Opinions

Een nietszeggende komedie die eigenlijk ook nergens grappig is. Het verhaal stelt weinig voor en de karakters zijn ook niet echt boeiend. Al met al is dit best een saaie en flauwe bedoeling. Het enige wat deze film nog een beetje leuk maakt is de fraaie Rachael Taylor. Wel leuk om Dean Winters (ik ken hem vooral vanwege de serie "OZ"). nog eens terug te zien in een film.

Ik ben achteraf gezien wel blij dat ik deze Thriller / Horror (waarbij Horror eigenlijk alleen op het einde een beetje van toepassing is) film niet in de bioscoop heb gezien, ondanks goede recensies, want meer dan vermakelijk vond ik het eigenlijk niet.

In dit verhaal draait het om Kevin Wendell Crumb (gespeeld door James McAvoy) die 23 verschillende persoonlijkheden (o.a. Barry, Dennis, Patricia en Hedwig) heeft en te boek staat als een DIS-patiënt (Dissociatieve Identiteitsstoornis) en daarvoor in therapie is bij zijn vertrouwde psychiater Dr. Karen Fletcher (gespeeld door Betty Buckley). Deze vermoed dat Kevin een 24e persoonlijkheid (The Beast) aan het ontwikkelen is, die puur slecht is en op het punt staat om alle andere persoonlijkheden over te nemen. Wanneer Kevin drie tienermeisjes ontvoerd (hij heeft dan de persoonlijkheid van Dennis), te weten Casey (gespeeld door Anya Taylor-Joy), Claire (gespeeld door Haley Lu Richardson) en Marcia (gespeeld door Jessica Sula), komt het aan tot een gevecht om te overleven tussen de verschillende persoonlijkheden die in Kevin schuil gaan, alsmede ook voor de drie tienermeisjes, waarbij Dr. Fletcher probeert te helpen en zelf in gevaar komt.

Hoewel het verhaal best aardig in elkaar steekt (begint overigens gelijk met de ontvoering van de drie tienermeisjes) en het me ook wel wist te boeien en te vermaken, vond ik het aan de andere kant ook wat langdradig en m.u.v. het einde, ontbrak het eigenlijk ook aan echte spanning. Op de ontvoering van de drie tienermeisjes, de verschillende persoonlijkheden van Kevin, ontsnappingspogingen en het einde, gebeurt er eigenlijk ook niet veel in het verhaal en moet je het vooral hebben van de dialogen tussen Kevin, Dr. Fletcher en Casey, waarbij de laatste ook nog eens worstelt met een verleden (en dan m.b.t. een oom van haar, die het op haar voorzien heeft en dat al sinds ze kind was), welke haar wel helpt in deze situatie en waarbij ze niet in paniek raakt zoals Claire en Marcia.

Het einde van het verhaal mocht er zeker wezen en is ook best hard (zeker m.b.t. het doden van Dr. Fletcher via de armen van "The Beast") en dat heeft ook wel wat te maken met horror (hoewel je er wel niet al te veel van moet voorstellen), zeker m.b.t. het tegen de wanden en plafonds klimmen met handen en voeten. Degene die deze film vooral de moeite waard maakt om te bekijken, is James McAvoy en het was geweldig om te zien hoe hij de verschillende persoonlijkheden speelt en ik moest zelfs hard om hem lachen toen hij achterlijk aan het dansen (hij had toen de persoonlijkheid van de 9-jarige Hedwig, die vooral dol is op de muziek van rapper Kanye West) was op muziek. Ook zijn Dennis persoonlijkheid vond ik soms wel komisch, omdat deze een hekel heeft aan viezigheid en vuil (als hij een kruimeltje ziet op de kleding van de meisjes, dan moeten ze dat kledingstuk uittrekken), deze Dennis is overigens ook een ziek persoon, want hij heeft de neiging om naakte jonge meisjes te willen zien dansen. Buiten James McAvoy speelden verder nog Anya Taylor-Joy en Betty Buckley goed. De cast is eigenlijk maar beperkt tot een 5-tal personen.

Al met al best een aardige Thriller / Horror film om eens gezien te hebben en dat vooral dankzij de sterk spelende James McAvoy. Eerlijk gezegd had ik meer verwacht van deze film en mede ook omdat deze films is geregisseerd door M. Night Shyamalan, die zelf ook een klein rolletje heeft in het verhaal.

P.S. in de laatste scene van het verhaal zie je ook nog even Bruce Willis, die de naam noemt van "Mr Glass" en beiden hebben natuurlijk betrekking op een vorige film van regisseur M. Night Shyamalan, namelijk "Unbreakable (2000)".

Deze Komedie / Thriller film van regisseur Eugene Kotlyarenko (nota bene afkomstig uit de Oekraïne) zag ik afgelopen zaterdagavond voorbij komen op "Film 1" en trok mijn aandacht. Het is een soort van horror / social satire over de macht van social media. Wat mensen allemaal doen om zoveel mogelijk volgers te krijgen op internet.


Twintiger Kurt Kunkle (Joe Keery) is een hobbyvlogger, maar zijn pogingen om op internet "viral" te gaan met zijn "Kurt’s World" vlogs mislukken allemaal jammerlijk. Hij heeft gewoon niet een leuke of de juiste invalshoek, de originaliteit. Kortom, Kurt is eigenlijk een volkomen anonieme vlogger. Met behulp van mega-influencer Bobby (Joshua Ovalle), waar Kurt voorheen babysitter van was en die online bekend staan onder de naam "BobbyBaseCamp", besluit Kurt het over een hele andere boeg te gooien.

Onder de hashtag "The Lesson" geeft hij zijn kijkers tips over hoe je groot kan worden op social media. Dat doet hij als chauffeur van een "Spree rideshare" auto, oftewel een soort van "Uber". Maar dit keer gaat hij over alle denkbare grenzen om eindelijk opgemerkt te worden. Bijna iedereen die bij hem in de auto stapt, kan het niet meer na vertellen (o.a. door zijn water met gif erin). Van een racist (Linas Phillips) tot een arrogante makelaar (Jessalyn Gilsig) en van een macho (John DeLuca) tot feestvierende leeghoofden. Alles is via een live-stream op meerdere camera’s te zien. Tot hij zijn match ontmoet, want als stand-up comédienne Jessie Adams (Sasheer Zamata) in de auto stapt, met haar eigen virale agenda, is hij onmetelijk gefascineerd. Waarom heeft zij wél die miljoenen volgers en hij niet?

Hoever ga je voor de kick van de click, de hype van de like? Is de online wereld ons tegenwoordig niet bijna de baas? Leven we ons eigen leven nog wel? Wie kan met de hand op zijn hart zeggen dat hij door niemand online wordt beïnvloed? "Spree" zal daarom ook zeer herkenbaar ogen voor de jongste generatie.

De twee hoofdrolspelers, Joe Keery en Sasheer Zanata, spelen hun rollen best goed. Helaas zijn de bijrollen van een niet al te hoog niveau (zeker m.b.t. de feestvierende leeghoofden, vooral die vreselijk uitziende Frankie Grande, die heerlijk gruwelijk aan hun einde komen door o.a. honden en een accuboormachine). David Arquette draaft op als de vader van Joe en zijn bijdrage is op zijn minst zwak te noemen. Verder wordt het beeld bijna constant gebombardeerd met live reacties (die door de snelheid niet te volgen zijn) van de online kijkers en splitscreens van de hoofdrolspelers. In het begin is dit een aardige gimmick, maar het gaat uiteindelijk vervelen en irriteren, omdat je soms letterlijk niet weet waar je naar moet kijken.

Iedereen die opdraaft in de film is op zijn of haar manier bezig zich via social media te profileren met selfies en live geschoten filmpjes. "Spree" toont wat een sociaal geïsoleerd leven met iemand kan doen, een beetje zielige jongeman, komend uit een gebroken gezin (hij vermoordt ook nog zijn moeder), die gewoon alleen maar opgemerkt wil worden. De film bevat wel leuke zijpaadjes (zoals Kurt die op internet zoekt naar "Hoe je een lijk kan laten verdwijnen." ), evenals commentaar op discriminatie en toont hoe de volgers switchen van ongeloof tot heldenverering.


"Spree" laat zien dat het normale leven steeds meer verzwolgen wordt door het internet en dat is eigenlijk best een trieste constatering.

De eerste 35 minuten welke alleen maar draaien om feesten, zuipen en blowen vond ik behoorlijk saai en was ook niet echt mijn ding. Ik stond toen min of meer op het punt om de film uit te zetten. Gelukkig wordt het daarna na de intrede van James Franco, in een geweldige rol, stukken beter (zeg maar gerust goed). Vanaf dat moment wist de film me ook te boeien tot het einde welke overigens goed en ook hard is. Het verhaal opzicht stelt eigenlijk weinig voor maar het is de uitvoering en dan met name het visuele aspect (heel kleurrijk, fraaie shots en ook best veel bloot) wat deze film eruit laat springen. Zoals gezegd vond ik James Franco het geweldig doen (hij zag er trouwens ook geweldig uit), maar ook de zeer fraaie dames Ashley Benson en Vanessa Hudgens deden het leuk en aardig. In iets mindere maten geldt dat ook voor Rachel Korine. Selena Gomez vond ik daarentegen zeer tegenvallen en ze was ook heel saai en preuts. Een echte grote rol heeft zij gelukkig ook niet. Ondanks de slechte eerste 35 minuten krijgt deze film van mij toch nog een ruime voldoende en dat is vooral te danken aan James Franco.

P.S. ik zie hier nu trouwens staan dat het gaat om een Komedie / Misdaad, maar komedie is helemaal niet van toepassing op deze film en slaat dan ook nergens op

Ik verwachte eerlijk gezegd een erg flauwe en clichématige film, maar deze leuke James Bond achtige Komedie / Actie film is me juist verrassend goed bevallen en ik heb ook behoorlijk veel moeten lachen. Het eerste uur is misschien inderdaad een beetje flauw, maar als daarna Melissa McCarthy heerlijk (in de leuke rol van "Susan Cooper") opdreef komt (vooral te danken aan Rose Byrne in de rol van "Rayna Boyanov", die Susan Cooper continue afkraakt waarop zij dan weer heerlijk reageert) is het gewoon genieten geblazen tot de laatste minuut.

Ondanks dat het verhaal vrij voorspelbaar is, wist het verhaal me wel te boeien en zeker ook te vermaken. Ook de uitvoering van het verhaal zit goed in elkaar en er valt genoeg te genieten in de vorm van actie (soms best grof) en vooral humor. De humor in het verhaal is lekker droog en grof en dat laatste werkte zelfs regelmatig vernederend/kleinerend (met name Rose Byrne was daar wel goed in) en dan wel op een leuke manier waardoor ik vaak hard heb moeten lachen. Ook met de sfeer zit het meer dan goed, is het tempo behoorlijk hoog en er gebeurt meer dan genoeg (veel leuke wendingen en situaties). Visueel zag het er ook allemaal mooi uit (o.a. de gekozen locaties, decors en aankleding) en dat geldt zeker ook voor een aantal fraaie vrouwen zoals Rose Byrne, Morena Baccarin (in de rol van "Karen Walker") en Nargis Fakhri (in de rol van de pittige "Lia").

De gehele cast doet het overigens leuk en goed en ze hadden er zo te zien ook allemaal veel plezier in. Jude Law (als geheimagent "Bradley Fine") en Jason Statham (in de rol van de domme en ongelukkige, in zijn manier van doen, geheimagent "Rick Ford") zijn dan wel de bekendste namen in deze film en beiden deden het ook leuk, maar ze werden wel weggespeeld door Melissa McCarthy en Rose Byrne. Daarbij moet ik wel zeggen dat zowel Jude Law als Jason Statham geen echte hoofdrolspelers waren.

Al met al vond ik dit dus een verrassend leuke Komedie / Actie film, die me min of meer van de eerste tot de laatste minuut wist te vermaken en me ook zeer regelmatig heeft laten lachen.

Vond dit een prima spannende film met prima rollen van Robert Redford en vooral Brad Pitt. De film duurt best lang maar verveeld eigenlijk nooit. Sterker nog hij wist me te boeien van de 1e tot de laatste minuut. Het einde was overigens zeer mooi. Is overigens een tijd geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb.

Leslie Nielsen heeft zijn beste tijd gehad. Deze flauwe persiflage op de James Bond-reeks kan zich niet meten met zijn "The Naked Gun"-films.

Natuurlijk zitten er wel een paar geslaagde en bijzonder melige grappen in (o.a. het titelnummer van "Weird Al" Yankovic is een giller), maar tegenover elke leuke vondst staan tien afgezaagde grappen. Aan de andere kant maakt de hilarische persiflage op "Home Alone", waarin een Macaulay Culkin lookalike wordt afgetuigd, deze Komedie film toch weer de moeite van het kijken waard en dat komt ook door de destijds mooie vrouw Nicollette Sheridan in de rol van Veronique Ukrinsky "Agent 3.14".

Op de filmposter staat Leslie Nielsen in afgezakte smoking, waar een sullige boxershort onder vandaan komt. Dat is ongeveer het te verwachten niveau van de grappen in deze film.

Waarom Robert Rodriguez ooit aan deze film is begonnen is me nog steeds een raadsel want een daverend succes zijn deze films volgens mij nooit geworden. Waarom er dan 8 jaar later nog een 4e deel is gekomen verbaasd met wel. Eerlijk gezegd wist ik niet eens dat er nog een 4e deel was, maar toevallig afgelopen nacht kwam ik deze tegen op Film 1 en heb ik hem maar gekeken. Veel stelt het allemaal niet voor (behoorlijk flauw en kinderachtig) en de kleine kinderen zijn inderdaad behoorlijk irritant net zoals die achterlijke hond die werkelijke nergens grappig is (misschien wel voor kinderen t/m 5 jaar). Degene die het kijken van deze film voor mij waard maakt is de altijd fraaie Jessica Alba, maar ook de inmiddels volwassen geworden Alexa Vega die er fraai uitzag (wat dat betreft verheug ik me al op "Machete Kills" waarin ze ook een rol of rolletje heeft, hopelijk gaat ze dan ook uit de kleren ). Qua uitvoering en dan doel ik vooral op de effecten en het visuele aspect zag het er best leuk uit. Hoe de film eindigt heb ik niet kunnen zien want toen was ik inmiddels in slaap gevallen. Eerlijk gezegd zal het me ook een worst wezen hoe deze film is geëindigd want het is geen film voor mij.

Dit is duidelijk een film die bedoeld is voor kinderen en ouders of te wel een familiefilm. Het verhaal is zeer flauw en kinderachtig (komt natuurlijk vooral door de irritante kinderen, inclusief rot piepstemmen, in de film) en de muziek welke vrijwel continu aanwezig is, is om gek van te worden. Aan Jackie Chan is duidelijk te zien dat hij al oud is aan het worden want het ziet er allemaal stijfjes en niet blits uit. Dat Billy Ray Cyrus in deze film zit is ook al niet goed want behalve dat de man niet kan zingen kan hij zeker niet acteren. Het enige leuke voor mij in deze film was Katherine Boecher.

Yeps inderdaad een pure kinderfilm die alleen is bedoeld voor kinderen en dan eigenlijk ook nog alleen voor Amerikaanse kinderen want in deze film wordt je als kind helemaal gehersenspoeld met de Amerikaanse cliches, stereotypen en sentimentele bullshit.

Na lange tijd weer eens opnieuw bekeken (Film 1 zendt immers alle James Bond films weer uit) en ik moet zeggen dat het toch best een zeer amusante film is. Het verhaal opzicht stelt niet zoveel voor (was in de jaren 70 wel meer van toepassing) maar de uitvoering was gewoon zeer leuk gedaan. Er zitten veel leuke snufjes (o.a. de auto) in, leuke tegenstanders (zoals Richard Kiel als Jaws) en visueel mocht de film er ook best wezen. Dat geldt natuurlijk voor de vele fraaie gekozen locaties maar vooral voor de fraaie Barbara Bach en Caroline Munro. Het laatste half uur is eigenlijk één en al actie en ziet er best spectaculair uit. Het laatste gedeelte is wel min of meer gekopieerd uit een andere James Bond film namelijk "You Only Live Twice". De film bevat overigens ook de nodige typische Roger Moore humor zoals op het einde als hij samen met Barbara Bach zit de vrijen in een reddingscapsule en de wereldleiders het zien en zeggen "James, what are you doing" en waarop Roger Moore dan droogjes zegt "I am holding up the British flag"

Films waarin regelmatig geweld en bloot is te bewonderen, trekken meestal mijn aandacht en dat geldt ook voor deze Italiaanse jaren 80 Thriller welke zich afspeelt in New York.

Het verhaal welke draait om een seriemoordenaar (heeft het gemunt op vrouwen en vooral seksueel actieve vrouwen zoals o.a. prostituees) die praat met een eendenstem (zijn bijnaam is dan ook "The Duck") stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor, maar wist ondanks dat toch nog redelijk te boeien en de ontknoping van het verhaal was wel aardig en verrassend. Je wordt namelijk grotendeels op het verkeerde been gezet m.b.t. wie de seriemoordenaar is, want je ziet bij de moorden nooit het gezicht van de seriemoordenaar en bovendien draagt hij handschoenen (degene die men in eerste instantie verdenkt is de perverse Mickey Scellenda, gespeeld door Howard Ross, en die mist namelijk twee vingers aan zijn rechterhand). Het motief (dodelijk ziek dochtertje van de seriemoordenaar welke in het ziekenhuis ligt en daar verhalen krijgt voorgelezen over een eend) was wel behoorlijk vergezocht en het komt ook pas op het einde aan bod.

Waar deze film het vooral van moet hebben is de uitvoering en dan doel ik op het bloot en het geweld. Bloot zit er meer dan genoeg in en bepaalde scenes daarin waren best apart zoals de scene met Alexandra Delli Colli (in de rol van de continue geile Jane Lodge) die in een biljartzaal wordt bevredigd en vernederd met een voet door een latino man Ook qua geweld zit er meer dan genoeg in en daarin is ook zeer regelmatig goor te zien zoals een vrouw (de prostituee Kitty) die helemaal wordt opengesneden met een scheermesje. Daarbij wordt vooral expliciet in beeld gebracht het snijden in de borst, tepel en gezicht (inclusief oog). Buiten het bloot en het geweld, zien de beelden van het jaren 80 New York er ook best fraai uit.

De cast deed het verdienstelijk maar wist wel niet echt te overtuigen. Wel hadden ze bijna allemaal een ietwat aparte seksuele rol in het verhaal. Zo bezoekt hoofdrolspeler Jack Hedley in de rol van rechercheur Fred Williams regelmatig een hoer (geweldig was wel toen hij aan de hoer vroeg of ze voor hem koffie wilde zetten en zij daar niet gediend van was. Hij kon wel eventueel van haar melk in de koffie krijgen ) en hoofdrolspeler Paolo Malco in de rol van leraar Paul Davis, die door rechercheur Fred Williams wordt ingeschakeld om de seriemoordenaar te ontmaskeren, valt op mannen want hij koopt seksboekjes met mannen erin. Het was wel geinig toen hij zo'n seksboekje kocht in een tijdschriftenwinkel op straat en het gestopt werd in een krant. Ook de eerder genoemde continue geile Jane Lodge is apart, want buiten dat ze in een biljartzaal wordt bevredigd met een voet, bezoekt ze ook openbare seksshows waarin ze zichzelf bevredigt en ook geluidopnames maakt van die shows. Die geluidopnames geeft ze overigens naderhand steeds aan haar man (gespeeld door Cosimo Cinieri) die daar weer op geilt

Hoewel deze film zeker niet hoogstaand is, wist hij me wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt ook maar circa 90 minuten) en dat komt vooral door het aanwezige bloot en geweld.

Na circa 12 jaar heb ik deze Horror / Thriller (Erotiek en misschien zelfs Porno zijn zeker ook van toepassing) film herzien en ondanks dat ik nadien nog extremere films heb gezien, mag deze film er zeker nog wezen met veel seksueel expliciete scènes (soms maag omkerend) en het extreem harde geweld in sneltempo en hier en daar dreigt regisseur Srdjan Spasojevic zelfs even echt te ver te gaan.

In "A Serbian Film" draait het om Milos (Srdjan Todorovic), een ex-pornoster met een grote penis, die gelukkig is samen met zijn knappe vrouw Marija (Jelena Gavrilovic) en zijn zesjarige zoontje Petar (Luka Mijatovic). Toch denkt hij soms nog wel eens terug aan zijn gloriedagen als dé pornoster bij uitstek. Niet voor de vele knappe vrouwen die voor zijn voeten neervielen, maar vooral omdat hij zijn vrouw en zoon veel meer kon geven! Het gezin van Milos heeft het namelijk niet breed en het is soms behoorlijk schrapen om rond te komen. Op dat moment wordt Milos door een vriendin en voormalig vrouwelijk collega, te weten Lejla (Katarina Zutic), voorgesteld aan de mysterieuze Vukmir (Sergej Trifunovic). Deze man doet hem een aanbod waarbij hij enorm veel geld kan verdienen, hiermee zouden al hun zorgen in één klap van de baan zijn, en daarvoor moet hij nog één keer meedoen in een erg bijzondere en kunstzinnige pornofilm. Er is echter één voorwaarde, Milos mag niet weten waarover de bewuste film gaat. Zonder details over zijn rol, belandt Milos in de meest extreme situaties.

Al gelijk bij de opening weet je dat "A Serbian Film" geen alledaagse familiefilm is, als je daarin de zesjarige Petar in de woonkamer ziet kijken naar een pornofilm waarin zijn vader Milos meespeelt. Je ziet dan gelijk al een hoop Erotiek / Porno en als Milos en Marija dan de woonkamer binnenkomen, zegt de opgewonden Petar:

"Wat is dat? Mama, wat is papa aan het doen."

Waarop Milos antwoord:

"Sorry, maar zo erg is het niet. Ik zag mijn eerst porno ook toen ik zo oud als hem was."

Waarop Marija dan antwoord:

"Maar jouw vader speelde daar niet in."

In het eerste uur van de film zien we vooral veel Erotiek / Porno met veel mooie vrouwen en ook maken we kennis met alle hoofdrolspelers in de film, zoals natuurlijk Milos, Marija en Petar (die al bezig is met zijn seksualiteit) en ook Lejla en Marko (Slobodan Bestic). De laatste is de broer van Milos en is een politieagent is en hij geilt enorm op de vrouw van Milos en als hij een keer alleen samen met haar in de keuken staat, heeft hij alleen maar oog voor haar fraaie lichaam (met name haar achterwerk) en als Marija dan ook nog in een appel bijt, houdt Marko het niet meer en gaat hij naar het toilet en trekt hij zich daar kijkend in de spiegel af in de wasbak. Naderhand zien we hem ook met een hoertje (Marina Savic), die hem oraal aan het bevredigen is, en kijkt hij daarbij naar een familiefilm van Milos waarop Marija te zien is en dan zegt het hoertje op een gegeven moment tegen hem:

"Schatje, de tijd vliegt en je beest slaapt alweer."

Waarop Marko dan antwoordt:

"Kom op, harder blazen. Harder blazen."

In het daarop volgende beeld zie je dan hoe Marija de jarige Petar helpt om zijn verjaardagskaarsjes uit te blazen. Ook Milos ex-collega Lejla is apart, want ze neukt o.a. met dieren en daarover zit opzicht een grappige scène in de film als ze met Milos praat over het aanbod van Vukmir en Milos vraagt:

"Betekent dit, dat ik een ezel moet afzuigen voor geld?"

Waarop Lejla dan antwoordt:

"Dat is niet zo erg, geloof me maar."

Naderhand zien we ook op opnames hoe Lejla een ezel aan het verleiden is.

In het eerste uur zie je ook al dat "A Serbian Film" een verontrustende film is en vooral op het moment dat Milos het doet met een moeder, te weten Jecina majka (Ana Sakic), op een opnameplek in een weeshuis, waarbij haar jonge dochter, te weten Jeca (Andela Nenadovic), gewoon toekijkt. De moeder pijpt dan Milos (die dan wordt vastgehouden door een man) en bijt ook in zijn penis, waarna hij haar slaat en klaarkomt op haar gezicht (daarna slaat hij ook de man die hem vasthield). Overigens pijpt van te voren ook nog een andere vrouw (Tanja Divnic) Milos en daarbij kijkt hij dan op twee grote beelden naar Jeca, waarop ze een ijsje eet en haar gezicht opmaakt. Milos vindt het in ieder geval opwindend om te zien, want hij komt al snel klaar in de mond van de vrouw.

Vanaf circa de 60e minuut verandert de film echt van toon en wordt het een heftige film met veel extreme expliciete scènes (vooral verkrachtingsscènes) en ook zien we dan kinderporno (één van een pasgeboren baby en één van zoontje Petar, die tot bloedens genomen wordt door zijn eigen vader Milos), die gelukkig wel niet expliciet in beeld wordt gebracht, waar de getoonde beelden liegen er niet om. De eerste heftige scène zien we dan na in de circa 57e minuut, waarbij Vukmir aan Milos een film laat zien, waarbij een hoogzwangere vrouw (Natasa Miljus) volledig naakt (benen gespreid) op een tafel zit / ligt. Een man, te weten Rasa (Miodrag Krcmarik) die tevens de chauffeur is van Milos, loopt dan naar de vrouw toe, waarna de vrouw bevalt (wordt vrij expliciet in beeld gebracht) van een kind. De man pakt het kind dan bij de benen en geeft het een tik op de billen, waarna hij het kind begint te verkrachten en waarbij de net bevallen moeder lachend toekijkt!

Vukmir noemt het "Hernoemde porno", maar Milos wilt daar niets mee te maken hebben en loopt weg. Milos vertrekt vol walging in zijn auto, waarin hij opgewonden wordt, en laat zich even later bij een stoplicht verleiden door een vrouwelijk dokter (Lena Bogdanovic) die voor Vukmir werkt. Wanneer hij bij bewustzijn komt, blijkt hij een tijd te zijn gedrogeerd en zit hij onder het bloed. Wat zich tussen zijn ontmoeting met de vrouwelijke dokter en dat moment heeft afgespeeld, kan hij zich niet herinneren.

Milos gaat terug naar de opnameplek, waar niemand meer is. Wel vindt hij een aantal videobanden, die hij gaat bekijken. Hij blijkt zelf in een zwaar gedrogeerde staat op de opnames te staan. Tijdens het bekijken van de beelden, komt Milos erachter dat hij deelgenoot is gemaakt van een project vol verkrachting, pedofilie, sadisme en snuff, waarin Vukmir naast Milos ook diens gezin, broer Marko en Lejla betrokken heeft.

De opnames waarop Milos te zien is, zijn behoorlijk heftig en daarop zien we o.a. hoe Milos het weer doet met moeder Jecina majka, die dan volledig naakt vastgebonden wordt op een bed, en waarbij hij haar hard slaat en vanachter neukt. Hij krijgt dan een gegeven moment een machete aangereikt, waarmee hij haar onthoofd en tevens blijft hij haar neuken! Vukmir zegt dan ook:

"De unieke magie van lijkverstijving."

Ook zien we op de opnames hoe een handlanger van Vukmir Milos neukt en dat uit wraak omdat Milos hem voorheen had geslagen. En ook ontdekt Milos via de opnames dat Lejla ook niets meer te maken wilde hebben met Vukmir en dat zij daarom op gruwelijke wijze wordt gestraft. Vukmir laat namelijk al haar tanden trekken uit haar mond (de tanden zie je dan op de grond liggen), waarna een man met een masker (welke naderhand Marko blijkt te zijn) zijn penis in haar bebloede mond stopt en haar neus dichtknijpt, waardoor ze stikt! En verder zien we nog op de opnames dat de oma van Jeca, te weten Jecina Baka (Lidija Pletl), haar kleindochter aan Milos aanbiedt om ontmaagd te worden door hem en ze zegt dan ook tegen hem:

"Je hebt de eer om haar te ontmaagden. Een vrouw van haar te maken. Net als mijn vader deed bij mij."

We komen dan terecht in het laatste gedeelte van de film en die is misschien wel het heftigste. Eerst zien we namelijk hoe Milos afrekent met de vrouwelijk dokter door haar te steken met een injectienaald in de hals, waarna hij haar verkracht met een stalenpijp (dat zien we overigens wel pas naderhand en het wordt ook niet expliciet getoond) en daarna zien we Milos bij een opnameplek samen met Vukmir en zijn handlangers en zegt Vukmir tegen hem:

"Welkom in dit gezellige familiehuis."

We zien dan op een bed de half afgedekte lichamen (o.a. hun hoofd) liggen van een gedrogeerde vrouw en kind, die op hun buik liggen en waarbij je alleen hun billen en benen ziet. Milos begint dan met het verkrachten (tot bloedens toe) van het kind, waarna de man met masker zich aansluit bij hem en de vrouw begint te verkrachten. Als Vukmir dan het masker van de man aftrekt, ziet Milos dat het zijn broer Marko is en als Vukmir daarna ook de maskers van de vrouw en het kind aftrekt, ontdekt Milos vol afgrijzen dat het zijn vrouw Marija en zijn zoontje Petar zijn!

Als Marko dan klaarkomt in Marija, die begint te ontwaken, en Vukmir zegt:

"Een echt, gelukkige Servische familie."

Ontploft Milos en valt hij Vukmir aan en begint hij herhaaldelijk Vukmir's hoofd hard op de vloer te slaan tot moes. Marija valt intussen Marko aan en bijt hem in de keel (bijt zijn adamsappel eruit) en slaat dan herhaaldelijk met een beeld Marko's hoofd in. Milos schiet op zijn beurt weer de meeste handlangers van Vukmir dood en vecht dan nog met Rasa en doodt hem uiteindelijk met zijn stijve penis, door deze in zijn oog te rammen (die scène is echter zo over de top, dat het eerder lachwekkend dan akelig overkomt) Milos vertrekt dan met Marija en Petar naar huis, waar ze besluiten om niet verder te willen leven. Als ze met zijn drieën op bed gaan liggen, schiet Milos hun alle drie dood met één kogel.

Je zou dan verachten dat de film is afgelopen, maar dat is niet zo. Daarna zien we namelijk nog de dode en bebloede lichamen van Milos, Marija en Petar op bed liggen, waarbij deze gefilmd worden door een aantal mensen en waarbij er dan gezegd wordt:

"Kom op. Begin met die kleine daar."

Daarna is de film afgelopen na 100 minuten en eerlijk gezegd heb ik me er weer vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt. Want hoe beestachtig, pervers en barbaars het geweld en de seks ook is, ik keek niet weg! Sterker nog, het had zelfs van mij nog extremer en explicieter in beeld mogen worden gebracht. "A Serbian Film" vind ik ook geen B-film, want alles ziet er geweldig uit. De film heeft een feilloze montage, uitstekend camerawerk en daarbovenop is het acteerwerk ijzersterk. Vooral Srdjan Todorovic is prijswaardig in de hoofdrol en ook zijn er ook een hoop mooie vrouwen te zien en de meeste daarvan zijn ook naakt te bewonderen zoals Jelena Gavrilovic (welke een hele mooie vrouw is met een prachtig lichaam en ik kan wel begrijpen waarom Marko op haar geilde), Katarina Zutic, Jecina majka, Natasa Miljus, Marina Savic, Marijeta Goc en Mila Milosevic (ze zal wel niet een dochter zijn van voormalig president Slobodan Milosevic ). De laatste twee zie je overigens alleen in pornofilms met Milos. Ook verdient regisseur Srdjan Spasojevic respect om zijn donkere visie, die hij zonder enige compromis tot het einde doortrekt.

Niet iedereen zal zo lovend zijn over "A Serbian Film" als ik en omdat de film me na 12 jaar nog steeds goed weet te vermaken, verhoog ik ook mijn stem met halfje van 3,5* naar 4,0*. "A Serbian Film" is een absolute must voor de diehard horrorliefhebbers met een erg sterke maag en dat is zeker geen loze waarschuwing, hoewel er zeker nog extremere films zijn, zoals de horrorfilm "Slow Torture Puke Chamber", eveneens uit 2010, van de nog ziekere regisseur Lucifer Valentine.

Letterlijk het vervolg op "Lager SSadis Kastrat Komman..." (uit 1976), met ook nog eens vrijwel dezelfde cast (zeker wat betreft de sadistische artsen en nazi's) en concentratiekamp. Dit keer wel aangevuld met de donkere schoonheid Rita Manna (in de rol van Alina), die zeer regelmatig van top tot teen bloot is te bewonderen. Ze wordt soms ook wel eens "de zwarte hoer" genoemd, door de nazi's.

Ook deze film begint best heftig als er echte foto's worden vertoond van de holocaust inclusief de beruchte verbrandingsoven. Net als bij het eerste deel wordt de verbrandingsoven ook een paar keer letterlijk toegepast in dit verhaal. Met name de scene waarbij vier vrouwen proberen te ontsnappen en betrapt worden (beter gezegd in de val gelokt worden) en daarna gezamenlijk levend verbrand worden in de verbrandingsoven, was wel heftig (ook al zag het weer nep en goedkoop uit). Ook in dit verhaal draait het weer voornamelijk om martelen en experimenteren (men smeert iets op een been waarna het in vuur wordt gestoken en het slachtoffer het uitschreeuwt van de pijn), maar dit keer wel alleen op vrouwen. Met name bij het martelen gaat het er wel grof aan toe zoals bij de scene waar een viertal vrouwen tot de dood worden gemarteld (vingernagels eruit trekken met een tang, vingers in brand steken nadat er iets brandbaars in is gestoken, buik open geslagen/gereten, beklemde schedel laten breken door een klem om het hoofd steeds strakker aan te draaien, brandmerken en tong eruit trekken met een speciale tang) en daarna worden verbrandt. Buiten het martelen en experimenteren op de vrouwen, zit er uiteraard ook bloot in en ook best veel (zo moeten de vrouwen wederom werken in een soort bordeel om de nazi's te plezieren). Met name de vele bloot scenes waarbij Rita Manna (speelde ook best verdienstelijk) is betrokken, zijn best genietbaar. Zo danst ze op een gegeven moment ook bloot met een banaan, hangend bij haar behaarde schaamstreek, zodat het net lijkt alsof ze een bananenpenis heeft

Hoewel het verhaal natuurlijk niet hoogstaand is, vond ik het dit keer nog weel meevallen en hetzelfde geldt voor de uitvoering (dit keer ook minder sober en met meer licht). Al met al gewoon een vermakelijke film, tenminste als je van bloot houdt en het niet erg vindt om martelingen te zien

Niet meer dan een leuke en vooral vermakelijke Komedie / Drama film die op het einde zelfs een beetje emotioneel wordt met de mooie toespraak van het jochie Oliver voor de nukkige buurman Vincent, wel met het hart op de goede plaats, i.v.m. "heilig persoon".

Het toch behoorlijke cliché verhaal en misschien ook wel een dertien in een dozijn verhaal is ietwat aan de flauwe kant, maar kijkt zich desondanks wel lekker weg. Dat komt mede ook omdat het min of meer een feelgood film is. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en dat komt vooral op conto van Bill Murray die de rol van nukkige buurman Vincent met een verleden (waar hij het zelf nooit over heeft) goed en leuk speelt en om hem valt ook het meeste te lachen. Buiten dat hij een nukkige buurman is, heeft hij ook geld problemen (dit i.v.m. een persoonlijk situatie) wat hem in de moeilijkheden brengt. Hij probeert dit op te lossen door te wedden op paarden racen. Ondanks dat hij vaak nukkig en nors is tegen personen, heeft hij toch het hart op de goede plaats want hij is o.a. zorgzaam voor de buurjongen Oliver die slecht voor zichzelf kan opkomen en wordt gepest op school, zijn geliefde dementerende vrouw Sandy die verzorgt wordt in een duur tehuis en voor een zwangere Russische prostituee Daka. De laatste rol wordt overigens gespeeld door Naomi Watts (die ik met moeite had herkend) en die ik eigenlijk niet geschikt vond voor deze rol, want ze praatte met een te overdreven accent en overdreef ook regelmatig in haar rol.

De overige cast deed het verdienstelijk zoals Jaeden Lieberher in de rol van het jochie Oliver en Melissa McCarthy in de rol van moeder Maggie, die de alleenstaande moeder is van het jochie Oliver. Die Maggie heeft zo ook haar problemen want ze moet in het ziekenhuis vaak overwerken waardoor Oliver moet verblijven bij buurman Vincent en ook heeft Maggie een probleem met de voogdij over Oliver want zijn vader (die Maggie heeft bedrogen met vele andere vrouwen) wilt namelijk ook voogdij over hem hebben. Degene die overigens ook voor een lichte komische noot zorgt in het verhaal, is Chris O'Dowd in de leuke rol van geestelijke Geraghty die les geeft op een school en het daar vaak heeft over "heilige personen". Daar moeten de kinderen dan ook een publieke spreekbeurt over geven en dat zorgt dan voor een mooi einde van het verhaal, welke zoals eerder gezegd zelfs wat emotioneel (ik kreeg er zelfs waterige ogen bij) is.

Al met al gewoon een vermakelijke Komedie / Drama film die zich lekker wegkijkt en waarvan het verhaal leuk en mooi in elkaar steekt. Omdat het wel allemaal behoorlijk clichématig is, vind ik deze film persoonlijk wel geen hoogvlieger.

Een soort van "The Road" maar dan iets beter vanwege de actie die erin zit. Net als "The Road" kabbelt deze film ook rustig verder zonder ergens naartoe te gaan. Het verhaal is best redelijk en weet ook wel te boeien maar echt spannend vond ik het nergens worden. De cast deed het overigens best aardig maar blonk nergens uit. Al met al wel aardig om te kijken en de beelden zagen er regelmatig fraai uit. De vampieren zagen er ook best aardig uit maar ze leken meer op mutanten dan op vampieren.

Vond dit destijds wel een leuke Komedie / Actie, waarbij Richard Dreyfuss en Emilio Estevez een heel leuk en grappig duo vormen. Het verhaal is uiteraard niet hoogstaand maar de uitvoering was gewoon leuk gedaan. Tel daarbij ook nog destijds schoonheid Madeleine Stowe en je hebt gewoon een leuke film om naar te kijken. De film is misschien wel iets aan de lange kant, want circa 90 minuten zou al meer dan voldoende zijn geweest. Vanwege het succes van de film heeft men daarna nog een vervolg gemaakt, die wel een stuk minder is.

Ondanks dat deze film nu 60 jaar oud is en ook wel gedateerd is, blijft het gewoon een prima film. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien en bovendien zit er ook de nodige humor (wel wat flauwtjes en gedateerd) in. Ook met de uitvoering (o.a. het visuele gedeelte) zat het goed en hetzelfde geldt voor de cast. Van de cast kon ik eigenlijk niemand maar die Sig Ruman als de Duitse Sgt. Johann Sebastian Schulz vond ik wel leuk spelen. De film vind ik persoonlijk met precies 120 minuten iets aan de lange kant, maar eerlijk gezegd was het nergens echt saai of vervelend.

P.S. die Robert Strauss als 'Animal', kon wel eens de vader / opa zijn van Javier Bardem want daar leek hij veel op

Dit is waarschijnlijk de beste oorlogsfilm die ik ooit heb gezien. Het verhaal is uitstekend (realistisch), het acteerwerk is uitstekend en de beelden zijn superieur. De film heeft in ieder geval bij mij een diepe indruk achter gelaten.

Ondanks dat de Tweede Wereldoorlog me al mijn hele leven weet te boeien en te interesseren, wist ik als kind zijnde weinig af van de oorlog tussen Duitsland en Rusland en dus ook niet van deze afschuwelijke en onmenselijke slag om Stalingrad welke uiteindelijk min of meer ook zorgde voor de ondergang van Hitler en zijn gewenste Duitse rijk. Als kind zijnde hield ik me vooral bezig met de oorlog tussen Duitsland en Engeland en Amerika. Totdat ik ergens halverwege de jaren 90 opeens op een Duitse televisiezender (ARD of ZDF) de zeer indrukwekkende en aangrijpende oorlogsfilm "Stalingrad (1993)" zag (deze film staat niet voor niets op de 2e plaats in mijn persoonlijk Top 10 van films).

Sindsdien ben ik helemaal in de ban geraakt van de slag om Stalingrad en kijk ik op gebied van films en documentaires alles erover. Qua films heeft men er al een aantal van gemaakt, maar geen enkele daarvan kan tippen aan de Duitse versie (eigenlijk ook de eerste film erover) "Stalingrad (1993)". Ook zijn er de nodige documentaires over geweest (o.a. in het verleden op een thema zender van Discovery Channel, welke altijd heel veel uitzond over de Tweede Wereldoorlog. Helaas is dat nu niet meer), waaronder deze zeer indrukwekkende documentaire welke bestaat uit drie delen van circa 50 minuten.

Opzicht wordt er niets nieuws vertoond voor mij (ik heb min of meer alle documentaires over Stalingrad al eens gezien), maar ondanks dat grijpt deze documentaire me weer bij de strot om alle ellende over Stalingrad (of "Der Kessel" zoals de Duitse soldaten het noemde) weer te zien. O.a. de ijzige kou waarin de soldaten dag en nacht (vaak in de open hemel) moesten verblijven en strijden om hun leven en natuurlijk ook het gebrek aan voedsel waardoor men op een gegeven moment paarden, honden, katten en zelfs mensen (kannibalisme) begonnen op te eten (overigens zowel aan beide kanten). De menselijke omstandigheden waren daar ook zo erbarmelijk (zo hadden bijna ook allemaal ziektes, waren enorm vuil en zaten onder de luizen) dat veel soldaten het niet meer aankonden (waren ook psychische helemaal kapot) en uiteindelijk de hand aan zichzelf slaan. De ellende heeft ook veel te lang geduurd en heeft onnodig enorm veel levens gekost omdat Hitler weigerde om zicht over te geven (het was eigenlijk ook een prestige slag geworden tussen Hitler en Stalin en mede omdat de stad Stalingrad de naam "Stalin" bevat. Voor zowel Hitler als Stalin telden de mensenlevens niet en ging het hun alleen om hun eer). Daaraan heeft natuurlijk de Duitse slappe generaal Friedrich Paulus (op dat moment de leider van het Duitse 6e leger) ook veel schuld aan, want hij had makkelijk de orders van Hitler naast zich kunnen leggen en zich kunnen overgeven waardoor enorm veel levens zouden zijn bespaard. Zo had hij zich o.a. makkelijk op 8 januari 1943 kunnen overgeven aan de Russen, die hem een eervolle overgave aanboden. Maar Paulus wilde er niets van weten en hanteerde op dat moment nog strikt de orders van Hitler en joeg (beter gezegd schoot) ze weg.

Behalve de zeer indrukwekkende en aangrijpende beelden van de waanzin om de slag om Stalingrad komen ook Duitse overlevenden (in totaal hebben iets van 6000 man het overleefd, terwijl er bij aanvang van de Russische omsingeling van Stalingrad iets van 300.000 man zaten opgesloten. Bij de overgave overigens nog iets van 100.000 man !) aan het woord en ook Russische overlevenden (zowel soldaten als bevolking). Met name de verhalen die de Duitse overlevenden vertellen zijn hartverscheurend en de meesten hebben het ook nog steeds niet verwerkt (begrijpelijk overigens) en barsten in tranen uit als ze iets tragisch moeten vertellen. Zo is er o.a. één soldaat die mee heeft gedaan aan de poging (onder leiding van veldmaarschalk Erich von Manstein) om het Duiste leger te bevrijden in Stalingrad tijdens de kerst van 1942, die tegenwoordig nog steeds geen kerst kan vieren omdat hij vindt dat hij gefaald heeft terwijl dat natuurlijk niet zo was. Hoe het met de slag om Stalingrad uiteindelijk afloopt (2 februari 1943, hoewel nog circa 10 duizenden Duitse soldaten zijn blijven strijden tot begin maart) is natuurlijk bekend, maar voor de Duisters die zich overgaven hebben was het natuurlijk nog lang niet ten einde en daarna zijn er nog velen onnodig gestorven tijdens hun gevangenschap (13 jaren) en ook tijdens de lange mars ernaartoe. Daaraan wordt overigens in het derde deel van deze documentaire veel aandacht aan besteedt en is ook zeer indrukwekkend en aangrijpend.

Al met al is dit gewoon een zeer indrukwekkende documentaire over de slag om Stalingrad (de hel van Stalingrad is toepasselijker) en laat het zowel in beeld als woord de waanzin van die slag (tevens ook de waanzin van oorlog) uitstekend zien. Voor mij krijgt deze indrukwekkende en aangrijpende documentaire, waarvan ik vanaf de eerste tot de laatste minuut geboeid heb zitten te kijken (verwarmd en met eten en drinken, wat een contrast met de omstandigheden destijds voor de vooral Duitse soldaten in Stalingrad) dan ook de volle 5 punten.

Eindelijk dan een fatsoenlijke versie gezien (zonder de irritante Russische voice-over) waarbij de Duitsers gewoon Duits praten en de Russen gewoon Engels praten Dat laatste vond ik opzicht wel geinig, maar eigenlijk niet storend omdat ik Russisch toch totaal niet versta.

Visueel zag het er best wel allemaal schitterend en realistisch uit, maar helaas is het verhaal vrij povertjes en draait het ook nog eens om twee vrouwen waarop ik helemaal niet zit te wachten bij een film die draait om de slag om Stalingrad (keerpunt in de oorlog). Bij een dergelijke historische gebeurtenis wil ik gewoon drama en oorlog zien zoals bij de imponerende film "Stalingrad (1993)". Wat ik eigenlijk ook wel jammer vindt is dat het verhaal zich hoofdzakelijk afspeelt op één locatie waardoor je eigenlijk weinig meekrijgt van de slag om Stalingrad.

Er zit overigens wel redelijk wat actie in en soms is het ook best heftig, maar ook dat had ik veel meer willen zien en eigenlijk ook heftiger en aangrijpender. Van de cast m.u.v. Thomas Kretschmann (oftewel Hermann Fegelein uit de film "Der Untergang") had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord, maar slecht deden ze het niet. Yanina Studilina (als Masha) vond ik eigenlijk best een fraaie verschijning en ik vond het wel jammer dat ze in een bepaalde scene (waarbij het mogelijk was) niet topless te zien was.

Al met al kijkt de film zich nog wel lekker weg, maar eerlijk gezegd had ik wel een betere en boeiendere film verwacht.

Stan & Ollie (oftewel "Laurel and Hardy" en op zijn Nederlands "De Dikke en de Dunne") is misschien wel het bekendste komische duo ooit (onze "Peppi en Kokki" is daar natuurlijk van afgekeken), en toen ik kind en tiener was in de jaren 70 en 80, waren ze ook zeer regelmatig te zien op de televisie (toen je in Nederland nog maar twee televisiezenders had ) met hun korte sketches en films (die ik volgens mij ook allemaal heb gezien) en keek ik er altijd graag na en moest ik er ook altijd om lachen en was Stan Laurel mijn favoriet van het duo.

Deze Biografie / Komedie film draait om hun nadagen en speelt zich af anno 1953, waarbij Stan (Steve Coogan) en Ollie (John C. Reilly) enigszins in de vergetelheid (soms best pijnlijk om te zien) zijn geraakt. Ze maken al een poos geen films meer, hebben wat zakelijke conflicten achter de rug en kwakkelen met hun gezondheid (met name Ollie). Ze besluiten daarom nog één tournee langs Britse en Ierse theaters te ondernemen.

Deze film staat genoteerd als een Biografie / Komedie film, maar beter was geweest Biografie / Drama film, want na de leuke korte opening (welke zich afspeelt in de zomer van 1937, waarbij ze de grootste komieken van Hollywood waren) is het toch eigenlijk vooral Drama wat de klok slaat en dat was vooral allemaal pijnlijk, aandoenlijk en ontroerend om te zien en vooral na circa 60 minuten waarbij Ollie wordt getroffen door een lichte hartaanval. Hoewel het best allemaal tragisch is om te zien is (eigenlijk verdienen Stan & Ollie een vrolijke Biografie / Komedie film), werd het allemaal wel fraai en mooi (o.a. het tijdsbeeld van de jaren 50) in beeld gebracht, was het zeker ook interessant en zijn Steve Coogan en John C. Reilly uitstekende vertolkers van Stan & Ollie, waarbij ze ook nog eens sprekend op ze lijken en hun slapstickreconstructies en theatervoorstellingen (o.a. een scène uit "County Hospital", die regelmatig te zien is) zijn ijzersterk en een genot om naar te kijken.

Buiten Steve Coogan en John C. Reilly vond ik ook Nina Arianda (als de vrouw van Stan, oftewel Ida Kitaeva Laurel) en Shirley Henderson (als de vrouw van Ollie, oftewel Lucille Hardy, die hem steeds "Babe" noemt) het goed doen en daarbij was het apart om te zien dat Ida Kitaeva Laurel niets moest hebben van hun manager Bernard Delfont (leuk gespeeld door Rufus Jones) en nooit naast hem wilde zitten in een theater. Op een gegeven moment zegt hij in een theater iets tegen haar, te weten "Kan ik iets halen voor u ?", waarop zij antwoord "Niet aanraken"

De vrouwen zijn ook best zorgzaam en liefdevol voor hun (met name Lucille Hardy) en dat was met hun gespeelde pittige en strenge vrouwen in hun sketches en films meestal juist andersom, want daarvan kregen ze er meestal flink van langs (wel zeer grappig en komisch om te zien) en werd er ook met van alles naar hun hoofd gegooid en vooral Ollie moest het dan daarbij ontgelden, waarbij Stan dan meestal in huilen en gejammer uitbarstte, terwijl hij juist vaak de oorzaak was van deze escalaties en waarop Ollie dan meestal tegen hem zei "Well thats another fine mess you got me into".

Al met al best een onderhoudende (wel soms een tikje gezapig) Biografie / Drama film over de nadagen van Stan & Ollie, die schitterend gespeeld werden door Steve Coogan en John C. Reilly (die ik opzicht ook graag zie spelen in films).

De zoveelste zogenaamde grappige parodie op films. Dit keer worden bekende horror figuren op de hak genomen. Net zoals alle andere parodies is deze film ook gewoon weer een aanfluiting en nauwelijks het kijken waard. De bekende horror figuren zien er waardeloos uit en zijn ook nergens grappig met als dieptepunten dat achterlijke "Chucky" figuur en "Pinhead". Het verhaal gaat zoals in alle parodies nergens om en is gewoon belachelijk en te lachen valt er bitter weinig. Ik kan me niet herinneren dat ik ergens om heb moeten lachen. Hier en daar een glimlach maar meer ook niet. De cast stelt ook weinig voor en hoofdrolspeler Steve Howey als Stan Helsing was echt slecht. Wel leuk om Leslie Nielsen nog eens terug te zien in één van zijn laatste films.

Buiten vele dieptepunten heeft deze film één (zijn er eigenlijk twee ) pluspunt en dat is Diora Baird Ze loopt continue schaars gekleed rond en ziet er prachtig uit maar haar schitterend 32DD decolleté. Ze schijnt vroeger in de playboy te hebben gestaan. Dus als je effen op het internet zoekt kun je nog meer genieten van al haar pracht en praal. Je kunt dus beter haar bekijken op het internet dan deze aanfluiting van een film welke ook nog eens veel te lang duurt. Dankzij Diora Baird toch nog een puntje.

Mooie Drama / Roadmovie film, met een uitstekende jonge cast (o.a. de veel te vroeg gestorven River Phoenix). Het verhaal zit mooi in elkaar en weet ook te ontroeren.

Het verhaal speelt zich af in de zomer van 1959, waarbij een groepje van vier twaalfjarige bevriende jongens, tijdens een weekend kamperen op zoek gaan naar het lichaam van de vermiste tiener Ray Brower. Rokend, kletsend en grove taal uitslaand, hangen ze een beetje rond, tot ze vernemen dat er een lijk gevonden is bij een spoorlijn in het bos. De jongens hebben geen idee welk effect die "vondst" zal hebben op hun vriendschap.

Het verhaal van Stephen King werd tot een goed scenario bewerkt, dat voor een "Oscar" genomineerd werd. Het resultaat is een warme film over vriendschap en volwassen worden. De twijfels en vriendschappen van de jochies worden uitstekend verbeeld door de jonge acteurs, te weten River Phoenix, Corey Feldman, Jerry O'Connell en Wil Wheaton. Verder zien we ook een jonge Kiefer Sutherland als slechterik. Regisseur Rob Reiner maakte overigens ook de briljante Stephen King verfilming "Misery (1990)".

Al met al een ontroerende en effectieve Drama / Roadmovie film (die met nog geen 90 minuten best aan de korte kant is), van het verhaal "The Body" van schrijver Stephen King, met mooi en geloofwaardig acteerwerk van de jonge acteurs en met name van River Phoenix.

Qua verhaal stelt het eigenlijk weinig voor deze Komedie / Misdaad, maar dankzij de uitvoering en met name de cast is deze film nog te doen. De drie oudgedienden Al Pacino, Christopher Walken en Alan Arkin doen het aardig (hebben uiteraard allemaal in veel betere films gespeeld) en maken deze film nog genietbaar. Het was overigens ook leuk om Julianna Margulies weer eens terug te zien. Hier en daar valt er wat te lachen en het einde vond ik eigenlijk best geslaagd. Gewoon leuk om eens gezien te hebben deze film en meer ook niet.

Opzicht nog best een redelijke familiefilm (gezien op Film 1) met goed en leuk spel van de jonge acteur en actrice Chandler Canterbury en Annalise Basso. Ze zagen er wel enorm nerd-achtig (was natuurlijk ook de bedoeling) uit met die achterlijke grote brillen. Hoewel het verhaal best wel cliché is, zit het verhaal wel aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering en het verloop ervan. De film duurt ook niet echt lang, waardoor hij zich nog wel aardig wegkijkt. Persoonlijk heb ik het niet echt op familiefilms, maar deze was nog best goed te doen.

P.S. het was ook leuk om de altijd fraaie Radha Mitchell weer terug te zien. Haar rol stelt overigens niet veel voor en hetzelfde geldt voor Val Kilmer.

Ondanks het eenvoudige en zeer voorspelbare verhaal, kijkt deze Thriller film zich lekker weg (duurt ook maar precies 80 minuten) en weet hij ook te vermaken. Dat laatste komt vooral op conto van de cast, want met name Laurence Fishburne (in de rol van professionele huurmoordenaar Sade) speelt zoals gewoonlijk goed en overtuigend.

In dit verhaal draait het eigenlijk maar om drie personen, te weten Carter (verdienstelijk gespeeld door Thomas Jane) die een veteraan is en door omstandigheden (dood van zijn zoontje, welke ook min of meer zijn schuld is, waardoor ook zijn vrouw Mara is vertrokken) alleen woont in een boerderij en daar rouwt en ook van plan is om een einde te maken aan zijn leven. Het aandoenlijke brildragende meisje Bird (verdienstelijk gespeeld door Ella Ballentine) wat rondloopt in een rood jurkje en veel foto's maakt met een fototoestel van haar overleden ouders. Bird bezoekt op de sterfdag van haar ouders (auto-ongeluk) het graf van haar ouders bezoekt en is daar getuige van een andere begrafenis waarbij iedereen (3 personen) opeens wordt doodgeschoten door een professionele huurmoordenaar met een masker (beter gezegd een soort van bivakmuts) over zijn hoofd.

Deze eerder genoemde huurmoordenaar Sade trekt op een gegeven moment zijn masker van zijn hoofd en Bird die alles vanaf afstand ziet maakt daar o.a. foto's van. Bird wordt op een gegeven moment opgemerkt (uiteraard en natuurlijk voorspelbaar) door Sade en ze vlucht dan doodsbang de bossen in en komt uiteindelijke terecht bij de boerderij van Carter. Sade is haar natuurlijk gevolgd (hij vermoord namelijk iedereen die zijn gezicht heeft gezien) en op de boerderij vindt dan een dodelijk kat en muis spel plaats tussen Sade en Carter (waarbij zijn veteraan verleden natuurlijk goed van pas komt) die Bird beschermt en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal stelt misschien niet heel voor en is ook zeer voorspelbaar (waardoor het ook aan echte spanning ontbreekt), maar de uitvoering was nog best aardig en omdat het verhaal zich ook hoofdzakelijk afspeelt op één locatie (de boerderij) en maar draait om drie hoofdrolspelers, zorgt het tevens voor een lekkere broeiende sfeer. Opzicht zijn de dialogen tussen Sade en Carter ook wel aardig en tevens kom je dan meer te weten over het verleden van Carter en dan vooral gericht op het dodelijk ongeluk van zijn zoontje. Ook zit er wat actie in welke soms best hard is (o.a. de marteling van de politieagent Baker) en ook het einde waarbij nog Carter's vrouw Mara (gespeeld door de leuk uitziende Joanna Douglas) bij betrokken wordt, was best aardig maar was natuurlijk ook zeer voorspelbaar.

Al met al gewoon een leuk tussendoortje deze korte Thriller film, maar er echt bovenuit steken doet deze film zeker niet en het verloop van het verhaal is natuurlijk ook zeer voorspelbaar.

Onderhoudende film zullen we maar zeggen. Hoewel het zeer leuk was om veel oude bekenden geintroduceerd te zien vond ik het verhaal niets bijzonder en ook niet spannend. Slecht was de film zeker niet want er werd goed in geacteerd en de beelden waren regelmatig fraai. Maar op de een of andere manier kon ik toch niet echt in de ban raken van deze film (vond hem persoonlijk iets te lang duren ook) en vond ik hem meer onderhoudend dan echt goed. Was overigens wel leuk om de originele Spock weer eens terug te zien.

Opzicht zijn Star Trek films altijd wel vermakelijk om naar te kijken en dat geldt eigenlijk ook weer voor deze derde film uit de nieuwe Star Trek reeks, die wederom regelmatig fraai in beeld (o.a. kunstmatige gemaakte Federatie thuishaven "Yorktown" in de ruimte) werd gebracht en ook weer aardig wat actie bevat. Maar echt hoogstand (zeker niet dit verhaal) zijn ze eigenlijk nooit en ik vind ze vaak zelfs wat saai en langdradig, waardoor ik niet altijd gefocust ben op het verhaal. Dat was vooral van toepassing in het eerste uur, welke één geweldige lange actie scene bevat van circa 10 minuten, maar voor de rest saai en langdradig is. Dat euvel had de vorige Star Trek film"Star Trek into Darkness (2013)" naar mijn mening ook, maar die compenseerde dat wel weer ruimschoots in het tweede en laatste uur van het verhaal, maar dat is bij deze film minder het geval.

Het verhaal is vrij eenvoudig en is ook niet vernieuwend, want regisseur Justin Lin heeft gewoon bepaalde elementen overgenomen uit de vorige twee Star Trek films, te weten "Star Trek (2009)" en de al eerder genoemde film "Star Trek into Darkness (2013)", en heeft daar dan dit verhaal van gemaakt. Het draait in dit verhaal wederom en dus clichématig om een vijandige kracht die onder leiding staat van een zekere Krall (gespeeld door Idris Elba) en die het gemunt (wraak vanwege het verleden, waarbij hij ook iemand anders was) heeft op de Federatie en waarbij de bemanning van de Enterprise dit dient te verhinderen. Daarbij krijgt de bemanning de hulp van de mysterieuze vrouw Jaylah (gespeeld door Sofia Boutella), die ze ontmoeten als ze met de Enterprise neerstorten op de planeet "Altamid" waar Krall zich heeft gevestigd.

Hoewel het eenvoudige verhaal niets nieuws onder de zon bevat, weet het verhaal wel nog te vermaken en die actie die erin zit werd best fraai in beeld gebracht. Wat opzicht wel leuk is aan deze actie, is dat de vijand letterlijk en figuurlijk grotendeels wordt verslagen op grond van de muziek (om de communicatie van de vijand te storen via een toon-frequentie) van de Beastie Boys en wel met hun hit hit "Sabotage", wat ik persoonlijk ook een geweldig nummer (inclusief videoclip) vindt. Humoristisch daarbij is ook de opmerking van dokter McCoy, die dan zegt "Is dat klassieke muziek ?", waarop Spock zegt "Daar lijkt het wel op, dokter" Maar buiten deze actie is het vooral saaiheid en langdradigheid wat de klok slaat en de humor die in het verhaal zit is eigenlijk best flauw (zoals de opening van het verhaal met de kleine "Teenaxi" wezens).

De bekende cast uit de vorige Star Trek films kan dit verhaal ook niet naar een hoog niveau tillen en speelt vooral op routine zoals Chris Pine (wederom in de rol van kapitein James T. Kirk, de routinematige handelingen op de Enterprise een beetje saai vindt worden en daarom graag viceadmiraal wil worden), Zachary Quinto (wederom in de rol van Spock, die te maken krijgt met het overlijden van Ambassadeur Spock, die zijn vader is, en hij wilt zijn werk gaan voortzetten op Nieuw Vulcan) en Karl Urban (wederom in de rol van Dokter McCoy). De dit jaar veel te vroeg overleden (vanwege een bizar ongeluk) Anton Yelchin (in de rol van Chekov), heeft in dit verhaal best een aardige rol en deed dat best verdienstelijk. Dat laatste geldt ook voor de nieuwkomers Idris Elba (in de rol van slechterik Krall) en Sofia Boutella (in de rol van helpende hand Jaylah), maar zij zijn eigenlijk onherkenbaar (alleen Idris Elba is heel eventjes te zien op het einde van het verhaal) in het verhaal en voor de laatste is dat het hele verhaal het geval en dat is best zonde, want zij is best een mooie vrouw. Dus qua vrouwelijk schoon moet je het in deze film alleen doen met Zoe Saldana (wederom in de rol van Luitenant Uhura).

Ook het einde (clichématig gevecht tussen kapitein James T. Kirk en slechterik Krall, met wat hulp van Spock, welke wel visueel mooi in beeld werd gebracht) van het verhaal vond ik dit keer niet bepaald sterk en is eigenlijk zelfs wat aan de flauwe kant. Al met al gewoon een vermakelijke derde Star Trek film uit de nieuwe reeks, maar meer zeker ook niet, want daarvoor is het verhaal gewoon te eenvoudig en niet vernieuwend en zoals al vaker aangegeven ook gewoon te saai en te langdradig. Persoonlijk vind ik dit het minste deel uit de nieuwe Star Trek reeks, maar misschien word ik inmiddels ook al te oud voor de Star Trek en Star Wars films.

Qua niveau vond ik dit derde deel gelijkwaardig aan het sterke tweede deel. Het verhaal zit wederom goed in elkaar en weet ook te boeien (misschien wel wat minder spannend). Ook ziet het er allemaal aardig uit en doet de vertrouwde cast het wederom goed. De duur van deze film is behoorlijk kort, maar hierdoor kijkt de film zich wel weer lekker weg en wordt het ook nooit saai.