Opinions

Van deze dertien in een dozijn Misdaad / Actie film had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar omdat ik hem toevallig zag staan op "Film1 On Demand" heb ik hem maar eens een kans gegeven (ik had ook geen andere films meer voorhanden) en eerlijk gezegd heb ik me er best aardig mee vermaakt en dat ondanks dat het verhaal een zeer voorspelbaar verloop had. En daarbij moet je dan denken aan dit verloop:

Gevangenis -> Uitbraak gevangenis -> Verliefd worden op liefje van crimineel -> Overval -> Verraden door crimineel na overval -> Wraak op crimineel -> Er vandoor gaan met liefje en helft van het gestolen geld.

Voorspelbaarder kan het in mijn ogen eigenlijk niet

Maar ondanks het voorspelbare, wist deze film me toch wel te vermaken en dat kwam vooral vanwege de uitvoering van het verhaal, de actie en zeker ook de cast, die vooral bestaat uit onbekende acteurs en actrices (de enige twee acteurs die ik daarvan kon, waren Ewan McGregor en Brenton Thwaites en de laatste vooral omdat ik hem vorige week nog zag spelen in de Avontuur / Fantasy film "Gods of Egypt (2016)").

Het tempo in het verhaal is ook best hoog en er gebeurt ook meer dan genoeg en dat ondanks dat alles dus voorspelbaar is. Vanwege dat laatste wordt het wel helaas nergens spannend en is het hier en daar zelfs wat clichématig (gelukkig wel niet echt storend), zoals het in mijn ogen flauwe gelukkige (ondanks het opnieuw belanden van Brendan Lynch in de gevangenis, met wel een leuk vooruitzicht, namelijk door het begraven aandeel geld door JR, als hij weer vrij komt) einde. Omdat de film ook maar iets van 100 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg en visueel gezien werd ook alles wel aardig in beeld gebracht en zeker wat betreft de actie (o.a. het vluchten na de goud overval).

Van de cast deden vooral beide hoofdrolspelers Brenton Thwaites (in de rol van JR die in de gevangenis belandt voor een klein misdrijf) en Ewan McGregor (in de rol van beruchte misdadiger Brendan Lynch, die al in de gevangenis zit en waarmee JR in aanraking komt en die hem ook onder zijn hoede neemt en beschermd) het wel leuk en verdienstelijk en vond ik Alicia Vikander (in de rol van Tasha, die een liefje is van criminele baas Sam en waarop JR verliefd wordt) wel een mooie verschijning om naar te kijken. Degene die ook best verdienstelijk speelt, is overigens Matt Nable (in de rol van Sterlo, die het hulpje is van Brendan Lynch en die samen met hem in de gevangenis zit/zat).

Ondanks dat deze film niets nieuws te bieden heeft (en dan druk ik me nog zacht uit), heb ik me best goed vermaakt met deze lekker wegkijkende en voorspelbare Misdaad / Actie film, welke zich afspeelt in Australië.

Beetje saaie bedoeling deze film. Het verhaal is best boeiend (wel niet origineel) maar de film komt niet op gang en er gebeurt nauwelijks iets spannends in. Voor je het weet is de film al over want hij duurt amper 90 minuten. Het einde was best aardig gedaan maar was ook wel cliché.

De cast is best indrukwekkend maar niet iedereen doet het goed. Alleen de oudgedienden Al Pacino en Ray Liotta deden het goed. Hoofdrolspeler Channing Tatum vond ik vreselijk want hij kon alleen maar wat dom en stom uit zijn ogen kijken. Hetzelfde geldt ook een beetje voor Katie Holmes (zag er ook niet uit) maar zij had maar een bijrol. Waarom men Tracy Morgan in deze film heeft gestopt is mij een raadsel want voor een serieuze rol is hij totaal ongeschikt.

Begin vond ik best leuk maar na ongeveer 30 minuten vond ik het erg kinderachtig worden. Toen ben ik ook min of meer afgehaakt.

Ik vond eigenlijk alleen Alan Cumming wel grappig, Jamie Kennedy was zeer irritant. Hij was inderdaad wel slecht maar minder slecht dan ik verwachtte.

Na het gisteren zien van Ingrid Steeger in de flauwe Duitse Komedie / Erotiek film "Mädchen, Die nach München Kommen (1972)", wilde ik nog een (naakt)film van haar zien welke ik nog niet gezien heb en toen kwam ik via een zoekopdracht op "MovieMeter" uit op deze Komedie / Erotiek film. Hoewel Ingrid Steeger prominent links op de filmposter staat (zo is ze echter niet te zien in de film) en ook één van de hoofdrolspeelsters is, heeft ze eigenlijk maar een bijrol en vind ik haar ook een soort van "bitch" in deze film, want ze wijst namelijk alle mannen af (net zoals in haar echte leven) en hierdoor is zo ook minder naakt te zien. Je ziet haar eigenlijk nog het meeste naakt tijdens de vele videoclips (die vaak herhalend zijn) in de film, die je meestal ziet als er een liedje te horen is en dat zijn er best veel in deze film.

Het verbaasde me ook dat "alexspyforever" deze film gezien heeft (helaas met een Engelse gedubde versie, wat me vreselijk lijkt), maar hij heeft er tenminste wel een recensie over geschreven en dat hebben dat andere twee stemmers niet gedaan. Bij de andere stemmers zit natuurlijk ook "stinissen" en dat hij deze film heeft gezien, dat verbaasd me eerlijk gezegd niet. Want buiten dat hij op enorm veel films gestemd heeft, is hij meen ik ook een liefhebber van Ingrid Steeger en zeker tijdens haar jonge jaren in de beginjaren 70. Dat is ook de periode waarin ze veel te zien was in Duitse Komedie / Erotiek films, waaronder "Ich, ein Groupie (1970)", welke ook een fraaie filmposter heeft, en "Die Stewardessen (1971)".

Wat betreft het verhaal (een plot is er eigenlijk niet), tijdens een schoonheidswedstrijd in Berlijn winnen de twee blondines Katrin (Monica Marc) en Ingrid (Ingrid Steeger) een vakantiereis naar het Noord-Friese waddeneiland Sylt. Tijdens hun verblijf op het eiland verkennen de twee de talloze nudistenstranden en nachtclubs en leren ze menig aantrekkelijke man kennen. Natuurlijk zijn zij niet de enige vakantiegangers, want zo is er ook een conservenfabrikant van middelbare leeftijd, te weten directeur Hugo Weber (Achim Strietzel), die na een leven van hard werken eindelijk eens wilt genieten van al die fraaie, bruingebakken blondjes op het vakantie-eiland en dat ondanks dat hij getrouwd is en een dochter heeft. Maar zijn overdreven directe houding tegenover vrouwen, staat zijn succes in de weg en dat kan niet gezegd worden over zijn chauffeur Markus (Gerhard Bormann), die min of meer een magneet voor vrouwen is. En verder zijn er natuurlijk nog andere personen, zoals de nerdy Edgar (Eric Wedekind) die samen met zijn tante Cordula Brix (Rose Renée Roth) op vakantie is op Sylt en verliefd wordt.

De film opent met het leuke toepasselijke liedje "Nackedi, Nackedu, Nackedei-Dei-Die" (een soort van smurfenlied), welke regelmatig te horen is in de film, en dat liedje met de bijbehorende beelden vat als het ware de hele film samen in twee minuten, want dan zien we namelijk shots van het strand, naakte mensen in het zand, naakte mensen in het water, naakte mensen die praten en naakte mensen die zwijgen. En daarin zien we ook de twee hoofdrolspeelsters Monica Marc en Ingrid Steeger en de laatste wordt daarbij fraai naakt in beeld gebracht als ze half op het strand en half in de zee ligt op de buik en waarbij haar borsten dan te zien zijn. Dat fraaie shot zie je naderhand nog een aantal keren als er een liedje te horen is.

"Nackedi, Nackedu, Nackedei-Dei-Die" is daarbij niet het enige leuke liedje welke te horen is, want zo hoor je ook regelmatig het liedje "Wer hat dem Hugo den Schnorchel geklaut?" en verder "Wem gehört der schöne Po?", het zelf gezongen (door een groep jongeren) liedje "Ho-Ho-Ho-Chi-Minh, bei dem Weber sind wir in!" en de bekendere liedjes "Feliz Navidad" (van de zanger José Feliciano) en "Son Of My Father" (van de band "Chicory Tip").

Na het openingsliedje bevinden we ons daarna in Berlijn, waar de "Miss Sylt" verkiezing plaats in de "Eden Playboy Club". Om de titel te winnen, moeten de vrouwen topless dansen (dan zien we ook verschillende vrouwen topless dansen, waaronder Monica Marc en Ingrid Steeger) en intelligente quizvragen beantwoorden van de quizmaster (Wolfgang Gruner). Uiteindelijk blijven twee vrouwen over, natuurlijk Katrin en Ingrid, die dan drie vragen moeten beantwoorden. Zowel Katrin als Ingrid winnen de eerste prijs, die natuurlijk bestaat uit een vakantie op het Duitse eiland Sylt.

Hierna zien we directeur Hugo Weber samen met zijn vrouw (Maria Körber) en dochter Sabine (Christine Schuberth) in beeld, waarbij Hugo zogenaamd samen met zijn chauffeur op zakenreis (iets met een visfabriek) gaat naar "Sylt". Maar natuurlijk heeft hij iets anders in gedachten daar, namelijk vrouwen versieren en deze in de kont bijten. En dat zien we ook werkelijk twee keer gebeuren. Zo bijt hij in de kont van Katrin, die daar niet echt van gediend is (ze zet hem daarna ook letterlijk de deur uit), en ook in de kont van zijn eigen dochter Sabine, maar bij de laatste is hij in de val gelokt (zelfs Sabine zit in het complot) en ook worden er dan foto's gemaakt door een paparazzi fotograaf waarmee hij gechanteerd wordt.

Na de introductie van deze personen zien we hoe Katrin en Ingrid aankomen per trein, waarna ze opgepikt worden door de zekere Thorsten (Horst Heuck) in een strandbuggy, die hen dan brengt naar het hotel. Daarbij krijgen we dan ook wat flauwe humor te horen, als één van de vrouwen namelijk aan hem vraagt:

"Wo ist denn hier das Meer?“

En waarop Thorsten dan antwoordt:

"Kurz hinter’m Strand."

Daarna vertrekken ze met zijn drieën naar het strand, maar Ingrid Steeger is er dan niet bij en in plaats van haar zien we dan een andere onbekende vrouw? Ze dartelen dan met z'n drieën een beetje naakt in het water, waarna de vrouwen uit het water gaan en Thorsten's kleren verstoppen in het zand. Thorsten moet dus naakt terugrijden, wat hem niet zoveel deert. En daarna maken we kennis met Edgar en zijn tante en de laatste is natuurlijk zeer geschrokken en verontwaardigd over de nudistenstrandbezoekers die permanent zonder kleren rondlopen. Terwijl hij met zijn tante een strandwandeling maakt, ontmoet Edgar een aardige vrouw genaamd Ina (Ina Lane), die net de rondvliegende vogels voert. Dit brengt de goede tante ertoe te zeggen

"Sie sind aber ganz besonders gut zu Vögeln!"

"Vögeln" betekent namelijk op zijn Duits ook "neuken". Deze Ina is ook de eerste vrouw waarop Edgar verliefd wordt en haar zien we ook regelmatig naakt.

Verder maken we kennis met de architect Stefan (Jörn Hinck), die op Sylt bezig is met een hoogbouwproject (48 verdiepingen hoog, terwijl op Sylt maar maximaal 30 verdiepingen zijn toegestaan), en die toevallig de rondborstige vrouw Hasi (Monika Rohde), althans zo noemt ze zich in eerste instantie, op het strand tegenkomt en die haar voeten aan het schoonvegen is en die per ongeluk met een vieze voet op de jas van Stefan trapt en vies maakt. De jas moet dus worden schoongemaakt en dus neemt ze Stefan mee in een strandhuis, waar ze zich al snel uitkleedt (dan zien we dus de flinke borsten van Monika Rohde) en in een badkuip gaat zitten (i.p.v. de jas maakt ze zich dus zelf schoon ). Ze houdt dan op een gegeven moment de douchekop op haar lichaam (met name op haar borsten) en zegt dan:

"Wasser ist für mich der halbe Orgasmus."

Waarna Stefan ook in de badkuip getrokken wordt en ze daar samen in vrijen. Hasi is echter ook Mrs. Weiler, die getrouwd is met de leraar Mr. Weiler (Hans Irle) en deze pikt op een gegeven moment langs de weg Sabine op, die onderweg is naar Sylt. Mr. Weiler wordt dan handtastelijk in de auto en Sabine wilt daar niets van hebben en dat resulteert dan in een flauwe scène in een autowasstraat (waar Sabine dan de raampjes van de auto opendraait) en op een autotrein (waarop Mr. Weiler zijn natte kleren droogt in de wind en Sabine hem uitlacht). Omdat ze alleen maar ruzie met elkaar hebben, dumpt Mr. Weiler haar en gaat hij naar zijn vrouw Mrs. Weiler. Als hij vervolgens zijn mooie vrouw betrapt (dan zien we ook weer Monika Rohde naakt) met een vreemdeling, oftewel de architect, in zijn huis, denkt hij dat hij droomt of in het verkeerde huis is beland. Daarom gaat hij weer weg en komt hij daarna weer binnen. Dan is alles weer zogenaamd in orde en is de architect ook verdwenen.

En als laatste maken we kennis met de zekere Mrs. Piepenbrink (Sigrid von Richthofen), die een vriendin is van de tante en die verliefd is op vier mannen, zij spant ook samen met paparazzi fotograaf Jens (Klaus Hagen Latwesen), die constant foto's maakt van mensen op Sylt, zoals van de naakte Sabina als deze door haar vader in de kont wordt gebeten. Fotograaf Jens zien we regelmatig in beeld en Mrs. Piepenbrink zie we maar in een paar scènes en dat o.a. met de tante (dan zijn ze ook in een bar en drinken ze veel en wordt de tante dronken) en als ze naakt in een zwembad ligt (dan zien we ook de borsten van Sigrid von Richthofen, die toen al 73 jaar was).

Inhoudelijk valt er eigenlijk weinig te vertellen over deze film, omdat er eigenlijk geen plot is. Er gebeurt wel veel en de verschillende scènes volgen elkaar snel op en daarin zien we dan meestal vaak ook andere personen. Verder zien we de gebruikelijke liefdesverwikkelingen, zo raakt Edgar uiteindelijk verliefd op Katrin, architect Stefan raakt verliefd op Ina en Ingrid raakt verliefd op een knappe zeeman op een krabbenboot (op die boot werd een feest gehouden en i.p.v. krabben werden er naakte vrouwen uit het water gevist, niet Ingrid overigens, waarop geld geboden werd), en zien we een hele hoge naaktheidsfactor, wat veel borsten (met name die), billen en behaarde schaamstreken (het speelt zich immers af in de jaren 70) betekent en ook zie je soms wat bungelende bananen bij mannen. Van de cast zien we Monica Marc het meest naakt en dat komt mede omdat zij met veel verschillende mannen omgaat (o.a. met Thorsten, chauffeur Markus, directeur Hugo Weber en Edgar). Hoewel Monica Marc er zeker ook mocht wezen, had ik liever Ingrid Steeger in haar rol gezien, want dan hadden we haar tenminste meer naakt gezien.

Buiten de hele hoge naaktheidsfactor en de vele liedjes zit er ook redelijk veel humor in "Sonne, Sylt und Kesse Krabben" en die is vooral flauw, maar dan op een leuke manier en zeker als je Duits verstaat. Zo zie je op een gegeven moment namelijk Sabine en Thorsten samen op een appartement en wordt er door Thorsten gezegd:

"Ich hab‘ ’ne dufte Party vor. Kommst du mit?"

Waarop Sabine dan antwoordt:

"Klar, ich bin doch eine Partysanin"

"Partysanin" heeft dan veel weg van "partizaan", welke iemand is die binnen een verzetsbeweging strijdt voor een doorgaans (maar niet noodzakelijkerwijs) politiek of nationalistisch belang. Sabine strijdt natuurlijk niet voor zoiets, maar ze strijdt wel min of meer voor haar vader Hugo. Hoewel haar vader zich niet bepaald netjes gedraagt op het eiland en ook vreemd wilt gaan terwijl hij getrouwd is, neemt Sabine het op het einde voor hem op en zegt ze telefonisch tegen haar moeder dat haar vader echt op Sylt is voor zaken en dat hij niet vreemd is gegaan. In feite klopt dat ook, omdat alle vrouwen (zoals Ingrid en Katrin) namelijk niets met hem te doen willen hebben.

Hugo Weber zorgt zelf ook voor de nodige humor, o.a. hoe hij vrouwen benadert en deze soms in de kont bijt, zoals Katrin. Hij sluipt dan op een gegeven moment haar kamer binnen (waar Katrin naakt op bed op haar buik ligt te slapen) en wilt haar gelukkig maken en bijt haar dan in de kont (die zag er ook wel appetijtelijk uit) en zegt daarna tegen haar (als Katrin wakker en boos op hem is):

"Ich bin ein Blitzmerker. Du stehst auf das Direkte, erst rein und dann raus.“

Ze gaat dan zogenaamd op zijn geflirt in, maar gooit hem uiteindelijk naakt de deur uit.

Ook Hugo's acties op het eiland zijn wel komisch. Zo kan hij niet zwemmen, maar gaat hij wel de zee in om zogenaamd iemand te redden bij een stormwaarschuwing (die er overigens helemaal niet is) en moet hij juist zelf gered worden. Ook zien we hem een keer parachutespringen, waarbij hij in de problemen komt en op het einde wordt hij achterna gezeten door een groep jongeren (die dan het liedje "Ho-Ho-Ho-Chi-Minh, bei dem Weber sind wir in!"), als wraak van chauffeur Markus, en valt hij in het slib op het strand.

Chauffeur Markus zorgt overigens ook voor komische momenten en vooral als hij met andere vrouwen samen is. Zo ligt hij op een gegeven moment op de camping te vrijen met een getrouwde vrouw en trekken spelende kinderen per ongeluk de tent weg met de auto (zetten de auto in de "vrij"). Ze blijven dan liggen te vrijen, terwijl de mensen op de camping lachend komen kijken, waaronder de vader en dochter van de vrouw. Als de vader ziet dat het om zijn vrouw gaat, vergaat hem het lachen en trekt hij boos zijn vrouw weg. Hij noemt zijn baas Hugo ook een keer "Arschloch", als deze tegen hem zegt dat hij niet in het hotel mag verblijven, maar naar een camping moet.

Al met al met heb ik me best goed vermaakt met deze Duitse Komedie / Erotiek film, die ook maar 75 minuten duurt. Wel is het jammer dat Ingrid Steeger in feite niet echt een hoofdrolspeelster is, maar dat drukt de pret niet, want er zijn genoeg andere vrouwen (ook variërend van leeftijd en dat zelfs tot 73 jaar) naakt te zien en ook Ingrid Steeger zie je naakt.

Ik ben zeker geen liefhebber van Nederlandse films, maar zodra een film zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, dan trekt het mijn interesse, zoals deze waargebeurde Drama / Romantiek film.

Annejet van der Zijl schreef met het boek "Sonny Boy"een tragische liefdesgeschiedenis en de verfilming ervan trok destijds ruim vierhonderdduizend toeschouwers in de bioscopen (ik ben er overigens niet heengegaan). Productietechnisch is de film dik in orde en mede dankzij het grote budget van zes miljoen euro, kon er flink worden uitgepakt. Dat zie je bijvoorbeeld goed aan de verschillende locaties, scènes met veel personages en de authentiek ogende kostuums. Samen geeft dat goed de sfeer weer van de tijd waarin de film speelt, namelijk voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog.

We zien de opbloeiende liefde tussen de vrijgevochten Rika van der Lans (Ricky Koole) en de Surinamer Waldemar Nods (Sergio Hasselbaink), dien in de jaren twintig van Suriname naar Nederland emigreert. Hun liefde wordt niet geaccepteerd door de omgeving en de Duitse overheersing maakt alles nog erger. Het verhaal wordt nogal gejaagd in beeld gebracht en de dialogen zijn stroperig, maar het schitterende acteerwerk van Rika van der Lans maakt dat je als kijker wordt meegesleept in de maalstroom van drama, racisme en noodlot (waarbij Waldemar Nods uiteindelijk op lullige wijze wordt gedood door twee Duitse kindsoldaten).

Sergio Hasselbaink heeft zeker een goede kop voor de hoofdrol, maar een grandioos acteur is hij zeker niet. Zowel hij als Rika van der Lans zijn geen grote namen, maar dat geldt wel (althans volgens Nederlandse begrippen) voor een aantal bijrolspelers zoals Anneke Blok, de talentvolle en mooie Gaite Jansen (ik kan haar vooral van de Drama / Historisch film "Hoe Duur Was de Suiker (2013)"), Marcel Hensema, Jaap Spijkers en Martijn Lakemeier. De meeste van deze bijrollen zijn klein, maar met name Gaite Jansen en Marcel Hensema dragen op mooie wijze hun steentje bij aan het verhaal.

Het is zeker geen slechte Drama / Romantiek film (visueel gezien is de film gewoon goed verzorgd), maar er had wel meer in gezeten.

Ook weer zo'n klassieker van Oliver Hardy en Stan Laurel met een uiterst komisch verhaal waarin enorm veel te lachen valt. Vooral het gedeelte als hun vrouwen er achter komen is geweldig. Wat dan volgt is min of meer een veldslag. Man man man wat waren de vrouwen van Oliver Hardy en Stan Laurel altijd jaloerse en keiharde bitches. Het gedeelte op de conventie (leuke rol daar trouwens van Charley Chase) was trouwens ook geweldig. Toch wel jammer dat ze nooit meer worden uitgezonden op TV (heel soms nog op de Duitse of Belgische TV).

Stelde niet veel voor als film. Het enige stuk wat ik best aardig vond was toen ze terecht stonden bij rechter Freisler. De film was niet boeiend en ook niet spannend.

De horrorklassieker "The Exorcist (1973)" is één van de weinige films die ik van regisseur William Friedkin heb gezien, die vorige week overleed op 87-jarige leeftijd. Daarom wilde ik een andere film van hem zien en al snel kwam ik uit op deze Avontuur / Thriller film welke een hoog gemiddelde heeft op MovieMeter als ook op IMDb. Maar ondanks wat spectaculaire scènes in het tweede gedeelte van de film, pakte de film me nergens en vond ik het ook nergens echt spannend. Ik vond het vooral saai en langdradig en zeker het eerste uur van de film had men makkelijk kunnen inkorten tot circa 30 minuten en dan had ik waarschijnlijk de film beter gevonden.

In dit verhaal draait het om vier gezochte criminelen, te weten Nilo (Francisco Rabal), Kassem (Amidou), Victor Manzon (Bruno Cremer) en Jackie Scanlon (Roy Scheider), houden zich armoedig schuil in een afgelegen dorp in Ecuador en gebruiken daar andere namen en valse papieren, waardoor ze het land niet meer uitkomen. Wanneer een oliebron in brand is gevlogen en alleen geblust kan worden met gevaarlijke explosieven die enkele honderden kilometers verderop liggen opgeslagen in de jungle, is men op zoek naar chauffeurs om de gevaarlijke explosieven te transporteren. De vier criminelen krijgen hierdoor de kans om geld te verdienen en een nieuw paspoort te krijgen, door met twee oude vrachtwagens met een lading instabiel nitroglycerine (oftewel dynamiet) door kilometers jungle naar de brand te rijden, waarbij er onderweg verschillende gevaren loeren.

De opening van de film vond ik veel te lang duren en in het eerste kwartier wordt er ook geen Engels gesproken. Sterker nog, in de eerste zeven minuten wordt er helemaal niet gesproken. In dat eerste kwartier worden namelijk drie van de vier criminelen geïntroduceerd en dat doet men op de locatie van het land. Zo wordt Nilo als eerste geïntroduceerd in Veracruz te Mexico, waar hij een man liquideert, daarna maken we kennis met Kassem in Jerusalem waar hij samen met anderen een bomaanslag pleegt en daarna maken we kennis met Victor Manzon in Parijs, waar er ook voor het eerst gesproken wordt (in het Frans), die beschuldigd wordt van fraude en die op de vlucht slaat en zijn vrouw Blanche (Anne-Marie Deschodt) gewoon achterlaat.

Na circa 17 minuten bevinden we ons in New Jersey en horen we voor het het eerst Engels en maken we kennis met Jackie Scanlon, die samen met drie anderen mannen een kerk overvallen en daarbij een priester doodschieten. Als ze daarna met de auto op de vlucht slaan, waarbij Jackie de bestuurder is, botsen ze vanwege ruzie in de auto op een vrachtwagen en komen daarbij de andere drie mannen om het leven. Terwijl Jackie op de vlucht slaat, zweert een zekere Carlo Ricci (Cosmo Allegretti) wraak op hem, vanwege het doden van de priester (Jackie was overigens niet degene die op de priester schoot).

We zijn dan inmiddels 25 minuten verder in het verhaal, als we ons opeens in Ecuador (althans ik ga er vanuit dat het Ecuador was, omdat daar namelijk gefilmd is geworden) bevinden waar de vier criminelen zich schuil houden en sommigen werken ook daar, waaronder op een Amerikaanse olieboring die na circa 40 minuten ontploft en in brand vliegt en gedoofd dient te worden met een lading instabiel nitroglycerine. Waarom de lading nitroglycerine instabiel is krijgen we ook te weten en dat heeft vooral te maken met slecht onderhoud. De lading nitroglycerine ligt enkele honderden kilometers verderop opgeslagen in de jungle en kan vanwege de instabiliteit niet vervoerd worden met een helikopter en dient daarom vervoert te worden met twee oude vrachtwagens, waarvoor men opzoek is naar geschikte chauffeurs. Die worden dan beloond met tienduizend dollar de man en krijgen een nieuw paspoort en dat laatste is belangrijk voor de criminelen om uit Ecuador te komen.

Uiteraard worden de vier criminelen uiteindelijk gekozen voor de job (eentje moet daarvoor wel iemand anders vermoorden) en worden de twee oude vrachtwagens gerepareerd en wordt de gevaarlijke lading instabiel nitroglycerine geladen. Jackie en Nilo rijden samen in een vrachtwagen en Victor en Kassem rijden samen in de andere vrachtwagen, waarbij Jackie en Victor de chauffeurs zijn en Nilo en Kassem de navigators. We bevinden ons dan in de 65e minuut (eigenlijk was ik toen al klaar met de film), als men eindelijk vertrekt met de gevaarlijke lading en de film eindelijk ook wat vermakelijk wordt, want hetgeen wat ervoor wordt getoond is vooral saai en langdradig.

Onderweg krijgt men daarbij te maken met gevaarlijke bergpaden, de lokale bevolking, gevaarlijke bouwvallige houten bruggen, de jungle, bomen die op de weg liggen, het weer (regen) en guerrillastrijders. Vooral de scène (na circa 75 minuten) waarin beide vrachtwagens vol explosief materiaal in de stromende regen over een wiebelende houten hangbrug (zie ook de filmposter) moeten rijden, met daaronder een woest kolkende rivier, is uiterst memorabel en duurt ook circa 10 minuten. Als men dat obstakel heeft overwonnen, stuit men gelijk op het volgende obstakel, namelijk een enorme boom die op de weg is gevallen. Die boom wordt uiteindelijk op creatieve wijze met een doos nitroglycerine opgeblazen, waardoor men weer kan verder rijden.

Dat waren gelijk ook de twee beste scènes in de film die ook nog enigszins spannend zijn (met name natuurlijk die met de wiebelende houten hangbrug. De laatste 20 minuten van het verhaal zijn helaas weer wat flauw en daarbij ontploft ook één van de vrachtwagens, namelijk die met Victor en Kassem, i.v.m. een klapband op een bergweg die daarna in het ravijn stort en explodeert. De andere vrachtwagen wordt daarna vrij snel overvallen door drie guerrillastrijders, waarbij er een (schiet)gevecht ontstaat en waarbij de guerrillastrijders alle drie omkomen en Nilo zwaar gewond raakt. Nilo sterft uiteindelijk in de vrachtwagen en Jackie komt daarna in een steenvallei vast te zitten en gaat dan te voet verder met een doos nitroglycerine.

Hij komt dan uiteindelijk na circa 112 minuten in het donker aan bij de brandende oliebron, waarna we ons opeens in de volgende dag bevinden. Hoe de brandende oliebron wordt gedoofd met de nitroglycerine, wordt dus niet getoond. We zien dan nog hoe Jackie in een bar een nieuw paspoort krijgt, een cheque ontvangt van tienduizend dollar, een afscheidsbrief ontvangt geschreven door Victor (bedoeld voor de vrouw van Victor) en danst met een lokale vrouw (die Victor geluk heeft gewenst voordat ze vertrokken), te weten Agrippa (Rosario Almontes). Daarna zie we een taxi aankomen waaruit Carlo Ricci en nog een ander man uitstapt en die dan de bar binnenlopen, waarna we een schot te horen krijgen. Oftewel Jackie wordt doodgeschoten uit wraak! Daarna is de film ook gelukkig na circa 120 minuten afgelopen.

Van de cast was alleen Roy Scheider voor mij een bekende en hij blijft voor mij ook altijd mister "Jaws", wat tevens zijn beste rol ooit was in een film. Ik vond hem in deze film vanwege zijn baardje overigens wat lijken op sportverslaggever Jan Joost van Gangelen. Roy Scheider deed het opzicht verdienstelijk, maar blinkt niet echt uit (de rol was ook eigenlijk bedoeld voor Steve McQueen, maar die wilde niet reizen naar Zuid-Amerika omdat hij pas getrouwd was met zijn nieuwe vrouw Ali Mcgraw) en hetzelfde geldt voor de overige cast. Eigenlijk blinkt niets uit in deze film en ook krijg je geen band met de cast en vrouwen komen ook nauwelijks aan bod. Tijdens de opening zien we eventjes Anne-Marie Deschodt op bed liggen (helaas niet naakt) die de vrouw van Victor speelt en hem een horloge geeft als cadeau voor hun 10-jarig huwelijk (een paar minuten later zien we haar nog een keer tijdens een etentje) en in Ecuador zien we nog Rosario Almontes als de lokale bewoner Agrippa.

Al met al kan ik me goed voorstellen dat deze remake van "Le Salaire de la Peur (1953)" door William Friedkin destijds in 1977 flopte (opende ook in dezelfde week als het "kleine" bestempelde "Star Wars" en ook de titel van de film was een beetje verwarrend voor de fans, die een meer fantasie-achtige film verwachtte i.p.v. deze gruizige en zweterige thriller), ondanks fraaie filmtechnische hoogstandjes en enkele spectaculaire scènes. Deze film pakt gewoon niet echt en is vooral saai en langdradig (zeker het eerste uur) en over de geloofwaardigheid kunnen we het beter niet hebben. "Sorcerer" wordt tegenwoordig beschouwd als een waar verloren gewaand filmisch meesterwerk, maar ik deel die mening helaas niet en ik ben deze film waarschijnlijk ook weer snel vergeten.

Toen ik zag dat dit een Walt Disney productie was vreesde ik al voor het ergste en mijn vermoeden kwam ook uit. Deze film is vooral bedoeld voor de jongste onder ons. Het verhaal is flauw en zeer kinderachtig en hoofdrolspeler Jay Baruchel speelt zeer irritant in deze film en zijn stem helpt niet echt daarbij. Waar ik me ook aan stoorde was de typische Walt Disney symfonie muziek bij alle actie scenes die gelukkig wel afgewisseld werd door moderne popmuziek bij saaie scenes. Het is jammer dat Monica Bellucci (had ze wel tekst ?) nauwelijks in deze film voorkomt want anders zou het kijken meer plezier hebben opgeleverd. Het positieve aan de film zijn de fraaie beelden van New York en de special effecten. Maar voor het rest is het gewoon een flauwe 13 in een dozijn kinderachtige film.

Mara: What's that, which he carries there, hanging between his legs.
Mira: I don't know, some kind of horn?
Mara: A weapon then, but how would he use such a weapon?
Mira: I don't know and I'm not going to wait to find out!

Dit soort onzin Actie / Fantasy films blijft toch mijn aandacht trekken (vooral vanwege het vrouwelijk schoon en het blootgehalte), want dit is inmiddels mijn zesde film welke ik in de maand juni heb gezien. De eerste geziene film, te weten "Barbarian Queen (1985)", vond ik het leukste (is ook de enige film die van mij een nipte voldoende kreeg) en de rest is gewoon slecht en dat geldt ook voor deze film, die opzicht wel nog grappig is en ook een fraaie filmposter heeft.

In dit verhaal draait het om de twintigjarige tweelingzussen Mira (Leigh Harris) en Mara (Lynette Harris) van de beruchte tovenaar Traigon (Roberto Ballesteros), die door martial arts-expert Krona (Martin LaSalle) worden opgeleid om hun 20 jaar later uit de dood herrezen vader te vermoorden. Traigon heeft namelijk 20 jaar geleden hun moeder Kanti (Silvia Manríquez) vermoordt en wilde ook de eerstgeborene van hen, te weten Mara, opofferen aan een duistere god.

"Sorceress" is een uitermate stuntelig werkje uit de "New World" studio van Roger Corman en wat je op de filmposter ziet, krijg je in de film ook echt te zien. Want zo verschijnt er op het einde opeens een vliegende leeuw, zien we de geile aap Hunnu (Douglas Sanders) en verandert een zwaard in een slang. Jammer genoeg staat niet de geile bok / ram Pando (David Millbern), die ook alleen maar dierengeluiden maakt, op de filmposter, die we na circa 13 minuten voor het eerst zien als Mira en Mara naakt aan het zwemmen zijn in een riviertje. Als Mira en Mara hem dan opmerken, zeggen ze de openingstekst van mijn recensie en slaan ze hem in het gezicht met hun vuisten en schoppen ze hem ook, waardoor hij neervalt en afdruipt. Daarna zeggen ze nog:

Mira: Are you sure he meant us harm?
Mara: Well Papa says never to trust strangers.

Dit is ook tevens de eerste keer dat we de tweelingzussen Leigh en Lynette Harris naakt (hun borsten) te zien krijgen. En voor hun geldt in de film "The two who are one" en ze denken ook dat ze mannen zijn en dat denken ook de gespierde barbaar en valsspeler (met verzwaarde dobbelstenen) Erlick (Roberto Nelson) en de Viking Baldar (Bruno Rey), die Mira en Mara helpen om af te rekenen met tovenaar Traigon. Baldar noemt Mira en Mara ook steeds "lads" (oftewel kerels)

Pas na circa 32 minuten als Mira en Mara zich gaan opfrissen en zich uitkleden (dan zie we wederom de tweelingzussen Leigh en Lynette Harris naakt) komen Erlick en Baldar erachter dat het vrouwen zijn en hetzelfde geldt voor Mira en Mara (die namelijk dachten dat ze mannen waren). Daarbij wordt dan ook gezegd :

Erlick: But you're girls?
Mira: Girls, what do you mean?
Erlick: I mean, you're not boys.
Mara: We're not?
Mira: Not boys are you sure?
Mara: See Mira, didn't I tell you there was something wrong?
Mara: Well that's what Papa told us, what's the difference really?
Baldar: You, you don't know?
Mira: Know, know what?
Baldar: About the difference?
Erlick: You don't notice something different, like that (verwijst dan naar hun borsten)?
Mara: Like this (opent dan haar shirt), well yes, I guess we never thought much about it.
Baldar: Oh, go ahead, wash up.

Omdat Mira en Mara een tweeling zijn, voelen ze ook hetzelfde als met de ander iets gebeurt en als Mara dan na circa 55 minuten gaat neuken met Erlick (die dan beiden gevangen genomen zijn door aap Hunnu en zijn apenleger en die hen dan brengt naar tovenaar Traigon) en Mira dat dan op afstand voelt, wordt er gezegd:

Mira: I feel so hot!
Mira: Oh it's, it's Mara!
Baldar: Mara? Is she being tortured?
Mira: Ah, no, I...
Baldar: No. She's not being tortured.
Baldar: By the horns of!
Baldar: Nevermind, she's obviously in good hands, but whose?
Baldar: It must be Erlick.
Baldar: Yes, that would be Erlick, that amorous puff.
Mira: Oh no, not again!
Baldar: Now I know it's Erlick!

De geile bok / ram Pando kijkt daarbij ook toe en wilt het dan doen met Mira, waarbij Baldar dan zegt tegen hem:

Baldar: Hold there!
Baldar: Stay away from her, she's under my protection.
Baldar: Let me know if you find a cold river.

Dit soort onzin komt regelmatig in de film voor en was natuurlijk flauw, maar aan de andere kant ook wel grappig. De film moet ook hebben van dit soort onzin en het naaktgehalte, want zowel het flauwe verhaal, de actie, de gevechten (vooral zwaardgevechten), de goedkope outfits (zo is de aap Hunnu gewoon iemand in een apenpak) en de speciale effecten (de vliegende leeuw is gewoon een handpop) stelen weinig voor.

Echt veel naaktheid is er eigenlijk ook niet te zien, want je ziet eigenlijk alleen wat naaktheid van Leigh Harris en Lynette Harris in een tweetal scènes. Van Lynette Harris zie je zelfs drie keer wat naaktheid, want als Erlick met haar gaat neuken, kleedt hij haar wat uit en dan zie nog één keer een borst van Lynette Harris na circa 55 minuten. Verder moet je het doen met wat naaktheid van een buikdanseres (Luz María Jerez) en van prinses Delissia (Ana De Sade) die samenspant en geilt op tovenaar Traigon met wie ze wilt neuken (hij wilt dat echter niet?). Zij is het ook die de geile app Hunnu een beloning wilt geven als hij Mara en Mira weet mee te nemen en daarbij zegt ze dan tegen hem:

"Hunnu, would you like to have a reward? I thought so, and if you succeed, you shall have the second of the two who are one, for your own pleasure."

Echt naakt zie je de buikdanseres en de prinses overigens niet, maar omdat ze nauwelijks kleren aanhebben, zie je wel hun borsten door de kleding. En verder zie je nog wat naaktheid van enkele vrouwelijke figuranten van wie ik de namen niet weet.

De actie is vooral lachwekkend slecht, maar is in één scène wel bijzonder, namelijk als Erlick volledig naakt door tovenaar Traigon op een glibberige paal wordt gezet (waardoor hij langzaam naar beneden glijdt) en er onderaan een spitse stok in de grond steekt, die hem via de anus moet doorspietsen Dit wordt weliswaar op het laatste moment verhindert door prinses Delissia, maar het was wel geinig om te zien, hoewel het wel natuurlijk ronduit verkeerd was.

Als tijdens het actievolle einde (daarbij verschijnt o.a. de vliegende leeuw en een zombieleger dat zich vergrijpt aan vrouwen en waarbij Baldar dan zegt "Been buried a thousand years, you know." tegen Erlick), waarbij Mara op het punt staat om opgeofferd te worden als eerstgeborene, tovenaar Traigon wordt verslagen door Mira en Mara (die beiden een pijl op hem schieten), wordt Erlick nog vergezeld door Mira (die natuurlijk ook een keer wilt neuken met Erlick) en Mara en wordt er nog lachend gezegd:

Baldar: Well my lad, isn't one enough for you?
Erlick: You forget Baldar, these two are one!

Daarna is de film gelukkig ook na circa 81 minuten afgelopen, wat in mijn inziens eigenlijk 10 minuten te lang was. De cast stelt niet veel voor maar Bruno Rey als Baldar (een soort van Gimli uit de "The Lord of the Rings" films) deed het nog verdienstelijk en hetzelfde geldt eigenlijk voor de idiote rol van David Millbern als de geile bok / ram Pando. Maar het leukste (of beter gezegd het mooiste) in de film is natuurlijk de tweeling zus Leigh en Lynette Harris, die we ook een paar keren (had van mij meer gemogen) topless mogen bewonderen en die ook best mooie borsten hadden.

Al met al is "Sorceress" de domste en eigenlijk ook de grappigste Actie / Fantasy film die ik gezien heb van de zes Actie / Fantasy films in de maand juni. Maar dat wil niet zeggen dat ik het een goede film vond.

Begin deze maand heb ik de Horror film "Suspiria (1977)" gezien en daarin vond ik Barbara Magnolfi (in een korte rol) wel een sensuele verschijning en wilde ik haar het liefst ook bloot zien, wat helaas niet het geval was in die film. Daarom tipte (wat ik altijd waardeer) Smallprint84 mij om deze Horror / Erotiek film eens te gaan bekijken, want daarin zou Barbara Magnolfi (in de rol van zus Ursula) wel bloot te bewonderen zijn en theoretisch klopt dat ook, maar in de praktijk valt het toch behoorlijk tegen, want je ziet haar wel op een paar momenten even topless (eigenlijk steeds één borstje of stukje ervan), maar dat komt omdat haar nachtjapon behoorlijk los zit of wij open staat. Eerlijk gezegd vond ik dat ook achteraf gezien ook niet erg, want in deze film heeft Barbara Magnolfi een chagrijnige, gefrustreerde en irritante rol (kijkt ook steeds dom en starend uit haar ogen), en dat circa 90 minuten lang, waardoor ze niet bepaald aantrekkelijk is in deze film.

Wat bloot betreft kom je beter aan je trekken bij aardig uitziende Stefania D'Amario (in de rol van zus Dagmar, die ook op de fraaie poster te zien is), die zich niet schroomt om zich bloot te geven want binnen een paar minuten is zij al volledig bloot (inclusief een behoorlijk zwart behaarde schaamstreek, wat in de jaren 70 normaal was) te zien, als ze zich begint uit te kleden (o.a. zittend op een stoel) in de hotelkamer die ze samen deelt met haar zus Ursula. Dagmar en Ursula delen zelfs het bed en Dagmar schaamt zich daarbij niet om zichzelf te bevredigen (terwijl Ursula naast haar ligt) en wel op een aparte manier, namelijk met een gouden ketting die ze door haar behaarde poes laat glijden Buiten Stefania D'Amario (die zich vrijwel altijd direct uitkleed, draagt alleen jurken en jarretels en geen BH, als ze in de hotelkamer komt) zijn er ook nog andere best mooie vrouwen bloot te zijn zoals de jonge frivole en frisse Antiniska Nemour (in de rol van Jenny) en de rijpe Anna Zinnemann (in de rol van Vanessa). Deze twee vrouwen doen samen ook een lesbische scene. Ook zijn alle vrouwen bloot te zien die vermoord worden zoals een hoertje en een zeer jonge vrouw van een koppel (eigenlijk kinderen) die samen zijn weggelopen van huis en een hotelkamer willen huren,

Het verhaal (draait om een moordenaar, frustratie en drugs) zelf stel weinig voor en weet ook totaal niet te boeien en heeft eigenlijk ook niets te maken met Horror, want dit is gewoon een doorsnee Erotiek / Thriller film. De moorden die gepleegd worden als iemand seks (de moordenaar is namelijk gefrustreerd ) heeft gehad, zijn eerder lachwekkend (de manier hoe het in beeld wordt gebracht), dan dat ze enige indruk maken en het moordwapen was inderdaad apart (soort van houten dildo) Het verhaal speelt zich wel af op een mooie locatie aan de Italiaanse rotskust en ook het luxueuze stenen middeleeuws-achtige uitziende hotel zag er van buiten wel fraai uit. Van binnen vond ik het echter maar een kille, kale en saaie bedoeling met ook nog eens een louche nachtclub (inclusief zangeres Stella Shining, die gespeeld werd door Yvonne Harlow en die ook bloot te bewonderen is als ze begint te neuken met hotelmanager Roberto Delleri, gespeeld werd door Vanni Materassi, die zich vergrijpt aan haar kont).

Het einde waarbij duidelijk wordt wie de dader is en wat het motief (best flauw en onnozel, heeft te maken met de dood van vader en moeder die zich gedroeg als een hoer, en is inderdaad slecht uitgewerkt, zoals Fransman ook al aangeeft) is, was best verrassend en zag ik eigenlijk niet aankomen, terwijl het achteraf gezien eigenlijk wel heel logisch was. Buiten de moordenaar draait het ook nog om drugs (waarin hotelmanager Roberto Delleri handelt via vrouwen cosmetica) en een undercover politieagent, maar dat had heel weinig om handen en is flauw en was eigenlijk ook gewoon overbodig. Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord (ik had alleen Barbara Magnolfi in een andere film gezien) en dat is ook maar goed, want acteren konden ze eigenlijk geen van alleen. Alleen Vanni Materassi (als hotelmanager Roberto Delleri) en de rijpe Vanessa (in de rol van de lesbische Anna Zinnemann), deden het nog enigszins verdienstelijk.

Al met al gewoon een matige dertien in een dozijn Erotiek / Thriller film, maar ik me maar mondjesmaat mee vermaakt heb en zeker niet vanwege hoofdrolspeelster Barbara Magnolfi, waarvoor ik deze film eigenlijk alleen had bekeken.

Het enige pluspunt van deze film waren de paar blote meiden (vooral die onder de douche) met mooie borsten (naturel) en behaarde poes De rest van de film is rampzalig slecht met als dieptepunt de kwade geest (leek wel een handpop). De film duurt dan wel maar 75 minuten maar op normale snelheid valt hij amper te kijken. Het was eigenlijk een soort van Porky's meets horror uitvoering maar dan wel een hele slechte. Maar ja toch nog een puntje vanwege het fraaie bloot

Beetje een 13 in een dozijn slacher film met wel heel veel meiden en dus ook veel tieten. Het heeft inderdaad enorm veel weg van Scream (veel beter) maar dan met tieten. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

"Like Father, Like Son" is een Japanse Drama film, die je juist met z'n terughoudendheid weet te raken.

Een gelukkig gezinnetje met een vader (Masaharu Fukuyama), moeder (Machiko Ono) en een zesjarige zoon (Keita Ninomiya) komt op zijn kop te staan als blijkt dat het jochie jaren geleden in het ziekenhuis is verwisseld met een ander jongetje.

In de handen van een andere filmmaker dat dit gemakkelijk een platte tranentrekker kunnen worden, maar regisseur en scenarioschrijver Hirokazu Koreeda bewijst eens te meer waarom hij bekend staat als een expert in fijngevoelige drama's die je nog lang na het kijken aan het denken zetten.

Duitsers en humor gaan vaak niet samen maar deze was best geslaagd en dan met name in het eerste uur. De humor is best goed en het verhaal is ook best leuk. Jammer dat het laatste gedeelte van de film wat minder is en flauw. Maar het eerste uur is gewoon heel leuk met veel humor. De cast deed het prima in deze film en Anna Bederke was een mooie verschijning.

Best wel een aardige komedie met prima rollen van Samuel L. Jackson en Bernie Mac. Vooral de laatste was goed opdreef en genoot zichtbaar van zijn rol. Het het verhaal is best leuk en grappig en de muziek (gezongen door Samuel L. Jackson en Bernie Mac) is ook nog eens om te pruimen en eigenlijk ook grappig. De aftiteling is trouwens een mooi eerbetoon aan de veels te jong gestorven Bernie Mac (ook Isaac Hayes wordt erin vermeld). Zijn rol in "Bad Santa" vond ik destijds ook zeer leuk.

Super slecht maar wel op een leuke manier. De film is eigenlijk te belachelijk voor woorden maar ik heb er toch regelmatig om moeten lachen. Het verhaal stelt natuurlijk geen ruk, maar ja wat had je anders verwacht van deze film.

Ik hou wel van zulke onnozele humor, net zoals in "The wash". Die laatste is wel wat beter.

Best een aardig waargebeurd drama (waarom hierboven "actie" erbij staat is me een raadsel ) waarbij je de EO-achtige taferelen en nodige clichés op de kop moet toenemen (dat hoort nu eenmaal bij dit soort verhalen). Het verhaal is best mooi verfilmd en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Zeker de laatste 20 minuten waren wel fraai en hetzelfde geldt voor de aftiteling met echte beelden van Bethany Hamilton. AnnaSophia Robb deed het best goed in de rol van surfster Bethany Hamilton en ook de rest van de cast (veel bekenden) deed het aardig. Hierbij wel de aantekening dat Dennis Quaid soms wat te geforceerd acteerde. Helen Hunt vind ik overigens altijd wel geschikt voor dit soort moederrollen.

"♪ The boys always tell me ♪"
"♪ Every hole is a goal for them ♪"
"♪ But just one hole would be a goal for me ♪"

"♪ Wanting you down there ♪"
"♪ Naked ♪"
"♪ Knowing your unfamiliarity ♪"
"♪ You're something I want to eat ♪"
"♪ You told me meat was carnal and cheap ♪"
"♪ I'm sorry you're cheap and violent ♪"
"♪ And something I want to eat ♪"

"♪ Purify! ♪"
"♪ Bathe me! ♪"

"♪ When was the last time I brought you to the break? ♪"
"♪ Lying beside you, our only perversity ♪"
"♪ Thirtsy in a sea of water, unable to drink ♪"
"♪ Let me get therе! ♪"
"♪ Let me get thеre! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there, let me, let me! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Purify! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Let me get there! ♪"
"♪ Purify! ♪"

Ze vormen een hecht maar labiel stel, drummer Ruben Stone (Riz Ahmed) en zangeres / gitarist Lou (Olivia Cooke). Hij is ex-junkie, zij zit onder de zelf aangebrachte littekens. Als Punk / Heavy metal duo (een soort van "The White Stripes") touren ze samen in een camper door Amerika. Tot Ruben op een dag een vreemde pieptoon hoort en plots alle geluiden rondom hem hoort wegvallen en hij 70 tot 80 procent van zijn gehoor verliest. Wat betekent dat voor zijn identiteit, zijn toekomst en zijn relatie met Lou?

Het openingsliedje met Riz Ahmed achter de drums en Olivia Cooke als zangeres en gitarist was gaaf en ook vond ik het geinig toen ze aan het rijden waren in de camper en men het had over liedje "I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)" van rockzanger Meat Loaf, waarover men zegt:

Ruben: What's the thing that he won't do in that song?
Ruben: What's left for him to not do?
Olivia: Anal

Maar als Ruben nu circa tien minuten opeens doof wordt, vond ik het maar een saaie en langdradige bedoeling. Natuurlijk is het aangrijpend en het zou je maar gebeuren en Riz Ahmed speelt de pannen van het dak, maar ik kon helaas maar weinig met deze film.

Wel is het sounddesign sterk en het zet je ook in de schoenen van Ruben en laat je ervaren wat hij nog kan opvangen met zijn oren. Zoals doffe geluiden, zachte stemmen in de verte op een laag pitje, veel ruis alsof je luistert naar een storende radio en ga zo maar door. We zien gesprekken vanuit zijn perspectief, met bijna geen geluid, om dan vervolgens snel over te schakelen naar een ander persoon met normaal geluid. Dit blijkt een goede vondst en maakt de betrokkenheid bij het onfortuinlijke hoofdpersonage alleen maar groter en zet je in de schoenen van iemand die (bijna) doof is. Wat verder ook nog goed is, is Paul Raci als mentor Joe, die Ruben begeleidt in een centrum voor doven.

"Sound of Metal" heeft een mooie boodschap op het einde en door de film heen moet Ruben leren dat doof zijn, of andere gebreken hebben, niet gezien hoeft te worden als een handicap. Hopelijk geldt dat ook voor Dieuwertje Blok die haar neus moet laten amputeren vanwege kanker. Vreselijk gewoon.

Het verhaal is best goed maar de uitwerking ervan is zeer matig. De film is niet spannend en de special effects zien er zeer belabberd uit. De film is gelukkig wel uit te kijken maar verwacht er niet veel van.

Hoewel het verhaal wel leuk gevonden was, vond ik deze korte film uit de "Masters of Horror" TV-serie wat saai en zelfs langdradig en dat ondanks het verhaal maar iets van circa 55 minuten duurt. Persoonlijk vond ik dit verhaal ook weinig met Horror te maken hebben en is het meer een Thriller. Qua Horror zitten er alleen op het einde een paar goor momenten, maar echt veel stelt het allemaal niet voor.

In dit verhaal draait het om Larry Pearce die als supervisor werkt op een helpdesk, waar mensen telefonisch softwarematige problemen van klanten oplossen. Larry controleert en luistert deze gesprekken mee (grijpt desnoods in) en luisteren is dus zijn werk en hij heeft daarvoor ook een uitstekend gehoor. Echter sinds de zoon van Larry onverwacht op jonge leeftijd is overleden, is hij een wrak geworden en kan hij het verlies van zijn zoon ook niet verwerken. Zijn uitstekend gehoor begint hem daarbij nu ook parten te spelen en vrijwel alle geluiden die hoort, ervaart hij als storend, irritant en pijnlijk (zoals een regenbui) in zijn hoofd en drijven hem naar de rand van waanzin. Hierdoor draait hij steeds meer door en doet hij steeds meer vreemde en gewelddadige dingen om het geluid in zijn hoofd stil te krijgen en dat heeft grote gevolgen voor en op zijn werk en ook voor zijn thuissituatie, waar hij samenwoont met zijn vrouw Brenda, die graag een nieuw kind wilt hebben van Larry.

Hoewel het verhaal wel leuk gevonden was (een soort gelijk thema heeft de film "Noise (2007)" overigens ook) en in eerste instantie ook wel wist te boeien, vond ik het na circa 30 minuten toch saai en langdradig worden, omdat je eigenlijk alleen maar Larry ziet die zich stoort aan alle geluiden om zich heen en je ziet hem ook alleen maar verder doordraaien en daarbij zie je eigenlijk geen schokkende beelden (leek even het geval van het nest jonge muizen/ratten die hij ontdekte, de manier waarop was wel geinig, in de muren van zijn huis). Van de stappen die hij onderneemt in zijn thuissituatie om daar de geluiden te stoppen, zie je alleen op het einde de gevolgen ervan en niet de daadwerkelijke daad ervan (namelijk het doden van zijn vrouw Brenda). Het was wel geinig om te zien aan welke geluiden (ook leuk in beeld gebracht) Larry zich allemaal begon te irriteren en dat was op zijn zachts gezegd vrijwel alles (o.a. aan het draaien van de ogen van zijn vrouw tijdens haar remslaap). Het einde van het verhaal, waarbij Larry zich uiteindelijk ontdoet van zijn oren (helaas niet in beeld gebracht), was wel aardig en is samen met de beelden van zijn dode vrouw Brenda, die bedekt is met maden (die Larry hoort en zich eraan stoort), eigenlijk de enige twee scenes die iets met Horror te maken hebben. Maar zoals eerder gezegd, stelt het maar weinig voor.

De cast in deze film is vrij beperkt en het verhaal draait eigenlijk ook puur en alleen om Larry Pearce die ook continue in beeld is. De rol van Larry Pearce (vrij irritant persoon in deze film) werd overigens wel verdienstelijk gespeeld door de best bekende acteur Chris Bauer. En hetzelfde (en dan doel ik op verdienstelijk) geldt voor zijn vrouw Brenda die gespeeld werd door actrice Laura Margolis, die er best leuk uitzag. Omdat Brenda na de dood van hun zoon graag een nieuw kind wilt hebben (ze houdt dit ook op de kalender bij) van Larry, zit er ook een vrijscène in dit verhaal (helaas geen bloot te zien van Laura Margolis), waarbij Larry zich stoort aan de geluiden erbij.

Al met al is deze korte Horror (hoewel het niet meer is dan een thriller) film me wat tegengevallen, omdat ik het op een gegeven moment saai en langdradig (ik begon na circa 40 minuten ook wat vooruit te spoelen) begon te vinden. Het verhaal is overigens wel enigszins herkenbaar, want ook ik erger mee vaak aan geluiden (vooral van etende mensen) om me heen. Doorgedraaid ben ik echter nog niet, maar ik zit wel op het randje

Was vroeger altijd lachen met Louis De Funès films en ze werden ook vaak uitgezonden op de Duitse TV. Het verhaal is best absurd maar wel leuk en ook regelmatig grappig. Vooral de scheten na het eten van de koolsoep zijn hilarisch. Het einde was trouwens goed.

Best wel een onderhoudend filmpje die best wel wist te boeien en soms ook wat spannend was (zeker in de eerste 30 minuten). Het verhaal vond ik best goed gevonden en de uitvoering was leuk maar ook erg cliché. De film duurt maar net 90 minuten maar dat is juist uitstekend want als de film langer had geduurd was het waarschijnlijk saai geworden. Van de cast deed Jake Gyllenhaal het best goed en deden Vera Farmiga en Michelle Monaghan het wel aardig.

De serie vind ik best leuk maar deze film was bagger. South Park is leuk zolang het maar bij 30 minuten blijft. Maar een film die eigenlijk meer een soort musical is, is te veel voor mij. Ik vind het zo wie zo al vreselijk dat ze er liedjes in hebben gestopt. Dat voegt toch totaal niets toe en dient alleen maar om het geheel te rekken tot 80 minuten zodat je kunt zeggen "hey we hebben een film van South Park gemaakt".

Als je alle muziek uit de film weg laat hou je waarschijnlijk 1 lange aflevering over van 30 - 40 minuten en dan was het misschien leuk geweest. Maar dit vond ik een aanfluiting.

Zonde van mijn tijd dat ik ernaar gekeken heb.

Deze Horror film volgt het principe van de "V/H/S" trilogie, namelijk verschillende korte filmpjes (in dit geval vijf) verwerkt in één film, welke gemaakt zijn door verschillende regisseurs. Eén van deze regisseurs die aan de "V/H/S" trilogie heeft meegewerkt is David Bruckner (een paar weken geleden zag ik nog zijn Horror film "The Ritual (2017)") en hij heeft ook aan deze film meegewerkt en wel met het korte filmpje “Accident", welke eigenlijk ook het leukste filmpje is.

In dit verhaal draait om reizigers in vijf verschillende verhalen (die wel met elkaar raakvlakken hebben), die allen op dezelfde avond een reis maken over dezelfde snelweg, die dwars door de woestijn gaat. Ze hebben allemaal een andere bestemming, maar ze moeten allemaal hun ergste angsten zien te overwinnen, die te maken hebben met de consequenties van de fouten die ze in het verleden gemaakt hebben.

De vijf filmpjes (en die ook in deze volgorde te zien zijn) zijn overigens:

"The Way Out" (geregisseerd door Radio Silence ), waarin het draait om twee mannen, te weten Mitch (Chad Villella) en Jack (Matt Bettinelli-Olpin), die in hun Pick-up truck op de vlucht zijn voor hun verleden en daarbij achtervolgt worden door zwevende demonen en waarbij ze steeds terecht komen bij "Roy's Motel Cafe", waar het verhaal ook na circa 10 minuten eindigt.

Omdat het allemaal maar vaag en mysterieus is (meer duidelijk hierover krijg je overigens in het laatste filmpje "The Way In") en ik alleen de sfeer, het doden van Jack en kassamedewerkers Sutter (Kristina Pesic) leuk vond, krijgt dit filmpje van mij als punt 2,0*.

"Siren” (geregisseerd door Roxanne Benjamin), waarin het draait om een vrouwen Rock-'n-roll band bestaande uit drie jonge vrouwen, te weten Sadie (Fabianne Therese), Kim (Nathalie Love) en Ava (Hannah Marks), die met hun busje vertrekken vanaf "Roy's Motel Cafe" naar een optreden en onderweg midden in de woestijn een lekke band krijgen. Ze krijgen een lift aangeboden van het ietwat aparte koppel Dale (Davey Johnson) en Betty (Susan Burke) en als ze besluiten om met hun mee te gaan, rijden ze naar hun afgelegen huis midden in de woestijn.

Met de sfeer zit het in dit verhaal wel goed en ook is dit verhaal wel spannend en zelfs een beetje creepy (vanaf het moment dat ze aankomen in het huis van het koppel en er ook nog een ander koppel aankomt, te weten de Kensington's, met hun vreemde tweeling). Ook moest ik wel even lachen als de drie meiden denken dat het aparte koppel smerige seks met elkaar heeft en waarbij eentje van hun dan zegt:

"Mijn nicht geeft les op zondagsschool en zij is dol op anaal"

Het einde was best aardig (draait namelijk om een duivelse sekte), maar aan de andere kant misschien ook wel flauw. Het volgende filmpje gaat overigens naadloos over in dit verhaal en heeft o.a. betrekking op Sadie (die min of meer de dood van het vierde vrouwelijke bandlid, te weten Alex, op haar geweten heeft). Omdat ik me met dit circa 20 minuten durende filmpje best goed vermaakt heb, krijgt dit filmpje van mij als punt 3,0*.

“Accident" (geregisseerd door David Bruckner), waarin het draait om de reizende man Lucas (Mather Zickel), die in zijn auto in het donker probeert thuis te komen, en die daarbij aan het telefoneren is met zijn vrouw Claire en die dan per ongeluk een vrouw (Sadie, die op de vlucht was) op de weg midden in de woestijn aanrijdt. Hij belt daarna 911, die hem doorverbindt met de medische hulp. Terwijl hij continue de medische hulp aan de telefoon heeft, brengt hij de zwaar gewonde vrouw naar het ziekenhuis in een onbekende plaats, die er ook verlaten uitziet.

Met de sfeer zit het wederom goed en het verhaal weet zelfs te boeien en het is op bepaalde momenten ook spannend en zeker vanaf het moment dat Lucas aankomt in het ziekenhuis. Vanaf dan wordt het ook allemaal bizar, waarbij er veel goor en smerigheid te zien is en welke o.a. betrekking heeft op het gebroken been van Sadie welke erg bloedt en de intubatie (zeer smaakvol in beeld gebracht met o.a. vingers in mond en keel, een incisie die gemaakt moet worden onder de ribbenkast en het in beweging brengen van een long met de hand) welke Lucas moet uitvoeren op Sadie, die het uiteindelijk niet zal redden. Het einde is best vaag en verschaft ook geen duidelijkheid (of het moet aan mij liggen, want ik snapte er niets van) waarom Lucas dit moest overkomen. Desondanks heb ik me goed vermaakt met dit circa 20 minuten durende filmpje, en ook dit filmpje krijgt van mij als punt 3,0*

“Jailbreak” (geregisseerd door Patrick Horvath), waarin het draait om een broer, te weten Danny (David Yow), die opzoek is naar zijn verloren gewaande zus Jesse (Tipper Newton), waarbij hij haar in eerste instantie zoekt in een bar en waar de barman, te weten Al (leuk gespeeld door Matt Peters), weet waar ze is. Samen met de barman rijdt hij dan in de auto naar haar toe.

Dit filmpje stelt eigenlijk niet veel voor en enkel de vier minuten durende opening in de bar met vreemde figuren (demonen) was wel aardig en humoristisch (m.b.t. de discussie over het sluiten van de deur van de bar) en deed me soms wat denken aan de bar scènes uit de films "From Dusk till Dawn (1996)" en "Desperado (1995)". Wel zit er hier en daar nog wat grove actie in, zoals de scène waarbij Danny het hoofd van barman Al eraf schiet (fraai in beeld gebracht). Helaas ontbreekt het in dit filmpje aan sfeer en omdat eigenlijk alleen de opening van dit circa 15 minuten durende filmpje wel leuk is, krijgt dit filmpje van mij als punt 2,0*.

"The Way In" (geregisseerd door Radio Silence), waarin het draait om een familie, te weten vader Daryl (Gerald Downey), moeder Cait (Kate Beahan) en dochter Jem (Hassie Harrison), die op vakantie zijn en verblijven in een huisje. In dit huisje wordt er op de deur en ramen geklopt en zien ze opeens drie gemaskerde mannen staan, die binnen willen dringen. Ze bellen de politie op, maar die kunnen er pas over 30 minuten zijn.

Ook dit filmpje stelt helaas niet veel voor (wel nog enigszins spannend) en heeft inderdaad wel wat weg van de film "The Strangers (2008)". Na circa 15 minuten, als Daryl (die iets te maken had met de jonge dochter van één van de drie mannen, te weten Mitch), Cait en Jem (die zich dapper verweerde en ook probeerde om haar vader en moeder te redden) gedood zijn door de drie mannen (Mitch, Jack en Shane), wordt het best allemaal belachelijk (m.b.t. zwevende demonen en een soort van octopus demon, die één van de mannen pakt), maar geeft het wel meer duidelijkheid m.b.t. het eerste filmpje "The Way Out". Ook dit circa 20 minuten durende filmpje, krijgt van mij als punt 2,0*.

De cast bestaat eigenlijk uit allemaal onbekende dertien in een dozijn acteurs en actrices, die niet bepaald hoogstaand acteren. Wel moet ik zeggen dat er een aantal leuke en mooie vrouwen bijzitten en dan doel ik vooral op Kristina Pesic, Fabianne Therese, Susan Burke en Kate Beahan.

Al met al is dit een aardige Horror film (beter gezegd Horror filmpjes) om eens gezien te hebben (duurt circa 85 minuten), waarbij de vijf verschillende filmpjes wisselend van niveau zijn en de meerderheid (drie filmpjes) ervan is helaas matig. Ook zijn de vijf verschillende filmpjes behoorlijk vaag en mysterieus en heb je zoiets van "Waar gaat het eigenlijk over".

Tel ik de gegeven punten bij de vijf filmpjes op en deel ik deze door vijf, dan kom ik uit op een gemiddelde van 12 / 5 = 2,4*, welk ik dan afrond naar 2,5*.

Dit vond ik destijds een geweldige film. Superspannend en sublieme muziek. Prachtige beelden en een schitterend eind. De casting voor deze film was zeer goed.

Wat een maffe en aparte futuristische film met een hoop B-acteurs was dit. De opening was geweldig en het geheel zit er zeer mooi uit met veel prachtige beelden en mooie kleuren. Ook het verhaal was boeiend maar ook zeer verwarrend. Verder zit er best veel geweld in in deze film die ook regelmatig vrij grof is. De cast bestaat vooral uit B-acteurs maar eerlijk gezegd deden ze het best goed (met name Seann William en Dwayne Johnsonin) in deze film en Sarah Michelle Gellar (heerlijke rol als pornoactrice) zag er best mooi uit met haar heerlijke benen (wel jammer van haar neus). Hetzelfde in iets mindere mate voor de sletterige Ling Bai, die gelukkig vrijwel geen tekst had. De dialogen in de film zijn overigens vaak best grappig. De film duurt behoorlijk lang maar verveelde eigenlijk nooit, sterker nog hij had me in de ban tot het einde.

De film deed me denken aan "War, Inc" en "Watchmen", hoewel deze natuurlijk eerder was.

Jezus wat een flauwe dertien in een dozijn, clichematige en zeer voorspelbare Drama film was dit, waarbij alle clichés de revue passeren welke maar mogelijk zijn in een Drama film welke draait om een succesvol persoon die eigenlijk alles heeft, dit allemaal verliest en daarna dit grotendeels weer terugkrijgt. Bij het bekijken van deze film raad ik dan ook iedereen aan om een teiltje bij de hand te houden om in te overgegeven en zeker vanaf de 30e t/m de 90e minuut (de film duurt overigens 120 minuten, voor degene die nu zitten te rekenen ). Geregeld moest het verhaal van deze film me denken aan de Rocky 1 t/m 5 films, die ook veel soortgelijk clichématig drama bevat, maar dan verspreidt over meerdere films i.p.v. eentje.

In dit verhaal draait het om bokser Billy Hope die alles heeft (eerste 30 minuten van het verhaal) zoals succesvolle bokscarrière, geld, groot huis, zorgzame liefdevolle mooie vrouw in de vorm van Maureen en een dochtertje Leila. Hij raakt dit allemaal kwijt (tweede 30 minuten blok van het verhaal) wanneer het noodloot toeslaat en zijn vrouw Maureen per ongeluk wordt doodgeschoten tijdens een ruzie tussen Billy en zijn rivaal Miguel 'Magic' Escobar die hem regelmatig uitdaagt en provoceert. Billy kan niet omgaan met het verlies van zijn vrouw, die eigenlijk alles voor hem deed, en daardoor raakt hij dus alles kwijt (rekeningen niet meer betalen en hij moet door zijn gedrag van de rechter zijn dochtertje afstaan aan een pleeggezin, totdat hij zichzelf en zijn leven weer op de rit krijgt). Langzaam begint Billy zijn leven weer op te herpakken (derde 30 minuten blok van het verhaal), door te gaan trainen in een boksschool waarbij hij steun, hulp en training krijgt van eigenaar Tick Wills, die hem persoonlijk traint en gereed maakt voor een comeback. Tijdens deze comeback (in de laatste 30 minuten van het verhaal) moet hij het dan opnemen tegen zijn rivaal Miguel 'Magic' Escobar, die dus zijn gelukkige leven heeft verwoest, en drie keer (één keer is overigens al genoeg) raden wie er dan wint

Flauwer en voorspelbaarder (er zit dan ook echt nul komma nul verrassing in dit verhaal) kan het niet in een film en je krijgt ook letterlijk het ene cliché na het andere cliché voorgeschoteld (dus houdt een teiltje bij de hand). Hierdoor wist het verhaal me dan ook niet te boeien en spannend wordt het natuurlijk nergens, omdat je al heel snel weet hoe deze film zal verlopen en eindigen. Mede omdat je dat al snel weet, duurt de film met circa 120 minuten ook gewoon te lang (gewoon een te lange zit voor een clichématig en voorspelbaar verhaal) en kan je eigenlijk het flauwe gedeelte tussen de 30e en 90e minuut het beste overslaan (dan heb je ook geen teiltje nodig).

Omdat deze film met een behoorlijk budget en ook met een bekende cast is gemaakt. wordt wel alles fraai in beeld gebracht (zeker m.b.t. het boksen en alles wat zich afspeelt rond de boksring in het begin van de film en tijdens het uiteindelijke eindgevecht) en de cast maakt het nog enigszins dragelijk om deze film helemaal uit te kijken. Dat geldt natuurlijk vooral voor hoofdrolspeler Jake Gyllenhaal (in de rol van bokser Billy Hope), maar toch zeker ook voor Rachel McAdams (in de rol van Maureen Hope die er zeer mooi uitzag en wat dat betreft is het wel jammer dat zij vrij snel doodgaat) en de altijd degelijke spelende Forest Whitaker (in de rol van Tick Wills). Het rolletje van 50 Cent (die ook de muziek verzorgt) als manager van bokser Billy Hope, was best verdienstelijk en zeker voor hem en Lana Young als kinderoppas van Leila, vond ik wel een leuke verschijning.

Al met al gewoon een zwaar tegenvallende flauwe Drama film, die vol zit met clichés en die ook een zeer voorspelbaar (voorspelbaarder kan eigenlijk niet) verloop heeft. Kortom gewoon een dertien in een dozijn film, die nauwelijks weet te vermaken op Jake Gyllenhaal (gewoon een goede en veelzijdige acteur) na.

Deze film draaien ze nu vaak op TCM. Heb hem vroeger wel eens gezien en vond het een goeie en boeiende film. Het verhaal is prima en er wordt ook goed in geacteerd.

Mensen als voedsel