Opinions

Wat een waardeloze bedoeling, dit slappe en totaal niet spannende vervolg. Daar waar het eerste deel was voorzien van een lekkere duistere/spannende sfeer en een overtuigende cast (vooral natuurlijk Ethan Hawke), daar bevat deze film juist geen sfeer en is de cast werkelijk abominabel slecht (vaak tot het irritante af) en dat is helaas van toepassing op alle hoofdrolspelers, met als dieptepunt de overdreven stereotype van slechte vader.

Het flauwe verhaal opzicht stelt eigenlijk ook niet veel voor, weet nauwelijks te boeien (laat staan dat het ergens spannend of eng wordt) en komt ook nooit lekker opgang, waardoor deze film eigenlijk nergens weet te vermaken. Dat laatste komt mede ook door de eerder genoemde waardeloze cast, die er een potje van maakt en nergens weet te overtuigen. Zo heeft James Ransone (in de rol van naamloze privedective die bezig is met een onderzoek naar de Oswalt zaak, de familie uit het eerste Sinister deel) totaal geen uitstraling en komt hij enorm soft over, waardoor hij niet instaat is om dit soort films te dragen. Hij had beter gepast in een film als "The 40 Year Old Virgin (2005)" en eerlijk gezegd leek hij ook wel enigszins op hoofdrolspeler Steve Carell in die film. Shannyn Sossamon (in de rol van zorgzame moeder Courtney Collins die samen met haar twee kinderen bij haar slechte zeer rijke man is gevlucht) was een vervelend personage (met name door haar geschreeuw) en ze was ook niet echt aantrekkelijk om naar te kijken (o.a. vreselijk kapsel en de kleren, beter gezegd vodden, waarin ze rondliep). Robert Daniel Sloan en Dartanian Sloan (in het echte leven dus broers van elkaar) die de rol spelen van de kinderen Dylan Collins (het zwakke kind, die veel van zijn moeder Courtney wegheeft) en Zach Collins (het harde kind, die veel van zijn vader Clint wegheeft) waren best irritant, maar ze speelden misschien wel nog het beste. Het is wat dat betreft jammer dat het Zach Collins niet gelukt is om hun te vermoorden, want dat verdienden ze eigenlijk wel vanwege hun waardeloze acteerprestaties.

Ook de uitvoering van het verhaal valt tegen vanwege het ontbreken van iedere vorm van Horror / Thriller sfeer en hebben de brute filmpjes zoals "Fishing Trip" (Krokodil), "Kitchen Remodel" (Elektrocutie) en mijn favoriet "Sunday Service" (Ratten) minder impact omdat ze nu voorzien zijn van muziek en geluid i.p.v. dat je alleen de filmprojector hoort ratelen wat juist de filmpjes in het eerste deel extra luguber maakte. Hier en daar zitten er wel een paar standaard schrikmomenten in m.b.t. het slechte personage "Bagul" (er wordt met hem overigens weinig gedaan in het verhaal), maar echt veel impact hebben deze schrikmomenten ook weer niet. Het gedeelte bij de overdreven slechte vader Clint Collins (gespeeld door Lea Coco) van het gezin Collins was tenenkromend slecht en zeer clichématig en ook het einde was flauw en zeer voorspelbaar, want je wist gezien het flauwe verhaal eigenlijk al dat alle goede personages het zouden overleven. Wat dat betreft ontbreekt het bij de Ierse regisseur Ciaran Foy aan iedere vorm van lef in deze film en herhaalt hij eigenlijk alleen maar dingen, waarbij hij daar ook nog eens de glans en impact vanaf haalt.

Nee, aan dit waardeloze vervolg valt weinig plezier (op een aantal brute filmpjes na dan) te beleven en hij is eigenlijk ook het kijken niet waard, ondanks dat de film maar iets van 85 minuten duurt. Gezien het overbodige einde zal er ongetwijfeld weer een vervolg op komen.

Ik hoop dat ze ooit nog eens een film maken over de "Bismarck" en dan hoofdzakelijk vanuit Duits oogpunt. Het moet echt een hel zijn geweest op de Bismarck nadat ze bestookt werden door de Engelse marine en niet meer konden manoeuvreren.

Deze film was best aardig en ook wel boeiend maar omdat hij zo oud komt het allemaal niet echt goed tot zijn recht. Bovendien is deze film gemaakt vanuit Engelse oogpunt en laat men niet zien hoe het er op de Bismarck toe ging.

Stack: Yeah, well, I told you to stay the fuck away from me, too, but I guess you didn't hear that part.
Mary: I heard you. I heard you loud and clear, but then you stuck your tongue in my cooze and fucked me so hard, I figured you changed your mind.

Deze geweldige Drama / Horror film zag ik gisteren voorbijkomen op een pindakaas site / app en ik wist eigenlijk niet waar deze film over ging. Films met vrijwel alleen een donkere cast hebben normaal gesproken niet echt mijn voorkeur en ik wist ook niet dat dit tevens een horrorfilm was. Maar nadat ik de film even opgezocht had op "MovieMeter" en ik het hoge gemiddelde punt zag en ik ook zag dat het tevens een horrorfilm is, heb ik de film gepindakaasd en een kans gegeven en daar heb ik totaal geen spijt van.

Ik ben juist erg blij dat ik hem gezien heb, want in deze film hebben we namelijk te maken met muziek, vampieren, gangsters, gitaren, seks, seksistische taal, een fikse portie Afro-Amerikaanse cultuur en ook nog eens zijn bijna alle witte personen slecht (of ze zijn lid van de Ku Klux Klan of het zijn vampieren en sommige zijn zelfs beiden).

En qua opbouw van het verhaal had de film ook wel wat weg van de geweldige Misdaad / Horror film "From Dusk till Dawn (1996)". Want bij die film lijkt het in eerste instantie ook niet om een vampierenfilm te gaan, totdat men in Mexico aankomt bij de legendarische bar "Titty Twister" waar ook live muziek gespeeld wordt. En in deze film is dat eigenlijk het geval als het verhaal zich in de avond afspeelt in de schuur "Club Juke", een plek waar zwarte arbeiders na een lange dag werken kunnen drinken, gokken en dansen, waar ook live muziek gespeeld wordt en waar na precies 60 minuten een drietal witte vampieren aankomen, die zich voordoen als muzikanten en die graag naar binnen willen, maar ze kunnen niet naar binnen als ze niet expliciet uitgenodigd worden.

Wat betreft het verhaal. In "Sinners" vertrekt tegen de wens van zijn vader (Saul Williams) de jonge domineeszoon Sammie Moore (Miles Caton), alias "Preacherboy", met zijn steelgitaar naar de openingsavond van de "Juke Joint" (een gekochte zagerij van de racistische landeigenaar Hogwood gespeeld door Dave Maldonado) van de gangstertweeling Smoke en Stack (dubbelrol van Michael B. Jordan) in Mississippi anno 1932. De bezielde bluesmuziek daar heelt niet alleen de gewonde ziel, maar trekt ook de (witte) duivel en een stel vampieren aan.

Het is het beste om verder niet al te veel prijs te geven over het plot van "Sinners". De Afro-Amerikaanse "Black Panther"-regisseur Ryan Coogler neemt de eerste helft van de film de tijd om een eigentijdse, authentieke en kleurrijke wereld op te bouwen en daarbij leer je vooral Smoke, Stack en Sammie goed kennen en ook nog wat andere personages die een belangrijke rol gaan spelen "Club Juke", zoals de drie vrouwen Beatrice (Tenaj L. Jackson), die de vrouw / vriendin is van Smoke en die samen een kind hebben verloren, Mary (Hailee Steinfeld) die de witte vriendin was van Stack, zangeres Pearline (Jayme Lawson) die een oogje heeft op Sammie, het Aziatisch stel Bo Chow (Yao) en Grace Chow (Li Jun Li) die beiden een winkel runnen en die ook een dochter, te weten Lisa Chow (Helena Hu), hebben, ouwe rot en muzikant (zowel harmonica als piano) Delta Slim (Delroy Lindo) en portier / beveiliger Cornbread (Omar Benson Miller), niet te verwarren met de Cornbread uit de Drama / Sport film "Cornbread, Earl and Me (1975)"

Na circa 42 minuten (als de in rook staande Ierse man Remmick, gespeeld door Jack O'Connell, uit de lucht op de grond valt en aanklopt bij een huis van de Ku Klux Klan) vindt er echter een verschuiving plaats en tuimelen we langzaam het horrorgenre in. Helemaal verrast zijn we hier als kijker niet door, want al aan het begin van de film wordt hier door Sammie naar gehint. Toch is het ontzettend knap om zo'n drastische genreovergang succesvol te laten verlopen. Het doet denken aan films als "Gisaengchung (2019)" (is weliswaar geen horrorfilm) en vooral "From Dusk Till Dawn", die ook een soortgelijke transitie geloofwaardig aan de kijker weten te verkopen.

De film vloeit geweldig over van de ene scène in de andere en ziet er schitterend uit en alles wordt samengevoegd in een sfeer die zich eigenlijk niet in woorden laat omschrijven. Je ondergaat het niet alleen: je wordt ondergedompeld. Ook de cast en de muziek (inclusief de bijbehorende optredens) is schitterend en beiden komen spectaculair samen in "Club Juke" en vooral als daar Sammie (zijn intense gitaarspel zorgt er dan ook voor dat het verleden en de toekomst even samenvloeien en dat werd fraai in beeld gebracht) en Pearline hun optredens doen.

De ruggengraat van de film wordt verder gevormd door de charismatische acteur Michael B. Jordan, die de dubbelrol van Smoke en Stack geweldig vertolkt, en dankzij slim kleurgebruik zijn Smoke (blauw) en Stack (rood) ook duidelijk van elkaar te onderscheiden. Ook Miles Caton als Sammie Moore speelt in zijn debuutfilm de sterren van de hemel als acteur, zanger en muzikant. En ook de rest van de cast draagt zijn steentje bij en doet het goed en leuk. Alhoewel je als kijker niet met elk karakter een enorme band weet op te bouwen in de eerste helft van de film, zorgt het knappe acteerwerk er toch voor dat je je voldoende bekommert over hun lot in de tweede helft.

In de tweede helft speelt de film effectief met bekende elementen uit het genre, zoals de regel dat vampiers pas naar binnen kunnen als ze worden uitgenodigd en ook moet iedereen als vampier-test een teentje knoflook eten en die scène deed me denken aan de bloed-test scène in de Horror / Sciencefiction film "The Thing (1982)". Hierdoor ontstaan spannende scènes die steeds verder uit de hand lopen en de film loopt ook op het einde volledig uit de hand met een geweld explosie (als de vampieren worden binnengelaten) en zelfs daarna (als de vampieren worden uitgeschakeld en alleen Sammie en Smoke het overleven) als Smoke op schitterende wijze schietend afrekent met de leden van de Ku Klux Klan (waaronder Hogwood).

Het einde (of beter gezegd einden) mocht er zeker wezen en ook tijdens en na de aftiteling krijg je nog wat scènes te zien, waaronder eentje van Sammie Moore in de beginjaren 90, waarbij hij gespeeld wordt door de Amerikaanse blues- en rockgitarist Buddy Guy, en Stack en Mary hem even komen opzoeken na een optreden als vampier. Eigenlijk had regisseur Ryan Coogler ook pas de aftiteling moeten starten als het verhaal echt afgelopen was.

De film is opzicht ook best seksistisch en vulgair, want er wordt in geneukt (zowel door Smoke en Stack als ook Sammie) en regelmatig krijg je ook vulgaire taal te horen zoals mijn openingszin tussen Stack en Mary. En als men Cornbread gaat overhalen (die op dat moment samen met zijn vrouw in het veld katoen zit te plukken) om mee te doen, wordt er gezegd:

Stack: Man, fuck your quota.
Cornbread: This my wife right here, now. I'mma need you to show some respect.
Stack: Yeah, well, fuck your wife, too.
Cornbread: What's that?
Stack: I said she really gonna let you fuck her when she find out how much money you about to get
from this job I'm offering.
Stack: Shit, she might even let you put your pecker in her mouth.

En verder is er hier en daar nog mee vulgaire taal te horen. Helaas valt er wel geen naaktheid te zien en gezien de mogelijkheden met de vrouwen (omdat die namelijk seks hebben) Hailee Steinfeld, Jayme Lawson en Tenaj L. Jackson is dat best jammer en de laatste was ook nog eens enorm rondborstig, wat je op het einde te zien krijgt (als ze al dood is) als ze borstvoeding geeft en haar ook al overleden kind.

Ondanks dat sommige het misschien jammer vinden dat in de tweede helft van de film het genre "Horror" de overhand krijgt en de vampieren het steeds meer overnemen. Mochten de vampieren er zeker wezen en waren ze zelfs ook muzikaal en dan dan doel ik vooral op o.a. hoofdvampier Remmick (goed gespeeld door Jack O'Connell) en de door hem gebeten Ku Klux Klan leden Bert (Peter Dreimanis) en zijn vrouw Joan (Lola Kirke), die ook alle drie op verschillende gitaren (banjo, ukulele en akoestische gitaar) spelen en ook zingen en Remmick kan ook nog dansen (op zijn Iers).

Al met al is "Sinners" een genot om naar te kijken en dat van de eerste tot de laatste minuut (de 138e minuut na de aftiteling). Met "Sinners" levert regisseur Ryan Coogler ook een origineel stuk cinema af dat je eigenlijk moet bekijken en luisteren in de bioscoop, wat ik helaas niet heb gedaan. De film bevat bovendien een scène na de aftiteling die niet alleen een krachtig slot vormt, maar ook ruimte laat voor meer verhalen over deze zondaren.

De ophef over deze film vorig jaar kan ik wel enigszins begrijpen want deze film is zeker niet bedoeld voor kinderen onder de 6 jaar. Het verhaal is best leuk verzonnen en met de uitvoering zat het ook wel goed (best vaak grof), zeker in de eerste drie kwartier. Alle typische sinterklaas dingen worden lekker duister weergegeven zoals zwarte pieten die klimmen in schoorstenen om daarna de inwoners van het huis af te slachten en kinderen die worden meegenomen in de zak. Visueel zag het er voor een Nederlandse film eigenlijk best aardig uit m.u.v. die belachelijke nep sneeuw. Grote minpunt van deze film is echter het zeer beroerd acteren van vrijwel de gehele cast. De rol van Huub Stapel stelt eigenlijk niet veel voor en tekst heeft hij niet. Het was wel weer een typische Nederlandse film want het ging al vrij snel weer over sex (dildo en veel sex praatjes) hoewel er geen bloot in zat. Overigens mocht Escha Tanihatu er best wel wezen. Al met al kijkt deze film zich best lekker weg en omdat de film maar iets van 82 minuten duurt is het eigenlijk nooit ergens echt saai.

P.S. Wel grappig dat Dick Maas bepaalde dingen uit zijn voorgaande films heeft gehaald zoals beelden van Flodder en natuurlijk ook de Amsterdamse grachten uit Amsterdamned die hij in deze film veelvuldig heeft gebruikt als decor. En natuurlijk Huub Stapel die in beide films de hoofdrol speelde.

Dat was vroeger (jaren 70) toen ik nog een klein kind was min of meer verplichte kost met de feestdagen zeker als mijn oma op bezoek kwam. Ik kan me nog goed herinneren dat de locaties en decors er zeer fraai uitzagen en natuurlijk ook de prachtige kostuums. Romy Schneider zag er natuurlijk ook zeer fraai uit. De film is mooi maar wel traag maar vroeger was dit geen minpunt, tegenwoordig wel en omdat de film natuurlijk inmiddels oubollig is, is het kijken tegenwoordig best moeilijk. Ze zenden deze films wel natuurlijk ieder jaar rond de kerst nog uit op de Nederlandse als ook op de Duitse TV en dat is best een mooie traditie.

Mierenzoet romantisch verhaal met natuurlijk ook de nodige dramatische perikelen die er standaard bijhoren. Qua verhaal en uitvoering is het natuurlijk tegenwoordig niet meer van deze tijd, maar vroeger in de jaren 70 keek ik wel altijd gezellig mee thuis als de Sissi films (o.a. dit tweede deel) werden vertoond op de Duitse televisie (meestal rond de kerstdagen). De decors en landschappen zijn prachtig en hetzelfde geldt voor wijlen Romy Schneider die ook nog eens goed speelde. Datzelfde geldt in iets mindere maten voor haar prins Karlheinz Böhm.

Laatste deel uit de trilogie en eigenlijk ook wel het minste deel qua verhaal dan. Het verhaal blijft wederom mierenzoet (wel dit keer redelijk wat drama aanwezig) en de beelden van de decors, settings, omgevingen en aankleding zien er weer fraai uit en hetzelfde geldt natuurlijk ook Romy Schneider die ook aardig speelde. Vanuit nostalgisch oogpunt en uit respect voor de helaas veel te vroeg overleden Romy Schneider (ze heeft best een dramatisch kort leven gehad), geef ik de film toch nog een nipte voldoende.

Ondanks dat dit echt een film is voor jonge vrouwen, heb ik me met deze Komedie / Drama ook best aardig vermaakt (valt genoeg te glimlachen) en dat komt vooral door het leuke verhaal welke draait om de voetballende Bridget (leuk gespeeld door de destijds jonge Blake Lively en toen was al goed te zien dat zij zou uitgroeien tot een mooie vrouw) en het mooie verhaal omtrent de cynische Tibby (verdienstelijk gespeeld door Amber Tamblyn) die als hobby filmen heeft. Dat verhaal is eigenlijk heel mooi en ook best ontroerend (ik heb er zelfs natte ogen bij gekregen) en dat komt dan weer door de ijzersterke rol van zeer jonge Jenna Boyd die een zeer positief (stimuleert anderen die door haar opgewekt en blij worden) jong meisje genaamd Bailey speelt, die helaas lijdt aan leukemie. Met name de scene in het ziekenhuis was best emotioneel en ontroerend.

De overige twee verhalen vond ik minder interessant hoewel het verhaal omtrent Lena (verdienstelijk gespeeld door Alexis Bledel) wel visueel mooi in elkaar steekt en dat komt omdat dat verhaal zich afspeelt op een fraai Grieks eiland, wat regelmatig fraaie beelden oplevert. Het verhaal zelf daarvan was flauw en clichématig. Dat laatste geldt ook min of meer voor het verhaal welke om dochter Carmen (verdienstelijk gespeeld door America Ferrera) draait, die zich in de steek gelaten en genegeerd voelt door haar vader Al (gespeeld door Bradley Whitford) die binnenkort gaat trouwen met een andere vrouw die ook een dochter heeft. Hier en daar is dat verhaal wel wat ontroerend en zeker het moment dat ze haar vader opbelt en haar hart lucht.

Al met al gewoon een vermakelijke Komedie / Drama, waarvan het verhaal om de vier vriendinnen leuk in elkaar steekt en die zelfs op bepaalde momenten ontroerend is. De actrices die de rollen spelen van de vier vriendinnen doen het allemaal leuk en verdienstelijk, maar ze worden wel weggespeeld door de zeer jonge Jenna Boyd.

Ondanks dat dit misschien meer een Komedie film is voor vrouwen (omdat ook twee vrouwen de hoofdrol spelen), heb ik me eigenlijk best goed vermaakt met deze leuke film, welke wel iets weg heeft van de film "Project X (2012)", maar dan met veertigjarigen. De film "Project X (2012)" vond ik persoonlijk ook beter en leuker en duurt ook veel minder lang.

Het verhaal (draait om een familiehuis waarin twee volwassen zussen een groot feest geven, wat natuurlijk uit de hand loopt, voor vroegere klasgenoten) is misschien wat aan de flauwe kant en ook langdradig (bijna 120 minuten is gewoon veel te lang voor dit soort komedies en 90 minuten was dan ook meer dan genoeg geweest), maar ondanks dat was het verhaal best leuk en heb ik ook regelmatig moeten lachen en dat ondanks dat de humor in het algemeen laagdrempelig (o.a. veel seks humor) en flauw is. Niet altijd werkt deze humor, want de scene bijvoorbeeld waarbij iemand op een muziekdoos valt en die in zijn kont terecht komt was juist niet grappig, maar juist heel erg flauw. Ook het einde is een beetje flauw en clichématig, maar was opzicht wel nog mooi. Na het einde volgen er nog een aantal "bloopers", maar die zijn eigenlijk helemaal niet leuk of grappig.

Dat deze film best leuk is, komt mede ook door de gehele cast die er zichtbaar veel plezier in had. Met Amy Poehler en Tina Fey heb ik eigenlijk weinig op, maar in deze film deden ze het leuk als de alleenstaande zussen Maura Ellis en Kate Ellis (heeft wel een dochter) met hun problemen en ze zagen er ook niet onaardig uit. Ook de overige cast deed het leuk en ik moet zeggen dat de zeer gespierde worstelaar John Cena, als drugsdealer Pazuzu er best indrukwekkend uitzag en hij was ook nog best grappig. Dat laatste is ook min of meer van toepassing op de Aziatische Greta Lee (in de rol van pedicure Hae-Won), Bobby Moynihan (in de rol van vroegere klasgenoot Alex, vooral zijn "Tony Montana" imitatie was wel leuk) en John Leguizamo (in de rol van vroegere klasgenoot Dave).

Gewoon een leuke Komedie film, die best vermakelijk is (zeker voor veertigjarigen waaronder ik ook val) en waarom ik ook regelmatig heb moeten lachen. Omdat de film wel veel te lang duurt (en dus te langdradig is), krijgt hij van mij wel maar een kleine voldoende.

We kennen allemaal wel de vette actiescènes van "John Wick" en fans fan zulk soort actiefilms worden op hun wenken bediend met deze soortgelijke Oorlog / Actie film, welke zich afspeelt ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

"Sisu" speelt zich af in het Finland van 1944, waar een goudzoeker in Lapland een enorme hoeveel goud vindt. Maar er is een probleempje, de dichtstbijzijnde bank bevindt zich honderden kilometers verder, waardoor hij een lange en gevaarlijke reis moet ondergaan op zijn paard en samen met zijn trouwe viervoeter. Het krioelt er namelijk van de nazi's, die zich aan het terugtrekken zijn en daarbij de tactiek van de verschroeide aarde hanteren (ze vernietigden daarbij alle wegen, bruggen, dorpen en steden op hun pad). En die willen de arme goudzoeker van zijn schat beroven, waarbij ze er geen rekening mee houden dat de man een voormalig Fins commando was, genaamd Aatami Korpi (Jorma Tommila), die bekend staat als een legendarische vechtersbaas...

Wat we dus te zien krijgen, is een John Wick-achtig verhaal van een man die het opneemt tegen talloze vijanden en waarbij Aatami er helemaal alleen voorstaat, m.u.v. zijn trouwe viervoeter. Het verhaal wordt verteld in zeven verschillende hoofdstukken, te weten "Het goud", "De nazi's", "Mijnenveld", "De legende", "Verschroeide aarde", "Maak ze allemaal af" en "Epiloog", en vermaakt daarbij van de eerste tot de laatste minuut. Het eerste hoofdstuk "Het goud" begint rustig en daarbij zien we hoe Aatami Korpi het goud vindt en wordt er ook geen woord gezegd. We horen Aatami namelijk pas voor het eerst praten als hij op het einde bij de bank aankomt.

Zodra het tweede hoofdstuk "De nazi's" begint, wordt het vermakelijk en actie vol, want daarbij komt Aatami onderweg een nazi-patrouille tegen, bestaande uit een zijspan, twee vrachtwagens (in eentje zitten gevangen genomen Finse vrouwen voor vermaak en in de andere soldaten) en een tank en in deze tank bevindt zich ook de Duitse commandant Bruno (Aksel Hennie). Deze patrouille laat Aatami passeren, maar de commandant zegt daarbij wel:

"Hoe dan ook, hij gaat eraan."

En dat lijkt ook te gaan gebeuren, want niet veel later komt Aatami een groepje achtergebleven nazi's tegen, hun vrachtwagen heeft namelijk pech, die zijn goud ontdekken en die het van hem willen afnemen en dat laat Aatami natuurlijk niet toe en daarom steekt hij de nazi die hem aanspreekt met een mes door het hoofd en rekent hij ook hardhandig af met de anderen. Door het vele geschiet krijgt de nazi-patrouille argwaan en keren ze om en gaan ze achter Aatami en zijn goud aan.

Wat volgt is een kat en muis spel tussen Aatami en de nazi-patrouille en daarbij zien we boordevol Rambo-achtige actie, waarbij Aatami vele nazi's ombrengt (o.a. met mijnen en zijn mes en dat o.a. onderwater) en waarbij Aatami het ook regelmatig moet ontgelden (zo wordt hij o.a. opgehangen en steekt hij zichzelf in brand). En wat de nazi’s ook doen, het zal niet goed genoeg zijn om hem te gaan stoppen. De goudzoeker zal tot het uiterste gaan om zijn goud te beschermen en terug te krijgen. Maar buiten de vette actiescènes, die geregeld ook over de top zijn (zo hangt Aatami op het einde aan een vliegtuig met zijn pikhouweel) en zich afspelen op het land, op het water en in de lucht, heeft de film ook een goede verhaallijn en komen we ook wat meer te weten over de achtergrond van Aatami Korpi en dat natuurlijk bij het hoofdstuk "De legende".

Hij vocht namelijk tegen de Russen en deze hebben zijn huis met de grond gelijk gemaakt en zijn gezin gedood. Hierdoor is hij een meedogenloze soldaat geworden, die uit is op wraak en niemand gehoorzaamt. Hij werd een doodseskader van één man en heeft meer dan 300 Russen gedood. De Russen gaven hem ook een bijnaam, namelijk "Koschei", oftewel de onsterfelijke. Ook komen we de betekenis van het Finse woord ”Sisu” te weten. Dit woord heeft geen directe vertaling, maar Aatami Korpi zal je laten zien wat het betekent, namelijk een keiharde vorm van moed en onvoorstelbare vastberadenheid.

Het einde van de film was best leuk en heeft bepaalde overeenkomsten met het einde van de Komedie / Oorlog film "Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)" en dan doel ik op het vastbinden van de Duitse commandant Bruno aan een bom die uit het vliegtuig valt. En als Aatami met het vliegtuig crasht en daarna naar de bank gaat, horen we hem voor het eerst wat zeggen tegen een vrouwelijke baliemedewerkster.

De vrij onbekende cast deed het verdienstelijk en daarbij draait het eigenlijk maar om een vijftal personen die een rol van betekenis hebben, namelijk Jorma Tommila als Aatami Korpi, Aksel Hennie als de Duitse commandant Bruno die de vastberadenheid van Aatami enorm onderschat, Jack Doolan als Wolf die de harde rechterhand van Bruno is, Onni Tommila (die je misschien nog kent uit de Actie / Avontuur film "Big Game (2014)" met Samuel L. Jackson) als de tankbestuurder en Mimosa Willamo als één van de gevangen genomen Finse vrouwen, die Aatami ook helpen en ook met het om zeep helpen van nazi's.

Al met al is "Sisu" een leuke en vermakelijke brute wraakfilm die zich lekker wegkijkt (duurt ook maar 86 minuten) en het is inderdaad jammer dat de Duitsers Engels praten en niet gewoon Duits. Wat dat betreft had regisseur Jalmari Helander beter voor Duitse acteurs kunnen kiezen.

Gisteravond in de bioscoop gezien in een vrijwel lege zaal (wel geteld dertien personen) en "Sisu 2" zet de brute, explosieve toon van het eerste deel moeiteloos voort en nu met Russen i.p.v. nazi's.

"Sisu 2" bouwt voort op de brute eenvoud die het eerste deel zo’n cultstatus gaf. Regisseur Jalmari Helander kiest opnieuw voor een mix van actie, zwarte humor en over-the-top spektakel, en dat werkt wederom verrassend goed. Aatami Korpi is ouder, stiller (hij zegt namelijk in de hele film geen woord), maar minstens zo meedogenloos als voorheen en in dit vervolg krijgt hij ook iets meer menselijkheid mee en vooral in de momenten waarin zijn verleden en gezin wordt aangestipt.

Buiten Jorma Tommila als Aatami Korpi, is de cast ook versterkt met een paar bekende acteurs, namelijk Stephen Lang (als Igor Draganov, een officier van het Sovjet-Rode Leger die die Korpi’s gezin heeft vermoord) en Richard Brake (als een KGB-officier die Igor Draganov de opdracht geeft om met Korpi af te rekenen).

De film blinkt uit in zijn fysieke stijl, praktische effecten, stoffige landschappen en rauwe close-ups geven Sisu 2 een tastbare intensiteit. De film opent met een ijzersterke sequentie die meteen de intensiteit bepaalt en het tempo ligt hoog, maar voelt nergens gehaast en de tweede helft bouwt knap op naar een explosieve finale. De vijanden zijn karikaturaal slecht, maar dat past precies bij de pulpachtige stijl. De humor werkt verrassend goed en vooral door het droogkomische acteerwerk en het over-the-top spektakel.

"Sisu" kijk je natuurlijk vooral voor de actie, en de actie is wederom volop aanwezig en ook creatief, bloederig en vaak komisch absurd (in de beste zin van het woord), maar wel steeds strak in beeld gebracht en dat o.a. met motoren, gevechtsvliegtuigen, een tank en een trein. Sommige actiescènes zijn zo over the top dat ze bijna cartoonesk worden. Maar toch weet de film overtuigend serieus te blijven wanneer het nodig is. En Korpi’s vindingrijkheid (zo verstopt hij een lemmet onder zijn huid) levert opnieuw vele memorabele scènes op.

Het verhaal zelf blijft dun, maar functioneert prima als kapstok voor de reeks explosieve confrontaties die fans verwachten. Wat "Sisu 2" vooral doet, is leveren wat het publiek wil, namelijk lompe actie, stoere beelden en een hoofdpersonage dat legendarisch onverwoestbaar blijft. Het is geen film die diepgang nastreeft, maar wel eentje die met flair en energie precies doet waar hij voor bedoeld is, namelijk een compromisloze, heerlijk overdreven actie-ervaring.

Al met al is "Sisu 2" wederom een enorm vermakelijke actie-rit en fans van deel één zullen dat heerlijk vinden.

Hoewel het allemaal niet veel voorstelt (best wel een flauw verhaal en ook behoorlijk cliché) was deze film als tussendoortje nog wel te doen. Echt veel te lachen valt er eigenlijk niet maar bepaalde situatie zijn wel geinig. Ik heb overigens de "Unrated" versie gezien maar Joost mag weten wat daar unrated aan was (op twee tietjes na). Van de cast deed Jonah Hil en Sam Rockwell het wel aardig en ook het meisje Landry Bender als één van de drie kinderen was best leuk. Een andere kind te weten Kevin Hernandez als Rodrigo vond ik juist vreselijk irritant en was ook erg overdreven nep.

P.S. Kylie Bunbury vond ik wel een fraaie verschijning.

Qua films waarin Harrison Ford in meespeelde moet dit toch wel een van zijn slechtste zijn geweest. Het verhaal is vreselijk en zeer voorspelbaar en de romance tussen Harrison Ford en Anne Heche is te triest voor woorden (leek meer op incest ). De beelden op het eiland redden de film nog een beetje maar veel soeps was het niet met als dieptepunt het einde met die belachelijke piraten.

Hele mooie originele film die ook nog eens spannend is (soms zeer spannend). Op het einde wordt hij zelfs nog ontroerend. Prima rollen van Bruce Willis en Haley Joel Osment.

Leuke luchtige romantische (hier en daar ook wat drama) Europese film met vele schitterende beelden van de Italiaanse plaats Sorrento en de omgeving. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor, maar de uitvoering was wel aardig en het einde mooi. De film springt toch iets boven de middelmaat uit vanwege het goede spel van Pierce Brosnan en vooral Trine Dyrholm (een mooie vrouw trouwens).

Prima Drama / Thriller die ook wel neigt naar horror. Het verhaal zit uitstekend in elkaar en weet ook te boeien (is zelfs spannend, inclusief het sterke einde). Wat ook heerlijk is, is de lekkere broeierige sfeer in en rond Louisiana wat ook veel mooie beelden oplevert. Deze film was tevens mijn eerste film waarin ik de actrice Kate Hudson zag (ik heb deze film al eens eerder gezien maar schijnbaar altijd vergeten er op te stemmen). Ik moet zeggen dat ze het uitstekend deed (zag er ook fraai uit) en dit tevens haar beste rol is in een film tot nu toe. De overige cast deed het trouwens ook goed.

Hoogstaand is het nergens en als je leest waar het verhaal overgaat (psychopathische Vietnamveteraan die denkt dat de oorlog niet voorbij is, terwijl de film zich afspeelt in Amerika ) springen de tranen je in de ogen van het lachen. Maar eerlijk gezegd viel het wel nog allemaal mee en keek de film zich lekker weg, de film duurt gelukkig ook niet lang. Hoewel de cast vooral bestaat uit onbekende acteurs en actrices (welgeteld eentje en ook nog nutteloos in het verhaal) deden ze het nog niet eens onaardig. Het leuke van een onbekende cast is dat je vaak niet weet wie het zal overleven. Zo dacht ik dat de wijlen gitarist (Ron Asheton) van de "The Stooges" er snel zou aangaan, maar dat is juist niet het geval. De film bevat verder de nodige actie en onze vriend de psychopathische Vietnamveteraan gaat af en toe lekker grof te keer en past de Vietnam valstrikken goed toe. Veel van deze Actie / Thriller film moet je niet verwachten, maar als tussendoortje is hij best te doen.

Het begin van de film toen Sandra Laing nog jong was vond ik best goed (zeker het gedeelte op de school), maar zodra ze volwassen wordt (ging best zeer snel) wordt het al minder en vond ik het ook geregeld saai. Het tragische verhaal was best interessant en ook leerzaam want ik wist niet dat twee blanken personen (man en vrouw) instaat waren om een getint kind te krijgen. Ik dacht altijd dat dan ook een van de twee personen dan getint moest zijn.

Het was zeker een interessante film (mede ook omdat het echt gebeurt is) maar het had wat mij betreft wat boeiender, dramatischer en aangrijpender mogen zijn. Ook het sterke begin het wat mij betreft langer mogen zijn. De cast deed het trouwens best aardig en dan met name Ella Ramangwane als de jonge Sandra Laing en Sam Neill (ik herkende hem in eerste instantie niet). Helaas spelen beide personen niet zo heel lang in de film. De volwassen Sandra Laing gespeeld door Sophie Okonedo (ik vind dat een draak van een vrouw) kon me niet zo bekoren.

Omdat de echte bestaande "Skinwalker Ranch", een landgoed van 512 hectare in het noordoosten van Utah, bekend staat om zijn paranormale, abnornale en UFO gerelateerde activiteiten en dat al sinds twee eeuwen, leek me deze Horror / Sciencefiction film wel interessant om te kijken en dat heb ik dus gisteravond helaas gedaan.

De film volgt een wetenschappelijk team dat in augustus 2011 onderzoek doet naar de bovennatuurlijke verschijnselen rond de verdwijning van de tienjarige jongen Cody (Nash Lucas) op 11 november 2010 bij de "Skinwalker Ranch", die de zoon is van veeboer Hoyt Miller (Jon Gries) en welke woont op de "Skinwalker Ranch". Ze zijn overigens niet de enige die onderzoek doen naar bewijs van ongewone verschijnselen, want ook de organisatie Modern Defense Enterprise (MDE) stuurt een team van onderzoekers naar de boerderij van Hoyt.

Na de verdwijning van Cody in de eerste twee minuten van de film, begint de film zelf op 1 augustus 2011, waarbij er eerst wat verschillende mensen geïnterviewd worden omtrent de verdwijning van Cody en daarna worden de leden van het wetenschappelijk team één voor één voorgesteld in de "Skinwalker Ranch" van veeboer Hoyt, die blij is met de aankomst van het wetenschappelijk team omdat niemand hem wilt geloven wat er met Cody gebeurt is, ondanks dat het gefilmd is.

Het is helaas een tegenvallende "found footage" die nergens echt boeiend of spannend wordt. Er gebeuren opzicht genoegde vreemde dingen, zoals vreemde lichten en geluiden, wagens die langskomen en op afstand blijven staan, dode dieren (o.a. vleermuizen), een gigantische wolf, zoontje Cody die steeds om 11:11 uur PM rennend verschijnt in de keuken en ook op andere plekken, een grottenstelsel dat men vindt voorzien grottekeningen, personen die opgetild worden en waarmee gegooid wordt, een gevonden film van MDE die men bekijkt en waarop bizarre dingen te zien zijn m.b.t. wat er met hun team van onderzoekers is gebeurt en natuurlijk zien we ook nog aliens, maar nergens zit je in spanning en schrikmomenten zijn er ook niet. Veel gebeurtenissen zijn opzicht ook best clichématig en dat laatste geldt zeker voor het einde waarbij er opeens een UFO verschijnt (zie de filmposter die het einde gewoon prijsgeeft ) en waarna de film is afgelopen na circa 74 minuten.

Wat ook clichématig is, is dat men ondanks de verschillende waarschuwingen (o.a. van een indiaan die een ritueel uitvoert) en gebeurtenissen toch gewoon wilt blijven voor het onderzoek (daarbij worden ook camera's op verschillende plekken gebruikt), op één persoon na dan, maar op het moment dan men toch besluit om te vertrekken dat dan opeens hun wagens geplet zijn, waarna ze dan één voor één gedood (zo schiet iemand zichzelf dood door de mond) worden of verdwijnen.

De onbekend cast is zeker ook niet hoogstand en maakt deze Horror / Sciencefiction film er ook niet echt beter op. Er zaten in ieder geval geen positieve uitschieters bij en alleen Erin Cahill (als veearts Lisa) was wel een aardige verschijning om naar te kijken. Maar echt moeilijk was dat eigenlijk ook niet, want zij was namelijk de enige vrouw in het wetenschappelijk team, welke verder bestaat uit de onderzoekers Sam Gruene (Steve Berg) en Cameron Murphy (Devin McGinn), cameraman Britton Sloan (Michael Black) die dus deze film gefilmd heeft, Ray Reed (Kyle Davis) die over de beveiliging gaat en hulpje Matt Johnson (Matthew Rocheleau). Ze hebben allemaal hun individuele persoonlijkheden, maar geen van hen wordt lang genoeg in beeld gebracht om een ​​band mee te ontwikkelen en wat er met hun gebeurt interesseert je dan ook niets.

Al met een matige "found footage" Horror / Sciencefiction film omtrent de "Skinwalker Ranch" die maar nergens boeiend, spannend of eng wilt worden en die eigenlijk ook een interessant plot mist. Misschien is de televisieserie "The Secret of Skinwalker Ranch (TV Series 2020 – )" die men uitzendt op "History" wel interessanter.

Deze film heb ik een aantal jaren geleden op Film 1 gezien en vond het destijds een behoorlijk saaie film die vol zat met clichés en ook nergens wist te boeien. Deze film is eigenlijk een slap aftreksel van een "Underworld" film. Maar waar je daar nog een fraaie en goede Kate Beckinsale in hebt spelen, spelen er hier behoorlijke flut acteurs en actrices in mee die nergens weten te overtuigen. Hoe deze film eindigt weet ik niet eens meer en ik vraag me ook af of ik het einde wel überhaupt heb gehaald.

Deze Misdaad / Erotiek film heb ik gekeken vanwege het meespelen van Lina Romay (Spaanse actrice die vaak verscheen in films die geregisseerd werden door haar oude vriend Jesús Franco) en dit is natuurlijk ook de zoveelste prulfilm van regisseur Jesús Franco.

In dit verhaal draait het om Madame Arminda (Lina Romay), welke een meedogenloze maar zeer succesvolle bordeelhoudster (van bordeel "Pagode") is. Ze rekruteert haar meisjes met methoden, die niet bepaald ethisch zijn. Haar bloeiende bedrijf wordt bedreigd wanneer ze Martine Radeck (Martine Stedil), de dochter van de rijke industrieel Amos Radeck (Vítor Mendes), ontvoert en misbruikt in haar bordeel. Rivaliserende criminelen proberen Martine in bezit te krijgen en proberen haar vader vijf miljoen dollar af te persen voor haar terugkeer.

Dit is natuurlijk niet meer dan een dertien in een dozijn prulfilm, maar wel nog een redelijk vermakelijke, die o.a. wordt opgefleurd door een behoorlijke portie bloot (waarbij er ook regelmatig op de schaamstreek wordt ingezoomd en dat o.a. van Lina Romay en Martine Stedil) en seks (helaas ook een verkrachting) en dat zowel heteroseksueel als lesbisch en ook met donkere vrouwen zoals Yvonne Eduser (als de crimineel Ebenholz, die tevens een hoertje is) en Diotta Fatou (als hoertje Tanga). Hier en daar zijn er ook wat martel scènes te zien (zo drukt men tijdens de ondervraging van Arminda een sigaret op haar borst en wordt ze ook in een badkuip onderwater gehouden), maar die zijn tamelijk ingetogen.

De opening van het verhaal is misschien wat verwarrend, want daarin zien we een gedrogeerde en in een nachthemd lopende Marta (Esther Moser) aankomen bij een soort van politiebureau, waarna ze begint te vertellen over Madame Arminda en haar bordeel. Echter daarna zien we Marta niet meer terug in het verhaal. Dus in eerste instantie lijkt het erop dat deze film draait om Marta, maar dat is dus niet zo, want het draait om Arminda en Martine.

De rol van Martine wordt gespeeld door Martine Stedil, die haar hele korte carrière (van 1975 t/m 1977) doorbracht in Jesús Franco films. Ze was een buitengewoon aantrekkelijke jonge vrouw en zowel zij als Lina Romay werpen hun kleren af ​​bij de minste provocatie En dat is al na circa 20 minuten te zien als Arminda haar kennis laat maken met lesbische seks en daarbij zijn dan hun fraaie lichamen van top tot teen bloot te bewonderen (dus je ziet ook een typische jaren 70 tapijtje op de schaamstreek) en Arminda ligt dan bloot (heeft alleen nog open schoenen aan) met haar benen ietwat gespreid op een sofa.

Lina Romay speelt de kwaadaardige psychotische bitch, wat ze redelijk goed doet, maar het past wel niet bij haar uiterlijk en uitstraling. We zien Lina ook regelmatig in een fraaie roze sari (iets wat je niet vaak zult zien bij een blanke vrouw) rondlopen, welke ze uiteraard ook weer snel uittrekt, waarna ze dan natuurlijk bloot is te bewonderen.

Buiten Lina Romay en Martine Stedil zien we verder nog een paar andere vrouwen volledig bloot zoals de ietwat aparte roodharige Peggy Markoff (als hoertje Vicky, die weet wie Martine is en die uiteindelijk door Arminda wordt gewurgd d.m.v. haar roze sari), Yvonne Eduser (niet bepaald een zeer aantrekkelijke vrouw), Diotta Fatou en Aida Vargas als Minou, die de secretaresse en minnares is van Amos Radeck. Deze laatste was behoorlijk zwaarlijvig (o.a. een dubbele onderkin) en is nogal een nare vader van de ongelukkige Martine.

Het einde was best sneu, want daarbij komen zowel Martine als Arminda om het leven (de laatste wordt doodgeschoten door een handlanger, gespeeld door regisseur Jesús Franco, van Amos als ze probeert het losgeld op te halen) en de vader van Martine heeft nooit losgeld betaald, maar heeft gewoon kranten in een tas gestopt en hij zegt daarover het volgende tegen zijn handlanger:

"Do you really think that I would sacrify 5 million dollars for a woman ? Not even for my crazy daughter Martine."

Buiten dat de jaren 70 van het scherm spat (o.a. zeer kleurrijke omgevingen en fel gekleurde kleding zoals de al eerder genoemde roze sari en een fel gekleurd groen hemd, welke gedragen wordt door de zekere Raymond, die werkt voor Arminda) zit er hier en daar ook wat humor in en dat is o.a. afkomstig van een pratende kaketoe (is in werkelijkheid een valkparkiet), die o.a. tegen een man zegt die gaat neuken met Yvonne Eduser:

"Fuck her ! Fuck her !"

En als Yvonne Eduser tegen de man zegt "I love you", zegt de kaketoe daarop:

"She's a liar. She says that to everyone. Bitch."

En als de kaketoe dan ook nog zegt "He can't get a hard-on", is de maat bij de man vol en zegt deze:

"Sooner or later I'll wiring the neck of this little beast !".

Al met al is dit niet echt een eersteklas film van Jesús Franco, maar het is nog steeds leuk genoeg om naar te kijken en het is zeker een kijkje waard voor Franco-fans.

Ik verwachte een bagger film maar uiteindelijk is deze film me erg meegevallen. Sterker nog ik vond hem best goed. De CGI effecten zien er in deze film prima uit. Het verhaal vond ik overigens ook best goed en er zat ook veel actie in. Verder zat de vaart er goed in waardoor de film nooit verveeld. Er spelen veel bekende acteurs in mee en ik moet zeggen dat ze het goed deden.

Leuke, vlotte en prettige Walt Disney Avontuur / Komedie film (een echte familiefilm), waarin heel aardig gespeeld wordt en o.a. door Bruce Campbell (mister "Evil Dead"), die te zien is in een leuk bijrolletje van coach Boomer met superkrachten (via zijn mond), die iedereen op een leuke manier indeelt als "Held" of "Hulpje".

De titel "Sky High" slaat op een bijzondere middelbare school voor veelbelovende aanstaande superhelden. Will Stronghold (Michael Angarano), de zoon van de twee beroemdste superhelden "The Commander" (Kurt Russell ) en "Jetstream" (Kelly Preston), meldt zich ook aan. Hij wordt echter ingedeeld bij de hulpjes, omdat hij geen superkrachten heeft.

Het leuke en visueel sterke voorspelbare verhaal, weet van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 95 minuten) te vermaken en zit vol met stripachtige actie, vervelende pestkoppen, humor, geinige vondsten (o.a. vliegende schoolbus), clichés en vooral een leuke cast, die zichtbaar ook veel plezier had in het maken van deze film.

Voor Mary Elizabeth Winstead (in de rol van studentvoorzitter Gwen Grayson waar Will verliefd op wordt en die uiteindelijk een slechterik blijkt te zijn) was het één van de eerste films en ze was een genot om naar te kijken en dat vond ik eigenlijk ook gelden voor Danielle Panabaker (in de rol van Layla, die verliefd is op Will en die de natuur kan beïnvloeden als superkracht), Kelly Preston (in de rol van Josie Stronghold / Jetstream) en zelfs Lynda Carter (als schooldirecteur Powers), die toen al dik in de 50 was.

Het is inderdaad een superheldenparodie die vooral bedoeld is voor de jeugd, maar wel een zeer leuke waar ik me zelfs als volwassenen mee vermaakt heb.

"Sky Sharks" is natuurlijk een B-film en het is een mix van bloederige horror en komische actie met vliegende haaien en zombie-nazi's. De film is geschikt voor iedereen die van zowel "Iron Sky (2012)" als de "Sharknado"-reeks heeft genoten.

In dit verhaal draait het om een team van geologen, welke een nazi-oorlogsschip ontdekt in het noordpoolgebied. Dat nazi-oorlogsschip zit boordevol rakethaaien en hun genetisch gemuteerde ondode nazi-supersoldaten. Erger nog, hoewel het de afgelopen vijfenzeventig jaar in stilstand is bevroren, zet de ontdekking van het schip ook de lading aan het ontdooien. De gereanimeerde nazi's kiezen ervoor om door te gaan waar ze waren gebleven en het is aan Dr. Klaus Richter (Thomas Morris), de spirituele voorvader van het experiment, en zijn twee dochters, te weten Angelique (Barbara Nedeljakova) en Diabla (Eva Habermann), om voor eens en voor altijd een einde te maken aan de ondode nazi dreiging.

De film opent met een circa 10 minuten durende scène in een passagiersvliegtuig (dan krijg je ook het jaren 80 liedje "Vamos A La Playa" te horen) waarin zowel Duits als Engels wordt gesproken en binnen enkele seconden is het duidelijk dat de mensen aan boord de eerste slachtoffers zullen zijn van de vliegende haaien met hun berijdende nazi-supersoldaten. Maar in plaats van snel ter zake te komen, wordt er veel onnodige tijd besteed aan het ontmoeten van personages in het passagiersvliegtuig, die puur kanonnenvoer zijn. Ze variëren van een priester (Robert LaSardo) met tatoeages, tot een vader (Mike Fuhrmann) met een jonge verveelde dochter (Milena Fuhrmann), van wie de eerste met plezier naar een film vol met naakte vrouwen naast haar kijkt, en een dronken Texaan gespeeld door een Aziaat (Cary-Hiroyuki Tagawa). Als het kijken naar een dronken Aziaat die ongepaste avances maakt naar een stewardess komisch voor je is, dan zit je goed wat betreft de humor in "Sky Sharks".

Zodra de film op gang komt, loopt het tempo verder vast vanwege flashback scène na flashback scène (waaronder ook één cartoonanimatie van project "Himmelsfaust"). Die zijn bedoeld om de achtergrond van de gebeurtenissen tot in het kleinste detail uit te leggen, maar daarmee brengt het de kijker alleen maar in verwarring en de meeste flashback scènes zijn ook nog eens saai en duren veel te lang. Eén van zo'n flashback scenes doet er ruim 15 minuten over om uit te leggen dat de vijand zombie-nazi-vliegende haaien zijn. Tegen de tijd dat we teruggaan naar het heden, zijn we helemaal vergeten wat er gebeurt is. De flashbacks naar de Tweede Wereldoorlog (daarin zien we o.a. Hermann Göring en Dr. Hans Kammleren de laatste werd gespeeld door Detlef Bothe, die je misschien nog kent van de VPRO serie "Himmlers Hersens Heten Heydrich (2017)" waarin hij nazikopstuk Reinhard Heydrich speelde) zijn opzicht mooi gemaakt met enkele geloofwaardige sets, uniformen en dialogen en ook zijn er enkele stijlvolle segmenten gemaakt om eruit te zien als presentaties van strategie uit die oorlog.

Visueel gezien zit "Sky Sharks" ergens tussen een computerspel en een muziekvideo in, dat wil zeggen dat het super gestileerd en overgeproduceerd is. Er is een grote hoeveelheid groene scherm- en computereffecten die overal worden gebruikt, waardoor het pijnlijk duidelijk wordt dat alles op het scherm kunstmatig is. De gevecht en aanval scènes met de zombie-nazi-vliegende haaien (de zombie-nazi's komen ook aan boord, waaronder een vrouw, en slachten dan iedereen af die ze zien) waren best aardig en zeer grof (veel bloed en goor) en werden ook fraai in beeld gebracht.

Zo zit er nog een tweede scène in met een passagiersvliegtuig (daarbij gaat ook een verliefd stel naar het toilet om daar te neuken en daarbij zie je dan ook de flinke borsten van Celina Davis) dat wordt omringd door een vloot luchthaaien. Daarbij wordt dan een staalkabel (uiteraard van Krupp-staal) van één haai door de romp van het vliegtuig gespietst en vervolgens op de aangrenzende haai vergrendeld. Ik zal het verder niet bederven, maar ik zal alleen zeggen dat wat er daarna komt, sterk doet denken aan een zeer gedenkwaardige openingsscène uit "Ghost Ship (2002)". Ook bepaalde andere scènes doet denken aan andere films zoals "Full Metal Jacket (1987)", zo zien we een helm met daarop de tekst "Born to Kill", "Universal Soldier (1992)", zo zien we een ondode soldaat oren verzamelen a la Dolph Lundgren's personage in die film, en "Starship Troopers (1997)" vanwege de Richter technologie en "The Dead Flesh Forces" (een project over het creëren van de perfecte soldaat) propagandavideo's.

De cast bestaat vooral uit B-acteurs met o.a. de enigszins bekende Robert LaSardo, Lynn Lowry, Mick Garris en Naomi Grossman, die allemaal kleine rollen spelen, en heeft met Tony Todd (bekend van o.a. "Candyman (1992)") zelfs een grote naam in de film. Hij speelt de rol van een Amerikaanse generaal en op het einde als de zombie-nazi-vliegende haaien worden verslagen, zegt hij:

"It's raining barbecued fucking catfish !"

Verder zijn er veel vrouwelijke personages te zien (waaronder de twee dochters van Dr. Klaus Richter) en die worden vrijwel allemaal gebruikt voor hun lichaam en met name hun flinke borsten. De hoeveelheid aan blote borsten (o.a. te zien in games en in beeldschermen van televisies en camera's) is eigenlijk overdreven en voegt niets toe aan het plot. De meeste naakte vrouwen (waaronder ook hoofdrolspeelster Eva Habermann, waarvan je de borsten, billen en kale schaamstreek ziet als ze onder de douche staat enbegint te muteren naar een zombie) krijgen niet eens een woord van dialoog, hun doel lijkt simpelweg te zijn om op te winden en te prikkelen of als voer voor de haaien (wat voor één naakte vrouw, gespeeld door Lucy Cat, letterlijk van toepassing is in deze film). Een ding dat je kunt doen als het kijken naar deze film begint te vervelen, is door een spelletje te spelen en uit te rekenen hoeveel seconden je kunt tellen tot je weer een paar tieten ziet. Hoewel ik een fan ben van borsten in films, wil ik een film zoals deze toch vooral haaien en zombie-nazi's zien.

De muziek (Euro-pop en dreunende elektronica) van Nicolas Alvarez (heeft veel ervaring opgedaan met muziek voor games) vormden een bijna continue soundtrack, waarbij vooral de gewelddadige scènes in een hoog tempo werden getild en de film meer "actie" dan "horror" werd. Mocht je de film echt leuk vinden, schakel dan niet uit na circa 90 minuten wanneer de aftiteling begint, want daarna zijn er nog een tweetal extra scènes te zien, waarbij de eerste een mogelijk vervolg aankondigt en de tweede verwijst naar een komische circa twee minuten durende trailer van de film "Sky Frogs", waarin je vooral de rondborstige Micaela Schäfer topless in actie ziet als astronaut (crasht op een planeet) en Amazone. Daarbij wordt ook gezegd:

"A spectacular looking blonde special agent ! With special skills, special pants, special suit, special boobs, uh... boots ! The survival of mankind lies in her two... Hands !"

En:

"A female super agent from the future, stranded on a planet, far away from all known galaxies, lost in time. Stuck on a strange planet, a busty beauty with no clothes and... Suddenly... Black hair."

En:

"This film has it all. See breasts, see monster frogs, see more breasts !"

Daarna laat men ook nog de game "Sky Frogs" zien. De extra scènes bepalen mogelijk de richting die regisseur Marc Fehse nu wil inslaan.

In de kern is "Sky Shark" een ultra-gewelddadige muziekvideo van een speelfilm. Gezien de waanzin van het plot, de "cheesy" dialogen en het twijfelachtige acteervermogen van de cast dat wordt getoond, moet "Sky Sharks", om echt te slagen, worden bekeken met veel drankjes en een groot verenigd bioscooppubliek, wat helaas in deze tijd niet meer kan. Ik heb me met "Sky Shark" zowel vermaakt als verveeld en in zijn soort (daar vind ik de "Død Snø"-reeks niet tot behoren) is "Sky Sharks" misschien wel de beste sinds "Iron Sky".

Vandaag dan uiteindelijk gezien in een uitverkochte bioscoopzaal. Ik moet zeggen dat de film me goed is bevallen maar als ik heel eerlijk ben had ik er toch net iets meer van verwacht. Het verhaal (eigenlijk niet echt hoogstaand) wist te boeien en er zat ook meer dan voldoende actie (soms spectaculair) in en ook de badguy (uitstekend gespeeld door Javier Bardem) was goed, maar soms vond ik het wat cliché en flauw en ook het einde had wat beter gekund. Ook het eerste uur vond ik een beetje saai en langdradig maar dat was voorbij toen Javier Bardem zijn intrede maakte in het verhaal.

Maar qua entertainment en vermaak was deze film James Bond film weer prima te bekijken en Daniel Craig speelde de rol van James Bond weer zeer goed. Wat ik zeer leuk vond was dat men weer oude elementen van de begin James Bond films had toegevoegd en er werd ook regelmatig naar gerefereerd (soms met een ietwat humoristische knipoog). Al met al weer een goede James Bond maar zeker niet de beste.

Het begin was tenenkrommend slecht, daarna als de buitenaardse wezens landen begint de film ergens op te lijken en wordt het op een gegeven moment zelfs boeiend. Het is dat de cast niet zo goed (Eric Balfour is de enige die nog enigszins ging) is waardoor je niet echt met ze meeleeft maar de special effecten waren verbluffend goed en daar moet de film het toch van hebben. Origineel is de film echter niet want het is meer een mengelmoes van "War of the Worlds". "Chronicles of Riddick", "Cloverfield", "Independence Day" en "The Mist". Sommige scenes in deze film heeft men daar min of meer letterlijk van overgenomen. Maar al met al heb ik me er best mee vermaakt en dat had ik eigenlijk niet verwacht. Misschien moet ik deze film nog eens opnieuw bekijken als hij in HD uitkomt want nu heb ik hem bekeken op een R5 in 4:3 formaat en dat is natuurlijk verre van ideaal.

Dwayne Johnson vind ik normaal gesproken leuk om te zien in films, maar in deze flauwe, voorspelbare, kinderachtige en clichématige Actie / Drama film, welke ik destijds in de zomer helaas in de bioscoop heb gezien, vond ik hem juist tenenkrommend slecht en dit geldt minstens ook voor de overige cast, waarbij de kinderen McKenna Roberts en Noah Cottrell vooral voor een hoog braakgehalte zorgen. Dit is inderdaad zoals "italklaas" het ook al aangeeft, namelijk typische Amerikaanse bagger. Ik had nog beter de Skyscraper film met Anna Nicole Smith kunnen kijken, dan deze troep.

Na de Drama / Oorlog film "De Oost (2020)" is "De slag om de Schelde" wederom een belangrijke Drama / Oorlog film film over recente Nederlandse geschiedenis waar ik vooraf te weinig van wist. Operatie Market Garden (om de brug bij Arnhem te veroveren) is me goed bekend, maar de slag om de schelde is me vrij onbekend, terwijl hij wel heel belangrijk was. Want het heroveren van de Westerschelde op de nazi’s betekende namelijk toegang tot de strategisch zeer belangrijke Antwerpse havens, waarvandaan de geallieerde legers van voorraden konden worden voorzien en de operatie aan het front in West-Europa kon worden voortgezet.

"De Slag om de Schelde" speelt zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog in het najaar van 1944 en vertelt het verhaal van een onderbelichte, maar belangrijke geallieerde veldslag (met als doel om de haven van Antwerpen) in Zeeland. In de film volgen we afwisselend drie personages. Enerzijds het verhaal van het Nederlandse verzetsmeisje Teuntje Visser (Susan Radder), dat in het gebied rond de Schelde woont samen met haar al dan niet collaborerende vader dokter Visser (Jan Bijvoet) en verzetsbroertje Dirk (Ronald Kalter). Anderzijds de opportunistische Britse vliegenier William Sinclair (Jamie Flatters) en de Nederlandse militair Marinus van Staveren (Gijs Blom) die aan Duitse zijde vecht.

Vanaf de aanvang van de film wordt er dan ook gewisseld tussen de drie personages en hun verhaallijnen. Het creëert een zekere verwarring en chaos, wat dan ook weer goed de situatie van de oorlog portretteert. Zo zien we hoe de broer van Teuntje foto’s maakt van de Duitsers. Hij gooit een steen door de voorruit van een Duitse vrachtwagen, waardoor de getroffen chauffeur de controle over het stuur verliest en een aantal Duitse soldaten omver rijdt. Teuntje voelt de bui al hangen en probeert haar broer tegen Duitse represailles te beschermen.

Langs de andere kant volgen we het verhaal van soldaat Marinus, die zo sympathiseerde met de Duitsers dat hij zich op z’n 17e al aansloot bij het Duitse leger, maar na een verwonding aan het Oostfront terug naar Nederland wordt gestuurd, en in het stadje terechtkomt waar ook Teuntje woont. Tenslotte volgen we ook het verhaal van de Britse vliegenier William, die met zijn zweefvliegtuig onderweg naar Arnhem op de Zeeuwse eilanden crasht en zijn weg terug naar de Geallieerde Canadezen zoekt.

De verschillende verhaallijnen zijn opzicht best interessant (die van Teuntje, zo noemen ze mij overigens ook wel eens, vond ik persoonlijk het meest interessant) en ze krijgen ook allemaal genoeg de tijd om (redelijk) interessant te worden. Maar dan moeten natuurlijk ook nog de historische feiten door het verhaal verweven worden en dat gebeurt opzicht vrij ingenieus.

Regisseur Matthijs van Heijningen jr. (hij heeft de remake van "The Thing" op zijn naam staan) koos ervoor om de personages in hun eigen taal te laten spreken. Je hoort dan ook drie verschillende talen, wat een absolute meerwaarde is voor het verhaal en bijdraagt aan het realisme. Wel zijn de acteurs in de film niet altijd even verstaanbaar. Ze mompelen vaak of praten in dialect, maar gelukkig heb je daar ondertiteling voor. Bij de versie welke ik gisteren gepindakaasd had, was dat wel alleen het geval als er Engels of Duits gesproken werd. Dus sommigen stukjes gesproken Nederlandse tekst kon ik soms niet goed verstaan.

De film opent met een goede en duidelijk animatie, waarin het grote belang van de titulaire slag duidelijk wordt. Daarna zie je minutenlang beelden waarin niet echt gesproken wordt. Je zag Duitsers schieten en burgers in paniek, maar de echte verhaallijn werd me pas later duidelijk. Het verhaal heeft zeker zijn momenten (met name tijdens actie), maar is in het algemeen wel wat slap en ook behoorlijk clichématig (zo zijn vrijwel alle Duitsers in deze film slecht, met name de officieren, zoals Oberst Berghof gespeeld door Justus von Dohnányi) en ook komt het verhaal wat traag op gang. Bijna alles wat getoond wordt in "De Slag om de Schelde" hebben andere oorlogsdrama’s al veel beter laten zien. Het duurt ook lang voordat het verhaal echt zijn draad begint op te pakken en de slag (die pas na circa 90 minuten begint) zelf goed laat zien.

"De Slag om de Schelde" sleurt je van het ene in het andere drama, zonder een seconde rust. Ook de beelden dragen hieraan bij. De indrukwekkende explosies en gruwelijke slagvelden laten niets meer aan de verbeelding over en dat soms denken aan de opening van de Oorlog / Drama film "Saving Private Ryan (1998)". De situatie van de oorlog werd goed in beeld gebracht door de makers van de film en soms voelt het aan alsof je er middenin zit zoals tijdens de beschieting van de geallieerde luchtvloot op weg naar Arnhem en de daarbij behorende bloedstollende vliegtuigcrash.

"De Slag om de Schelde" is zeker weten geen slechte film en ook de cast erin is zeker niet slecht. Mij vielen vooral de Nederlanders Susan Radder, Gijs Blom en Jan Bijvoet positief op. Zo is het acteerwerk van van de Nederlandse Susan Radder gewoon goed. Haar acteerwerk was zelfs beter dan het acteerwerk van de bekende Harry Potter-franchise acteur Tom Felton. De acteur levert zelf ook degelijk acteerwerk, maar spijtig genoeg krijgt hij maar heel weinig te doen in deze film. Ook het camerawerk is gewoon goed en het grauwe uiterlijk van de film is ook toepasselijk op de evenementen uit de film. En het is ook tof om weer eens een Nederlandse film met een groot budget te zien, die nauwelijks afdoet van grote internationale producties zoals bijvoorbeeld vrij recent "Dunkirk (2017)". De enige andere Nederlandse productie met een groot budget was Paul Verhoevens "Zwartboek (2006)".

Al met al is de "De Slag om de Schelde" best een aardige Drama / Oorlog film. Ondanks dat het allemaal wat slapjes en clichématig is, weet de film wel vanaf de eerste tot en met de laatste minuut te boeien en is het soms zelfs spannend, ontroerend en bij vlagen meeslepend. De film heeft genoeg sterke punten, zoals de enorme sfeervolle sets, de "Saving Private Ryan"-achtige actie met intense veldslagen en luchtgevechten, de special effects (inclusief een visueel prachtige maar bloedstollende vliegtuigcrash) en de internationale cast. Zeker voor iedereen die geïnteresseerd is in de Tweede Wereldoorlog en houdt van actievolle films, is "De Slag om de Schelde" een aanrader.

Eerste gedeelte van de film is nog best leuk maar de laatste 30 minuten zijn het aankijken eigenlijk niet meer waard. Maar dat is meestal bij dit soort films, helaas.

Lekker onnozel gespeeld door Jane McGregor.

A.s. zondag nog maar eens kijken (ik dat ik deze film nog geen punt heb gegeven dus dat doe ik gelijk maar effen) want ik kan me deze film nog aardig herinneren (inderdaad jeugdsentiment) als een leuke actie/komedie met een goede Paul Newman maar minstens evengoed waren zijn keiharde teamgenoten (vooral de broertjes met bril waren vaak hilarisch en kei-hard).

Het verhaal is best leuk en de ijshockey wedstrijden zijn om te genieten (keihard).

Wel jammer dat RTL 7 hem uitzendt want dan zit er weer volop ellendige reclames en promotie films tussen.