Opinions

Leuke film met goede rollen van Nicole Kidman, Matthew Broderick, Bette Midler en Jon Lovitz. Het verhaal is misschien niet super maar wel origineel en keek zich ook lekker weg.

Persoonlijk vond ik de film "jOBS (2013)" leuker, vermakelijker en interessanter (m.b.t. de geschiedenis van Apple) dan deze Drama film over Steve Jobs, welke gaat over drie belangrijke Apple/Next (Apple Macintosh in 1984, NeXT in 1988 en Apple iMac in 1998) productpresentaties en dan achter de schermen, vlak voordat de productpresentaties gaan beginnen (van de productpresentaties zelf, zie je buiten een volle opgewonden zaal, weinig tot niets). Daarbij wordt hij geconfronteerd met verschillende problemen en personen, waaronder computeringenieur Steve Wozniak, marketingverantwoordelijke Joanna Hoffman, softwareontwikkelaar Andy Herzfeld, Apple-directeur John Sculley, zijn ex-vriendin Chrisann Brennan en hun dochter Lisa.

Het verhaal in deze uitvoering weet ondanks dat er eigenlijk alleen heel veel gepraat (gelukkig wel aardig wat interessante dialogen) wordt achter de schermen (daarbij krijg je dan ook wat flashbacks te zien m.b.t. het verleden van Steve Jobs, waaronder zijn ontslag bij Apple), toch te boeien en te interesseren. Omdat er heel veel gepraat wordt, is de film hier en daar wel wat langdradig. Maar desondanks kijkt de film zich wel lekker weg en weet hij ook te vermaken. Zijn dochter Lisa (die Steve Jobs heel lang niet heeft erkend en waar hij ook slecht mee omging, dat deed hij overigens met bijna iedereen en wat dat betreft was hij best een lul) speelt een belangrijk rol in dit verhaal en ook met betrekking tot Apple producten. Zo werd een Apple computer naar haar vernoemd (iets wat Steve Jobs lang heeft ontkend en wat volgens hem stond voor "Local Integrated Software Architecture") en een door haar gemaakte tekening op de Apple Macintosh, nota bene achter de schermen vlak voor de presentatie ervan in 1994, werd gebruikt bij het design voor de Apple iMac. En natuurlijk ook de walkman waar ze steeds mee rondliep en die Steve Jobs vreselijk vond (hij vond het net een baksteen) en waardoor hij inspiratie kreeg om de Apple iPod te ontwerpen waarop honderden "liedjes" pasten. Of het ook allemaal is gebeurd zoals in deze film wordt getoond, is natuurlijk de vraag.

De cast in deze film doet het overigens uitstekend tot goed en dan vooral natuurlijk Michael Fassbender in de rol (ik vond hem er overigens wel niet echt op lijken) van Steve Jobs die daarvoor ook genomineerd werd bij de Oscars (dat hij niet gewonnen heeft is overigens wel terecht). Kate Winslet (zag er wel apart uit met kapsel en bril in de jaren 80 en zeker ook m.b.t. haar schoenen en sokken die ze droeg) in de rol van marketingverantwoordelijke Joanna Hoffman deed het ook uitstekend (ook genomineerd bij de Oscars). Seth Rogen in de rol van computeringenieur en nerd Steve Wozniak (bleef maar hameren voor aandacht voor het Apple II team), Jeff Daniels in de rol van Apple-directeur John Sculley (met zijn Apple Newton PDA) en Michael Stuhlbarg in de rol van softwareontwikkelaar Andy Herzfeld (geweldig was het begin van de film waarin hij het probleem "Hello" maar moest zien op te lossen van Steve Jobs, die keihard tegen hem tekeer ging, vlak voor de productpresentatie van de Apple Macintosh), deden het gewoon goed. Hun rollen zijn ook wat beperkter.

Al met al best een redelijke film over Steve Jobs en dan vooral bekeken achter de schermen, vlak voor drie belangrijke productpresentaties. Maar zoals in mijn opening al aangegeven, vond ik persoonlijk film "jOBS (2013)" leuker en vermakelijker, want in deze film wordt vooral veel gepraat.

Film die net zo oud is als mij. Het verhaal (de film bestaat eigenlijk uit een aantal losse verhaaltjes met steeds een vrouw als thema die uiteraard veelvuldig uit de kleren gaat en snel ook) stelt natuurlijk niet veel voor maar is eigenlijk wel leuk gedaan en verfilmd. Buiten de hoeveelheid erotiek (alles is overigens te zien, voor de dames zit er trouwens ook wat worst in ) zit er ook wat flauwe humor in waardoor de film best goed te bekijken is. Wat best fraai is zijn de heerlijke jaren 70 beelden (de jaren 70 worden prima weergegeven in deze film). Van de cast kon ik alleen Ingrid Steeger die zoals "Stinissen" ook al zei vooral bekend is van de Duitse komedie serie Klimbim die in de jaren 70 zeer populair was (ik keek er destijds ook graag naar want buiten dat het zeer humoristisch was, was het ook licht erotisch getint). Het duurt effen voordat ze verschijnt in deze film (na ongeveer 40 minuten) maar ze is zeker de moeite waard en de eerste scene waarbij ze badend verschijnt is best fraai. De andere dames mogen er trouwens ook best wezen en ze zijn allemaal puur natuur. Het einde was overigens best leuk gedaan en zag er ook zeer fraai uit

Al met al best nostalgie deze film en eerlijk gezegd heb ik me er best mee vermaakt. Zeker het gedeelte van de 40e t/m de 60e minuut vond ik best leuk.

"Please fasten your seatbells and raise the seats to the fully upright position."

De Duitse versie "Die Stewardessen" uit 1971 had ik al eens gezien in 2011 en vond ik schijnbaar goed (ik kan me er eigenlijk niets meer van herinneren) en dat zal vooral gelegen hebben aan het meespelen van "Klimbim" actrice Ingrid Steeger. Deze Amerikaanse versie "The Stewardesses" uit 1969 (ik ben niet zo'n fan van erotiek films uit de jaren 60) werd me getipt door alexspyforever tijdens de "Vrouwelijke Regisseurs en Protagonisten Challenge maart 2025" en wilde ik wel eens een kans geven.

Deze Komedie / Drama / Erotiek (vooral het laatste) film richt zich op een aantal stewardessen. We volgen ze nadat ze geland zijn in Los Angeles en waarna ze een swingende leven leiden, mannen ontmoeten en veel seks hebben.

Zo ontmoet stewardess Samantha (Christina Hart) in de vlucht naar Los Angeles de oudere reclameman Colin Winthrop (Ronald South) met wie ze optrekt. Heeft stewardess Tina (Paula Erikson) een seksaffaire met piloot Brad Masters (William Condos) met wie ze ook al seks heeft tijdens de vlucht naar Los Angeles en waar dat ook even te horen is op de intercom. Hebben de stewardessen Jo Peters (Anita de Moulin) en Cathy (Kathy Ferrick) een lesbische relatie met elkaar. Ontmoet stewardess Wendy (Janet Wass) in de vlucht naar Los Angeles een Amerikaanse soldaat (Andy Roth) die binnenkort weer naar Vietnam moet en welke Wendy nog een leuke tijd wilt geven. Heeft stewardess Karen (Patricia Fein) een seksuele relatie met een standbeeld van een hoofd waarop een tafellamp is bevestigd En ontmoet stewardess Cindy (Beth Shields) in een bar (waar eigenlijk alleen maar piloten en stewardessen zijn) een piloot (John Barcado) waarmee ze seks heeft en waardoor een andere piloot (Robert Keller) boos wordt als hij ze betrapt.

De eerste circa 14 minuten zijn saai en langdradig, want daarin valt er geen naaktheid te zien (wel heeft stewardess Wendy vlak voordat hun vlucht vertrekt nog seks met een maatroos in een hotelkamer, maar behalve haar benen en voeten in de lucht valt er verder niets te zien) en zie je de stewardessen en een piloot vertrekken van hun bestemming naar Los Angeles en zien we ze dus o.a. op hun vlucht bezig, wat leuk in beeld werd gebracht. Ook zien we ze na de landing, waar ze bijna allemaal hun eigen weg gaan (o.a. via auto's op een parkeerplaats).

Na circa 14 minuten krijgen we dan eindelijk naaktheid te zien in de vorm van borsten en vagina's (nota bene in een jaren 60 film en dat is vrij uniek) als we een viertal stewardessen in een kamer zien, waarbij er eentje (Monica Gayle) naakt aan het mediteren is, eentje topless op de vloer een boek aan het lezen is, eentje in lingerie op de grond zit en eentje volledig naakt komt binnengelopen die net onder de douche is geweest of haar haren heeft gewassen (ze heeft namelijk een handdoek om haar hoofd). Dus we krijgen dan twee behaarde vagina's te zien en zes borsten

Daarna volgen we de stewardessen in hun uitgangsleven, die o.a. uitgaan, naar een restaurant gaan, mannen treffen en naar een bar (die regelmatig te zien is) gaan waar o.a. livemuziek gespeeld wordt en waar men kan biljarten (dat was o.a. het 3D effect). Niet iedereen gaat overigens uit, want een enkeling blijft gewoon thuis. Maar ze hebben vooral allemaal seks. Veel stelt het allemaal niet voor en het is vooral ook luchtig allemaal tot circa de 75e minuut, want daarna neemt de film opeens een enorm duistere wending, die totaal niet paste bij de rest van het verhaal. De tempowisseling valt dan ook zo uit de toon met de rest van de film, dat ik geen idee heb waarom de filmmakers dachten dat het een goed idee was? Misschien vonden ze dat het meer diepgang aan het verhaal gaf, maar dat hadden ze dus mis. In plaats daarvan komt het namelijk uit het niets (ik zag het totaal niet aankomen) en maakt het het voorgaande luchtige materiaal alleen maar absurder.

Want ondanks dat na circa 57 minuten een piloot, die stewardess Cindy (Beth Shields) boven in de bar aan het neuken is, door een andere jaloerse piloot in elkaar wordt geslagen met een stoel en in het ziekenhuis belandt, waardoor een andere piloot, te weten Brad Masters, zijn vlucht moet overnemen, was het verhaal vooral luchtig en komisch. En vooral (zoals alexspyforever dat ook al aangaf) de scène waarbij stewardess Karen na circa 30 minuten in haar woning volledig naakt vrijt met een standbeeld van een hoofd waarop een tafellamp zit (ze doet er wel de lampenkamp vanaf). Van te voren zien we haar nog uitkleden (waarbij opvalt dat ze een kale poes heeft en dat was bijzonder in de jaren 60), douchen, afdrogen en kammen, waarna ze op de bank gaat liggen en met het standbeeld van het hoofd gaat spelen, welke ze o.a. zoent en tegen haar borsten houdt. Expliciet wordt het nergens en ze stopt ook niet (beter gezegd helaas ) de lamp in haar kale poes.

Ook de lesbische scène na circa 60 minuten tussen Jo en Cathy was wel leuk en die volgt direct na de scène waarbij de piloot in elkaar geslagen wordt en waarbij Jo en Cathy zich ook in de bar bevinden en samen vertrekken. Jo is de ervaren stewardess (ze zegt in de vlucht naar Los Angeles ook mijn openingszin) en Cathy is de jongere stewardess. Als ze dan in een kamer samen op bed liggen, speelt Jo een spelletje met Cathy waarbij Cathy dan zogenaamd in water ligt en Cathy wordt dan ook volledig uitgekleed door Jo, die o.a. met Cathy's borsten speelt en haar zoent. Na circa 63 kleedt Jo zich ook uit en gaan ze met elkaar vrijen (vooral met elkaars borsten spelen).

Ook krijgen we nog een verhaaltje te zien waarbij stewardess Tina omgaat met piloot Brad Masters, die ze opbelt en met elkaar afspreken. Uiteraard hebben ze ook samen seks en terwijl ze met elkaar seks hebben verbeeldt de piloot zich vele andere vrouwen in waarmee hij seks heeft gehad en die we ook te zien krijgen. In de jaren 60 hadden piloten natuurlijk nog een enorme aantrekkingskracht op vrouwen.

En verder is er nog een verhaaltje waarbij stewardess Wendy omgaat met een Amerikaanse soldaat die binnenkort weer naar Vietnam (de Vietnamoorlog duurde ook van 1 november 1955 t/m 30 april 1975) gaat en waar ze eerst naar een kermis / pretpark gaan (o.a. in een achtbaan en in een spookhuis), waarna ze op een kamer met elkaar gaan vrijen en waar de soldaat dan eerst nog even op een gitaar speelt.

Centraal in deze film staat eigenlijk stewardess Samantha die in het vliegtuig kennis maakt met de rijke reclameman Colin Winthrop, in wie ze interesse heeft. Ze wil namelijk ook in die business instappen als model en ziet hem als een instapper in dat vakgebied. Ze valt echter ook voor hem en dat leidt uiteindelijk op het einde tot complicaties. Maar eerst gaan ze nog gezellig en duur eten in een restaurant, waar hij een bekende is. Als ze dan op het einde na circa 75 minuten in het luxe appartement (waar o.a. een eigen portret ophangt) van Colin in een hoog gebouw zijn, gaan ze dansen en praten en dan opeens verandert de stemming van Samantha, die er dan een beetje als een dooie bij loopt en ook even op het balkon gaat staan (dan weet je meestal al wat er uiteindelijk gaat gebeuren ).

Uiteindelijk kleden ze zich na circa 84 minuten uit en gaan ze met elkaar vrijen en neuken in bed en vindt Samantha dat niet leuk en ze ligt er ook maar wat dood en ongeïnteresseerd bij. Als ze klaar zijn (of beter gezegd als hij klaar is) en aan het slapen zijn, wordt Samantha op een gegeven moment wakker en stapt ze als een dooie uit bed en gaat ze haar mond wassen (omdat Colin iets negatiefs over haar mond had verteld) op de badkamer. Als ze daarna weer naar de slaapkamer gaat, pakt ze een beeldje en slaat ze daarmee de slapende Colin op zijn hoofd dood mee (dat krijg je wel niet expliciet in beeld te zien) en daarna loopt ze naar het balkon en klimt / springt ze ervanaf en valt ze dus dood op de grond.

De film gaat daarna nog een minuutje verder, waarbij we een stewardess een aankondiging zien doen in het vliegtuig van de piloot en de stewardessen (dus ze gaan weer vertrekken), waarna de film na circa 93 minuten is afgelopen en we nog een opstijgend vliegtuig (een Boeing 747) te zien krijgen.

"The Stewardesses" is natuurlijk geen hoogstaande film (dat weet je ook voordat je eraan begint) en de eerste circa 14 minuten zijn saai en langdradig en de laatste circa 17 minuten vallen volledig uit de toon met de rest van het verhaal. De rest van het verhaal is opzicht best vermakelijk, waarbij je vooral veel naaktheid krijgt te zien in de vorm van borsten, vagina's (al dan niet behaard) en billen. De cast stelt niet veel voor en de vrouwelijke cast dient vooral om uit de kleren te gaan, m.u.v. misschien Christina Hart (als Samantha) die pas op het einde uit de kleren gaat, maar dat was bepaald niet opwindend om te zien omdat ze er totaal geen plezier in had.

De film duurt met circa 93 minuten eigenlijk ook iets te lang en eigenlijk spelen er ook iets te veel personages (wat alexspyforever ook al aangaf) in mee, waardoor het verhaal vaak snel spring van de ene stewardess naar de andere. De stewardessen zagen er conform de jaren 60 niet slecht uit en vooral Christina Hart (als Samantha), Patricia Fein (als Karen) en Kathy Ferrick (als Cathy) zagen er niet onaardig uit. Al met al is "The Stewardesses" leuk om eens gezien te hebben.

Tegenvallend drama waarbij het draait om Alzheimer bij de 50-jarige docent taalkunde Alice Howland, die uitstekend vertolkt werd door Julianne Moore. Eerlijk gezegd was zij ook het enige goede aan deze film, want voor de rest vond ik het maar een matige bedoeling die soms ook wat saai was.

Het eerste gedeelte van de film vond ik best goed en was ook wel pakkend en ontroerend, maar zodra bij Alice Howland de definitieve diagnose wordt gesteld dat ze Alzheimer heeft (wat overigens een zeldzaamheid is op die leeftijd) vond ik het allemaal wat minder worden. De scene waarbij ze probeert zelfmoord te plegen, vond ik dan wel weer heftig en zeker omdat het niet lukte omdat ze steeds vergat hoe ze het moest doen. Zoals eerder min of meer gezegd deed Julianne Moore het prima in de rol van Alice Howland, maar ook Alec Baldwin deed het goed in de rol van haar man John Howland. Van Kristen Stewart ben ik nooit een groot fan geweest en ook in deze film kon ze me niet echt bekoren.

Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt was de film wel nog goed te doen, maar al met al vond ik het maar een film om snel te vergeten

Niet bepaald een vrolijke film deze Komedie / Drama film, waarbij je Komedie eigenlijk met een korreltje zout moet nemen, want het is toch vooral Drama wat de klok slaat in het verhaal en dat inclusief het deprimerende einde.

Het verhaal over de eenzame goed georganiseerde gemeenteambtenaar John May (gespeeld door Eddie Marsan), die belast is met het vinden van nabestaanden van hen die alleen zijn gestorven (best ironisch, hoewel je het ook wel voelt aankomen tijdens het verhaal, want het overkomt John May op het einde ook als hij wordt aangereden door een lijnbus), zit ondanks dat het vrij saai, rustig en deprimerend is, toch best mooi in elkaar en hetzelfde geldt voor de rustige uitvoering (inclusief de passende rustige muziek) van het verhaal. Eenzaam, saai en rustig is eigenlijk ook wel de rode draad in dit verhaal en zeker wat betreft John May die beter verdiende, inclusief zijn dood en begrafenis welke deprimerend in beeld werd gebracht m.u.v. het laatste schot.

De cast doet het goed en zeker wat betreft hoofdrolspeler Eddie Marsan (in de rol van John May) die ook perfect gecast was voor deze rol. Ook de mooie Joanne Froggatt (in de rol van Kelly Stoke wiens vader alleen is gestorven) deed het best goed en hetzelfde geldt voor Karen Drury (in de rol van Mary die een "Fish and chips" winkel runt en vroeger getrouwd is geweest met een alleen gestorven persoon, waar John mee belast is in zijn laatste zaak en waardoor hij een beetje begint te leven).

Ondanks dat deze film betiteld staat als een Komedie / Drama film terwijl er eigenlijk niets te lachen viel, is dit toch best een aardige Drama film om eens gezien te hebben.

Inderdaad een zoetsappig meelevend degelijk drama (gebaseerd ook op een ware gebeurtenis), die qua productie veel weg heeft van een televisiefilm (zou perfect zijn voor een zender als de EO of omroep MAX).

Het sentimentele eenvoudige verhaal over ouder worden, een huis bouwen tegen alle wetsregels in en alzheimer zit op zich wel mooi in elkaar en is ook regelmatig ontroerend. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en de film wordt vooral gedragen door hoofdrolspeler James Cromwell die de rol van Craig Morrison goed, mooi en overtuigend speelt (je leeft met hem mee en voelt de onrecht die hij te verduren krijgt bij het zelf bouwen van het huis). Ook de rol van Geneviève Bujold als de vrouw (Irene) van Craig Morrison die lijdt aan alzheimer was best goed. Het einde was mooi en bevredigend en dat geldt ook voor de gespeelde muziek bij het einde.

Al met al gewoon een degelijk en mooi drama, die hier en daar ontroerend is.

Is nu na 40 jaar natuurlijk aardig gedateerd, maar als klein jochie vond ik dit vroeger gewoon een leuke en spannende (met name het einde) Misdaad / Komedie met prima rollen van Paul Newman en Robert Redford (leuke chemie was er tussen beiden). Het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. De film wordt zo nu en dan nog wel eens uitgezonden op TV maar dan vooral op buitenlandse zenders. Ik heb hem meen ik destijds (ergens eind jaren 70) gezien op een Duitse zender. De Duitse zenders (ARD en ZDF) waren toen (jaren 70) vooral de zenders waarop regelmatig films te zien waren. Nu kijk ik nog met hoge uitzondering naar die zenders.

Omdat afgelopen week de Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder op 83-jarige leeftijd is overleden, leek het me wel mooi en leuk om als eerbetoon aan hem dit weekend een aantal films van hem te herzien, die ik in de jaren 80 (toen huurde ik in de videotheek wel eens een film van hem) leuk vond en dat is o.a. deze vermakelijke Komedie waarin ook de bekende Amerikaanse film acteur en komiek Richard Pryor in meespeelt, die ook al overleden is. In totaal waren beiden in vier komische films samen te zien en als duo vond ik ze samen altijd wel leuk en dit is misschien ook wel hun leukste film.

Het verhaal (waarbij Gene Wilder en Richard Pryor worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 125 jaar voor een bankoverval, terwijl ze onschuldig zijn) mag dan wel iets aan de flauwe kant zijn, maar het zit wel leuk en sfeervol in elkaar en weet ook zeker te vermaken (zelfs ook met wat naturel bloot, dus zonder plastic, tatoeages en andere lichaam verminkingen, in een stripclub scene) van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 100 minuten) en daarbij valt geregeld ook wat te lachen en de nadruk bij de humor ligt vooral op flauw en droog. Zeker vanaf het moment (vanaf de 30e minuut tot circa de 70e minuut) dat men in de corrupte gevangenis komt, valt er genoeg te (glim)lachen en vooral als Gene Wilder op zijn typische manier overdreven gaat spelen (o.a. als hij aan het spelen is dat hij niet moe is, terwijl hij helemaal uitgeput wordt door hem hard te laten werken).

De laatste circa 30 minuten spelen zich af op de rodeo en daar draait het vooral om de ontsnapping. Vanaf dan steekt de humor ook veel minder de kop op, maar krijg je wel nog een vermakelijke scene (vanwege het rijkelijke boot) te zien in de stripclub, waarbij de twee echte bankovervallers worden ontdekt en een ontsnapping eigenlijk niet meer hoeft, maar toch gebeurt. Vanwege dat laatste, was het einde best aardig en zelfs ook een heel klein beetje spannend. Gene Wilder (in de rol van Skip Donahue) en Richard Pryor (in de rol van Harry Monroe) vormen een leuk duo (vullen elkaar ook perfect aan) in deze film en ze speelden ook leuk en goed. Verder was het ook leuk om de bekende acteurs Barry Corbin (als gevangenisdirecteur Walter Beatty) en Craig T. Nelson (als gevangenisbewaker Ward Wilson, die tevens de rechterhand is van de gevangenisdirecteur) weer eens terug te zien. De in Nederland geboren acteur Erland van Lidth had ook een verdienstelijke rol als corpulente en gevaarlijke (althans op papier) gevangene Grossberger en zeker als hij opeens een gevoelig liedje begint te zingen.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke Komedie film van het helaas overleden duo Gene Wilder en Richard Pryor. Ondanks dat deze film nu inmiddels behoorlijk gedateerd is en nu ook wat flauw oogt, heb ik me er toch wederom goed mee vermaakt en daarom verhoog ik mijn stem ook met een halfje.

Nadat ik gisteren wat spek bij een ei had gegeten bij de lunch, vond ik het wel tijd om nog eens een film te gaan bekijken met in de hoofdrol Kevin Bacon Ik kwam daarbij uit op deze inmiddels oude Thriller, waarvan ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had en waarvan het verhaal me wel gelijk aansprak.

Het mysterieuze verhaal zit opzicht wel aardig in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien en te vermaken en is zelfs op het einde (sterkste gedeelte van het verhaal) wat spannend. Eng vond ik het daarentegen nergens en ik heb ook nergens van hoeven te schrikken. Wel vond ik het broeiende en mysterieuze sfeertje wel lekker. Het verhaal kijkt zich lekker weg vanaf de eerste tot de laatste minuut en ook de cast deed het goed tot verdienstelijk en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Kevin Bacon in de rol van vader Jake Witzky. Ook Kathryn Erbe (is zelfs soms wat bloot van te zien in de vorm van borsten en billen) in de rol van moeder Maggie Witzky deed het wel verdienstelijk. Het was ook leuk om de altijd aparte Illeana Douglas weer eens terug te zien (in de rol van schoonzus Lisa Weil, die Jake Witzky hypnotiseert, waardoor hij visioenen begint te zien).

Gewoon een aardige Thriller om eens gezien te hebben (met name het einde is sterk en goed), maar meer zeker ook niet, want daarvoor is het verhaal niet echt heel bijzonder of origineel (deed me soms wat denken aan de film "The Sixth Sense (1999)").

Na gisteren het best aardige eerste deel te hebben gezien, was ik enigszins nieuwsgierig naar dit tweede deel, welke vrijwel niets meer te maken heeft met het eerste deel, m.u.v. de inmiddels volwassen geworden irritante en blinde Jake Witzky (dit keer gespeeld door Zachary Bennett). Hij komt wel pas na circa 50 minuten in het verhaal voor en zijn rol is ook maar zeer kort met een paar minuten. Ik had eigenlijk geen hoge verwachtingen van dit vervolg en die verwachtingen zijn helaas ook uitgekomen, want dit is gewoon een matige dertien in een dozijn Thriller / Horror film die nergens weet te boeien of te vermaken.

In dit deel draait het dus niet meer om het gezin uit het eerste deel (m.u.v. de eerder genoemde Jake Witzky in een korte rol), maar draait het om de uit Irak teruggekeerde kapitein Ted Cogan (verdienstelijk gespeeld door Rob Lowe), die door een noodlottig ongeval in Irak opeens heel veel beangstigende hallucinaties heeft. Dat was eigenlijk best irritant, want door de vele hallucinaties weet je vaak niet of het gaat om een hallucinatie of om de werkelijkheid. Echt boeiend of interessant vond ik het verhaal eigenlijk ook niet en het werd ook nergens echt spannend. Wel is deze film iets enger dan het eerste deel en dat heeft weer te maken omdat dit een Thriller / Horror film is i.p.v. alleen een Thriller wat van toepassing was op het eerste deel.

Dat deze film maar matig is, heeft misschien ook te maken met het lage budget waarmee deze film gemaakt is. Het duurste in deze film is waarschijnlijk Rob Lowe, maar hem heeft men waarschijnlijk betaalt met drugs en hoeren waaraan hij verslaafd was. Hij speelde tenminste wel nog verdienstelijk, want de overige cast was gewoon een aanfluiting van jewelste en is het vernoemen ook niet waard. Ondanks dat de film niet lang duurt (circa 85 minuten), vond ik het best een langdradige bedoeling en ook ontbreekt het in dit verhaal aan sfeer en aan een goede ontknoping, want deze ontknoping was eigenlijk best lachwekkend slecht en sloeg ook nergens op.

Al met al gewoon een matig vervolg, die inderdaad rechtstreeks is uitgekomen op DVD. Mocht je deze film hebben op DVD, dan kun je hem nog het beste gebruiken als onderzetter voor een drankje of gewoon weggooien in de prullenbak.

Wat een bagger is deze goedkope film en het kijken is hij ook niet waard. Het verhaal is te achterlijk voor woorden en de uitvoering is gewoon zeer beroerd en dan met name de zeer goedkope effecten. Hier en daar zitten er wat leuke momenten in de film maar omdat alles zo goedkoop en nep oogt blijft er uiteindelijk van die momenten ook weinig meer over. Boeiend of spannend wordt het overigens ook nergens en hoe het zal eindigen zal je verder ook een worst wezen. Ook de cast weet nergens te overtuigen en is van een zeer laag niveau. Edward Furlong kan beter stoppen als acteur want wat is hij ver afgegleden als hij met dit soort films nog zijn brood moet verdienen.

De film duurt niet echt lang, maar het is gewoon een hel om deze film helemaal uit te kijken. Mijn advies is dan ook om deze film gewoon links te laten liggen en je tijd beter te besteden.

Inderdaad, alleen clown Richard 'Stitches' Grindle (schitterend gespeeld door Ross Noble) maakt het waard om deze film te bekijken want de rest is enorm flauw en cliché. Wat een aantal geweldig kills maakte hij. Zowel de scene met de ijsschep als de ballonnenpomp waren geniaal. Buiten de geweldige kills beschikte hij ook nog over een dosis humor. Alleen dankzij hem geef ik deze film een nipte voldoende want zoals gezegd stelt de rest weinig voor. Omdat de film ook maar 80 minuten duurt is hij ook nog eens goed te bekijken. Het stuk tussen minuut 5 en 40 kun je misschien beter vooruit spoelen want dat was echt slecht.

P.S. hoeveel levens heeft een kat

Als tussendoortje best wel aardig. Het verhaal (best in snelvaart) zat best leuk in elkaar en wist ook wel te boeien en ook de uitvoering was aardig gedaan. Echt origineel of verrassend is het allemaal niet maar al met al keek deze film zich wel lekker weg. Ook de cast deed het wel leuk en dan met name Nicolas Cage en Josh Lucas.

Aardig drama met een goede cast. Verwacht geen snelle of een film met veel actie want dan kun je deze beter niet kijken. Deze film draait puur om de interactie tussen Robert De Niro, Edward Norton en Milla Jovovich (ze heeft inderdaad enorme tepels) en dat is best aardig gedaan. Al met al gebeurt er eigenlijk niets in deze film en zit alleen Robert De Niro op het einde met de gebakken peren.

Een en al macho film met ook best veel stereotypen. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor maar door de vele macho's de actie en het best goede einde keek de film zich best lekker weg. De cast met o.a. mister anabolica Brian Bosworth en Lance Henriksen deden het best voor dit soort film. Gewoon een leuke ouderwetse actiefilm, niet meer en niet minder. Men draait deze trouwens de laatste tijd op MGM.

Brain Jones wordt inderdaad als een zeer irritant persoon neergezet in deze film. Of hij dat in werkelijkheid ook was weet ik niet want hij werd niet voor niets vermoord (althans volgens deze film) door de nog irritantere Frank Thorogood. De film keek zich best goed weg (mede door het regelmatige bloot) maar was ook regelmatig saai. De familie van Brian Jones zal wel niet zo blij zijn geweest met deze film want het liet weinig positiefs van hem zien terwijl hij wel een geweldige musici en componist was.

Deze documentaire (de 60 minuten versie) heb ik gezien via de interactieve dienst van Ziggo. Van dit gebeuren (de verbanning naar Frankrijk vanwege de belastingperikelen in Engeland) van The Stones had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord maar ik vond het wel interessant. Sowieso was de hele documentaire wel interessant (ook visueel). Muzikaal vond ik het eigenlijk maar niets (ik vind de jaren 60 liedjes van hun nog steeds het beste).

Dat regiseusse Kimberly Peirce ook instaat is om goede films te maken (i.p.v. de flut remake van "Carrie"), bewijst ze met deze film.

De film pakt je gelijk bij de strot en opent zeer fraai, indrukwekkend en aangrijpend met een scene van bijna 15 minuten. In die opening zit ook veel harde actie. Na die opening begint het verhaal pas eigenlijk echt en volgen we de soldaten (met name dan Ryan Phillippe) bij hun (tijdelijke) terugkomst in Amerika waarbij natuurlijk niet alles verloopt zoals verwacht/gehoopt en ook met de nodige teleurstellingen, frustraties en andere keuzes. Vanaf dat moment wordt het een echte "Drama" film maar wel een uitstekende (wel hier en daar wat cliché en soms ook wat langdradig). Het boeiende verhaal zit prima in elkaar en oogt ook zeer realistisch en de uitvoering is aardig gedaan. Dat laatste komt mede op conto van de indrukwekkende cast welke overtuigend speelt. Met name dan natuurlijk Ryan Phillippe en Channing Tatum (geweldig als hij compleet bezopen een hol zit te graven in de tuin).

Er zitten overigens ook een paar aangrijpende momenten in deze film zoals het gedeelte bij het revalidatiecentrum van Amerikaanse soldaten waarvan de toekomst helemaal naar de kloten is. Maar ja dat is natuurlijk bij iedere oorlog het geval. Het einde was best goed maar ook wat voorspelbaar.

P.S. die Abbie Cornish als "Michelle" mocht er wel wezen en ze speelde ook goed.

Aardig met een goede cast. Verhaal is best boeiend en liet goed zien hoe politieke belangen het rechtssysteem om zeep helpen en waarbij de echte slachtoffers de dupe worden. Kerry Fox speelde de rol van Hannah Maynard goed en overtuigend. Hetzelfde geldt voor slachtoffer Anamaria Marinca.

Wat een waardeloze film was dat. Totaal niet origineel (zo'n soort films zijn al vaker gemaakt en ook beter ) en 1 en al clichés. Zoals man en vrouw verdwalen en zien dan een afgelegen huis !!!!! Het huis ziet er al vreselijk uit maar toch gaan ze naar binnen !!!!!! En is ze eenmaal binnen zijn komen opeens de slechte bewoners weer terug !!!!!!!!!!!!! Bah bah bah wat origineel zeg.

Hoe de film afloopt is natuurlijk makkelijk te raden want hij is vreselijk voorspelbaar.

De acteer prestaties zijn trouwens ook van een laag pitje. Allen Nadia Farès presteert nog een beetje.

Dat ze dit een horror film durven te noemen snap ik niet want het heeft totaal niets met horror te maken. Meer dan een thriller is het niet.

Eerste drie kwartier waren best goed maar daarna zakt de film wat in elkaar. Het einde was overigens goed. Verhaal was best aardig maar ik had graag wat meer van de storm gezien. De beelden van de overstroming zagen er wel aardig uit. Deze film is wel beter dan de gemiddelde zooi aan Nederlandse films wat de laatste jaren uitkomt en er is ook maar slechts 1 borst te zien

Nadat ik al "Deep Throat (1972)" en "The Devil in Miss Jones (1973)" had gezien van regisseur Gerard Damiano, moest ik natuurlijk ook nog deze "The Story of Joanna" van hem zien. De cast in deze film is overigens geen onbekende voor mij, want zowel hoofdrolspeelster Terri Hall en Juliet Graham zag ik laatst nog in de leuke Erotiek / Porno film "Alice in Wonderland: An X-Rated Musical Fantasy (1976)", waarin ze respectievelijk een verpleegster en de "Queen of Hearts" speelden.

Deze film is een harde pornoversie van "L'HISTOIRE D'O" (een variant daarvan, te weten "Histoire d'O (1975)", heb ik afgelopen januari nog gezien) en daarbij draait het om de rijke seksueel gefrustreerde baron Jason (Jamie Gillis), die ervan geniet om vrouwen fysiek te vernederen na eerst hun vertrouwen te hebben gewonnen. Joanna (Terri Hall), een jonge naïeve vrouw en tevens ballerina, wordt verliefd op Jason en geeft zich langzaamaan over aan zijn meest bizarre en extreme verzoeken.

Deze film valt misschien nog het meest op door de behoorlijk solide acteerprestaties van beide hoofdrolspelers Terri Hall en Jamie Gillis (beiden waren ook samen te zien in de Porno / Komedie film "The Opening of Misty Beethoven (1976)") in de rol van Joanna en Jason en waarbij Joanna aan een sadomasochistische relatie begint na een eerste kennismaking in een restaurant. Esthetiek en spanning zijn beide sleutelelementen van Damiano's focus op deze film. Er is niet veel van een verhaal, ondanks de filmtitel, maar in plaats daarvan bouwt het verhaal gewoon voort op de degradatie van Joanna en haar onvoorwaardelijke liefde voor haar meester. Ze zal doen wat hij zegt, zonder dat er vragen worden gesteld en ongeacht hoe hij haar behandelt.

Terri Hall brengt haar onderdanige rol vrij goed over, terwijl ze ook flitsen laat zien van de emotionele frustratie en uitputting van haar personage en Jamie Gillis speelt het gebruikelijke stijlvolle, aristocratische vaderfiguur personage waar hij best goed in is en ze hadden beiden ook een goede chemie met elkaar. Uiteraard is Terri Hall ook regelmatig naakt te zien en voert ze ook pornografische handelingen uit zoals pijpen (klaarkomen is niet te zien), neuken en beffen, maar ze heeft eigenlijk maar één keer seks met Jamie Gillis (naderhand pijpt ze hem ook nog eens na circa 61 minuten) en dat is tevens ook de eerste keer dat er naaktheid (in de vorm van billen en een piemel) te zien was in de film na circa 15 minuten.

Want dan moet Joanna van Jason haar zwarte avondjurk omhoog tillen en daarna moet ze zich vooroverbuigen over een tafel (waar ze van te voren nog een maaltijd hebben gegeten), waarna hij haar vanachter begint te neuken. Daarna zien we ook de echte talenten van Terri Hall (die een balletachtergrond heeft) in deze film, want doen voert ze op artistieke wijze een circa vijf minuten durende naaktballet scène (begeleidt met pianomuziek en dat is veelvuldig te horen in deze film) uit met een danser (Steven Lark), daarbij zijn wel de schaamstreken afgedekt en zie je dus alleen de borsten en billen van Terri Hall, waarbij Jamie Gillis zittend in een stoel toekijkt.

Vanaf dan wordt de film ook steeds harder (slaat dan om van Erotiek naar Porno) en wordt Terri Hall ook regelmatig onderdanig genomen door andere personen, waaronder drie mannen (daarbij kijkt Jamie Gillis wederom zittend in een stoel toe) waarmee ze een gangbang (dan zien we o.a. pijpen, neuken en een vinger die in de kont gaat om ruimte te maken voor een piemel) heeft, zijn ingetogen butler Griffin (Zebedy Colt) met wie ze neukt (zij pijpt hem ook en hij knijpt haar o.a. in de tepels, beft haar en beft ook haar kontgat en dat alles is in close-up te zien en werd ook fraai in beeld gebracht) en hij scheert naderhand ook haar schaamstreek volledig kaal (haar weelderige lange haar op haar hoofd wordt dan ook brutaal kort geknipt), welke fraai in beeld werd gebracht, en zijn dienstmeid Gena (Juliet Graham) waarmee ze lesbische seks (o.a beffen ze elkaar via standje 69) heeft.

De scène met butler Griffin was opzicht ook wel geinig, want Joanna zit dan voor een spiegel half naakt haar haren te kammen, waarna er op de deur geklopt wordt. Joanna denkt dan dat het Jason is, maar het is dus butler Griffin die gestuurd is geworden door Jason en die Jason moet vervangen. Ze zegt dan ook tegen Griffin:

"Every hole I have has been used, what is your speciality."

Griffin had inderdaad een specialiteit, maar die voert hij wel niet op Joanna uit maar juist op Jason. Want Griffin geeft Jason namelijk na circa 68 minuten een lichaamsmassage en pijpt hem daarbij ook (oftewel een massage met een "happy ending"). Oftewel we zien een homo scène in een hetero porno en dat zie je in de huidige tijd zelden. Wat dat betreft waren ze vanaf de midden jaren 70 wat gewaagder. Ik zat er wel niet echt op te wachten (ik had liever gezien dat Terri Hall hem de massage zou geven), maar ik vond het wel verrassend om te zien in deze film.

Dienstmeid Gena had overigens ook een specialiteit, want nadat Joanna vastgebonden (sadomasochisme scène) op een stoel zit en daarbij met een zweep geslagen wordt door Jason, geeft Jason op een gegeven moment de zweep door aan Gena, die de zweep dan omdraait en het handvat ervan in de schaamstreek van Joanna duwt, die ze dan op en neer beweegt. Daarna vertrekt Jason ook uit de kamer en hebben Joanna en Gena daarna nog lesbische seks in een andere kamer.

Nadat we de laatste erotische scène (de scène waarbij butler Griffin de schaamstreek van Joanna gaat kaalscheren en deze zit daarbij in een stoel met haar benen wijd geopend) in beeld hebben gezien na circa 70 minuten, komen we op het einde van de film terecht en ontvangt Joanna een handgeschreven (dat schrijven zie je regelmatig in de film en dat o.a. tijdens de opening) brief van Jason via butler Griffin. Joanna loopt dan naar de kamer van Jason en deze opent dan een doos op zijn bureau waarin een ouderwets geweer zit. Joanna pakt dat geweer dan op en stopt het ook in haar mond, maar Jason pakt dan de loop van het geweer vast en richt deze op hem (Jason is namelijk ongeneeslijk ziek en zijn laatste wens is dat iemand hem doodt die van hem houdt). Je hoort dan een schot, waarna je Jason dood op het bureau ziet liggen met een plas bloed rond zijn hoofd.

Als dan butler Griffin binnenkomt, vraagt deze aan Joanna:

"What happend ?"

Waarop zij droogjes zegt:

"Nothing, it was an accident."

Daarna gaan ze gewoon over tot de orde van de dag alsof er niets gebeurt is (ze zegt dan ook nog tegen Griffin "Diner will be served at the usual hour", waarop hij antwoord "Yes madam") en is de film na circa 82 minuten afgelopen.

Al met al is het verhaal van Joanna vooral een film over liefde, verdriet en dood. Het is zeker niet de beste pornofilm uit de jaren 70, maar als je op zoek bent naar meer dan pornofilm, dan is dit wel één van de betere films voor volwassenen, die ook een aantal aparte scenes bevat (o.a. het naaktballet) en Terri Hall als hoofdrolspeelster mocht er ook best wezen.

Deze jaren 60 Duitse Tweede Wereldoorlog film zag ik afgelopen donderdag op MovieMeter voorbij komen dankzij "Darbie" en het verhaal van de film trok gelijk mijn aandacht. Ik heb dan ook snel daarna de film gedownload en de gevonden versie bevatte helaas geen ondertiteling. Omdat er vooral Duits werd gesproken was dat wel geen probleem, maar soms werd er ook wat Russisch gesproken (o.a. door Partizanen en het Russische leger) en dat kon ik dan niet verstaan.

Het verhaal speelt zich af in het Duitse Rijk in de late fase van de Tweede Wereldoorlog. Duitse soldaten en officieren die veroordeeld zijn voor vermeende misdrijven worden voor straf naar strafbataljons aan het front gestuurd, waar ze levensgevaarlijke missies moeten uitvoeren en dat vaak met dodelijke afloop. Strafbataljon 999 is zo'n doodseskader. Bacterioloog Ernst Deutschmann (Georg Thomas) is één van de veroordeelde en moet nu zijn leven riskeren in de strijd aan het Russische front. Terwijl hij, net als zijn kameraden, ondergeschikt is aan de meedogenloze sergeant Krüll (Werner Peters), doet Deutschmann's vrouw Julia (Sonja Ziemann) er alles aan om haar man te redden.

Eén van de ergste van de vele onmenselijke aspecten van de Tweede Wereldoorlog waren de strafbataljons in het Duitse leger, waar het in deze uitstekende gedramatiseerde film om draait. Aan de hand van vier personen, van verschillende afkomst, wordt de willekeur van de selectie van deze terdoodveroordeelden duidelijk voor de kijker. Regisseur Harald Phillipp spaart geen greintje realisme door eerst te vertellen wat voor soort mannen worden opgeroepen (dat is al te zien in de eerste drie minuten) en vervolgens hoe ze worden behandeld (of beter gezegd mishandeld) en misbruikt worden aan het front.

De misdaad van een man, te weten Wiedeck (Georg Lehn), was dat hij niet op tijd naar zijn eenheid terugkeerde, een ander, de voormalige officier Godfried von Bartlitz (Werner Hessenland), omdat hij die tegen de bevelen van zijn superieuren handelde toen hij zich terugtrok om het leven van zijn soldaten te redden, en weer een ander zou zichzelf hebben verminkt om aan de dienstplicht te ontsnappen. In het laatste geval gaat het om de bacterioloog Ernst Deutschmann, waarbij de waarheid echter anders is. Deutschmann ondernam namelijk een zelf-experiment om een ​​serum te ontwikkelen. Maar met zijn experiment kwam hij op tegen de SS en vooral hun lid Dr. Kukil (Ernst Schröder), die een rapport schreef tegen Deutschmann, zit hem in de weg. Hij wordt veroordeeld en naar strafbataljon 999 gestuurd.

Eenmaal aangekomen in strafbataljon 999 zijn de opdrachten en de officieren brutaal, zoals smeerlap Oberleutnant Bevern (Klaus Kindler) waarmee ook afgerekend wordt, en met name sergeant Krüll, die met een luide commandotoon wordt beschouwd als een genadeloze officier. Hij en de andere officieren aarzelen niet om hun ondergeschikten genadeloos in de grond te boren en hun dodelijke opdrachten te geven, want er is nooit een tekort aan dit soort menselijke voorraden. Tegenover de sadistisch onmenselijke en Krüll staat Oberleutnant Obermeier (Heinz Weiss), een burgerofficier die zijn ondergeschikten ook in uitzonderlijke situaties als mensen behandelt.

De opdrachten die de mannen van strafbataljon 999 moeten uitvoeren aan front zijn levensgevaarlijk, ze moeten ze o.a. mijnen ruimen zonder uitrusting en niemand aarzelt om ze zonder wapens achter te laten als een haastige terugtocht op zijn plaats is. Ze komen daarom ook één voor één om. Terwijl Ernst Deutschmann er het beste van probeert te maken in strafbataljon 999 in een medische rol, vecht zijn vrouw thuis om het vonnis tegen haar man terug te draaien. Ze krijgt daarbij te maken met Dr. Kukil, wiens rapport bepalend was voor het vonnis, en de verantwoordelijke SS-Standartenführer (Horst Gnekow). Maar terwijl haar man in Rusland in levensgevaar verkeert en er bommen op Berlijn vallen, hebben beide mannen alleen oog voor de mooie Julia, die ze met duidelijke bedoelingen lastigvallen.

In de laatste circa 25 minuten van het verhaal zien we lange oorlogshandelingen, waarbij strafbataljon 999 tijdens een kansloze missie wordt ingezet (de opdrachtgevende officieren verwachten ook dat niemand levend terugkomt), die fraai in beeld werden gebracht (daarbij zien we o.a. tanks) en deze illustreren de uitzichtloze situatie van de soldaten in strafbataljon 999 en brengen geen heroïsche gevoelens over. Want al met al loopt het voor iedereen in strafbataljon 999 slecht af, m.u.v. de laffe sergeant Krüll.

De cast deed het goed en overtuigend en vooral hoofdrolspeler Georg Thomas. Ik had hem nog niet genoemd maar Hanns Ernst Jäger in de rol van Schwanecke, die deel uitmaakt van strafbataljon 999, had best een aardige rol. Hij mocht dan misschien wel een smeerlap zijn (zo rekent hij hoogstpersoonlijk af met Oberleutnant Bevern), maar hij liet zijn lotgenoten wel niet in de steek en hij beschikte ook over humor (gebruikte hij vooral tegen officieren). En verder mochten de mooie vrouwen Sonja Ziemann en Judith Dornys er ook best wezen. De laatste speelt de rol van verpleegster Tanja, die Ernst Deutschmann ontmoet in een ziekenhuis terwijl hij iemands leven probeert te reden.

Al met al is dit een ontnuchterend Oorlog film, die vanaf de eerste tot de laatste minuut goed in elkaar steekt en de verhalen van de mannen boeien van begin tot eind, waarbij het einde ook nog eens behoorlijk tragisch is.

Als Rock en vooral Metal fan heb ik niet veel op met rap muziek, maar dat wil niet zeggen dat ik van bepaalde rappers zoals Ice Cube (ook veel in films te zien), Dr. Dre, Snoop Dogg en Tupac, die in dit verhaal voorkomen en de laatste twee wel maar in een zeer kleine rol, nog nooit gehoord heb en de combinatie van Slayer met Ice T (komt niet in deze film voor) was ook best geslaagd en is ook van toepassing op deze film, want dat nummer "Disorder" gaat namelijk over de rellen in Los Angeles in 1992 (vanwege de donkere weerloze Rodney King die door blanke politie keihard in elkaar werd geslagen en waarna de politie gewoon werd vrijgesproken) en dat komt ook aanbod in deze film.

Het verhaal in deze Muziek / Drama film gaat over de rap formatie N.W.A. (oftewel "Niggaz Wit Attitudes" oftewel "Negers Met Kapsones" ), welke halverwege de jaren 80 opkwam vanuit Compton Californië (beruchte wijk) en bestond uit 5 jonge donkere mannen, te weten Eazy-E (gespeeld door Jason Mitchell), Ice Cube (gespeeld door O'Shea Jackson Jr.), Dr. Dre (gespeeld door Corey Hawkins), Dj Yella (gespeeld door Neil Brown Jr.) en MC Ren (gespeeld door Aldis Hodge). Zij maakten door hun ervaring (veelvuldig in contact met de politie en Eazy-E was in eerste instantie ook een drugshandelaar) brutale, eerlijke maar toch ook provocerende muziek (o.a. met het nummer "Fuck tha Police" wat bij de overheid niet in de smaak viel en ze werden vanaf toen ook in de gaten gehouden door de FBI), waarmee ze een soort van revolutie teweeg brengen (vooral natuurlijk onder de donkere bevolking) en ook een culturele oorlog ontketenen.

Het wordt in dit verhaal vooral bekeken vanuit het oogpunt van Eazy-E (ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord en eerlijk gezegd is dat ook niet erg), Ice Cube en Dr. Dre, waarbij de laatste twee (ook in die volgorde) uit financiële onvrede al snel de rap formatie N.W.A. verlaten. Het verhaal zit best goed in elkaar en weet zeker ook te vermaken en vooral het eerste gedeelte ervan draait om hun muziek. Daarna gaat het echter snel om geld, onvrede en ruzies en daarbij komt eigenlijk niemand echt sympathiek (men is ook best snel agressief en vooral de vreselijke en irritante platenbaas Suge Knight van het platenlabel "Death Row Records") over, vanaf dan is het eigenlijk ook alleen maar een Drama film en de film eindigt ook best dramatisch voor één van de rappers (gaat namelijk dood door Aids). Zoals eerder gezegd komen in deze film ook de rellen in Los Angeles in 1992 voor en ook gaat het over de "West Coast" rap scene. De rivaliteit tussen "Wet Coast" en East Coast" rappers komt er echter niet in voor en ook niet de moorden op de rappers Tupac Shakur en The Notorious B.I.G. Visueel werd alles fraai in beeld gebracht en ook zit er soms wat vrouwelijk bloot in, of zoals de rappers dat poëtisch omschrijven als "nigga tits"

Het verhaal is hier en daar wel wat saai en is ook best langdradig (de film duurt dan ook bijna 2,5 uur). De cast deed het verdienstelijk tot goed en dat geldt ook voor één van de weinige blanke acteurs Paul Giamatti, die in dit verhaal de rol van manager Jerry Heller speelt. Hij was de manager (uitbuiter is zeker ook van toepassing) van de rap formatie N.W.A. en regelde in eerste instantie alleen een contract voor Eazy-E en en daarmee waren Ice Cube en Dr. Dre niet blij mee en vooral vanwege Jerry Heller verlieten die twee ook snel de rap formatie N.W.A. De aftiteling was overigens fraai en daarin wordt ook het huidige succes getoond van Ice Cube en Dr. Dre en personen die hun succes te danken hebben aan Dr. Dre zoals de rappers 50 Cent en Eminem.

Al met al gewoon een degelijke en vermakelijke Muziek / Drama film en dan vooral m.b.t. de rap formatie N.W.A.

Prima Actie/Science-Fiction film met een aardige rol van Ralph Fiennes. De film zit goed en elkaar en weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Gewoon prima vermaak.

Leuke film die opgebouwd is uit 4 losse filmpjes. Vooral de eerste 3 filmpjes vond ik leuk en met name die met Eric Roberts (het 2e filmpje) en met de bassist van Duran Duran (het 3e filmpje).

De filmpjes zijn heel origineel en ook nog eens grappig (vooral het 2e filmpje).

Het begin gaat nog enigszins en is soms ook grappig, maar halverwege slaat de film om van een komedie naar een drama (dramatisch slecht).

Normaal speelt Will Ferrell alleen maar de flauwe en melige komediant in komedie films maar dit keer speelt hij een serieuze rol in nota bene een komedie. En eerlijk gezegd deed hij het zeer goed (moet hij vaker doen). De film staat betiteld als komedie/romantiek maar het is meer een drama/romantiek met een lichte vorm van komedie (vooral de eerste 30 minuten). Het verhaal vond ik zeer goed gevonden en de uitvoering ervan was ook nog eens zeer goed. Het best wel tragische verhaal was ook boeiend en zelfs spannend naar het einde toe. Hoewel het einde misschien wel wat cliché was kon ik me er wel goed in vinden en was het eigenlijk ook best zeer goed en vooral mooi gedaan.

Buiten een uitstekende spelende Will Ferrell waren de rollen van Dustin Hoffman en Maggie Gyllenhaal gewoon goed. Dustin Hoffman speelt de rol van professor leuk en het was best grappig dat hij als een soort van bijbaantje ook badmeester was. Aan de schone Maggie Gyllenhaal stoorde ik me aan het begin van de film effen maar na een tijdje begreep ik goed waarom Harold op haar viel. Emma Thompson deed het trouwens als vertelster/schrijfster ook goed. In het begin van de film had ik niet in de gaten dat zij dee vertelster/schrijfster (stem) was en meende ik dat het de stem was van Elizabeth Hurley. Ik vond het wel grappig (ook best dramatisch) hoe ze steeds op zoek ging (bijgestaan door Queen Latifah die ook goed speelde) naar manieren om haar hoofdpersonage in het boek te laten eindigen.

Al met al vond ik dit best een verrassende leuke film waarin ik Will Ferrell eindelijk eens vond te pruimen. Normaal gesproken ben ik niet echt een fan van hem.

Niet meer dan een cliché dertien in dozijn psychologische thriller (met een beetje horror), die nauwelijks weet te boeien.

Het verhaal stelt weinig voor en hetzelfde geldt min of meer voor de uitvoering. Ook weet het verhaal nauwelijks te boeien en wordt het nergens spannend. Het horrorconcept (zeg maar gerust soort van geest) in deze film is inmiddels al behoorlijk uitgemolken, waardoor het ook geen effect heeft. Dat deze film zich nog enigszins lekker wegkijkt is puur en allen te danken aan de fraaie Estella Warren (fraai lichaam van top tot teen) en Sarah Butler (ook eventjes bloot te bewonderen). Echt goed acteren kunnen ze wel niet, maar dat is voor deze film ook niet echt van toepassing. Slecht deden ze het zeker ook niet en dat is juist wel van toepassing op William Baldwin die speelde als een zoutzak. Het einde was behoorlijk flauw, maar was toch nog aardig en zelfs een beetje verrassend. De beelden van de omgeving aan de Middellandse Zee zagen er mooi uit en ik kreeg gelijk weer zin in zomervakantie.

Al met al gewoon een matige thriller die het kijken buiten Estella Warren (vooral haar) en Sarah Butler nauwelijks waard is.