gezegd klaarkomt (dan zien we ook sperma op zijn hand, geld, daar veegt hij het namelijk mee af, en op de televisie), gaat hij slapen.

Tijdens het slapen wordt hij geplaagd door gruwelijke nachtmerries (daarin wordt o.a. gezegd "Wij komen voor uw rechterhand" ) over het verminken van zijn penis. Zo zien we een nachtmerrie waarin zijn penis door verschillende haken wordt verscheurd. Een vrouwenhand verschijnt dan en masturbeert de verscheurde penis tot hij klaarkomt en bloed spuit. Als hij wakker is, smelt hij zijn kruisbeeld met een aansteker en giet hij de inhoud ervan in een spuit en injecteert het dan in zijn voorhoofd en sterft vermoedelijk.

Dit vond ik ook best een apart fragment die met religieuze symboliek te maken heeft (wederom ontgaat me de betekenis ervan) en de scène met de haken in de penis deed me denken aan de "Hellraiser" films.


5e "Martyrdom" (duurt 10 minuten en krijgt 2,5* van mij):

Het 5e en laatste fragment begint ergens in een stad (waarschijnlijk dezelfde stad als tijdens de inleiding van de film) en zien we een naakte bloedende man (Eric Pettigrew) buiten voor een gesloten kerk zitten die op Jezus lijkt (inclusief een doornenkroon op zijn hoofd) en die huilt en smeekt. De deuren van de kerk gaan dan open, waarna hij de kerk binnengesleept wordt door drie naakte demonische vrouwen (Martine Viale, Mylene Giasson en Sameera Hanif) die hem martelen (ze likken ook aan zijn verwondingen), verslinden en levend opeten (ze stoppen dan ook lichaamsdelen in zijn mond) en ze gebruiken hem ook als seksspeeltjes (zo plast een vrouw op hem en heeft een vrouw seks met zijn darmen).

Daarna zien we nog wat vage beelden van een naakte man in een waterval en ook zien we nog eventjes de man uit het 4e fragment in bed slapen. Ook blijkt Jezus ongeschonden te zijn, waarna zwarte handschoenen zijn ogen indrukken. Het fragment eindigt min of meer met Jezus die met een stok door de anus wordt gespietst, waarna het beeldscherm rood wordt en de film na 77 minuten is afgelopen.

Dit fragment sloeg ook eigenlijk nergens op, maar de vele gruwelijke beelden waarbij Jezus wordt verslonden, de vele naaktheid van de drie naakte demonische vrouwen en de aparte seks, maken het nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en het duurt ook maar 10 minuten. Dat het fragment problemen met het christendom aan de orde stelt is wel duidelijk, maar wat precies?

Conclusie:

Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik naar gekeken heb, regisseur Karim Hussain heeft met "Subconscious Cruelty" wel de grenzen van het toelaatbare opgezocht. Om even een korte samenvatting te geven, er wordt een pasgeboren kind gedood, er wordt gemasturbeerd tot het walgelijke aan toe en Jezus wordt opgegeten door drie naakte vrouwen. De hele film heeft een ontzettend smerige uitstraling en slaagt er dan ook erg goed in om walging over te brengen op de kijker.

Ik hou opzicht wel van walgelijke films (ik heb er ook best veel gezien en zeker ook ergere dan "Subconscious Cruelty", maar ik heb nog nooit een scène met Jezus gezien waarop geplast wordt (wordt ook gewoon expliciet getoond door een hurkende vrouw) en waar een vrouw seks met zijn darmen (die ze wrijft tussen haar benen) heeft.

Over de cast valt eigenlijk weinig zinnigs te zeggen en ze hebben ook geen dialogen (ze praten ook met niemand). Het enige wat je hoort is de stem van twee vertellers tijdens het tweede fragment en het vierde fragment. Wel zijn de vrouwen best mooi om naar te kijken en zeker wat betreft Sophie Lauzière en Brea Asher, die ook mooie lichamen en borsten hebben.

Al met al is "Subconscious Cruelty" best een aparte Horror / Experimenteel film die zich niet makkelijk laat bekijken, aangezien geweld, bloed, bloedvergieten en seks in overvloed aanwezig zijn en vaak samenkomen. De film is ook niet altijd even boeiend en op bepaalde momenten zelfs saai. Het beste fragment vond ik het tweede fragment (dat is ook het meest zieke fragment en duurt ook het langst) en het slechtste het derde fragment, welke volkomen belachelijk was. Als ik de punten van de vijf fragmenten bij elkaar optel en deel door vijf, kom ik uit op een gemiddelde van 2,1* en dus krijgt de film van mij 2,5* (ik rond het naar boven af).

Best wel een verrassend leuke en ook goede thriller. Het verhaal vond ik zeer goed gevonden en was ook boeiend van de eerste tot de laatste minuut. De opbouw van de film vond ik ook goed en de climax (ook best verrassend) wordt uitstekend bewaard tot het einde. Het einde was overigens prima. De cast deed het best leuk, ik had nooit eerder van ze gehoord maar ze deden het goed en dan vooral Tom Cavanagh, Katherine Cunningham-Eves (die er ook zeer mooi uitzag) en Lawrence Hilton-Jacobs. De laatste speelde de rol van Mandingo zeer goed en vooral op het einde was het echt genieten geblazen met hem. Al met al best een verrassend leuke thriller die je ook aan het denken zet.

P.S. er zitten soms ook best wat grove momenten in een daarom zal deze film waarschijnlijk betiteld staan als een "Horror".

"Pretty girls should always smile!"

Afgelopen vrijdagavond ben ik aan deze Drama / Horror film begonnen en omdat ik na circa 90 minuten inslaap ben gevallen (kwam overigens niet door de film), heb ik de rest op zaterdagavond gekeken. "The Substance" is een gore, spectaculaire fabel over onhaalbare schoonheidsidealen en zelfhaat. "The Substance" is verre van perfect, maar onder geen beding te missen. Wel een waarschuwing vooraf, want de film vereist een sterke maag.

Regisseuse Coralie Fargeat (van o.a. de Actie / Thriller film "Revenge (2017)") vertelt de donkerst denkbare variant op een "Assepoester" verhaal, doordrongen van maatschappelijke issues als seksisme en de absurde druk op vrouwen om eeuwig jong en begeerlijk te blijven. Hoofdpersonage Elisabeth Sparkle (Demi Moore, zeer sterk gecast) is een actrice op haar retour. Naar haar ster op de Hollywood Walk of Fame kijkt al lang niemand meer om, en ook op het kleine scherm (ik heb sinds twee weken een groter scherm ) wil nu niemand haar nog zien, zo maakt de ranzige televisie-baas Harvey (een onvergetelijk scampi kauwende Dennis Quaid) dat haar op haar vijftigste verjaardag duidelijk.

Elisabeths eigenwaarde ligt aan diggelen, maar een geheimzinnig medicijn brengt redding: wanneer ze zichzelf inspuit met “the substance” wordt uit haar verouderende lichaam een nieuwe, glimmend jonge vrouw geboren, te weten Sue (Margaret Qualley). De regels zijn helder: de ene week mag Sue op veroveringstocht in de buitenwereld, maar daarna verandert de koets weer in een pompoen, en moet Elisabeth een week lang zichzelf zijn. Anders dreigt het gruwelijk mis te lopen. Dat doet het natuurlijk ook, met alle wansmakelijke gevolgen (voor de lichamen van beiden) van dien.

Ondanks dat "The Substance" misschien iets te lang duurt (120 minuten zou lang genoeg zijn geweest), weet de film wel van de eerste tot de laatste minuut te boeien en te vermaken en het is ook een genot om naar de 61-jarige Demi Moore (die in bloedvorm is in deze film), die inmiddels 62 jaar is, te kijken en ze is ook nog eens van top tot teen naakt te bewonderen en hetzelfde geldt min of meer voor Margaret Qualley. En uiteraard is het genieten van de heerlijke mix van body horror (geweldig in beeld gebracht), gore (o.a. het uitrekken van tanden), satire en feministisch traktaat, die vooruit gestuwd wordt door de pompende soundtrack van de Britse componist Benjamin Stefanski (beter bekend onder zijn artiestennaam Raffertie). Ook wordt alles zeer kleurrijk in beeld gebracht (met een uitgekiend gebruik van kleur en licht) en dat was ook een genot om op nieuwe OLED televisie te zien.

De film toont de vicieuze cirkel van jezelf “verbeteren” in ultieme vorm (dat veel vrouwen zichzelf aandoen onder druk van de objectiverende en mannelijke blik die nog steeds de maatschappij domineert en die Coralie Fargeat weerspiegelt door haar camera fetisjistisch op Qualley's billen te richten) en de link met plastische chirurgie, botox, enzovoort, is snel gelegd. Het vertrekpunt van "The Substance" is zo goed dat je zou willen dat de film niet alleen steeds verder, maar ook steeds dieper zou gaan. Helaas gebeurt dat niet en ook valt de film in herhaling en wordt er gekozen voor sensatie (vooral op het einde met het bloed en de zaal, welke me deed denken aan de horrorfilm "Carrie (1976)").

Demi Moore en Margaret Qualley dragen deze film volledig, Dennis Quaid heeft eigenlijk maar een kleine rol, maar in de scènes waarin hij te zien is steelt hij wel de show (zo is schitterend om te zien hoe hij in close-up al urinerend en bellend tegelijk in de camera schreeuwt), en beiden zijn ook nog eens mooie vrouwen om naar te kijken en dat ook nog eens met verschillende leeftijden. Er zit namelijk circa 30 jaar leeftijdsverschil tussen beiden en dat is ook goed te zien in deze film. Zo is het is bij Demi Moore allemaal niet strak meer en dat is o.a. te zien als ze naakt in badkamer voor een spiegel haar lichaam zit te bekijken (ik weet wel natuurlijk niet of dat het haar echte lichaam is, of dat ze het was gemanipuleerd hebben voor de film).

Over spiegel gesproken, in een onvergetelijke scène waar Elisabeth op date wil vertrekken, maar telkens opnieuw voor de spiegel blijft hangen om nog iets aan haar make-up te veranderen, was een sterke scène van Demi Moore. De zelfhaat die op dat moment uit haar ogen bliksemt, raakt tot op het bot. Het ultieme bewijs dat Demi Moore geen jongere versie van zichzelf nodig heeft om op haar 61e opnieuw een enorme filmster te worden. Op het einde waar Elisabeth en Sue samen in de badkamer op de wereld gezet worden als een soort van "Toxic Avenger" persoon, was schitterend om te zien.

"The Substance" is veel om te verwerken en biedt genoeg stof voor discussie achteraf. Op het gebied van creativiteit en originaliteit scoort de film hoog, wat het moeilijk maakt om het geheel te beoordelen. Het grootste deel zit fantastisch in elkaar, maar het laatste stuk is zo controversieel dat het de film voor veel kijkers zal maken of breken. Toch kun je met zekerheid zeggen dat je waarschijnlijk nog nooit eerder een film zoals "The Substance" hebt gezien.

Zelfde verhaal als het eerste maar dan wat minder. Er zitten een paar leuke scenes in en dat is het dan ook. Treat Williams deed het overigens aardig als vervanger van Tom Berenger.

Jaren 90 pulp en gewoon een clichématig filmpje waaraan men nog effen wilde verdienen. De eerste twee delen van de Substitute waren nog redelijk amusant maar dit is gewoon een trieste bedoeling met een zeer flauw verhaal die ook Treat Williams niet kan redden. Treat Williams als een soort actieheld is sowieso best belachelijk. Snel vergeten deze troep.

Leuk voor eens gezien te hebben maar meer ook niet. Vond het allemaal redelijk voorspelbaar. Verhaal is best aardig en er zit ook soms humor in, maar het is niet echt boeiend en na een uur hunker je naar het einde van deze film.