Opinions

Deze waargebeurde Drama / Actie film is eigenlijk alleen te zien op Netflix, maar gisteren viel hij ook te pindakazen en op die manier heb ik hem dan ook bekeken.

Het politieke verhaal speelt zich af in 1961 (hoogtepunt van de koudeoorlog) in Congo, waarbij 150 Ierse soldaten onder leiding van commandant Pat Quinlan (gespeeld door Jamie Dornan) naar het Congolese stadje Jadotville worden gestuurd, voor een vredesmissie voor de Verenigde Naties (oftewel kortweg de VN genoemd). Daar eenmaal aangekomen worden ze niet bepaald welkom geheten en loopt de Congo-crisis ook uit de hand, waardoor ze gedurende 6 dagen en nachten aangevallen worden door 3000 soldaten van de Congolese regering, die worden aangestuurd door Franse en Belgische huurlingen, welke zijn ingehuurd door mijnbouwbedrijven (o.a. uranium voor het maken van atoombommen) die goed geld verdiende in de Congo.

Hoewel ik nog nooit gehoord van deze Ierse vredes missie, vond ik het best een interessant verhaal (o.a. door de politiek erachter) en wist het me ook redelijk te boeien en te vermaken en dat in combinatie met veel actie (in de vorm van veel poef paf pief geschiet) en dat laatste ongeveer een uur (vanaf circa de 30e minuut) lang achter elkaar. Echt bijzonder is deze actie eigenlijk nergens (komt mede door de domme tactiek van de vijand, Congolese soldaten aangestuurd door huurlingen, die de Ierse soldaten gewoon meestal frontaal en zonder dekking aanvallen en zich dan ook weer vaak snel terugtrekken) en daarbij zijn ook geen gruwelijkheden te zien en dat heeft misschien ook te maken dat er tijdens deze missie geen Ierse soldaten zijn omgekomen. De actie werd opzicht wel aardig in beeld gebracht (o.a. de helikopter scene en de sluipschutters) en is ook nog best vermakelijk.

Maar een uur lang poef paf pief schiet actie achter elkaar, waarbij er eigenlijk niets bijzonders gebeurt, is wel een beetje saai (deed me soms zelfs denken aan A-team actie, oftewel veel geschiet en niemand wordt geraakt) en ook langdradig. Nadat commandant Pat Quinlan zich min of meer overgeeft vanwege overmacht en gebrek aan munitie, is het verhaal eigenlijk ook afgelopen en krijg je nog hun karige (waarbij ze eigenlijk ontvangen moesten worden als helden, maar daar juist behandeld werden als lafaards en de VN veegde het incident ook gewoon weg) ontvangst te zien in Ierland en krijg je nog wat weetjes te lezen over de Congo-crisis en de Ierse soldaten. Aan de laatste is deze film overigens ook aan opgedragen.

De cast die voor mij vooral bestond uit onbekende acteurs (ik kon alleen Mark Strong in de rol van de vervelende Ierse VN-gezant Conor Cruise O'Brien) en actrices (2 stuks en dan ook in een kleine rol), deed het best verdienstelijk en vooral dan Jamie Dornan in de rol van de dappere en sympathieke (wordt ook aanbeden door zijn troepen, die alle vertrouwen in hem hebben) Ierse commandant Pat Quinlan. Sam Keeley in de rol van de Ierse sluipschutter Bill Ready en Guillaume Canet in de rol van de bekende Franse huurling Rene Faulques, die ook leiding geeft aan de 3000 soldaten van de Congolese regering, zijn misschien ook nog het vernoemen waard.

Al met al een aardige en vermakelijke waargebeurde Drama / Actie film om eens gezien te hebben. Omdat deze film wel nergens bijzonder is en ook niet aangrijpend is, krijgt deze film van mij dan ook niet meer dan een nipte voldoende.

Het verhaal was in eerste instantie best ongeloofwaardig maar drie jaar later na 9/11 eigenlijk niet meer. Ondanks dat de film zich best lekker wegkeek was soms te overdreven en te Amerikaans. Bruce Willis speelt in deze film niet de gebruikelijke rol van Good Guy en ik vond hem best wel irritant. Maar slecht speelde hij zeker niet en dat geldt ook zeker voor Denzel Washington en Annette Bening,

Jezus wat een achterlijke bedoeling is deze Drama / Mystery film, waarbij je tot het einde ook nog eens op het verkeerde been wordt gezet.

De opening van het verhaal was wel fraai, want daarbij kun je gelijk Ellen Barkin (in de rol van Claire) van top tot teen bloot bewonderen (op het einde overigens nog eens). Het verhaal draait ook volledig om Claire en begint met een scene waarbij ze alleen een bebloed sexy rood jurkje (omdat ze zelf geen verwondingen heeft, denkt ze dat ze iemand vermoord heeft) aanheeft (ook nog platte zwarte pumps) en op de grond ligt vlak bij een landingsbaan op een Spaans vliegveld. Als ze ontwaakt, weet ze absoluut niet hoe ze daar is terechtgekomen en ze gaat dan via een absurde (vanwege de personen die ze tegenkomt waaronder een taxichauffeur gespeeld door Alexei Sayle, die haar o.a. verkracht) reis opzoek naar antwoorden die ze via flashbacks van haar geheugen stukje bij stukje terugkrijgt. Voordat haar reis begint wast ze eerst nog haar bebloede jurkje in een beekje en bij die scene is Ellen Barkin dan van top tot teen bloot te bewonderen (tevens het hoogtepunt van de film).

Vanwege haar flashbacks spring het verhaal regelmatig heen en weer in de tijd en begint het verhaal eigenlijk in Amerika, waarbij we te weten komen dat ze een stuntvrouw (springt uit vliegtuigen) is en dat ze een relatie heeft met Martin Sheen (in de korte rol van Del) die haar stuntshows promoot. Daar ontvangt ze een brief van haar ex-man Augustine (gespeeld door Gabriel Byrne), die woont in Spanje, en halsoverkop vertrekt ze dan van Amerika naar Spanje waar het verhaal zich dan continue afspeelt. Via een andere flashback weten we dat Claire haar ex-man Augustine heeft ontmoet en dat hij inmiddels ook getrouwd is met Marie (gespeeld door Isabella Rossellini). Het verhaal opzicht is best wazig, raar, vreemd en mysterieus en mede daarom weet het helaas ook niet te boeien. Ook is het soms best saai en langdradig en zijn bepaalde personen vrij irritant zoals vooral Julian Sands in de rol van kit die Marie tegenkomt. Naar mate het verhaal zijn einde nadert weten we ook hoe de vork in de steel zit m.b.t. Claire en haar bebloed rood jurkje, want Claire heeft namelijk niemand vermoord maar ze is zelf vermoord geworden door Marie omdat Claire vreemd is gegaan met haar man Augustine, die dus tevens de ex-man was van Claire. Het hele verhaal stelt dus eigenlijk niets voor en gedurende het hele verhaal was Claire eigenlijk al dood (dus alleen de flashback zijn echt gebeurt) en de personen die ze ontmoet zijn eigenlijk ook allemaal dood.

Gezien de indrukwekkende sterrencast met o.a. Ellen Barkin, Jodie Foster, Martin Sheen (wel alleen maar even in het begin te zien, waarbij hij een leuke presentatie geeft in een lege zaal over een stunt die Claire binnenkort gaat doen), Gabriel Byrne, Isabella Rossellini en toch ook Grace Jones (die in de jaren 80 toch best populair was en zelfs meespeelde in een James Bond film), is het best jammer dat het geheel zo matig is geworden en dat bedoel ik zowel qua verhaal als qua uitvoering. De opening en het gedeelte in Amerika zijn nog wel aardig, maar alles daarna slaat eigenlijk nergens op hoewel het visueel nog wel allemaal aardig uitzag.

Al met al gewoon een achterlijke bedoeling deze Drama / Mystery film en hij is ook nauwelijks het aankijken waard is. De bloot scenes van Ellen Barkin zijn eigenlijk nog de hoogtepunten in deze film. Het beste wat je met deze film kan doen, is alleen even het begin bekijken.

Deze film was gemaakt met een low budget (ik meen iets van 500.000 dollar) in een tijdsbestek van 13 dagen. Dat is ook wel te zien maar ondanks dat is het wel een vermakelijke film. Hij blinkt nergens in uit en men heeft ook bepaalde dingen uit andere film (o.a. the Shining) overgenomen. De acteer prestaties zijn ook niet echt je van het maar dat ligt natuurlijk ook aan het budget. Ondanks al deze tekort komingen heb ik me er wel mee geamuseerd. Het leukste gedeelte van de film vond ik deel 3 in het huis van die vrouw die een feestje wilde geven. De film deed me overigens denken aan "Pulse".

Sterke Sciencefiction / Thriller met een lekker mysterieus verhaal welke ook nog eens weet te boeien en geregeld zelfs spannend is.

Het verhaal begint misschien wat traag, maar zit verder wel goed in elkaar en zeker qua spanningsopbouw en uitvoering. De sfeer is ook lekker mysterieus en ook de beperkte cast doet het prima en overtuigend. Dat geldt met name voor Laurence Fishburne (als Damon, overigens een leuke hint in de naam welke van toepassing is op de film) en Brenton Thwaites (als Nic). Doordat het verhaal zo lekker mysterieus is, wordt je ook geregeld in de war gebracht en weet je ook niet hoe de vork in de steel zit. Dat wordt pas op het einde echt duidelijk (je had het eigenlijk wel kunnen raden) en vond ik heel goed en sterk gevonden en ook wel verrassend. Het verklaart ook gelijk veel dingen in het verhaal. Zoals de opmerking van Jonah (leuk gespeeld door Beau Knapp) die zegt dat ze ergens in het gebied zitten van Area 51 (vanwege de tatoeage waarvan hij denkt dat het coördinaten zijn) en daar gebruikt worden voor testdoeleinden. In principe had hij daar wel gelijk in, alleen niet qua locatie en betekenis van de tatoeage.

Al met al is dit best een verrassend goede film, met eigenlijk ook nog best een origineel verhaal. De film keek ook nog eens lekker weg en duurt ook niet echt lang.

P.S. "je bent in contact gekomen met een B.B.E.". Dat staat niet voor "Bijzondere Bijstands Eenheid", maar voor "Buitenaardse Biologische Eenheid"

"Stick it in me! Push him hard into me!"

Deze Italiaanse Erotiek / Drama film heb ik puur en alleen gekeken vanwege het meespelen van de mooie rondborstige hoofdrolspeelster Serena Grandi, die ik afgelopen zondag nog zag in de Italiaanse Horror / Thriller film "Le Foto di Gioia (1987)", waarin ze ook een aantal keren topless te zien is. En in deze "La Signora della Notte" (oftewel "Lady of the Night") zie je haar nog vaker naakt en dan ook regelmatig van top tot teen. Serena Grandi is ook duidelijk het grote pluspunt (twee eigenlijk ) in deze film.

De film volgt het verhaal van Simona (Serena Grandi), een aerobics instructrice die zich gevangen voelt in haar huwelijk met Marco (Fabio Sartor), een luchtvaartingenieur die zijn werk boven zijn huwelijk stelt. Op zoek naar opwinding en passie raakt ze verstrikt in een reeks seksuele avonturen die haar leven drastisch veranderen.

Het verhaal onderzoekt thema's zoals seksuele bevrijding, verlangen en de gevolgen van impulsieve keuzes. Simona's zoektocht naar avontuur leidt tot een reeks gebeurtenissen die haar relaties en persoonlijke identiteit onder druk zetten. Een cruciaal moment in de film is wanneer Simona wordt verkracht door een onbekende man, wat haar gedrag en keuzes verder beïnvloedt.

Serena Grandi levert een sterke vertolking van Simona, waarbij ze de complexiteit van haar personage overtuigend neerzet en natuurlijk is ze ook regelmatig naakt te zien en dat al binnen twee minuten als ze naakt in de nacht uit bed stapt, iets aantrekt en daarna buiten op het balkon gaat staan (dan stopt ook het beeld, hoor je filmmuziek en zie je de namen van de cast en filmmedewerkers voorbijkomen) en dat is de verwijzing naar de filmtitel, die je dan ook in beeld te zien krijgt. De film speelt zich ook grotendeels af in de avond / nacht.

In "Le Foto di Gioia" werd Serena Grandi nat door regen en zag je goed haar grote borsten in haar door regen doorweekte kleding en ook in deze film wordt ze weer nat door regen (als ze buiten op het balkon spullen wilt redden voor de regen) en zie je haar daarna naakt als ze de natte kleding uittrekt en gaat vrijen met Marco in een stoel.

Na circa 19 minuten wordt ze dan voor het eerst verkracht (ze laat het overigens gewillig toe) door een onbekende jonge man (Sergio Guidi). Als Simona namelijk avonds haar hondje Cockie uitlaat, ziet ze in een auto een man neuken met een vrouw. Als de vrouw dan Simona ziet en kent, schrikt ze en stapt ze uit de auto en loopt ze weg en is de man boos op Simona. De man zegt dan ook tegen haar:

"It's only your fault bastard! Why was she scared? And I ask a simple question! You are gorgeous!"

Als Simona dan weg rent naar huis, volgt de man haar tot in de lobby van het appartementencomplex. Hij trekt daar dan haar kleren uit en verkracht haar dan op een tafeltje, waar ze dan met een hand een raampje kapot slaat. Terwijl ze verkracht wordt zit Marco in het appartement naar een oude zwart / wit bokswedstrijd te kijken. Na de verkrachting gaat Simona dan haar verwonde hand verzorgen en stapt ze daarna naakt in bed (waarin Marco al ligt te slapen).

Na circa 30 minuten wordt ze min of meer weer verkracht (ook weer gewillig) en nu door een man (Maurizio Rocchi) op een toilet met een kleiduifgeweer, waarbij Simona de man al eerder was opgevallen tijdens een etentje met Marco in een restaurant en ook heeft zij hem gezien bij het schieten op kleiduiven. De man verkracht haar dan met het kleiduifgeweer (wrijft ermee over haar borsten via haar T-shirt met daarop de tekst "Get Physical", stopt het tussen haar benen en houdt het voor haar mond, waarna Simona het geweer begint te pijpen), waarna de man gepijpt wordt door Simona (die dan op haar knieën zit) en hij het kleiduifgeweer achter haar nek houdt.

En na circa 51 minuten wordt ze buiten bij een bar verkracht (wederom gewillig) door een man, te weten Ettore (Alberto Di Stasio) die een oogje op haar heeft, met wie ze samen op stap is met Marco en Ettore's vriendin Valeria (Emma Gugliotta). Als Marco dat dan ziet, slaat hij Ettore in elkaar en daarna slaat hij Simona herhaaldelijk hard in het gezicht en dumpt hij haar. Naderhand komen ze natuurlijk weer bij elkaar.

Terwijl ze uit elkaar zijn snoept Marco ondertussen van de jonge vrouw Marisa (Emanuela Taschini) die hij neukt op een stoel aan een tafel en daarbij zien we dan ook Emanuela Taschini naakt. Marco heeft daarna als Marisa vertrekt een flashback over Simona, waarbij we hen zien vrijen in een auto (daar heeft mijn openingszin betrekking op) en waar Simona dan een bierfles in zijn kont stopt. Dat krijg je natuurlijk wel niet te zien, maar je hoort Marco wel even schreeuwen

En Simona gaat ondertussen uit met een dokter, te weten Giulio (Stanko Molnar), die nog bij zijn moeder woont en daarom gaat hij samen met Simona naar zijn praktijk, waarin o.a. een gynaecologenstoel staat en waarin Simona gaat liggen na circa 75 minuten. Ze doet dan van te voren haar haar slipje uit (houdt wel haar rode jurk aan), gaat dan even op de stoel zitten en daarna liggen, stopt daarna één voor één haar benen in de beenspreiders en daarna zien we goed haar zwart behaarde vagina onder haar rode jurk.

Na circa 79 minuten gaat ze weer naar Giulio, maar dit keer voor een onderzoek of ze nog kinderen kan krijgen en gaat ze weer in de gynaecologenstoel liggen met haar benen in de beenspreiders en gaat Giulio haar vagina onderzoeken (hij doet dan ook latexhandschoenen aan) welke je helaas wel niet te zien krijgt Na circa 81 minuten wordt ze dan nog voor de laatste keer verkracht door een man (wiens hoofd je niet te zien krijgt), die zich verstopt heeft in het appartementencomplex, in haar woning op de vloer, die daarna weer vertrekt en haar naakt achterlaat en die man blijkt uiteindelijk Marco te zijn geweest.

Als Simona dat te weten komt via zijn achtergelaten identiteitsplaatje komen ze weer samen en hebben ze een gezellig etentje tijdens kerstavond, waar we dan Serena Grandi ook voor het laatst naakt zien als ze op de badkamer is en Marco binnenkomt en haar nachtkleding (waaronder ze niets meer draagt) optilt en ze daarna in de woonkamer op de grond gaan neuken en daarbij zie je dan na circa 88 minuten voor het laatste de borsten, billen en vagina van de fraaie Serena Grandi, waarna de film na 90 minuten is afgelopen. Ze zeggen dan nog beiden tegen elkaar "Merry Christmas" en buiten hoor je dan de kerkklokken luiden.

Tussendoor zien we Serena Grandi overigens nog een aantal keren naakt en dat o.a. na circa 15 minuten als ze uit de douche komt na een gegeven fitnesstraining en waar we dan ook nog wat andere vrouwen naakt zien. En ook zien we haar na circa 37 minuten masturberen op bed, nadat Marco haar genegeerd heeft met het bekijken van een technisch tijdschrift. Als Marco haar dan ziet masturberen, begint hij haar te beffen en te te neuken.

De cinematografie van Giuseppe Ruzzolini draagt bij aan de sensuele sfeer van de film, met zorgvuldig samengestelde beelden die de emotionele toestand van de personages weerspiegelen en de regie van Piero Schivazappa zorgt voor een visueel aantrekkelijke film en dat van de eerste tot de laatste minuut.

"La Signora della Notte" is een Erotiek / Drama film die de grenzen van erotische cinema verkent, met een focus op de innerlijke conflicten van een vrouw die op zoek is naar bevrediging buiten haar huwelijk. Visueel mocht de film er ook wezen en bevat ook sterke acteerprestaties van de mooie rondborstige hoofdrolspeelster Serena Grandi. En vanwege haar krijgt de film van mij ook een ruime voldoende.

Vond het wel een aardige film. Het verhaal is best goed en is in het begin ook nog spannend. Acteerwerk was ook best aardig.

Allemaal erg sober maar wel realistisch. De film wist me wel te boeien maar echt sterk vond ik het niet allemaal. Hoofdrol speelster Arta Dobroshi deed het best aardig en ze zag er ook leuk uit. Ze had wel eens wat vaker andere kleren mogen aantrekken want in bijna de gehele film loopt ze rond in een rode broek. Af en toe een glimlach zou ook geen kwaad kunnen maar ja dat zou natuurlijk niet goed in haar rol passen.

Leuk om eens gezien te hebben maar ik denk dat ik de film erg snel vergeten ben.

Boeiende en spannende film met een zeer goed verhaal. Prima gespeeld door Jodie Foster en vooral Anthony Hopkins.

Niet echt een hoogstaand drama, visueel zag het er wel aardig uit maar al met al was het best een saaie bedoeling. Echt slecht is de film zeker niet want ik bleef er toch geboeid naar kijken (komt misschien ook omdat ik zelf een vijver heb met veel vissen). Laurence Roothooft speelde overigens wel aardig en ze zag er ook niet onaardig uit. Om in in termen van "stinissen" te spreken was ze wel graadloos want ze had niet veel op de plank.

Vermakelijke film met wel een lekkere creepy sfeer zodra ze in Silent Hill kwamen. Verhaal was best aardig en de film was ook boeiend (soms zelfs spannend). Zitten een aantal hele mooie scene's in en de special effecten waren ook vrij aardig.

Ik heb deze film niet in 3D gezien maar gewoon in 2D en dat was eigenlijk al erg genoeg. Het verhaal stelt weinig voor en is nauwelijks boeiend (laat staan spannend) en de uitvoering is zeer pover. Er zitten een baar aardige scenes in (de scene met de creepy zusters was wat mij betreft het hoogtepunt van de film) maar als geheel viel het allemaal tegen. Visueel viel het eigenlijk wel allemaal mee en sommige scenes zagen er best fraai uit. Wat deze film ook wel slecht maakt is de cast, hoofdrolspeelster Adelaide Clemens was een aanfluiting van hier tot Tokio en ze overtuigde nergens. En ook de flut rol van Sean Bean was op zijn zachts gezegd waardeloos te noemen. Nee deze film is leuk om een keer gezien te hebben (als je het eerste deel hebt gezien) maar meer ook niet.

Uiteindelijk toch een gemiste kans. De film begon gewoon goed en was in het eerste uur ook boeiend, mysterieus, creepy (fraai gefilmd) en zeer zeker ook spannend. Maar in de laatste 30 minuten wordt het allemaal teniet gedaan door een flauw cliché slotstuk wat de film helaas de das om doet. Echt origineel was het einde ook nog niet eens. De cast in deze film is zeer beperkt maar men speelde best aardig. Zeker Elizabeth Olsen die ook nog eens een fraaie verschijning was om naar te kijken (haar fraaie decolleté deed overigens de naam "The Olsen Twins" alle eer aan ). Jammer van de laatste 30 minuten want anders had ik dit gewoon een prima film gevonden.

Als kerst-slasher was deze film best geslaagd maar hoogstaand en origineel is het natuurlijk allemaal niet. Qua verhaal (13 in een dozijn) kun je deze film nog het best vergelijken met een "Halloween" of een "Scream film", maar dan met een geflipte kerstman in de hoofdrol. De kerstman was overigens ook het enige leuke en goede aan deze film want hij had een aantal fraaie kills (flink grof) op zijn naam staan met natuurlijk als hoogtepunt de scene met de houtversnipperaar. Voor de rest (op wat bloot en een heel klein beetje humor, o.a. de perverse pastoor) stelde het allemaal weinig voor en dat geldt ook voor de cast met als dieptepunt "Malcolm McDowell". De film keek zich overigens nog wel lekker weg. Het was misschien wel beter geweest als ik deze film met de kerstdagen had gezien.

Een tijdje geleden waren we van plan om naar deze film te gaan in de bioscoop, maar gelukkig hebben we daar vanaf gezien en zijn we naar "Godzilla Minus One (2023)" geweest. Wie denkt dat "A Quiet Place (2018)" een stille film was, met al dat gefluister, zal zien en horen dat het nog stiller kan, want in "Silent Night" spreekt geen enkele acteur of actrice ook maar één woord. Dat is misschien leuk bedacht door de bekende regisseur John Woo (die met deze film een comeback maakt), maar helaas werkt het niet in deze dertien in een dozijn clichematige en voorspelbare Actie / Thriller film, die eigenlijk alleen maar bestaat uit ergernissen, overdreven melodramatische momenten, een veel te lange opbouw (ruim een uur), veel schieten in de laatste circa 35 minuten, een heel klein beetje Kerstmis en nul dialogen.

Een vader, te weten Brian Godlock (Joel Kinnaman), is uit op wraak, nadat zijn zoontje is omgekomen op kerstavond 2021 bij een vuurgevecht tussen twee straatbendes. Verbitterd, volledig afgezonderd en in stilte, door een kogelwond verloor hij zijn stem, beraamt hij een plan om de verantwoordelijke bendeleden volgend jaar op kerstavond te doden.

De film opent met een eenzaam opstijgende rode ballon (waarin we de titel van de film zien verschijnen), waarbij we op afstand een man zien rennen door een wijk. Als de camera zich focust op de man en we hem in close-up zien, zien we een rennende Brian Godlock, die met een kerstbelletje over zijn kersttrui (met daarop een olijk rendier met rode kerstneus) en een kwaad / verdrietige gezicht maar blijft rennen. Je weet dan gelijk dat er iets aan de hand is. Omdat dat shot echter veel te lang duurt (weliswaar maar 1,5 minuut) ergerde ik me eraan en begon ik wat vooruit te spoelen.

Daarna zien we twee wagens elkaar beschieten en probeert Brain deze uit te schakelen. Dit lukt echter gedeeltelijk, waarna hij door een bendelid, tevens de bendeleider (zijn hoofd zit ook onder de tatoeages), in de rug wordt geschoten en daarna in de keel. Daarbij verliest hij dus zijn stem en vandaar dat hij de hele film niet praat. Maar hij is dus niet de enige, want ook alle andere acteurs en actrices (zoals zijn vrouw Saya, gespeeld door Catalina Sandino Moreno, die wel soms met Brain appt) praten niet in de film. Het was misschien ook niet nodig en de beelden zeggen ook wel voldoende, maar toch sloeg het nergens op en zorgde het ook voor ergernis bij mij.

In de eerste vijf minuten van de film zit de vaart er goed in en zien we ook wat actie, maar daarna is het lange tijd afzien en gebeurt er eigenlijk weinig qua actie. Zo zien wie Brain in eerste instantie in het ziekenhuis belanden en daar wat revalideren en als hij daarna naar huis mag, waarbij hij door zijn vrouw naar huis gereden wordt en we daarbij het nieuws horen via de autoradio (de eerste keer dat we dan ook stemmen horen), zien we bij aankomst via een flashback welke tragedie zich in het gezin Godlock heeft afgespeeld. Tijdens de schietpartij tussen twee straatbendes in de auto's, is namelijk zijn zevenjarige zoontje Taylor (Alex Briseño) omgekomen (die voor Kerstmis een fiets had gekregen met daaraan een rode ballon) door een verdwaalde kogel en daarom draaft Brain In de openingsscène achter de daders aan.

Brain kan dit niet verwerken, dit ten koste van zijn vrouw, en na een flinke tijd van rouw en fors alcoholgebruik, gooit hij het roer om. Hij geeft zichzelf een jaar om achter de identiteit van de daders te komen en daarbij maakt hij ook foto's van de bendeleden die op het politiekantoor van detective Dennis Vassell (gespeeld door hiphopartiest Kid Cudi), hij had na de beschieting ook een visitekaartje achtergelaten, hangen. Ook gaat hij een snelle auto kopen en ombouwen, gaat hij op schietles, koopt hij geweren, luistert hij naar de politieradio, gaat hij op zoek naar de verblijfplaats van de bendeleden en gaat hij in de garage hard trainen met gewichten, zodat hij sterk genoeg is om de volgende kerstavond (precies een jaar na de dood van zijn zoontje) wraak te nemen. Hij omcirkelt 24 december ook op de kalender en schrijft erbij “KILL THEM ALL!” (niet verwarren met Metallica's eerste album "Kill 'Em All" ).

Hij verwaarloosd daarbij de hele tijd zijn vrouw die ook verdriet heeft en daarom verlaat ze hem na circa 40 minuten. Iets wat Brian schijnbaar niet erg vindt, want hij gaat erdoor nog harder trainen (hij ziet er op een gegeven moment ook gespierd uit), nog meer oefenen met de auto en nog meer oefenen met schieten. Na circa 50 minuten is hij er klaar voor (hij wordt wel eerst nog door de bendeleden vernedert bij een winkel, waarbij de vrouw van de leider een gesmolten pistache ijs over hem giet) en breekt hij in het huis van een bendelid in en ontvoert hij deze naar zijn huis, waarna er een gevecht ontstaat. Brian wint dit gevecht met veel pijn en moeite (hij wordt ook in zijn been gestoken).

Het is dan 24 december (oftewel kerstavond), waarna de wraak kan beginnen. Maar eerst gaat hij nog even kijken in de slaapkamer van zijn zoontje (hij neemt dan ook een speeldoosje mee), gaat hij met de auto kijken hoe het met zijn vrouw gaat, gaat hij naar het graf van zijn zoontje met een kerstcadeau (een trein) en levert hij het ontvoerde bendelid in de avond af bij detective Dennis Vassell samen met een USB-stick (met daarop foto's en informatie) en een kerstkaart, waarin hij geschreven heeft:

"What you should have done. It ends tonight."

We zijn dan inmiddels in de circa 65e minuut, als Brain voor het eerst twee bendeleden doodt (hij rijdt ze ook klem tegen een muur in zijn auto, dus het vele oefenen heeft geloond) met een mes en een geweer, die van te voren geld hebben gestolen van een man en een vrouw. Hij knipt dan van ieder bendelid een vinger af (dat wordt overigens niet in beeld gebracht) en levert deze af (of beter gezegd gooit) bij het gebouw waarin de bendeleden verblijven en de leider denkt dan dat er een bendeoorlog is begonnen.

Het is daarna eigenlijk (en ook eindelijk) één en al actie wat de klok slaat en daarbij zien we heel veel geschiet en achtervolgingen (met auto's en een motor), waarbij ook de nodige doden vallen (o.a. ook een politieagente welke Brain probeert te redden). De actie zag er soms best aardig uit en zeker die in de trappenhal van het gebouw van de bendeleden, waarin Brain op zoek gaat naar de bendeleider die zijn zoontje heeft vermoord. Daar is inmiddels ook detective Dennis Vassell aangekomen, die Brain komt helpen. Nadat Brain heeft afgerekend met de vriendin, te weten Venus (Valeria Santaella), van de bendeleider die hen beschiet met een machinegeweer (Brain en Dennis raken ook gewond door Venus), komt hij oog in oog te staan met de bendeleider, weten Playa (Harold Torres), die hij uiteindelijk tijdens een gevecht (waarbij Brain wederom gewond raakt) dood wurgt na circa 97 minuten.

Daarna is de film echter nog niet afgelopen, want dan worden we nog getrakteerd op tenenkrommende sentimentaliteit, waarbij we o.a. beelden van zijn zoontje zien in een kerstbal en ook heeft hij een afscheidsbrief geschreven aan zijn vrouw, die zij leest bij het graf van haar zoontje en waarbij we dan een speelgoed trein (oftewel het kerstcadeau van Brain) zien rijden rond het graf. Misschien dat sommigen er ontroerd door raken (ik ben opzicht ook best gevoelig voor dat soort dingen), maar ik kreeg er eerder braakneigingen van. Daarna is de film ook na 100 minuten afgelopen.

Jammer genoeg is "Silent Night" een tegenvallende dertien in een dozijn clichematige en voorspelbare film en is het voor regisseur John Woo (in het geval van deze film zou het eigenlijk John Boe moeten zijn) geen spectaculaire comeback in Hollywood. Het laatste half uur is af en toe zeer dynamisch en virtuoos wat betreft schieten, slaan en scheuren, maar Woo lijkt niet veel nieuwe ideeën te hebben qua actie en is door films zoals "John Wick" (die met een hoger budget gemaakt is) voorbijgestreefd.

De emoties en trainingen in het eerste uur zijn nogal herhalend (en dus langdradig) en de gimmick van het niet kunnen praten doet de film geen goed. Kerst is in de film ook een gimmick en heeft vermoedelijk te maken met marketing. Een gewelddadige kerstfilm in de bioscoop (vorig jaar was dat nog de vermakelijke Actie / Komedie film "Violent Night (2022)" die wel een echte kerstsfeer had) is natuurlijk leuk tegengif tegen al die zoetsappige Kerstmis-achtige films. En kerstsfeer is ook nog eens nauwelijks aanwezig in deze film, op een kersttrui, kerstballen en wat andere kerstversieringen in en rond het huis van het gezin Godlock na dan. Omdat het eerste uur zeer saai en langdradig is, zal het voor veel kijkers als storend worden ervaren.

En omdat er door de cast ook geen enkel woord gesproken wordt, kan je daar eigenlijk ook geen zinnig woord over zeggen. Omdat de charismatische hoofdrolspeler Joel Kinnaman vrijwel continue in beeld is, kan je wel nog zeggen dat hij het enige lichtpuntje is in deze actiefilm zonder woorden. En verder zijn de vrouwen Catalina Sandino Moreno (als Saya) en Valeria Santaella (als Venus) ook niet bepaald onprettig om naar te kijken, hoewel ze maar nauwelijks in beeld te zien zijn.

Met "Silent Night" weet de inmiddels 77-jarige regisseur John Woo toch niet echt spectaculair terug te keren en "Silent Night" is ook een saaie film geworden en voelt soms zelfs als een foute B-film aan met weinig budget. Wil je met Kerstmis een leuke en goede Kerst-actiefilm zien, zet dan het eerder genoemde "Violent Night" op en misschien is ook ergens op de televisie "Die Hard (1988)" te zien rond deze dagen.

"You're safe now. Santa Claus is gone."

Het moet circa 40 jaar geleden zijn geweest dat ik voor het laatste deze kerstmis horrorfilm (een slasher) voor het laatst gezien heb (destijds gehuurd in de videotheek) en eigenlijk kon ik me er ook vrijwel niets meer van herinneren, behalve de onthoofding tijdens sleeën. Aangezien kerstmis aanstaande is, leek het me wel leuk om deze film te herzien en mede ook omdat ik zag dat Linnea Quigley erin meespeelde en zij stond in de jaren 80 altijd garant dat ze uit de kleren ging en dat is in deze film natuurlijk ook het geval (ze loopt meer naakt rond, dan met kleren aan).

Het verhaal volgt Billy (Robert Brian Wilson), een jongen die een traumatische jeugd beleeft na het zien van de moord op zijn ouders, te weten vader Jim (Geoff Hansen) en moeder Ellie (Tara Buckman) door een man (J. Paul Broadhead) verkleed als kerstman. Dit leidt ertoe dat Billy later zelf tot moordenaar wordt, waarbij hij zich kleedt als kerstman en optreedt tegen mensen die hij als "slecht" beschouwt.

In het begin van de film zien we Billy nog als een 5-jarig kind (gespeeld door Danny Wagner) rond kerstavond en zien we hem samen met zijn ouders en babybroertje Ricky (Melissa Best) onderweg in een auto. Ze gaan dan naar de vader (Will Hare) van Jim (oftewel de opa van Billy), die verblijft in een psychiatrische inrichting, waarbij zijn opa enge dingen over kerstmis en de kerstman verteld tegen Billy, die er bang van wordt. Zo zegt hij o.a. tegen Billy:

"Christmas Eve is the scariest damn night of the year."

En:

"If you see Santa Claus tonight, you better run, boy. You better run for your life!"

Als ze weer vertrekken, komen ze een gestrande kerstman (die zojuist een winkel heeft overvallen en de eigenaar ervan heeft doodgeschoten) tegen met autopech. Als hij zijn pistool tevoorschijn haalt, proberen ze met de auto te vluchten, maar dat lukt niet en de kerstman schiet vader Jim dood en probeert moeder Ellie te verkrachten (dan zien we ook de na circa 13 minuten de borsten van Tara Buckman). Als moeder Ellie dan de kerstman slaat en deze boos wordt, snijdt hij haar keel door met een mes.

Billy (die uit de auto was gevlucht) en zijn babybroertje Ricky (Max Broadhead) weten het te overleven en komen we na circa 14 minuten terecht in een weeshuis, genaamd "Saint Mary's", gerund door nonnen en waar Billy dan inmiddels 8 jaar is en gespeeld wordt door Danny Wagner en Ricky is dan 4 jaar en wordt gespeeld door (Max Broadhead). Ze staan daar onder toezicht staan van de harde moeder overste (Lilyan Chauvin), die Billy regelmatig straft (o.a. als Billy door een sleutelgat kijkt en ziet dat een jongen en meisje met elkaar vrijen, daarbij zien we dan ook na circa 19 minuten de borsten van Barbara Stafford), waarbij ze hem dan slaat op zijn billen met een riem. Moeder overste vindt straffen ook goed als iemand fout of stout is geweest.

Alleen zuster Margaret (Gilmer McCormick) is liefdevol en zorgzaam voor Billy. Het is dan december 1974, waarbij Billy van moeder overste op de schoot moet zitten van de kerstman (Spencer Ashby) en dat vindt Billy natuurlijk niet leuk, waarna hij de kerstman slaat en wegrent naar zijn kamer en op het punt staat om weer gestraft te worden door moeder overste.

Dat krijgen we echter niet te zien, waarna we 10 jaar later in de tijd belanden (oftewel 1984) en Billy dus 18 jaar is (Billy wordt dan gespeeld door Robert Brian Wilson). Hij is inmiddels ook gespierd en wordt door zuster Margaret naar de speelgoedwinkel gebracht van Mr. Sims (Britt Leach), die onder de indruk is als hij de gespierde Billy ziet, waar hij gaat werken en waar hij een oogje heeft op medewerkster Pamela (Toni Nero), waarop ook leidinggevende medewerker Andy (Randy Stumpf) een oogje heeft. Billy is een gewaardeerde medewerker, totdat het bijna kerstmis is. Want dan krijgt hij ruzie met Andy (die vindt dat Billy de laatste tijd gedragsproblemen heeft) en is hij bang als er een kerstman in de winkel is.

Als het dan de dag voor kerstmis is en degene die kerstman moet spelen ziek is, moet Billy van Mr. Sims als gunst kerstman spelen en dat vindt hij natuurlijk niet leuk om te doen en hij doet het ook met veel tegenzin (o.a. te merken aan een jong meisje wat op zijn schoot komt zitten en die hij "Naughty" vindt). Als dan de winkel gesloten wordt op kerstavond, wordt er nog een feestje gevierd in de winkel met o.a. sterkedrank en daarbij verleidt Andy Pamela, wat Billy natuurlijk niet leuk vindt.

Andy neemt dan Pamela mee naar het magazijn en zoent haar, maar als hij verder wilt gaan is Pamela daar niet van gediend, waarna Andy haar ontbloot (dan zien we na circa 43 minuten de borsten van Toni Nero, die we overigens ook al na circa 32 minuten te zien krijgen als Billy over haar droomt) en zij hem in het gezicht slaat met de vlakke hand. Andy zegt dan tegen haar "You goddamn little bitch" en probeert haar dan te verkrachten. Billy die op afstand toekijkt verhindert dat en hangt Andy (omdat hij namelijk "Naughty" is) op via kerstverlichting. Als Pamela daarna tegen hem zegt:

"You bastard! You're crazy! Get the hell away from me!"

En hem slaat, zegt hij tegen haar:

"Punishment is necessary, Pamela. It is... Good."

Waarna hij haar met een stanleymes in de buik steekt en opensnijdt richting de borsten. Daarna slaat hij Mr Sims dood met een hamer en een andere oudere vrouwelijke medewerkster (Nancy Borgenicht) vermoordt hij met pijl en boog en dat allemaal onder de noemer dat deze mensen "Naughty" zijn geweest en bestraft moeten worden.

Dus het duurt circa 45 minuten voordat er iets knapt bij Billy (dan zien we ook flashback beelden van de moord op zijn ouders) en hij zijn eerste "Naughty" moord (te weten Andy) pleegt als kerstman. Opzicht is dat best een lange introductie, waarin ook eigenlijk weinig gebeurt, op de moord van Billy's ouders na dan en de naaktheid van een drietal vrouwen (waarvan Toni Nero de mooiste vrouw is).

Billy verlaat dan na circa 52 minuten de speelgoedwinkel als kerstman met een bijl in zijn handen. Daarna zien we een kerstkoor zingen en zien we dat de politie achter de kerstman aanzit en belanden we na circa 53 minuten in het huis waar de zekere Denise (Linnea Quigley ) op een biljarttafel ligt te vrijen met haar vriendje Tommy (Leo Geter) met haar kleren nog aan. Dit echter niet lang, want na circa één minuut opent haar vriendje al haar shirt en zien we na circa 54 minuten de borsten van Linnea Quigley. Ze worden echter verstoord door het jonge meisje Cindy (Amy Styvesant), het is me onduidelijk of het het zusje is van Denise of dat Denise de oppas is. Denise bedekt dan heel eventjes haar borsten met haar shirt en stuurt Cindy naar bed en zegt tegen haar:

"Cindy, if you don't go back to bed, Santa won't come."

Waarop Tommy zegt:

"He's not the only one."

Als Cindy dan naar bed gaat, trekt Denise haar shirt uit (Linnea Quigley blijft daarna ook continue topless te zien) en gaat ze weer vrijen met haar vriendje, maar ze doet wel nog topless de voordeur open om de kat binnen te laten, waarna ook Billy binnenkomt (of beter gezegd, hij slaat dan de deur met de bijl open). Hij gaat dan achter "Naughty" Denise aan en als hij haar te pakken krijgt, tilt hij haar op en wordt ze na circa 57 minuten topless gespietst aan een hertengewei dat aan de muur hangt en dat werd fraai in beeld gebracht (dat is ook het hoogtepunt in de film). Daarna gaat hij achter Tommy aan, die hij uit een raam gooit. Als het jonge meisje Cindy dan de kerstman ziet, vraagt hij aan haar of ze braaf is geweest en of ze nooit wat stouts heeft gedaan. Als Cindy dat bevestigt, krijgt ze van hem zijn bebloede stanleymes cadeau, waarmee hij eerder Pamela vermoord heeft.

Daarna zien we na circa 64 minuten twee jonge jongens, te weten Doug (Vinc Massa) en Jim (John Michael Alvarez), die willen gaan sleeën in het bos en waarbij hun sleeën worden afgepakt door twee oudere jongens, te weten Bob (John Bishop) en Mac (Richard C. Terry), die dus "Naughty" zijn in de ogen van Billy. Als zij dan de sleeën gebruiken, wordt één van hen (te weten Bob) onthoofd door Billy met zijn bijl. Ondertussen zien we zuster Margaret praten met politie-inspecteur Richards (H.E.D. Redford) en denken ze dat Billy naar het weeshuis gaat om wraak te nemen op moeder overste. Daarom sturen ze alvast een politieagent, te weten Barnes (Max Robinson), naar het weeshuis, die daar ook een kerstman doodschiet, maar dat was niet Billy maar een pastoor verkleedt als kerstman.

We belanden dan in de laatste circa vijf minuten van de film, waarbij Billy politieagent Barnes doodt met de bijl en als hij dan in het weeshuis is en met de bijl moeder overste wilt doden omdat ze "Naughty" is, wordt hij doodgeschoten door politie-inspecteur Richards. Billy's jongere broertje Ricky (die dan inmiddels 14 jaar is en gespeeld wordt door Max Broadhead) ziet het allemaal gebeuren samen met de andere kinderen in het weeshuis. Als Billy dan nog met zijn laatste woorden mijn openingszin zegt, krijgen we daarna nog Ricky in beeld te zien (de overgang van Billy naar Ricky werd fraai in beeld gebracht waarbij we ook nog de bijl te zien krijgen) die boos kijkt naar moeder overste en dan "Naughty" zegt.

Oftewel Ricky gaat de rol van Billy overnemen en dat krijg je dan te zien in het vervolg, te weten "Silent Night, Deadly Night 2 (1987)", die ik wijselijk oversla gezien het gemiddelde cijfer (minder dan 1,50*). Nadat Ricky "Naughty" heeft gezegd, is de film ook afgelopen na circa 83 minuten (ik heb de "uncut" versie gezien).

"Silent Night, Deadly Night" is zeker geen hoogstaande horrorfilm, die ook nooit spannend wordt en de cast weet eigenlijk ook niet te overtuigen. Robert Brian Wilson (als de 18-jarige Billy) is eigenlijk maar een matige hoofdrolspeler (eigenlijk deed Danny Wagner het als de 8-jarige Billy beter). Maar doordat de film zich afspeelt rond kerstmis, het rijkelijke aanwezige bloot (ik weet niet of het ook allemaal te zien is in de korte versie), en vooral van Linnea Quigley (zij is het langst topless te zien) en Toni Nero (zij is het vaakst topless te zien), en het aantal brute moorden (in totaal 13, waarvan een aantal fraaie), weet de film wel nog te vermaken en ook duurt de film maar 83 minuten (tenminste als je de "uncut" versie bekijkt) en dat is lang genoeg (had echt niet langer moeten duren) voor een film als deze.

Nu ik deze kerstmis horrorfilm herzien heb na circa 40 jaar, blijft mijn punt van 3,0* staan. Het schijnt ook dat "Silent Night, Deadly Night" een remake krijgt en dat door de makers van de "Terrifier" films.

Nooit gedacht dat ik ooit nog een film van Chuck Norris zou bekijken, maar deze heb ik schijnbaar in de jaren 80 nooit gehuurd in een videotheek (we kent ze nog, met hun VHS, Betamax en Video 2000 banden ) of ik ben hem inmiddels al compleet vergeten, wat opzicht wel begrijpelijk is want Chuck Norris zijn natuurlijk nooit hoogstaand geweest en ben je meestal weer snel vergeten.

Maar goed, gisteren heb ik deze Actie / Horror film (waarbij je de Horror met een korreltje zout moet nemen) dan maar bekeken en wat mij opviel, is dat er best veel bloot (in de vorm van borsten en wel o.a. van Toni Kalem die kleine borsten had en Lillette Zoe Raley die getatoeëerde borsten had) in te zien was en zover ik me nog kan herinneren, was dat zelden te zien in een Chuck Norris film. Dat was eigenlijk samen met de eerste 10 minuten van het verhaal en de scène/gevecht in de bar (waar Lillette Zoe Raley haar borsten laat zien aan de achterlijke en vadsige sheriff Charlie, gespeeld door Stephen Furst) met de motorrijders (deden me denken aan de Actie / Komedie film "Every Which Way but Loose (1978)") na circa 40 minuten, eigenlijk ook het enige leuke aan deze film, want voor de rest is het eigenlijk allemaal maar flauw.

Chuck Norris (voorzien van pornosnor) is natuurlijk de ster (letterlijk en figuurlijk, want hij speelt de rol van Sheriff Dan Stevens en loopt dus rond met een Sheriff ster) in deze film en heeft zelfs wat humor, maar persoonlijk vond ik Brian Libby in de rol van de Frankenstein-achtige slechterik John Kirby, het nog het beste doen en hij had ook een aantal aardige kills (bij de bijl scène in het begin, moest ik ook een beetje denken aan de Horror / Mystery film "The Shining (1980)"). Verder zien we ook nog de redelijk bekende acteur Ron Silver in de rol van dokter Tom Halman.

Het is misschien wel één van de betere films van Chuck Norris en sommige scènes zijn nog best leuk en vermakelijk, maar desalniettemin stelt het allemaal wel maar weinig voor en origineel is het natuurlijk ook allemaal niet en dat geldt eigenlijk voor vrijwel alle films met Chuck Norris.

Deze milieubewuste begin jaren 70 Drama / Sciencefiction film heb ik vandaag nog eens herzien (komt vooral omdat ik gisteren de Sciencefiction / Avontuur film "Passengers (2016)" heb gezien) en hoewel ik het verhaal nu ietsje minder boeiend (en nu ook niet meer echt ontroerend) vond, wist deze sfeervolle film me toch weer goed te vermaken en vond ik de film eerlijk gezegd ook niet echt gedateerd overkomen. Sterker nog, het is een film met een boodschap en het verhaal kan best wel eens in de toekomst actueel worden. Het enige oubollige aan deze film is de muziek (beter gezegd toegepaste liedjes met dramatische ondertoon) en qua speciale effecten mag deze film er nog best wezen en zeker met betrekking tot de leuke kleine drie robots, die in het begin nog heten "Robot 1", Robot 2" en "Robot 3" en naderhand worden omgedoopt naar "Kwek", "Kwik" en "Kwak"

In dit verhaal draait het om Freeman Lowell (gespeeld door Bruce Dern), die samen met drie andere bemanningsleden op het ruimteschip "Valley Forge", die deel uitmaakt van een grote vloot die vliegt rond de planeet Saturnus, zorgt voor de bossen (inclusief dieren) in gigantische koepels op het ruimteschip. Aangezien op de aarde de laatste bossen zijn verdwenen (deze bestaan nu alleen nog op de grote vloot in koepels in de ruimte), verzorgt Lowell het bos met hart en ziel en hoopt hij dat er ooit weer bossen zullen verschijnen op de aarde, waar het nu overal 24 graden is (waarschijnlijk door opwarming van de aarde door de mens). Wanneer de bemanning vanuit de aarde het bevel krijgt om zicht terug te trekken en alle bossen op nucleaire wijze te laten vernietigen en de ruimteschepen weer te laten toevoegen aan de handelsvloot, vindt Lowell dat bevel krankzinnig en komt hij ook in opstand tegen dat bevel en ook tegen de andere bemanningsleden, die juist graag naar de aarde willen terugkeren en daarom juist blij zijn met het bevel.

Het sfeervolle verhaal zit nog steeds goed in elkaar (zeker qua opbouw, uitvoering en visueel aspect) en weet nog steeds te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten), maar wel vond ik het verhaal bij deze kijkbeurt wat saaier en deed het me nu ook vrijwel niets meer (vroeger vond ik het wat onroerend i.v.m. wat er met een tweetal robots gebeurt, eentje wordt in de ruimte gezogen door een ruimtestorm en eentje raakt gewond door een aanrijding), wel nog aandoenlijk, en bovendien vond ik nu hoofdrolspeler Bruce Dern (in de rol dus van Freeman Lowell) minder sympathiek overkomen en stoorde ik me ook wel eens aan hem.

In het verhaal gebeurt eigenlijk genoeg (o.a. problemen met de bemanning, problemen met de uitvoering van het bevel vanaf de aarde en ook nog eens problemen met het bos), duurt wel even voordat het verhaal echt lekker opgang komt, en ook zit er zelfs een klein beetje actie in en dat op het moment als Lowell gaat vechten met bemanningslid John Keenan (gespeeld door Cliff Potts), die het bos welke Lowell altijd goed verzorgt heeft wil laten ontploffen volgens het bevel vanaf de aarde. John wordt tijdens het gevecht gedood en Lowell raakt erbij gewond aan zijn been (de andere twee bemanningsleden laat hij verdwijnen in de ruimte). Doordat Lowell gewond raakt aan zijn been, moet hij ook de robots anders gaan programmeren (deden tot heden alleen maar inspectie klusjes uitvoeren in en buiten het ruimteschip) en vanaf dan doen de robots medische dingen voor Lowell (verzorgen van zijn been) en helpen ze hem ook met verzorgen van het bos (de manier waarop ze voor het eerst een boom wilden planten was wel komisch) en dienen ze zelfs als gezelschap (zo leert Lowell hun o.a. kaarten, wat wel leuk en grappig was om te zien en mede ook omdat ze vals speelden) voor hem. Lowell bekommerd zich ook over de robots en hij is dan ook ontdaan als er iets met de robots gebeurt. Onderling hebben de robots overigens ook een goede band met elkaar.

Het einde waarbij Lowell het laatste bos (met robot "Kwek" erop, die dan volledig voor het bos zorgt) loskoppelt van het ruimteschip en dan samen met de gewonde robot "Kwik" zelfmoord pleegt, door het ruimteschip "Valley Forge" nucleair te laten ontploffen, was best bizar en tragisch en dat laatste omdat hij op het punt stond om gered te worden, maar wat hij dus eigenlijk helemaal niet wilde.

De cast in deze film is beperkt en eigenlijk draait het in deze film ook alleen maar om linkse groene rakker Freeman Lowell, die verdienstelijk werd gespeeld door Bruce Dern, maar die ik nu wel minder sympathiek vond overkomen. Dat laatste komt misschien ook omdat ik niet veel opheb met politieke partijen zoals "GroenLinks" Degene die in dit verhaal de show stelen, zijn de drie leuke en aandoenlijke kleine robots "Kwek" (die dus als enige zal overleven), "Kwik" en "Kwak", die gespeeld werden door echte mensen met een handicap (zonder benen en dus liepen ze in het verhaal op hun handen).

Ondanks dat ik deze Drama / Sciencefiction film nu iets minder vond, blijft het punt van 4,0* wel staan en dat heeft vooral te maken met sentiment toen ik deze film voor het eerst zag (ergens in de jaren 80) en ook omdat het een mooie milieubewuste film is met een boodschap en dat ondanks ik dus weinig op heb met linkse groene politieke partijen.

Zal ongetwijfeld aan mij liggen maar ik vond dit in het algemeen een saaie (zeker het eerste uur) en ook langdradige bedoeling. En dan heb ik het nog niet eens over het cliché einde. De film staat betiteld als eens Komedie / Drama maar de nadruk ligt toch nadrukkelijk op drama want humor heb ik in ieder geval nauwelijks ontdekt. Echt slecht is de film ook niet want vooral door de cast (en met name dan Bradley Cooper, Jennifer Lawrence en Jacki Weaver) is deze film nog goed te bekijken. Het verhaal (bestaat eigenlijk uit een hoop gelul) wist me niet te boeien en te pakken waardoor de duur van 2 uur me op een gegeven moment ook begon tegen te staan (na een uur had ik er eigenlijk al genoeg van). Al met al vind ik dit een zwaar overschatte film (net zoals de film "Juno" destijds) die het naar mijn mening het niet waard was om genomineerd te worden voor een Oscar (inclusief de cast). Maar goed dat is nu eenmaal mijn mening !

P.S. het veel veelvuldig toepassen van muziek van "The White Stripes" was leuk.

Net zoals ik de komische film "Stir Crazy (1980)" gisteren heb herzien na aanleiding van het overlijden van de Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder, heb ik dat ook gedaan met deze leuke en goede Komedie / Thriller film (waarvan regisseur Arthur Hiller ook afgelopen maand is overleden), waarin ook Richard Pryor weer in meespeelt (verschijnt wel pas na 60 minuten voor het eerst in beeld).

In dit sfeervolle (komt mede omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in de trein) en mooi in beeld gebrachte verhaal draait om handleidingen schrijver George Caldwell (gespeeld door Gene Wilder) die tijdens een lange treinreis (zijn eerste) van Los Angeles naar Chicago met de Silver Streak (voilà de titel van de film) trein verliefd wordt op treinreizigster Hilly (gespeeld door Jill Clayburgh, die inmiddels ook al overleden is), die tevens de secretaresse is van een professor in Schilderkunst en die ook met de trein meereist. Deze professor met de naam Schreiner zit en de problemen en wordt tijdens de treinreis vermoord door criminelen, onder leiding van Devereau (gespeeld door de inmiddels overleden Patrick McGoohan, en daarna van de trein afgegooid en dat laatste ziet George vanuit zijn treinraam als hij met Hilly zit te vrijen in hun inmiddels samengevoegde treincoupé. George gaat daarbij op onderzoek en belandt dan natuurlijk zelf in de problemen en daar draait het dan om in dit verhaal.

Het verhaal zit leuk in elkaar en zeker qua opbouw, want het verhaal verandert steeds meer op een leuke manier van Komedie naar Thriller, wat zelfs uitmondt op een hard (met een aantal doden) en tevens ook spectaculair einde (vanwege de op hol geslagen trein die gaat crashen in een treinstation). Met de sfeer zit het in dit verhaal wel goed en ook valt er regelmatig wat te lachen (o.a. de scene waarbij Gene Wilder zich moet voordoen als een zwart persoon, om onder een controle, hij wordt namelijk gezocht door de politie, uit te komen) en gebeurt er genoeg (zo belandt George twee keren uit de rijdende trein en komt hij op verrassende manieren toch weer terug in de trein en o.a. via een vliegtuig). Omdat het verhaal best varieert, weet het verhaal tevens te interesseren, boeien (is zelfs wat spannend) en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 105 minuten), waarbij het spectaculaire einde met de op hol geslagen trein op fraaie wijze in beeld werd gebracht.

Degene die deze film natuurlijk ook zeer leuk maken om naar te kijken, is de cast en dan vooral natuurlijk hoofdrolspeler Gene Wilder en zeker ook Richard Pryor (in de rol van dief Grover), ondanks dat hij maar 45 minuten meespeelt in het verhaal. Het was verder ook leuk om de al inmiddels overleden acteur Richard Kiel (bekend vanwege zijn "Jaws" slechterik rol in een paar "James Bond" films) weer eens terug te zien in een kleine en korte rol en natuurlijk weer als slechterik. Dat leuk om weer eens terug te zien is ook van toepassing op Scatman Crothers in de rol van treinconducteur, die inmiddels ook al overleden is. Wat dat betreft zijn er best veel bekende acteurs en actrices die in deze film hebben meegespeeld al overleden. De bekende acteurs Ned Beatty (in de rol van treinreiziger Sweet, die bewust met de trein reist om met vrouwen om te gaan, beter gezegd om mee te neuken, en hij is tevens undercover agent) en Clifton James (in de rol van sheriff Chauncey, die ook in een paar "James Bond" films heeft meegespeeld en ook als sheriff). De laatste is inmiddels ook al 95 jaar oud en ondanks dat, komt er dit jaar waarschijnlijk nog een film met hem uit, met de toepasselijke naam "Old Soldiers".

Gewoon een leuke en vermakelijke sfeervolle Komedie / Thriller film, die zich lekker wegkijkt en waarin ook genoeg in gebeurt en dat ook soms op spectaculaire wijze. Raar dat er op deze inmiddels 40 jaar oude film, nog geen remake is gemaakt.

Ongelooflijk dat deze film zo hoog in de Top 250 staat. Wat mij betreft hoort deze thuis in de Flop 250. Snap niet waarom deze film zo hoog genoteerd staat (misschien mis ik wel de clue van deze film). De film was meer een Komedie (wel een slechte overigens) dan een drama. Wat mij betreft had Simon al na 10 minuten dood mogen gaan i.p.v. helemaal op het einde want dan was ik tenminste sneller uit mijn lijden verlost. Vond het verder een typische Nederlandse film. Veel grof taalgebruik en een hoop sex.

Aandoenlijke film met inderdaad een zielig einde. Mooi gespeeld door Ian Michael Smith. Ook de andere acteurs doen het overig goed.

Ik had eerlijk gezegd nooit gehoord van deze film, maar zag hem toevallig op de zender Film1 (daarvoor vind ik dat wel een leuke zender, want die zenden geregeld films uit welke ik normaliter niet pindakaas maar toch goed zijn).

Hoeveel het verhaal (een puur drama) het verhaal niet echt geweldig is, wist de film me toch te boeien vanwege de sfeer en ook vanwege het vele aanwezige bloot in de vorm van de fraaie Mati Diop (fraai achterwerk). De scene waarbij hoofdrolspeler Brady Corbet in zijn kont werd genomen met een duim van Mati Diop was wel apart.

Ook is de film lekker open en heeft het geen voorspelbaar verloop. Het verhaal is hier en daar wel wat langdradig en soms ook wat traag (zeker in het eerste uur). Ook zijn de dialogen vaak te lang en niet bepaald boeiend. De cast (waar ik nog nooit van gehoord had) is niet hoogstaand, maar ze deden het wel aardig voor een film als deze.

Al met al best een aardige film om eens gezien te hebben, maar het is zeker geen hoogvlieger en waarschijnlijk ben ik hem ook weer snel vergeten.

P.S. het vergelijk met Joran van der Sloot (hij leek er zelfs een beetje op) is nog niet eens zo gek.

Deze Drama film was gisteren te zien op de Belgische televisiezender "Canvas", maar omdat ik toen al andere filmplannen had, heb ik hem maar gepindakaasd (ik had de film ook kunnen opnemen, maar het andere vind ik handiger) en zowel gedeeltelijk gisternacht (eerst uur) en vandaag (laatste uur) bekeken. Opzicht was dat ook best goed gedaan want in het eerste uur draait het om de jaren vlak en tijdens de Tweede Wereldoorlog en het laatste uur draait om de jaren daarna. In het eerste uur is hoofdrolspeler Simon (gespeeld door Bill Skarsgard) ook nog een kind en in het tweede uur is hij min of meer al volwassen.

Hoewel het verhaal gewoon goed en mooi in elkaar steekt (spat ook visueel gezien van het scherm) en zeker weet te boeien en interesseren, is het aan de andere kant ook wel langdradig (duurt ook bijna twee uren), traag en saai en zeker wat betreft de oorlogsjaren had ik wat meer drama verwacht. Behalve de zoektocht van Simon naar zijn verleden (hij is immers een geadopteerd kind, iets wat hij wel pas na de oorlog krijgt te horen en ook met opzicht een logische reden daarvoor), in de tweede helft van het verhaal, gebeurt er eigenlijk weinig bijzonders. Dat houdt niet in dat ik het tweede gedeelte van het verhaal beter vond, want dat vond ik juist het eerste gedeelte en dat vanwege de mooie en goede rollen van Stefan Gödicke (in de rol van vader Erik) en Helen Sjöholm (in de rol van moeder Karin) die zich als een goede vader en moeder (houdt enorm veel van Simon, maar krijgt deze liefde niet echt terug van Simon) ontfermen over de twee kinderen Simon en Isak (die ze ter bescherming, omdat hij Joods is, opnemen van een rijk persoon, te weten zijn vader Ruben waar Simon een goede band mee heeft).

In het tweede gedeelte van het verhaal loopt Simon ook vooral zijn lul achterna met o.a. de joodse Iza (gespeeld door de mooie Duitse Katharina Schüttler, die ook wat bloot is te bewonderen en die ik wel wat weg vond hebben van onze Carice van Houten), waarmee hij ook voor het eerst seks heeft. Vanwege het joodse verleden van Iza, zegt ze o.a. tijdens het vrijen (tenminste als je het zo kan omschrijven), "Kleine viezerik. Sla me". Dus waarschijnlijk is ze tijdens de oorlog als hoer gebruikt geworden door de Duitsers. Nadat het al snel spaak loopt met Iza, treft hij de zekere Klara (gespeeld door Erica Löfgren), waarmee hij ook gelijk in bed duikt en die naderhand wel zijn vriendin wordt.

Nadat Simon van zijn oorspronkelijke moeder Inga (gespeeld door Cecilia Nilsson), oftewel de zus van Karin, een brief (best apart want in die brief staat ook "Hij vraagt of u net zo nat bent als de beek" ) krijgt te lezen van zijn joodse vader (die muziekleraar was en viool speelde), gaat Simon de zoektocht naar zijn vader beginnen in de laatste 30 minuten van het verhaal. Alvorens hij daaraan begint hekelt hij ook nog zijn adoptieouders Erik en Karin en gaat hij verhuizen naar Ruben, die hem helpt zijn vader te vinden. Dat levert best een aardig einde op met ook nog een aantal verrassingen (misschien wel niet echt verrassend) in petto, zoals dat de echte vader van Simon al is overleden. Het einde was best mooi en zeker ook tragisch en met name als adoptiemoeder Karin overlijdt.

De cast speelt verdienstelijk tot goed en vooral Stefan Gödicke en Helen Sjöholm in de rol van de adoptieouders van Simon. Hoofdrolspeler Bill Skarsgard in de rol van Simon deed het opzicht ook gewoon goed, maar hem vond ik niet bepaald sympathiek. Jan Josef Liefers in de rol van de rijke Ruben, doet het overigens ook goed. De cast in deze film is overigens best beperkt. De filmtitel komt zeker ook in het verhaal aanbod (ook op het einde) want Simon zijn enige vriend was vroeger een eikenboom, waar hij veel tijd bij doorbracht (o.a. via een soort van boomhut, waarin hij vaak wegdroomde).

Al met al gewoon een goede en mooie Scandinavische (mede gefinancierd door Nederland) Drama film, maar wel eentje die misschien wat te langdradig en traag is (zeker het eerste uur) en ook misschien een tikkeltje saai is.

Best wel een vermakelijke misdaad film van Mister Evil Dead met goede rollen van Bill Paxton en Billy Bob Thornton, vooral de laatste. Verhaal is best aardig en de film weet ook te boeien. De beelden zien er overigens ook regelmatig fraai uit. Prima filmpje.

Opzicht best een leuke lange aflevering van de Simpsons, waarbij ik zeker in het eerste gedeelte regelmatig heb moeten lachen en dan vooral om het gedoe met Homer en het varken (spiderpig was echt geweldig ). Het verhaal was eigenlijk ook best leuk en gelukkig werd het ook nergens echt saai of flauw. Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar de serie heeft duidelijk mijn voorkeur vanwege de duur van een aflevering (eigenlijk is 30 minuten Simpsons meer dan voldoende)

Zeer aparte film. Uniek in zijn soort. Er spelen heel veel bekende acteurs in mee die ook nog eens goed presteren. Ook spelen er heel veel mooie vrouwen in mee (o.a. jessica alba).

Het verhaal is eigenlijk opgebouwd uit een aantal losse filmpjes die wel een beetje aan elkaar hangen. Ieder verhaal zit prima in elkaar en zit boordevol geweld (leuk wat er gebeurt met Elijah Wood).

Ik vond het in ieder geval een zeer geslaagde film.

Hoewel er zeker genoeg te genieten valt van het visuele aspect, de actie en het geweld, bepaalde figuren en de fraaie vrouwen viel dit vervolg me toch tegen.

Het verhaal is dit keer niet opgebouwd rond verschillende verhalen, maar bestaat nu eigenlijk nog maar uit twee verhalen met hier en daar een subplot (o.a. met Joseph Gordon-Levitt). Hoewel deze beide verhalen opzicht best interessant waren, zijn ze helaas niet echt boeiend laat staan spannend. Ook is dit vervolg niet bepaald origineel of echt vernieuwend want veel figuranten uit het vorige deel spelen nu ook weer mee en velen eisen ook weer een hoofdrol op. Opzicht is dat niet heel erg want van Mickey Rourke (uiteraard weer in de rol van Marv) heb ik weer genoten en hij zorgde ook voor de komische noot. Hetzelfde geldt in iets mindere maten voor Powers Boothe als de smerige senator Roark. Het enige echte vernieuwende in deze film was het verhaal omtrent Josh Brolin (in de rol van Dwight) en de fraaie Eva Green (in de rol van Ava). Met name Eva Green spat in dit verhaal (welke circa 40 minuten duurt) van het scherm en ze is ook zeer regelmatig bloot te zien en dat is best genieten want ze heeft zeer fraaie borsten.

Ik weet niet of het een gebrek aan inspiratie is van regisseur Robert Rodriguez, maar dit vervolg was met circa 95 minuten behoorlijk aan de korte kant (het vorige deel duurde bijna 2 uren). Misschien was dat ook wel goed want op een gegeven moment begon ik het allemaal wat flauw en saai vinden en zeker de laatste circa 15 minuten omtrent Nancy (gespeeld door Jessica Alba die er weer fraai uitzag) en senator Roark. De cast doet het in zijn algemeen best aardig, maar niet iedereen speelde echt sprankelend of overtuigend. Over het visuele aspect heb ik geen opmerkingen, want het zag er wederom allemaal fraai uit.

Al met al is dit vervolg me dus wat tegengevallen, maar is hij wel nog goed te doen. Ik neig om deze film 3 sterren te geven, maar vanwege Eva Green geef ik er nog een halve ster bij want zij was echt een genot om naar te kijken. Ik hoop wel dat de volgende film van regisseur Robert Rodriguez weer eens origineel, verrassend en vernieuwend is want zijn laatste films zijn dat bepaald niet.

Fraaie en mooie documentaire over één van de grootste zangers die Amerika heeft gekend, namelijk Frank Sinatra (oftewel "The Voice"). Deze zeer lange documentaire is bewust dit jaar uitgebracht, omdat dit jaar Frank Sinatra 100 jaar zou zijn geworden. Dus wat dat betreft is deze documentaire ook een mooi eerbetoon aan hem geworden en dat heeft hij zeker ook verdiend.

In deze documentaire komt o.a. aan bod zijn explosiviteit, zijn pro actieve houding tegen rassendiscriminatie waar hij een hekel aan had, zijn maffia connecties, zijn president connecties (vooral John F. Kennedy, waarvoor hij zich drie dagen heeft opgesloten in zijn slaapkamer om te rouwen om zijn dood, en ook Ronald Reagan, de laatste wel summier), vriendschap met o.a. Dean Martin en Sammy Davis Jr die deel uitmaakten van de "Rat Pack" die bestond uit muzikanten en zangers die vrienden waren van elkaar en die samen ook feest vierden. Dat was misschien ook wel de beste periode van Frank Sinatra. En natuurlijk zijn vrouwenverslaving en vrouwen waarmee hij getrouwd was, te weten Nancy Barbato (zijn eerste vrouw die nu nog leeft en al bijna 100 jaar oud is, waarmee hij drie kinderen kreeg namelijk, dochters Nancy en Tina en zoon Frank Jr. die werd ontvoerd en wat ook in deze documentaire aanbod komt), Ava Gardner (in 1990 overleden), Mia Farrow (groot leeftijdsverschil tussen haar en Frank Sinatra en ze zijn ook maar twee jaar met elkaar getrouwd geweest. Ze zijn gescheiden in 1968, toen ze werkte aan de filmklassieker "Rosemary's baby", welke botste, omdat de film uitliep, met een film die Frank Sinatra ging maken en waarbij Mia Farrow ook de hoofdrol zou gaan spelen) en Barbara Blakeley (waarmee Frank Sinatra tot zijn dood in 1998 is mee getrouwd en daarmee is hij ook het langst getrouwd geweest, namelijk 22 jaar).

Uiteraard zien we ook muzikale performances van hem, maar daar draait het eigenlijk niet echt om in deze documentaire en gaat het vooral om zijn levensverhaal tot het moment dat hij voor de eerste keer stopte met zingen in 1971 (mijn geboortejaar ), tijdens zijn fameuze afscheidsconcert. Dus wat dat betreft is het vooral een zeer leerzame documentaire over hem geworden, die zeer fraai in beeld is gebracht door Regisseur Alex Gibney met archiefbeelden (veel zwart en wit) waarvan veel nog nooit eerder vertoond, foto's en geluidsopnames. Daarbij is Frank Sinatra zelf vrijwel voortdurend te zien en te horen, maar ook andere personen in zijn leven zoals Nancy Sinatra (natuurlijk zijn dochter), Sammy Davis Jr, Harry Belafonte en Mia Farrow.

Ondanks dat ik geen groot fan van hem ben (ik kan hem alleen vanwege een aantal liedjes en het meespelen in films), vond ik het wel een zeer mooie documentaire die me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut (ruim 200 minuten en dat was de versie welke men gisteren op de televisie, NPO 2, uitzond) wist te boeien, interesseren en te vermaken. Ook al heb je niet veel op met Frank Sinatra en weet je niet veel over hem, dan toch is het zeker de moeite waard om deze lange maar zeer leerzame documentaire over hem te bekijken. En hij was natuurlijk ook een fantastische zanger met een geweldige stem en ook geweldige entertainer.

Opzicht best een originele Horror / Thriller die ook wel wist te boeien maar helaas vond ik het wel nergens echt spannend of eng worden. Er zitten wel een paar schrikmomenten in (die je overigens wel vaak zag aankomen) maar dat komt gewoon door het plotselinge harde geluid waardoor je automatisch reageert. Wat mij betreft hadden de moorden wat explicieter en langer getoond mogen worden, nu stelde het eigenlijk weinig voor. De sfeer tijdens het verhaal was opzicht wel lekker creepy en luguber (mede door de muziek) en hetzelfde geldt eigenlijk voor de humor. En met dat laatste bedoel ik dan de tapes met de geweldige teksten erop als "Pool Party '66", "BBQ 1997" en "Lawn Work '86" Het einde zag je op een gegeven moment wel aankomen maar was ondanks dat toch best aardig. Al met al toch een aardig vermakelijke film, maar eerlijk gezegd had ik er toch net iets meer van verwacht.