Opinions

Sterk vervolg op het eerste deel uit 2009. Hoewel ik het eerste uur wat langdradig en saai vond, vergoed het tweede gedeelte veel. Vanaf dat moment werd het namelijk allemaal boeiend en zelfs spannend en is de vaart ook behoorlijk hoog. In dat gedeelte zit ook de meeste actie welke er zeer spectaculair uitzag. Sowieso is deze film visueel zeer indrukwekkend (geweldige effecten en het oogt ook realistisch). De cast doet het overigens ook goed en dan met name de bad-guy Benedict Cumberbatch. Simon Pegg zorgt overigens voor een beetje humor (dat is bij hem meestal wel in goede handen) in het verder zeer serieuze verhaal. Dat er verder twee fraaie dames inzaten in de vorm van Zoe Saldana en Alice Eve (scene waarbij ze in het ondergoed staat is ) is natuurlijk ook mooi meegenomen.

Ik had eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen van deze film en hij ligt ook al een tijdje thuis op de plank (beter gezegd harde schijf), maar achteraf gezien is hij me goed bevallen. Ik vond dit deel zelfs persoonlijk iets beter dan het eerste deel.

Dit is misschien wel de meest luchtige Star Trek film die er gemaakt is en hij bevat ook regelmatig leuke humor. Een goed voorbeeld hiervan is de scene in de tram/bus met Mister Spock en de punkers en Mister Spock in het bassin met de walvissen. Het leuke van deze film is ook dat het hoofdzakelijk op de aarde afspeelt (en dan terug in de tijd), wat natuurlijk leuke situaties oplevert. Het verhaal zit ook weer goed en leuk in elkaar en weet ook te boeien. Wel zit er veel minder actie in t.o.v. de vorige twee delen. Maar deze film moet het dan ook vooral hebben van het verhaal (soms wel wat langdradig). De cast deed het natuurlijk ook weer goed en leuk.

Het leuke van Star Trek was er met dit 5e deel wel een beetje vanaf. Hoewel het verhaal niet echt slecht is viel het toch tegen en was het ook niet echt boeiend of spannend. Het leek ook of de cast er niet veel zin meer in had, want ze maakten bijna allemaal een uitgebluste indruk. Visueel zag het er ook allemaal wat povertjes uit. Gelukkig is de duur van deze film niet al te lang, waardoor hij als geheel nog aardig te doen is.

Met dit laatste deel van Star Trek, althans met de volledig oude garde, sluit het Star Trek tijdperk goed af en kon de nieuwe generatie het daarna mooi overnemen. Dat gebeurt dan ook in de film "Star Trek: Generations (1994)", waar een deel van de oude garde wel nog even in meespeelt. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Ook zit er voldoende actie in en visueel ziet het er ook allemaal aardig uit. De cast had er gelukkig weer zichtbaar veel zin in en dat spat ook van het scherm af. Ook de fraaie Kim Cattrall heeft in deze Star Trek film een rolletje. Kortom, gewoon een prima afsluiter met de oude garde

Hoewel ik de nieuwe Star Trek serie (inmiddels weer gedateerd) "Star Trek: The Next Generation" uit 1987–1994 vroeger (ik keek ze destijds als student zijnde vaak laat op de avond als ze werden uitgezonden op de Duitse televisiezender RTL+) altijd wel vermakelijk vond ik om naar te kijken, geldt dat in mindere maten voor de films en dus ook voor deze, die nota bene draait om de "Borg" (moest wel even lachen toen de onwetende aardbewoner Lily zei dat het wel Zweeds klonk ) die een zeer geduchte vijand is voor de Federatie.

Het verhaal (draait om de "Borg" die de aarde willen assimileren en om aardebewoner Zefram Cochran, gespeeld door de bekende acteur James Cromwell, die de toekomst van de aarde moet veiligstellen omdat de "Borg" terug in de tijd is gegaan, namelijk 2063, om een belangrijke aardse gebeurtenis te verhinderen) weet opzicht wel te vermaken en ook nog wel te boeien, maar is qua uitvoering niet meer dan een extra lange aflevering uit de serie en dan ook nog een vrij saaie en langdradige (en dat ondanks dat de film maar iets van 105 minuten duurt) omdat er eigenlijk maar weinig actie en spektakel inzit en datgene wat erin zit is ook niet bepaald spectaculair en oogt ook relatief goedkoop. Eigenlijk oogt deze film in alles goedkoop (zeker wat betreft de decors) want het hele verhaal speelt zich eigenlijk maar af op twee locaties namelijk op het ruimteschip "Enterprise E" en op heel klein stukje aarde, welke primitief oogde. Ook de vijand de "Borg" viel me eigenlijk tegen (in de aflevering van de serie waarin ik ze voor het eerst gezien heb, vond ik ze juist fascinerend) en ik vond ze ook best saai op hun Borg koningin (goed gespeeld door Alice Krige) na die best interessant was en zelfs ook sensueel (daarmee verleidde ze o.a. Data, die wel graag een nummertje met haar wilde maken, want hij vertelde tegen haar dat hij seksueel helemaal functioneert) was.

In dit verhaal draait het ook vooral om Kapitein Picard (goed gespeeld door Patrick Stewart) en androïde Data (verdienstelijk gespeeld door Brent Spiner) en andere bekende leden van het ruimteschip "Enterprise E" komen er ietwat bekaaid vanaf en vooral Deanna Troi (gespeeld door Marina Sirtis die ik destijds een mooie en aantrekkelijk vrouw vond en mede door haar flinke boezem), waarbij haar grootste scene in het verhaal waarbij ze dronken moet spelen ook nog eens tenenkromend slecht en niet grappig was. Het einde (waarbij het vredelievend buitenaardse volk "Vulcans" voor het eerst contact maakt met de aarde) was best aardig en aan de andere kant ook best flauw en zeker toen Zefram Cochran weer zijn irritante Rock-'n-roll muziek aanzette, die niet echt werd gewaardeerd.

Al met al vond ik deze Star Trek film dus tegenvallen (komt misschien ook omdat ik hem nu pas voor het eerst helemaal heb gezien en nu ook gedateerd oogt, zeker in vergelijking met de huidige Star Trek films) en is hij in mijn ogen niet meer dan leuk om gezien te hebben.

De eerste Star Trek film en eigenlijk vond ik het maar een matige bedoeling. Het hele verhaal kon me eigenlijk niet echt boeien en het kwam ook allemaal heel traag opgang. Hierdoor is de film ook behoorlijk langdradig en is ruim twee uren een lange pijnlijke zit. Ook zit er niet echt veel actie in. Visueel zag het er destijds wel aardig uit, maar kijk je deze film nu voor het eerst dan is het natuurlijk allemaal zeer gedateerd. De cast deed het overigens verdienstelijk.

Prima vervolg op het in mijn ogen matige eerste deel. In dit vervolg is tenminste het verhaal boeiend en soms zelfs spannend (er hangt sowieso een lekker sfeertje omtrent dit verhaal). Ook is de vaart veel hoger en gebeurt er ook meer (inclusief meer actie). Visueel mocht het er ook wel wezen en ook de cast deed het prima inclusief de slechterik Ricardo Montalban in de rol van Khan. Wat men ook goed gedaan heeft, is dat deze film circa 20 minuten korter duurt dan het eerste deel waardoor het geheel zich lekker wegkijkt.

P.S. in deze Star Trek film heeft Kirstie Alley ook een rolletje.

Als kind zijnde (en dan heb ik het over 25 jaar geleden) vond ik dit een geweldige film. Het verhaal was super en hij was ook nog eens zeer spannend. De effecten die destijds werden toegepast waren legendarisch en als kind was ik helemaal gefascineerd door deze film.

Ik heb veel dingen destijds nagebouwd met LEGO.

Wat ik nu van de film vindt doet niet ter zake want ik wil deze film beoordelen hoe ik hem destijds vond.

Vreselijke slechte film en zeer kinderachtig. Dat stomme achterlijke konijn (Jar-Jar) wat continue in de film was irriteerde me mateloos. Die voegde ook werkelijk niets toe aan de film. Of moest dat soms het grappige element voorstellen in de film ? Hadden ze dat konijn maar afgeslacht, dan had ik de film waarschijnlijk iets beter gevonden.

En de jonge Anakin vond ik ook niet om aan te zien. Het verhaal stelde bitter weinig voor en het hoogtepunt van de film was de aftiteling want toen was ik eindelijk verlost van dit wan-product als film. Snel vergeten deze troep.

Iets beter dan het eerste deel, vooral te danken aan het verwijderen van dat achterlijke konijn (Jar-Jar). Er zit iets meer verhaal in en de actie is ook iets beter. Maar ook dit blijft een erg kinderachtige film die ik met heel veel pijn en moeite heb kunnen uitkijken (ik moet erbij zeggen dat ik sommige stukken wel vooruit heb zitten te spoelen). Vooral de special effects (lees animaties) is iets wat kinderen leuk vinden. Volwassenen die deze film leuk vinden zijn volgens mij nooit volwassen geworden.

De beste (lees minst slechte van de eerste drie delen) film van de drie nieuwe delen vanwege de actie die eigenlijk continue duurt. Het beste stuk van de film vond ik het begin (de eerste 30 minuten). Maar ook dit blijft een zeer matige film. Hoe Anakin verandert van karakter tot Dart Vader is echt triest (zo slecht verfilmd) om te zien. De redenen waarom hij verandert doet mij veronderstellen dat zijn IQ niet hoger geweest moet zijn dat 1%.

Ook het sterven van Padmé was te triest voor worden, ze baart nog effen twee kinderen en zegt dan nog wat dingen en dan sterft ze opeens. Misschien dat kinderen daardoor nog ontroerd worden maar volwassen toch echt niet.

Nee, de eerste drie delen van Star Wars had men naar mijn mening nooit moeten uitbrengen. Men zal dit enkel alleen hebben gedaan om financiële redenen want de verhaal lijn van de eerste drie delen is gewoon bagger en de verfilming daarvan ook (misschien leuk voor kinderen t/m 10 jaar).

Dat deze film dan ook in de top 250 staat (gelukkig wel heel laag) verbaasd me dan ook, maar dat zal wel komen omdat vooral de kinderen t/m 10 jaar vaak gestemd hebben.

Ik zat er gisteravond in de bioscoop helemaal klaar voor om deze finale (waar alle verhaallijntjes samenkomen en dan met opvallend veel knipogen naar de originele trilogie) van de "Star Wars" reeks te bekijken, ik zat lekker op de achterste rij in een D-Box stoel (oftewel een beweegbare stoel) met mijn 3D-bril (vind ik voor dit soort films van toegevoegde waarde) op en verder was ik qua comfort nog voorzien van een kleine popcorn en een kleine beker frisdrank (ik moet toch een beetje aan de calorieën denken ).

Maar na het einde verliet ik omstreeks 23:00 uur toch enigszins teleurgesteld de zaal (de voorstelling was zeker niet uitverkocht en bestond vooral uit mannen). Qua hoeveelheid actie en spektakel weet deze film nog behoorlijk te vermaken, maar deze finale mist een eigen smoel, zoals zijn voorganger "Star Wars: Episode VIII - The Last Jedi (2017)" die wel had. Het scenario lijkt ook moeizaam tot stand gekomen, met onlogische wendingen en te weinig karakterontwikkeling als gevolg.

Na het zien van dit laatste deel, is het duidelijk dat "Lucasfilm" en Kathleen Kennedy (President van "Lucasfilm") geen uitgestippeld plan hadden om hier een mooi geheel van te maken. Meteen nadat de bekende openingsmuziek (met begeleidende tekst) heeft geklonken zet de film het op een sprintje. Het verhaal raast voorbij en belangrijke plotontwikkelingen krijgen weinig kans om indruk te maken. Dit is dus een rommelige finale met een gehaast plot en onlogische wendingen die de voorgaande films zwakker maken. Het bevat wel veel fanservice om met je ogen te rollen en fanservice hoeft in het algemeen geen negatief punt hoeft te zijn, maar in het geval van "The Rise of Skywalker" komen er zoveel cameo’s en knipogen voorbij naar de Saga, dat het meer aanvoelt als "Herinnert u zich deze nog ?"

Zo heeft men o.a. weer de inmiddels 82-jarige Billy Dee Williams (zie filmposter) van stal gehaald als Lando Calrissian, die deze rol ook al vertokte in "Star Wars: Episode V - The Empire Strikes Back (1980)" en "Star Wars: Episode VI - Return of the Jedi (1983)", en eerlijk gezegd voegde hij bitter weinig toe en gezien zijn leeftijd is dat ook wel logisch en was hij in deze film dan ook alleen maar de "knuffel persoon". En ook heeft men weer de iets jongere (namelijk 75 jaar) Ian McDiarmid weer eens van stal gehaald als de kwaadaardige Emperor Palpatine (hij wil voor eens en altijd een nieuw rijk uit het universum stampen met een enorme vloot en belooft Kylo Ren een mooie toekomst, betere gezegd duistere toekomst, als hij Rey naar de "Dark Side" kan overhalen), die deze rol al speelde in vele voorgaande Star Wars films en waarbij in iedere finale (dus ook nu weer) mee afgerekend moet worden. Dus om hem nu weer te zien (hij speelde wel weer heerlijk "evil" en hij zag er ook "creepy" uit, waarbij hij me soms deed denken aan Dr. Philip Channard uit "Hellbound: Hellraiser II (1988)") , vond ik behoorlijk afgezaagd en flauw.

En verder passeren ook nog Harrison Ford (Han Solo), Mark Hamill (Luke Skywalker) en een paar Ewoks (op het einde heel even in beeld te zien) de revue en heeft ook weer Carrie Fisher ( Leia Organa, oftewel Prinses Leia) een rolletje in het verhaal, ondanks dat ze al drie jaar dood is. Er waren dus nog wat niet-gebruikte opnames, die regisseur J.J. Abrams nu combineerde met wat onhandige off-camera quotes die wellicht ooit in een studiocontext waren opgenomen. Zoals de quote "Never be afraid of who you are". In deze finale gaat Leia Organa uiteindelijk dan wel dood en dat op een mooie manier. En uiteraard zien we ook weer Chewbacca en de robots / droids R2-D2 (regelmatig vertaald als "Artoo"), BB-8 en C-3PO (regelmatig vertaald als "Threepio") weer terug en eveneens de ruimteschepen "Millennium Falcon" en de "X-wing Starfighter" (die van Luke Skywalker is geweest).

De enige vernieuwingen (zie ook filmposter) in "The Rise of Skywalker" zijn dat de Troopers nu ook kunnen vliegen, de kleine aandoenlijke robot "D-O", en de personages Jannah (Naomi Ackie, die een beetje een stereotype van een donkere vrouw speelt, namelijk eentje met een flinke bos haren), die gaat samenwerken met Finn (John Boyega), en Zorii Bliss (Keri Russell, waarvan je alleen even de ogen ziet). De laatst genoemde is een oude bekende van Poe Dameron (Oscar Isaac, die wel erg veel lijkt op de Deense voormalige voetballer Kenneth Pérez) en is een soort van Mandalorian. Haar rol stelt wel niet zoveel voor en eigenlijk zou ik het leuker hebben gevonden als men i.p.v. haar de echte Mandalorian (oftewel Pedro Pascal) had gekozen, die de afgelopen maanden te zien was in de leuke en vermakelijke Disney+ serie "The Mandalorian (TV Series 2019– )".

Degene die meer vernieuwing hadden verwacht komen dus bedrogen uit, want "The Rise of Skywalker" blijft continue in de comfortzone. Waar "The Last Jedi (2017)" nog hoop zocht buiten de restricties van familiebanden en voorspelbare verhaalelementen is deze finale erg slaafs aan voor de hand liggende verwachtingen. Gelukkig is het hart van deze trilogie niet verloren gegaan, want de emotionele band tussen Rey (Daisy Ridley, toont met knappe acteerprestaties dat ze deze reeks aan elkaar kan houden) en Kylo Ren (Adam Driver, zet een gelaagde Kylo Ren neer, die net als Rey worstelt met zijn identiteit, verleden en toekomst), die nu zelf de Opperste Leider is geworden, is wederom sterk en de momenten waar J.J. Abrams focust op hun personages werken het beste.

Ook weten de vele "lightsaber" gevechten en de prachtige muziek van John Williams deze finale nog enigszins te redden van zijn ondergang. En op het einde was het ook mooi om te zien dat Rey uiteindelijk ook een achternaam krijgt, namelijk die van Skywalker (waarbij je dan Luke Skywalker en Leia Organa als een soort van geesten op de achtergrond ziet). Visueel gezien zag het er natuurlijk allemaal weer fraai uit en hier en daar zit er ook wat humor in en dat o.a. van nog een nieuwkomer, namelijk de kleine Babu Frik (haalt bepaalde gegevens op bij C-3PO en reset hem daarmee ook).

Al met al is "The Rise of Skywalker" niet mijn gewenste finale geworden waar ik op gehoopt had (wat dat betreft was "The Last Jedi (2017)" van regisseur Rian Johnson toch een pak gewaagder), maar krijgt de reeks wel een slot dat de fans verdienen. Omdat dit nu toch echt het slot is, ben ik mild en geef ik hem toch nog een nipte voldoende, namelijk 3,0*. De goden van het Star Wars-universum broeden allicht alweer op nieuwe avonturen, maar moeten eerst de resetknop maar eens indrukken.

P.S. De Star Wars reeks wordt met dit slot ook nog meer politiek correct, want op het einde zie je namelijk twee vrouwen kussen tijdens de feestvreugde.

Mooie film, vooral het gedeelte op de Ijsplaneet vond ik zeer mooi. De film is wel qua vooral verhaal en spanning minder dan deel IV.

Mooie film en een waardige afsluiting van de Star Wars films. Deze film was qua verhaal en spanning weer iets beter dan deel V. Vooral het eerste gedeelte van de film vond ik zeer goed. Het gedeelte met de Ewoks vond ik minder.

De delen I, II en III had men wat mij betreft nooit hoeven te maken want die verkrachten alleen maar de hele Star Wars saga en zijn tevens een drama om te zien (vooral deel I).

Een soort van remake van het geweldige "Star Wars (1977)" (die ik voor het eerst gezien heb als kind zijnde, tijdens de zomervakantie in Canada in 1980 bij mijn oom en tante, die daar wonen), zeker m.b.t. het verloop van het verhaal en vooral ook vanwege het flauwe déjà vu einde, met inderdaad vele leuke verwijzingen naar de eerdere Star Wars delen 4 t/m 6. Die delen waren tenminste ook nog goed, terwijl de latere Star Wars delen 1 t/m 3 gewoon tegenvielen, niets toevoegden (behalve dan commercieel gezien) en ook behoorlijk flauw en kinderachtig waren (met name het vreselijke "Star Wars: Episode I" uit 1999 met die vreselijke irritante Jar Jar Binks). Ook is het leuk gedaan, dat een aantal oud gedienden weer een rol heeft in deze film zoals Han Solo en Chewbacca (samen na 40 minuten voor het eerst te zien), Princess Leia en de mensachtige droid C-3PO (samen na 80 minuten voor het eerst te zien), R2-D2 en ook Luke Skywalker in de laatste paar minuten van de film.

Hoewel het verhaal (speelt zich 30 jaar na Star Wars deel 6 af en draait om de nieuwe bedreiging die nu "First Order" heet en mede onder leiding staat van Kylo Ren, de laatste is gewoon de nieuwe Darth Vader) dus veel leek op een remake van "Star Wars (1977)", wat in mijn ogen eigenlijk ook gewoon het eerste deel is, heb ik me best goed vermaakt met deze Sciencefiction / Actie film en wist het verhaal me zelfs enigszins te boeien (met name in het eerste uur). Gelukkig is dit verhaal ook niet heel erg kinderachtig geworden (spelen ook geen kinderen meer in mee) en zit er soms ook leuke droge humor in. Vooral de leuke onverstaanbare droid BB-8 speelt daarin een belangrijk rol en natuurlijk ook Han Solo (wederom euk gespeeld weer door Harrison Ford) en soms zelfs slechterik Kylo Ren (leuk gespeeld door Adam Driver) als hij boos wordt en met zijn lichtzwaard begint te slaan. Kylo Ren speelt in deze film eigenlijk de nieuwe Darth Vader (zijn verbrijzelde helm is even te zien), maar daaraan kan hij zeker niet tippen, want die was gewoon indrukwekkender in vrijwel alle facetten zoals o.a. uiterlijk, masker en natuurlijk zijn stem (destijds James Earl Jones). Ik zeg bewust "vrijwel" want Kylo Ren had wel een meer imponerend lichtzwaard (zag er dit keer nog meer uit als een echt zwaard).

Visueel gezien spat deze film natuurlijk van het scherm af (in mijn geval slechts een 40" inch TV-scherm uit 2010, ik zeg ook altijd "klein maar fijn" ) en is het genieten geblazen van de de verbluffende computereffecten, die inderdaad van het allerhoogste niveau (daar had regisseur J.J. Abrams natuurlijk ook een enorm budget voor) zijn en ook zeer realistisch ogen. Ook de actie scenes werden fraai in beeld gebracht, met daarbij wel de kanttekening dat de Stormtroopers enorm dom oogden (raakten zelden iemand en de telepathie scene was al helemaal lachwekkend, misschien wel zo bedoeld), met zelfs een vrouw (waarschijnlijk ook nog blond ) als leider, en je ook geen geweld ziet in de vorm van verminkte of gewonde lichamen. Er gaan natuurlijk personen dood, maar die vallen allemaal netjes neer, zonder dat je verminkingen of bloed (alleen heel even in het begin om een Stormtrooper te markeren, zodat je hem makkelijk kan herkennen uit de andere Strormtroopers, die ook nooit vies werden) of bloed ziet, met misschien wel als dieptepunt de dood van Han Solo. Maar goed dat hoort nu eenmaal bij een Star Wars film en dat moet je ook maar op de kop toenemen (film is dan ook gemaakt, meen ik, vanaf 12 jaar).

Wat wel zonde, jammer en flauw is, is dat het einde weer draait om het vernietigen van een "Death Star" en gewoon letterlijk en figuurlijk een kopie is van van het einde van "Star Wars (1977)" en dan minder spannend en minder spectaculair. Dit keer is het wel een enorme grote (daar geldt "klein maar fijn" dan weer niet op) "Death Star", die gelukkig wel al volledig functioneel is en ook wordt gebruikt. De scene waarbij de "Death Star" gelijktijdig een aantal planeten van het verzet vernietigd, zag er fraai en indrukwekkend uit. De vooraankondiging daarvan met de toespraak van generaal Hux (zeer verdienstelijk gespeeld door Domhnall Gleeson) aan het Stormtrooper leger, deed me denken aan een toespraak van de Nazi's in de eindjaren 30.

De cast deed het leuk en verdienstelijk en het was natuurlijk heel leuk om de oud gedienden Harrison Ford, Carrie Fisher en Peter Mayhew weer terug te zien in hun bekende rollen van Han Solo, Princess Leia en Chewbacca. Bij de laatste valt natuurlijk niet te zien dat hij nu inmiddels flink veroudert is, maar bij Harrison Ford en vooral bij Carrie Fisher was dat natuurlijk wel goed te zien. De laatste vond ik er eerlijk gezegd ook best lelijk, erg oud (terwijl ze dit jaar pas 60 jaar wordt) en vadsig uitzien. De nieuwkomers Daisy Ridley in de hoofdrol van Rey (bevrijdt de droid BB-8, wat overigens ook al in "Star Wars (1977)" op dezelfde manier gebeurde met droid R2-D2, die belangrijke geheime informatie bevat over de locatie van de laatst overgebleven Jedi Knight, te weten Luke Skywalker), John Boyega in de rol van Finn (overgelopen Stormtrooper, is tevens de eerste "zwarte" Stormtrooper ooit), Adam Driver in de rol van Kylo Ren (de nieuwe Darth Vader) en Oscar Isaac in de rol van Poe Dameron (piloot van het verzet), deden het vooral leuk en verdienstelijk en ze waren gelukkig ook niet irritant. En dat laatste was wel eens anders bij de nieuwe hoofdrolspelers in de Star Wars delen 1 t/m 3 (vooral bij "Star Wars: Episode I (1999)").

Het is opzicht jammer dat dit eigenlijk niet meer is dan een soort van remake van "Star Wars (1977)" en wat dat betreft is het verhaal ook niet echt vernieuwend, maar desondanks heb ik me best goed vermaakt met deze nieuwe Star Wars film en was het leuk om de bekende oudgediende personen uit Star Wars 4 t/m 6 weer eens terug te zien in hun bekende rol (in een nieuw vervolg is dit wel in ieder geval minus eentje). De film duurt met ruim twee uren best lang, maar toch keek de film zich lekker weg en dat komt mede omdat er veel in gebeurt en het verhaal nergens echt saai, flauw of langdradig is. De film krijgt van mij eigenlijk toch maar een 3,0, maar vanwege de verbluffende computereffecten (daarvoor moet je hem eigenlijk ook in de bioscoop zien) en het nostalgie gehalte, krijgt deze film er toch nog een half puntje bij en kom ik dus uit op een 3,5 als punt en dat is meer als ik van te voren had gedacht.

P.S. ik wilde eigenlijk maar een kort bericht schrijven over deze film, maar door mijn gedrevenheid is het een beetje uit de hand gelopen

Vrijwel precies een jaar geleden (op één dag na) heb ik de vermakelijke (vooral vanwege de vele prachtige beelden en de vele actie) Star Wars film "Rogue One (2016)" in de bioscoop gezien en gisteren dan deze Star Wars film. Daarbij vond ik het eigenlijk best bizar om Carrie Fisher (in de rol van Princess Lea) gedurende de hele film in beeld te zien en dat natuurlijk omdat zij een jaar geleden (op 27 december) geheel onverwacht en tragisch kwam te overlijden. "The Last Jedi" was dus haar laatste rol in een film en daarom is deze film eigenlijk ook wel een mooi eerbetoon aan haar.

Eigenlijk had ik verwacht dat zij in deze film wel zou omkomen (wat ook bijna het geval was toen ze in de ruimte werd geblazen na een aanval), maar dat is dus niet het geval (misschien ook wel als eerbetoon). Daarom ben ik ook wel enigszins benieuwd hoe men dit gaat oplossen in een nieuw deel en een nieuw deel ("Star Wars" is natuurlijk een perfecte melkkoe) zal er zeker gaan komen (blijkt ook uit het einde) en wat dat betreft had men deze Star Wars film beter kunnen noemen "Star Wars: Episode VIII - The Last and New Jedi"

"The Last Jedi" gaat verder waar "Star Wars: Episode VII - The Force Awakens (2015)" eindigde (de twee films zijn ook na elkaar opgenomen) en daarom heeft deze film verder geen introductie nodig. Hoewel ik me best goed vermaakt heb met deze film (sowieso zijn dit soort films leuker om te zien in de bioscoop i.p.v. op een televisie) vond ik hem wel wat minder dan de vorige film en ook minder dan de eerder genoemde tussen film "Rogue One (2016)".

Dat komt vooral omdat ik de eerste helft van het verhaal wat saai en flauw vond en dat gedeelte kon mij ook nauwelijks boeien en interesseren, gelukkig weet de tweede helft van het verhaal wel meer te vermaken en daarin zitten ook een paar leuke verrassingen (die gelukkig ook een paar clichématige wendingen teniet doen, zoals het gedoe tussen Rey en Kylo Ren, wat bijna klef begon te worden) en dan is tevens ook regelmatig actie te zien en vooral in het laatste sterke gedeelte van het verhaal.

De actie vond ik overigens wel minder dan het vorige deel en zeker wat betreft het leuke en verfrissende tussendeel "Rogue One (2016)" en ook visueel gezien vond ik deze film minder, want nu speelt het verhaal zich grotendeels af in de ruimte (waar de rebellen in hun "kruiser" achtervolgt en bestoken worden, beter gezegd ontsnappingspoging, door een groot vlaggenschip van "The First Order") en op een heel klein saai en kil eiland ergens in de zee (vooral saai en flauw vanwege het gedoe omtrent Rey en Luke Skywalker, die haar opleidt tot Jedi, en zelfs Kylo Ren).

Alleen het gedeelte waarin Finn (die al in "The Force Awakens (2015)" werd geïntroduceerd en daarbij de eerste donkere persoon was in een Star Wars film en dat ook nog in één van de hoofdrollen) en zijn nieuwe sidekick Rose (gespeeld door de Kelly Marie Tran, die als ik het goed heb nu de eerste Aziatische persoon is. Zo kan de Star Wars franchise natuurlijk ook uitgemolken worden in Aziatische landen) undercover in een gigantisch casino op een of andere rijkeluisplaneet belanden (maar men opzoek moet gaan naar een codekraker), zag er visueel wel fraai uit en deed me zelfs wat denken aan de Star Wars film "Star Wars: Episode I - The Phantom Menace (1999)", welke ik de slechtste Star Wars film uit de hele reeks vond. Gezien de laatste beelden van het verhaal (ik ben toen de aftiteling begon weggegaan en weet dus niet of na de aftiteling nog een extra scène volgt) met het kind, zal de komende Star Wars film daar waarschijnlijk ook gaan afspelen.

Ook in deze Star Wars film zijn er een aantal nieuwkomers te bewonderen zoals de al eerder genoemde jonge Kelly Marie Tran (in de rol van Rose, wiens moeder tijdens de opening van het verhaal omkomt tijdens het bombarderen) en de oud gedienden Benicio Del Toro (als codekraker DJ) en Laura Dern (als Vice Admiral Holdo van de rebellen, waarvan ik in eerste instantie dacht dat het een verraadster was, omdat ze best vaag is). Ze deden het best leuk en verdienstelijk en de eerste twee zullen we waarschijnlijk weer terug zien in een nieuw deel, maar de laatste zeker niet, omdat zij omkomt tijdens het torpederen (beter gezegd kamikaze) van het vlagenschip van "The First Order" met de "kruiser" van de rebellen (die inmiddels verlaten is m.u.v. haar) en dat op lichtsnelheid (werd best fraai in beeld gebracht).

Van de oorspronkelijke cast was het leuk om de veteranen uit de oorspronkelijke reeks (die ik als kind zijnde in de jaren 80 zeer leuk vond en de eerste Star Wars film heb ik ook destijds ook tijdens de vakantie gezien bij mijn oom en tante in Canada en dat terwijl ik eigenlijk geen woordje Engels verstond ) weer te zien en dan doel ik natuurlijk op Carrie Fisher (ondanks dat ze dood is), Chewbacca (Joonas Suotamo) en Mark Hamill (Luke Skywalker) en de laatste maakt in deze film eigenlijk zijn rentree, hoewel hij in de film "The Force Awakens (2015)", op het einde ook al eventjes te zien was. Beiden deden het verdienstelijk, waarbij het vooral natuurlijk leuk was om Mark Hamill weer terug te zien (vooral op het einde was hij sterk) in een Star Wars film en waarschijnlijk was dit ook de laatste keer.

Chewbacca heeft in deze film overigens maar een hele kleine rol en alle scènes waarbij hij in beeld te zien is, zijn vooral komisch zoals de scène waar hij een gebraden vogel wilt gaan eten en andere vogels hem dan droevig aankijken. Sowieso zit er in deze Star Wars film best veel van dit soort flauwe en droge humor in, waar ik wel geregeld om moest (glim)lachen. Uiteraard zien we ook weer de robots C-3PO (Anthony Daniels) en R2-D2 (Jimmy Vee) weer terug in kleine rolletjes, waarbij de laatste min of meer is vervangen door de geavanceerde robot robot BB-8 (stem van Dave Chapman).

Van de nieuwe cast, die al sinds "The Force Awakens (2015)" meespelen, vond ik vooral Adam Driver dit keer indruk maken (hij zag er ook best gespierd uit, toen hij half bloot in beeld was te zien) als de "nieuwe" schurk Kylo Ren en zijn rol is ook het best goed uitgewerkt en hij is eigenlijk ook het meest interessante personage in deze film, waarbij hij veelvuldig in beeld te zien is. Het is vooral fraai om te zien hoe hij met alles (inclusief zijn helm, die hij al snel afdoet en kapot slaat) en iedereen en vooral zichzelf in de clinch ligt en hoe hij zich verhoudt tegenover de geanimeerde sadistische engerd Snoke (Andy Serkis) die baas is van "The First Order", Luke Skywalker, Rey en zijn moeder Leia.

Daisy Ridley in de rol van Rey, die in het vorige deel nog de hoofdrolspeelster was (nu ook nog), komt er dit keer een stuk bekaaider vanaf en heeft omdat ze vooral te zien is op het eiland samen met Luke Skywalker, relatief weinig te doen. Pas als ze het eiland verlaat, wordt haar rol interessanter. John Boyega in de rol van de donkere Finn deed het verdienstelijk en ik vond het vooral leuk dat hij het mocht opnemen tegen zijn voormalige commandant van de Stormtroopers, te weten Captain Phasma (Gwendoline Christie, van haar zie je overigens alleen maar één oog), hoewel dat gevecht eigenlijk wat aan de flauwe kant is. Verder is het wel leuk en lief om te zien hoe Rose met hem begaan is.

Domhnall Gleeson in de rol van General Hux van "The First Order" deed het ook verdienstelijk, waarbij het vooral leuk was om te zien hoe hij voor lul werd gezet tijdens de opening van het verhaal waarbij Poe Dameron van de rebellen met hem aan het communiceren is en hem steeds "Hugs" noemt en hem ook volkomen negeert. De zonet genoemde Poe Dameron gespeeld door Oscar Isaac (het had ook voetbalanalist en voormalige voetballer Kenneth Pérez kunnen zijn, want daar lijkt hij als twee druppels water op), vond ik buiten de openingscène vooral irritant en vervelend en zijn rol was ook erg overdreven en clichématig.

Al met al vond ik het leuk om ook deze Star Wars film wederom in de bioscoop te zien (ik zat ook weer in een meebewegende D-box stoel) en ik heb me vanaf de tweede helft (na de pauze) van het verhaal er ook best mee vermaakt. Maar gezien het niveau van "Rogue One (2016)" had ik er eerlijk gezegd meer van verwacht en deze film is met circa 150 minuten ook wel een erg lange zit. Desondanks denk ik dat ik een nieuwe Star Wars film ook in de bioscoop ga bekijken en zeker als deze wederom draait tijdens de kerstvakantie.

Eigenlijk knap dat ik deze film nooit gezien heb, maar na het bekijken ervan kan ik me wel voorstellen dat ik hem nog nooit gezien heb. Ik moet zeggen dat ik het eerste uur best aardig vond en de film me ook wel wist te boeien, maar in het laatste uur vond ik het een behoorlijke flauwe dertien in een dozijn film aan het worden waar de clichés (typische eigenschap van een Roland Emmerich film) je om de oren vlogen. Qua verhaal kun je deze film inderdaad vergelijken met een Indiana Jones film en dat geldt eveneens voor de muziek. Van de cast deden Kurt Russell en met name James Spader het best leuk maar ik heb ze ook wel eens veel beter zien spelen. De rest van de cast stelt bitter weinig voor. Al met al leuk om eens gezien te hebben deze film maar meer ook niet en dat is eigenlijk ook wel de toon bij een Roland Emmerich film.

Deze grimmige maar mooie Drama film met een glansrol van Jack O'Connell, was afgelopen nacht te zien op de Nederlandse televisiezender "NPO 3" (dus gelukkig zonder reclames en vervellende banners, want anders had ik de film ook niet bekeken) en omdat deze film veel goed recensies kreeg, besloot ik om deze film een kans te geven bij gebrek aan beter (buiten een Aziatische film, waar ik nog geen zin in had om naar te kijken, had ik ook niets meer op de plank liggen).

In dit verhaal draait het om de jonge 19-jarige gedetineerde Eric Love (Jack O'Connell), die dermate gewelddadig is, dat hij wordt overgeplaatst van een jeugdgevangenis naar een gevangenis voor volwassenen. Daar zit toevallig ook al zijn vader Neville Love (Ben Mendelsohn) in, die hem niet met open armen verwelkomt.

Regisseur David Mackenzie maakt het de kijker in deze film niet makkelijk, want hij verlaat de gevangenis geen moment (de film is ook volledig chronologisch gedraaid en bevat vrijwel geen muziek en effecten) en sluit ons als het ware op met Eric Love. Gedurende het hele verhaal lopen lopen we min of meer mee in de schoenen van deze kansarme klootzak (bij wie elke moment de stoppen kunnen doorslaan en wat ook een aantal keren gebeurt en wat resulteert in een aantal harde en grove scènes) , waarbij Eric niet vraagt om sympathie, maar die wel aan het eind (best sterk) van het verhaal krijgt.

Behalve angstaanjagend en kwaad, is Eric ook kwetsbaar en angstig, want Eric is geen eendimensionaal personage. Achter de keiharde façade gaat een jongeman schuil die behalve dader ook slachtoffer is van de omstandigheden, al worden op een paar hints naar kindermisbruik die omstandigheden nooit helemaal duidelijk.

Hoewel we al vaker gevangenisdrama's hebben gezien, weet deze film toch te boeien en weet deze film ook een frisse blik te werpen op het leven in de gevangenis. Geholpen door een sterk scenario en een ijzersterke acteerploeg (waarbij Jack O'Connell er met kop en schouders bovenuit steekt), weet deze film realistisch over te komen. Op het scenario valt overigens best wat aan te merken, want het is opvallend dat Eric een scheermes en een aansteker in de cel kan nemen, terwijl hij net toch grondig gefouilleerd is (inclusief volledig uit de kleren, waarbij er ook in zijn kont gekeken wordt ). En de corrupte en wrede gevangenisbewaarder Haynes (Sam Spruell) is natuurlijk een wandelend cliché. Maar aangezien dit allemaal in dienst van het verhaal staat, kunnen we dit soort schoonheidsfoutjes door de vingers zien.

Over schoonheid gesproken, de vrouwelijke gevangenisdirecteur Cardew (gespeeld door Sian Breckin) mocht er zeker wezen en vanwege haar, ben ik op dit moment ook de Thriller film "Donkey Punch (2008)" aan het pindakazen, die beschreven staat als "The sexiest, most shocking thriller of the year" en dat spreekt me natuurlijk aan.

Buiten de eerder geprezen Jack O'Connell, spelen verder ook Ben Mendelsohn en Rupert Friend (in de rol van Oliver Baumer, die zich als een soort vaderfiguur probeert op te werpen. Oliver biedt de helpende hand, maar Eric's trots, agressie en zijn echte vader, lijken een vruchtbare samenwerking in de weg te staan) sterk en overtuigend.

Al met al is deze Drama film geen film waarbij de grenzen tussen "goed en kwaad", "schuld en onschuld" en "oorzaak en gevolg" duidelijk worden getrokken, maar het is wel een film die je niet onberoerd laat. De film duurt met circa 100 minuten niet al te lang, waardoor hij lekker wegkijkt en ook nog eens weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut.

De laatste scene van de film waarbij die geleerde de gedachten leest van de Bug en dan zegt "hij is bang". Dat sloeg echt nergens op. Voor de rest was het wel een aardige super overdreven actie film met regelmatig zeer grove beelden.

Ik had hier best veel van verwacht maar het uiteindelijke resultaat viel me zwaar tegen. Het verhaal is zeer flauw, net zoals de meeste humor. Er zitten best een paar leuke scene's maar dan heb je het ook wel gehad.

Met minimale middelen heeft deze horror eigenlijk het maximale eruit gehaald. Ik vond het in ieder geval een onderhoudende, boeiende en soms zelfs spannende film. De laatste betreft zeker de eerste 20 - 30 minuten. Het verhaal is opzicht simpel (meestal het geval bij een zombiefilm) maar er wordt tenminste uitleg gegeven over de uitbraak van de zombies en deze film heeft zelfs een goed einde wat vaak niet gebruikelijk is in het zombie genre. Wat ik eigenlijk ook best goed vond was dat de film best realistisch oogde en dat de cast goed naturel speelde. De cast is niet hoogstaand maar voor deze film deden ze het goed. Al met al een aardige zombiefilm die zich goed wegkijkt en vanwege de duur ook nergens vervelde. Zelfs visueel vond ik deze film best aardig.

Het concept (3 verschillende verhaaltjes die met elkaar samenhangen) van deze Misdaad / Drama film was niet bepaald origineel en echt hoogstaand is deze film eigenlijk ook niet.

Het verhaal (drie inwoners van Staten Island wier paden elkaar kruisen door een misdaad) of beter gezegd de drie verhaaltjes, konden me niet echt boeien maar zijn opzicht nog wel vermakelijk en zeker wat betreft het tweede verhaaltje omtrent rioolreiniger Sully Halverson (gespeeld door Ethan Hawke). De opening van de film was best leuk gedaan en is zeker ook leerzaam, want daarin wordt in een paar minuten veel uitleg gegeven over het New Yorkse eiland "Staten Island" (o.a. m.b.t. de maffia) en na het einde krijg je daarvan ook nog wat foto's en beelden te zien. Ook de introductie van maffiabaas Parmie Tarzo (gespeeld door Vincent D'Onofrio) was leuk in het eerste verhaaltje en zeker toen hij in het zwembad zat en zei:

"Mijn naam is Parmetto Tarzo. Ik woon in Staten Island, New York. Ik zal proberen om mijn adem in te houden voor 9 minuten, het breken van het wereldrecord, dat is nu in handen van Thomas Sietas van Duitsland."

Maar daarna vond ik al snel het eerste verhaaltje omtrent maffiabaas Parmie Tarzo (die beschoten wordt en daarna met zijn auto in het water belandt en waarbij het lang inhouden van de adem onder water dan nuttig blijkt te zijn) saai en flauw en zeker de onzin met het redden van de bomen in Staten Island, waar hij o.a. in een boomhut zit en waar hij maar niet vanaf wilt komen. Hij zegt dan ook:

"Ik ben aan het boom zitten uit protest tegen de vernietiging van deze bossen."

In het eerste verhaaltje komt Parmie Tarzo ook in een slagerij, waar de doofstomme slager Jasper Sabiano (gespeeld door Seymour Cassel) werkt en waar deze zojuist de bevriende klant Sully Halverson (Ethan Hawke) heeft geholpen. Deze scene is een beetje de rode draad (omdat ze daar elkaar tegenkomen) in het verhaal en die scene is ook te zien in alle drie de verhaaltjes en dan steeds vanuit een ander oogpunt (Parmie Tarzo, Sully Halverson en Jasper Sabiano).

Na circa 30 minuten begint dan het leuke en vermakelijke tweede verhaaltje, waarbij het draait om rioolreiniger Sully Halverson (Ethan Hawke) wiens vrouw Mary (gespeeld door Julianne Nicholson) graag een kind wilt hebben en Sully wilt graag dat het kind intelligent wordt en daarvoor moet zijn vrouw dan een operatie ondergang, welke 50.000 dollar kost en dat geld heeft Sully natuurlijk niet. Om toch aan dat geld te komen, beraamt Sully met twee andere personen een roofoverval in het huis van maffiabaas Parmie Tarzo, die daar een kluis heeft met geld (inhoud meer dan 100.000 dollar). Maar vlekkeloos verloopt de roofoverval niet en al zeker niet als iemand de moeder van Parmie Tarzo neerschiet en zodoende verwond. Het tweede verhaaltje zit wel leuk in elkaar en is ook vermakelijk, maar eindigt wel niet goed voor Sully (wordt op het einde op het station, als hij er vandoor wilt gaan, opgewacht door de maffia).

Daarna (na circa 60 minuten) begint het derde verhaaltje welke draait om de doofstomme (bij bepaalde scenes hoor je ook geen geluid) slager Jasper Sabiano (gespeeld door Seymour Cassel), die graag wed op paardenraces en met veel tegenzin lijken voor maffiabaas Parmie Tarzo moet wegwerken (het zagen in een arm is dan te zien bij een lijk). Dat wedden op paardenraces doet hij al 20 jaar en normaal gesproken wint hij nooit, tot nu als hij opeens 47.000 dollar wint en een baliemedewerker van het wedkantoor daarop zegt:

"Al 20 jaar lang komt die dove klootzak hier elke nacht en zet elke keer een trifecta weddenschap. Wint nooit wat. Tot vandaag."

Dat verhaaltje vond ik eigenlijk best flauw (o.a. wilt Jasper dan Parmie Tarzo gaan vermoorden, maar hij ziet vanuit zijn auto dat dat al gedaan voor hem wordt) en duurt met circa 15 minuten ook niet lang. Wat dan nog volgt is een 15 minuten durende vermakelijke finale (welke best hard is), waarbij de ontknopingen van de drie samenhangende verhaaltjes te zien zijn. Zo komt Parmetto Tarzo uiteindelijk uit de boomhut en gaat hij naar huis, waar hij dan uiteindelijk wordt neergeschoten door Jasper Sabiano en dat omdat Sully Halverson (waar Jasper mee bevriend was en aan wie hij ook het gewonnen geld heeft gegeven) als lijk wordt afgeleverd in de slagerij. Het kind van Sully Halverson blijkt zeer intelligent te zijn en dat uit zich omdat hij zich al snel de gebarentaal eigen maakt, als hij bij toeval Jasper Sabiano tegenkomt in een park en met hem praat via gebarentaal.

De cast heeft wel eens beter en leuker gespeeld (zeker wat betreft Vincent D'Onofrio en dan doel ik natuurlijk op de goede Oorlog / Drama film "Full Metal Jacket (1987)"), maar desondanks deden ze het wel verdienstelijk en zeker de al eerder genoemde hoofdrolspelers Vincent D'Onofrio, Ethan Hawke, en Seymour Cassel. Al met al is dit niet bepaald een hoogstaande Misdaad / Drama film (die mij overigens Kondoro0614 wederom getipt heeft), maar wel eentje die nog leuk is om eens gezien te hebben (zeker vanwege het tweede verhaaltje) op een doordeweekse dag en met circa 90 minuten duurt deze film gelukkig ook niet al te lang.

Eigenlijk best wel een leuke korte Nederlandse film waarbij het Nederlandse handelskenmerk in een film (oftewel bloot) al na 7 minuten te zien is middels bewerkte foto's van Gaite Jansen en direct daarna gaat Gaite Jansen zelf ook nog eens topless (overigens wel een zeer mooie vrouw). Later overigens nog een paar keren. Opzicht was dit wel een zeer leuke scene en zeker m.b.t. het commentaar van Gaite Jansen erna (nadat ze haar borsten heeft laten fotograferen door Robert de Hoog) "zo, nu hoef je niet meer te fotoshoppen en kun je toch lekker rukkken"

Het verhaal en de uitvoering (inclusief het hele kleine beetje "Rammstein" muziek) zat ook wel leuk en aardig in elkaar en ook de cast deed het leuk. Met name dan Gaite Jansen (misschien wel de nieuwe "Carice van Houten"), maar ook Robert de Hoog. Dat er buiten Gaite Jansen nog een paar andere fraaie Nederlandse vrouwen in meespeelden zoals Sallie Harmsen en de al op leeftijd komende Ricky Koole, was natuurlijk mooi meegenomen.

Omdat de film maar iets van 50 minuten duurt, kijkt hij best lekker weg en verveeld hij ook nergens.

P.S. de kotsscene was lekker onsmakelijk.

Wat een afknapper was deze film. Ik hoopte op een goed vervolg op het ijzersterke eerste deel maar helaas wordt dat totaal niet waargemaakt. Het is ook jammer dat de echte Steiner (James Coburn) in deze film niet meespeelt (wel verstandig van hem) en zijn rol wordt overgenomen door Richard Burton die het overigens maar matigjes deed. Het verhaal was erg zwak en flauw en de film wist ook nauwelijks te boeien, dat Steiner al vrij snel de kant kiest voor de geallieerde vond ik eigenlijk het dieptepunt van de film. Deze film is ook wel heel erg zwart-wit m.b.t. goed-slecht (Duitsers). Er zitten een paar aardige scènes in deze film die de film nog een beetje redden maar veel is het niet.

Wat een achterlijke film was dit maar ó zo geweldig. Ik heb regelmatig in een deuk gelegen van het lachen om het onnozele gedoe en de fratsen van Will Ferrell en John C. Reilly. Gewoon geweldig, twee volwassen die zich gedragen als achterlijke kinderen en ook nog thuis wonen. Qua duo hadden ze wel wat weg van Jim Carrey en Jeff Daniels uit Dumb & Dumber. Het hele verhaal is eigenlijk te belachelijk voor woorden maar de uitvoering is geweldig en hilarisch (aanslag op de lachspieren). Op het einde zwakt het overigens wel wat af, hoewel de laatste 10 minuten weer ijzersterk zijn. Buiten de eerder genoemde personen spelen Mary Steenburgen en Richard Jenkins trouwens geweldig de rol van ouders.

Mooie beelden, fraaie lichamen, spastische dansbewegingen en dat is het eigenlijk ook wel. Qua verhaal (één en al cliché en zo onnozel als was) is het gewoon een draak van een film. Achteraf gezien schaam je je eigenlijk dat je naar deze zooi hebt gekeken.

Ondanks het wederom meespelen van Terry O'Quinn (die maakt het kijken van deze film waard), is dit vervolg minder dan het sterke origineel. Gelukkig was het niet helemaal een kopie van het origineel met o.a. het begin in de gevangenis/gesticht want anders zou het een saaie en flauwe bedoeling zijn geworden. De film kijkt zich best nog lekker weg en weet ook wel te boeien. Helaas speelt in deze film Meg Foster de vrouwelijke hoofdrol want ik vind haar maar een onaantrekkelijke vrouw met enge ogen.

Dat dit keer Terry O'Quinn niet meer de hoofrol speelt is opzicht jammer, maar aan de andere kant ook wel goed want anders werd het wel allemaal erg afgezaagd. Dit heeft men opzicht leuk opgelost door de stiefvader via plastisch chirurgie een ander gelaat te geven. En voilà Robert Wightman speelt nu de hoofdrol van gestoorde stiefvader (wel minder goed en overtuigend dan Terry O'Quinn).

Dit is wel duidelijk het slechtste deel van de trilogie en dat is overal duidelijk aan te zien (mede oorzaak hiervan is dat het een TV film betreft). Zo duurt de film sowieso al veel te lang waardoor het geregeld saai en langdradig is en echt boeiend, laat staan spannend, wordt het nergens. Ook de uitvoering (goedkoop) van het verhaal valt tegen en dat komt vooral op conto van de matige cast die nergens weet te overtuigen.

Deze film is misschien leuk om een keertje gezien te hebben. Maar beter kun je je wenden tot de vorige twee delen of de remake van het eerste deel.

P.S. wel geinig om Priscilla Barnes terug te zien die zeer verdienstelijk speelde in het meesterwerk "The Devil's Rejects (2005)".

Vandaag had ik de film The Stepfather uit 2009 gezien en bij het kijken had ik steeds zoiets van "het komt me allemaal bekend voor". En jawel hoor, die film is niet meer of minder dan een remake van deze sterke thriller die ik vroeger wel eens gezien heb. Ik wist eerlijk gezegd niet dat hij al zou oud is.

Het verhaal en de uitvoering zitten goed in elkaar en het verhaal weet ook te boeien (begint al gelijk met de fraaie opening) en is op bepaalde momenten zelfs spannend. Het sterke punt van deze thriller is natuurlijk Terry O'Quinn die de rol van gestoorde stiefvader uitstekend speelt. Vooral dankzij hem is deze film heerlijk om te kijken. Dat de film ook maar 90 minuten duurt helpt ook een handje, want daardoor wordt het nergens saai of langdradig (de vaart is best hoog).

Dit is natuurlijk niet minder dan een remake van de film The Stepfather uit 1987 die ik persoonlijk beter en vooral spannender vond.

Hoogstaand is het allemaal niet, maar de film keek zich nog lekker weg. Dat laatste komt mede door Dylan Walsh die rol van de gestoorde stiefvader best leuk en goed speelt, maar ook door Amber Heard. Ze mag dan wel een matige actrice zijn, maar het is niet bepaald een straf om naar haar te kijken en zeker niet als ze vrijwel continue met een bikini rondloopt. De uitvoering was overigens ook wel redelijk en de film wist ook enigszins te boeien hoewel het verloop redelijk cliché was. Het einde was helaas matig en flauw.

Al met al is dit aardige thriller voor een doordeweekse dag maar meer ook niet. Ik twijfel tussen een 2,5 en 3,0, maar vanwege Amber Heard ga ik voor het laaste.