Opinions

Destijds in de jaren begin jaren 70 was dit ongetwijfeld een aardige blaxploitation Actie / Misdaad film. Maar kijk je hem net zoals mij nu voor de eerste keer, dan is dit niet meer dan een oubollige flauwe bedoeling.

Het verhaal welke draait om de stoïcijnse voormalige groene baret Slaughter (verdienstelijk gespeeld Jim Brown, die rondloopt met een kroeskop haar), die nooit lacht, heeft als thema wraak. Dat was destijds vaak het thema in blaxploitation films. Slaughter gaat namelijk wraak nemen op de maffia die zijn ouders hebben vermoord met een bomexplosie in hun auto (daar begint het verhaal al direct mee). Het verhaal vond ik eerlijk gezegd behoorlijk clichématig en is ook aan de flauwe kant, hoewel het er soms best hard aan toe gaat. De uitvoering van het verhaal valt wel mee, want er zit aardig wat actie (als iemand geraakt wordt zie wel nep bloed, welke dik is en ook roze is van kleur) in en verder mogen we een paar keren genieten van Stella Stevens (in de rol van de blanke Ann waar Slaughter verliefd op wordt) die een aantal keren topless is te bewonderen. Het einde van het verhaal welke wel veel eenzijdige actie bevat, was wel aardig en zodoende krijgt Slaughter ook zijn wraak. De cast doet het best verdienstelijk want buiten hoofdrolspeler Slaughter vond ik verder Rip Torn (in de rol van slechterik Dominic Hoffo die het ook niet heeft op de zwarte bevolking) en Cameron Mitchell (als maffiabaas A.W. Price) wel leuk spelen.

De scene waarbij Slaughter aankomt op het vliegveld in een onbekend Zuid-Amerikaans land vond ik wel grappig, want het aanwezige publiek heeft schijnbaar niet in de gaten dat het om een film gaat en velen starren daarom naar Slaughter en de camera. Dat wordt daarna zelfs nog lachwekkender als Slaughter wordt opgehaald met een auto op het vliegveld en je daarna passerende auto's bewust ziet kijken naar de auto waarin Slaughter en de cameraman zitten. Eentje laat zichzelf extra terugzakken, zodat hij nog eens goed naar binnen kan kijken Visueel zag het er overigens niet slecht uit en met name de opnames in het betonnen hotel in Zuid-Amerika vond ik wel aardig. Dat hotel had sowieso best een aparte entree met dat hard circulerende water in de ronde bak.

Ondanks dat dit een blaxploitation film is, spelen er eigenlijk maar twee donkere spelers een rol in dit verhaal. Buiten hoofdrolspeler Jim Brown is dat verder nog Marlene Clark (ook nog eventjes bloot te bewonderen) in de rol van Kim die zich in het begin van het verhaal voordoet als een verslaggeefster. Tegen haar roept Slaughter op een gegeven moment "Allemaal gelul ! Flikker op met je smalle reet !", waarna hij haar uit zijn hotelkamer gooit en zij bloot op de gang komt te staan. Haar aandeel in het verhaal is wel niet echt groot. Dat we te maken hebben met een blaxploitation is wel soms hoorbaar bij het gebruik van het wordt "nikker", zoals o.a. op het einde waarbij de met de auto gecrashte Dominic Hoffo tegen Slaughter roept "Jij stinkende nikker ! Haal me hier uit"

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet want daarvoor is deze film gewoon te gedateerd.

Jezus wat een vage zieke shit allemaal in deze film. Van een film (het is meer een snuff film) is eigenlijk geen sprake want het zijn gewoon allemaal wat vage beelden aan elkaar geplakt met eveneens veel vage demonisch geluiden. Veel beelden zijn overigens zeer brut en ranzig (o.a. veel kotsen) en het wordt heel expliciet weergegeven (o.a. steken in het gezicht, het verwijderen van ogen, gezicht en hersenen. Dat laatste werd ook nog eens vers opgegeten). Echt lekker kijkt deze film zich niet weg want de onsmakelijke beelden duren zolang dat je je er ongemakkelijk bij gaat voelen. De grove beelden worden trouwens ook regelmatig afgewisseld met bloot, maar daar raak je niet echt opgewonden van

Vraag me eigenlijk af wat de bedoeling is van deze zieke film

Deze film heb ik vroeger in de eindjaren 70 of beginjaren 80 als kind zijnde op de televisie gezien omdat ik dacht dat het een pure oorlogsfilm zou zijn. Ondanks dat een gedeelte zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog (in de Ardennen, in een kamp en in Dresden), is dit natuurlijk geen pure oorlogsfilm, maar een maffe Drama / Oorlog film en dan met de nadruk op Drama. Het is eigenlijk ook meer een Drama / Mystery film vanwege de verschillende gebeurtenissen, waarvan een aantal mysterieus zijn. Het valt me trouwens op dat deze film pas 80 stemmen heeft (na vandaag dus 81), want ik dacht eigenlijk dat dit een klassieker zou zijn, maar het is schijnbaar een vrij onbekende film.

Een jonge Amerikaanse soldaat, te weten Billy Pilgrim (Michael Sacks), wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog in België krijgsgevangen genomen door Duitse soldaten en in Dresden opgesloten in een ongebruikt abattoir, samen met andere gevangenen. De naam van het complex is "Slachthuis Vijf". Billy staat los van de tijd en reist door de tijd en dat zowel in het heden, verleden als in de toekomst en dat kriskras door elkaar. Het gevolg is dat Billy de verschrikkingen van Dresden en andere angstige momenten uit zijn leven steeds weer opnieuw beleeft, afgewisseld met zijn relatief vredige avonturen op de planeet Tralfamadore (waar de lucht giftig is), waar hij ontvoerd wordt door buitenaardse wezens. Daar stellen ze hem tentoon, samen met porno-actrice Montana Wildhack (Valerie Perrine), in een glazen lichtkoepel, welke voorzien is van een bed en wat meubels en de buitenaardse wezens zien alles in vier dimensies (de vierde dimensies is de tijd).

"Slaughterhouse-Five" is best een aparte en maffe film (een boekverfilming van auteur Kurt Vonnegut), die door het vele reizen door de tijd geregeld van de hak op de tak springt. Tijdens de opening bevinden we ons in 1968 waar Billy's dochter Dochter Barbara (Holly Near) en diens man Stanley (Gary Waynesmith) op zoek zijn naar Billy in zijn huis, die daar druk bezig is achter zijn typemachine. Terwijl Billy aan het typen (wat hard hoorbaar is) is, bevinden we ons opeens in de Tweede Wereldoorlog in de sneeuw van de Ardennen, waar Billy op de vlucht is.

Dit springen door de tijd gebeurt regelmatig en is opzicht wel leuk en apart om te zien, maar echt boeiend wordt het eigenlijk nergens. Het meest boeiende vond ik eigenlijk nog porno-actrice Montana Wildhack, omdat ze namelijk regelmatig topless (dan zien we dus ook de borsten van Valerie Perrine) te zien is. Namelijk in erotisch tijdschrift, welke zijn zoon Robert (Perry King) op het toilet aan het lezen is en waar hij betrapt wordt door zijn vader, in een erotische film in een Drive-In bioscoop, waar Billy met het hele gezin in de auto heengaat , en op de planeet Tralfamadore waar ze topless (omdat ze namelijk op de aarde lag te zonnebaden) aankomt na circa 84 minuten.

M.b.t. het springen door de tijd zien we Billy o.a. als kind (waar hij door zijn vader in een zwembad wordt gegooid, terwijl hij niet kan zwemmen), tijdens de Tweede Wereldoorlog (zowel in België, in een kamp en in Dresen welke natuurlijk op een gegeven moment plat wordt gebombardeerd door de geallieerden), in de toekomst (waar hij zijn dood voorspelt en waar hij tijdens een toespraak over de planeet Tralfamadore wordt doodgeschoten door oud-soldaat Paul Lazzaro, die een hekel heeft aan Billy en die alleen maar aan wraak denkt) en op de planeet Tralfamadore.

Het gedeelte tijdens de Tweede Wereldoorlog vond ik persoonlijk het meest interessant en met name als Dresden wordt plat gebombardeerd. De hele binnenstad wordt daarbij vernietigd en mensen verbranden levend of stikken omdat het vuur alle zuurstof uit de schuilkelders zuigt. Het bombardement maakte van Dresden een slachthuis, met zo’n 150.000 doden. Dat was best tragisch (o.a. vanwege een jonge Duitse kindsoldaat) en vooral als Billy's beste vriend Edgar Derby (Eugene Roche), die hem ook helpt en beschermt, na het bombardement wordt geëxecuteerd door een nazi-vuurpeloton vanwege een gevonden beeldje (van een ballerina) welke hij onbewust in zijn zak stopt, terwijl men van te voren had gezegd dat als men tijdens het opruimen (m.b.t. de lijken en puinhopen) iets zou stelen, dat men dan werd doodgeschoten.

Hier en daar is de film ook wat komisch en dat o.a. m.b.t. de opvoeding van de hond Spot door Billy en als Billy na het vliegtuigongeluk in het ziekenhuis belandt en zijn vrouw er naartoe gaat met de auto en dan op de weg voor de nodige chaos en ongelukken zorgt. Dat werd best komisch in beeld gebracht en had wel wat weg van een slapstick. Bij aankomst bij het ziekenhuis crasht ze met de auto tegen een muur en een paar uur later sterft ze door koolmonoxidevergiftiging als gevolg van de uitlaat van de auto die onderweg defect is geraakt.

Het laatste gedeelte van de film op de planeet Tralfamadore was opzicht ook wel geinig, zo krijgt Billy daar applaus als hij aankomt samen met zijn hond Spot en als daarna Montana Wildhack topless aankomt, zegen de aliens regelmatig tegen hen:

"Are you mating now?"

Dat gebeurt uiteindelijk ook (in het donker), waarna ze samen een baby krijgen (die zien we ook nog even lurken aan een borst) en we dan vuurwerk op de planeet te zien krijgen, waarna de film na circa 98 minuten is afgelopen.

Omdat de film regelmatig heen er weer spring in de tijd, krijg je ook te maken met veel verschillende personages, waaronder natuurlijk hoofdrolspeler Michael Sacks als Billy Pilgrim, die het verdienstelijk deed. Billy Pilgrim is een opticien en woont samen met zijn vrouw Valencia Merble in de plaats Ilium in een landhuis. Hij heeft een zoon, te weten Robert, en een dochter, te weten Barbara en een hond, te weten Spot. Billy heeft zelf geen controle over het springen in de tijd en deze geestestoestand van hem zou je als een vorm posttraumatisch stresssyndroom kunnen zien.

Verder deed Eugene Roche als Edgar Derby (een oudere medegevangene van Billy, die Billy's beste vriend is tijdens de Tweede Wereldoorlog en die tragisch aan zijn einde komt wegens stelen) het verdienstelijk en dat geldt ook voor Ron Leibman als Paul Lazzaro, die wel soms irritant was. Paul Lazzaro is een zeer wraakzuchtige medegevangene, die een lijst bijhoudt van mensen die hij gaat doden. Hij houdt Billy verantwoordelijk voor de dood van soldaat en vriend Roland Weary (Kevin Conway), omdat Billy per ongeluk (hij wordt namelijk afgeleid door vrouwen) een aantal keren op zijn voeten trapt tijdens een mars (waar ze op weg zijn naar het kamp en waar Billy van de Duitsers ook een belachelijk jas, een soort van pimp-jas, krijgt) en waarbij Roland last heeft van koudvuur (waar hij uiteindelijk ook aan sterft in de handen van Paul Lazzaro).

Verder is Holly Near als Barbara Pilgrim nog het benoemen waard. Zij is de zorgzame dochter van Billy, die zich om haar vader bekommerd op latere leeftijd na zijn vliegtuigongeluk en de tragische dood van zijn vrouw. En natuurlijk ook Valerie Perrine als porno-actrice Montana Wildhack. Niet omdat ze goed acteert, maar voor het regelmatig tonen van haar borsten En ook moet ik nog Friedrich von Ledebur benomen als de Duitse leider van de Amerikaanse gevangen, waar hij een haat-liefdeverhouding mee heeft, in Dresden. Hij geeft ook uitleg m.b.t. "Schlachthof Fünf" ("Slaughterhouse Five" oftewel "Slachthuis Vijf").

Al met al is "Slaughterhouse-Five" een aardige en maffe Drama / Oorlog film (een anti-oorlogsroman) en is het eigenlijk jammer dat maar weinigen deze film gezien hebben (voor mij was het eigenlijk een herzien). Maar misschien draagt mijn recensie een steentje bij voor meer stemmers. Of het boek beter is dan de film, dat weet ik niet, want ik lees namelijk geen boeken.

Als "Slayer" fan (hoewel ik hun muziek inmiddels ontstegen ben en ik vooral naar nog zwaardere muziek luister, zoals het laatst ontdekte Nederlandse "Rompeprop") moest ik natuurlijk een horrorfilm met zo'n titel zien De filmtitel "The Slayer" heeft overigens betrekking op een monster die we tijdens de opening (via een nachtmerrie) en het einde (waarbij de nachtmerrie realiteit is geworden, althans daar lijkt het op) van de film eventjes zien.

Kunstenares Kay (Sarah Kendall) wordt al sinds ze klein was geplaagd door nachtmerries. Ze komen en gaan, maar doen haar belanden in een depressie. Haar laatste aanvallen van nachtmerries waren zo ernstig dat ze een negatief effect hadden op haar werk en haar huwelijk met David (Alan McRae). David denkt dat een uitje haar goed zou doen en gaat daarom samen met haar een week naar een afgelegen eiland en dat samen met Kay's broer Eric (Frederick Flynn) en diens vrouw Brooke (Carol Kottenbrook).

Ze worden door de vreemde piloot Marsh (Michael Holmes) naar het eiland gevlogen in een klein vliegtuigje en eenmaal op het eiland ontdekken ze dat het piepklein is en vrijwel verlaten is en alleen bestaat uit een handvol vervallen gebouwen. Eén daarvan, een verlaten theater, trekt de aandacht van Kay, omdat ze erover droomde. Ze komt erachter dat dit de plek is waar ze haar hele leven nachtmerries over heeft gehad en dat er iets ergs gaat gebeuren als ze blijven. Natuurlijk denken de anderen gewoon dat ze het verzint of niet helder nadenkt. Heeft Kay gelijk? Is dit eiland gevaarlijk of zit het allemaal in haar hoofd?

"The Slayer" opent met een nachtmerrie van Kay, waarbij ze droomt over een huis en een monster, die haar pakt. "The Slayer" probeert een verhaal te vertellen dat is gebaseerd op de realiteit, maar laat zoveel dingen vaag dat je nooit helemaal zeker weet wat er aan de hand is. Als een onzichtbare moordenaar begint toe te slaan, de eerste keer na circa 19 minuten waarbij een visser (Paul Gandolfo) wordt doodgeslagen met een peddel van zijn roeiboot (en wat Kay ziet via een nachtmerrie als ze aan het slapen is op het strand), lijkt alles erop te wijzen dat de film een "Slasher" is. Want personages horen een geluid, dwalen alleen de duisternis in en eindigen dan dood. Oftewel alle ingrediënten van een "Slasher". Maar dat is het eindelijk niet, maar wat een verrassend slot had moeten zijn is noch verrassend noch een echt einde.

Tot aan de laatste minuut en enkele sporadische momenten hier en daar is "The Slayer" niet meer dan een smaakloze en onopwindende horrorfilm. Het verhaal beweegt zich op een slakkengangetje en raakt snel door de ideeën heen. Ik vond het verhaal ook nergens boeiend en spannend en het zit ook vol met clichés en rare reacties (zoals het moment dat David vermist raakt en Kay eigenlijk de rust zelve is?) en hoofdrolspeelster Kay loopt de hele tijd rond met een sip gezicht, waardoor je net zoals haar eigenlijk ook depressief wordt.

Iedere keer dat een personage een slachtoffer wordt, zie je eerst het personage minuten lang langzaam in de avond / nacht rondlopen, waarna ze gedood worden door iets onzichtbaars en dat door een peddel van een roeiboot (de eerder genoemde visser), beklemming in een kelder (David na circa 33 minuten), een vishengel (Eric na circa 65 minuten) en een hooivork (Brooke na circa 72e minuten). De eerste keer is het nog leuk, maar daarna niet meer en het gebeurt ook steeds tergend langzaam. De dood van David, die met zijn hoofd komt klem komt te zetten tussen de houten deuren van de lift in de kelder waardoor hij onthoofd wordt (dan zien we ook wat bloed en gore), was opzicht nog wel aardig en ook de nachtmerrie die Kay daarna heeft over hem, waarbij zijn onthoofd hoofd in bed ligt en zij het kust (dan gaan ook de ogen van David open en zien we bloed uit zijn ogen en mond komen.

Het laatste gedeelte van de film waarbij Kay (zij vindt ook steeds de dode lichamen van de anderen) als enige nog in leven is, was ook waardeloos. Je verwacht dan namelijk een hectisch en hysterisch einde, maar In plaats daarvan kijk je hoe ze alle ramen en deuren sluit in het huis en de boel barricadeert met meubels, waarna ze rokend op een trap gaat rondhangen met een boek en koffie om wakker te blijven Dat sloeg nergens op en het zou misschien nog grappig zijn geweest als het niet zo saai was.

Dan zien we ook hoe Marsh het gebarricadeerde huis probeert binnen te komen, waarbij hij ook door Kay met een mes in zijn hand wordt gestoken. Als hij eenmaal in huis is, schiet Kay een lichtkogel op de verbaasde Marsh af, die hem in brand zet en doodt. Je weet dan ook dat er iets niet klopt en als Kay het huis wil verlaten, zie je dan opeens na circa 87 minuten een monster, oftewel "The Slayer", in beeld (zag er wel fraai uit) voor de deur en zien we daarna opeens Kay als een tiener (Jennifer Gaffin) tijdens de ochtend van kerstmis, die wakker wordt gemaakt door haar moeder (Ivy Jones) en waarbij Kay dan zegt:

"I had a bad dream."

Daarna zien we ook haar vader (Newell Alexander) en Eric als tiener (Richard Van Brakel) en krijgt ze een zwarte poes cadeau, waarvan ze schrikt (op een avond vertelde Eric namelijk Eric tegen Brooke dat Kay als jong meisje een zwarte poes voor Kerstmis kreeg en dat die twee dagen later doodgevroren in de vriezer werd gevonden en dat Kay het monster in haar nachtmerries daarvan de schuld gaf) en is de film na 88 minuten is afgelopen. Gelukkig mag ik ook wel zeggen en ik snap eerlijk gezegd ook niet de vele positieve recensies hier, want het verhaal sloeg kant nog wal en het is op vrijwel alle gebieden ook nog eens slecht. Omdat het een jaren 80 horrorfilm is, valt er natuurlijk ook nog wat bloot te zien, maar daarbij moet je het wel alleen doen met Carol Kottenbrook die na circa vier minuten onder de douche staat en waarbij we haar borsten eventjes te zien krijgen.

De cast in deze film is eigenlijk maar beperkt tot vier personages, te weten Kay, David, Eric en Brooke, maar die konden de film ook niet redden, ondanks dat twee van hen het nog best verdienstelijk deden en dan heb ik het over Frederick Flynn (als Eric) en Carol Kottenbrook (als Brooke). Hoofdrolspeelster Sarah Kendall als Kay kon me daarentegen totaal niet bekoren en dat komt vooral omdat ze de hele tijd rondloopt met een sip gezicht.

Al met al vond ik "The Slayer" een draak van een Horror / Mystery film, die niet boeiend en spannend is en ook nauwelijks weet te vermaken. De gekozen locatie, een klein eiland, was goed, maar voor de rest is "The Slayer" vooral saai en slecht. En slechts een handvol slachtoffers is natuurlijk ook zeer karig voor een horrorfilm en zeker als er ook slechts twee (waarvan ook nog één overbodige die slechts een paar minuten in de film te zien is) slachtoffers vallen in het eerste uur.

Dit is het laatste cadeautje van Slayer voor de Slayer-fan waar ik ook toe behoor en persoonlijk vind ik het ook goed dat ze nu gestopt zijn en dat hadden ze eigenlijk al moeten doen na het overlijden van gitarist / componist Jeff Hanneman (die helaas niet een aantal minuten te zien is via oud beeldmateriaal en dat was eigenlijk wel passend geweest en dat had men makkelijk kunnen doen tijdens de aftiteling) in mei 2013 (ik heb ze vlak daarna nog live gezien in de "Rodahal" in Kerkrade, Slayer in Kirchroa is best uniek en toen kwam ook Jan Smeets, oftewel Mr. Pinkpop, even kijken ). En dat men toen ook drummer Dave Lombardo (is toch één van de beste Metal drummers) uit de band zette, vond ik ook zeer jammer. Slayer was toen eigenlijk ook niet meer Slayer, net zoals AC/DC niet meer AC/DC was na het overlijden van Malcolm Young.

Deze Actie / Muziek (in die volgorde) film bevat een circa 40 minuten duurde keiharde actiefilm, waarin het personage Wyatt (Jason Trost), een voormalige neo-Nazi, centraal staat en waarin de Slayer muziekvideo's (allemaal van hun laatste album "Repentless" uit 2015, wat zeker niet mijn favoriete Slayer album is) "You Against You", "Repentless" en "Pride In Prejudice" verweven zitten (daarin was Wyatt natuurlijk al in te zien) en op het einde zie je Slayer live optreden met het nummer "Angel of Death" (staat de laatste jaren ook steeds hoog in de Top 2000 van NPO Radio 2) en hebben ze zelf ook een heel klein rolletje (staan in de gang waar zonet iemand is vermoord), waarbij ze wel niets zeggen.

De film is natuurlijk niet hoogstaand, maar het is wel vermakelijk om naar te kijken (het geweld spat daarbij van het scherm) en te luisteren en verder is het leuk dat Danny Trejo en Bill Moseley (geniaal in de keiharde Thriller / Actie film "The Devil's Rejects (2005)") een rolletje hebben in deze korte film.

Als de film is afgelopen krijg je Slayer live (een concert uit 2017) te zien gedurende circa 90 minuten en daarin spelen ze dan de volgende nummers:

- Delusions Of Saviour (Album: Repentless (2015));
- Repentless (Album: Repentless (2015));
- The Antichrist (Album: Show No Mercy (1983));
- Disciple (Album: God Hates Us All (2001));
- Postmortem (Album: Reign In Blood (1986));
- Hate Worldwide (Album: World Painted Blood (2009));
- War Ensemble (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- When The Stillness Comes (Album: Repentless (2015));
- You Against You (Album: Repentless (2015));
- Mandatory Suicide (Album: South Of Heaven (1988));
- Hallowed Point (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Dead Skin Mask (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Born Of Fire (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Cast The First Stone (Album: Repentless (2015));
- Bloodline (Album: God Hates Us All (2001));
- Seasons In The Abyss (Album: Seasons In The Abyss (1990));
- Hell Awaits (Album: Hell Awaits (1985));
- South of Heaven (Album: South Of Heaven (1988));
- Raining Blood (Album: Reign In Blood (1986));
- Chemical Warfare (Album: Show No Mercy (1983));
- Angel of Death (Album: Reign In Blood (1986)).

Daarna zegt Tom Araya nog een paar woorden tegen het publiek en dan is het definitief afgelopen.

Opzicht vind ik het jammer dat er geen nummers van de albums "Divine Intervention (1994)", "Diabolus In Musica (1998)" en "Christ Illusion (2006)" te horen zijn, want die bevatten een aantal pareltjes met o.a. "Killing Fields", "Divine Intervention", "Circle Of Beliefs", "213" (dat is notabene één van mijn favorieten), "Death's Head", "Overt Enemy", "Desire", "Scrum", "Flesh Storm", "Eyes Of The Insane" en "Consfearacy".

Van die drie albums had men gewoon minimaal één nummer moeten spelen en dan was de afsluiting compleet geweest i.p.v. vijf nummers van "Repentless (2015)" (twee nummers was meer dan genoeg geweest) en "Seasons In The Abyss (1990)" (drie nummers was genoeg geweest). Ook vind ik het jammer dat men niet het nummer "Black Magic" (de opening daarvan is genieten geblazen) van het album "Show No Mercy (1983)" heeft gespeeld en hetzelfde geldt voor het nummer "Ghosts of War" van het album "South Of Heaven (1988)" en "Public Display Of Dismemberment" (dat vind ik zo'n lekker hard en snel nummer en Dave Lombardo gaat daarop als een beest tekeer) van het album "World Painted Blood (2009)". Maar ja Slayer heeft natuurlijk zoveel goede nummers gemaakt, dat iedere fan daar wel zijn eigen mening over heeft.

Desondanks krijgt deze Slayer Actie / Muziek film natuurlijk van mij als Slayer-fan de volle 5 punten uit eerbetoon en respect, want hun geweldige muziek (ik genoot altijd van de gitaar duels tussen Kerry King en Jeff Hanneman en Dave Lombardo was natuurlijk ook een geweldige drummer) maakt sinds 1990 (toen maakte ik voor het eerst kennis met hun muziek via het nummer "War Ensemble" in MTV Headbangers Ball en dat was tevens hun eerste muziekvideo) deel uit van mijn leven en ik heb genoten van hun muziek en dat doe ik nog steeds

P.S. van het album "Undisputed Attitude (1996)" zijn overigens ook geen nummers te horen, maar dat heeft natuurlijk te maken omdat het een album met Punk covers is. Het nummer "I Hate You" daarvan, kan je overigens perfect gebruiken als ringtone voor personen waar je een hekel aan hebt

Dit is inderdaad een geweldige film met een meer dan uitstekende cast. Het verhaal is uitstekend en de film is zeer boeiend. Verbaasd me eigenlijk dat deze film niet in de top 250 staat want dat verdiend hij zeker.

Best wel een aparte bijzondere film die ook nog enigszins mysterieus is. Hoewel de film me wist te boeien sprak me vooral het visuele aspect aan en dan met name Emily Browning (veelvuldig bloot) die ook nog eens zeer goed speelde. Qua mysterieusheid en het visuele aspect vond ik deze film wel wat weg hebben van de film "Eyes Wide Shut". Het einde vond ik overigens een beetje vaag want waarom reageerde Emily Browning zo hysterisch ?

P.S. geweldig overigens als de oude mannen openhartig (met name Peter Carroll met zijn epiloog over botten) zijn en waarna de kille en vooral de zakelijke Clara (goed gespeeld door Rachael Blake) dan steeds zegt "Jij bent veilig. Er is hier geen schaamte. Niemand kan je zien. Maar onze regels moeten worden gerespecteerd. Geen penetratie."

Ondanks dat deze voorspelbare Misdaad / Actie film niet meer is dan een dertien in dozijn clichematige film, keek hij opzicht vanwege het hoge tempo en de vele wendingen (wel eigenlijk allemaal clichématig) toch nog wel lekker weg (duurt ook maar circa 90 minuten). Ook gebeurt er meer dan genoeg qua actie, hoewel die verder niet echt bijzonder is en deze bestaat ook vooral uit vechten en pief paf poef geschiet.

Het verhaal (waarbij het draait om een gestolen lading cocaïne, ontvoering en corruptie binnen de politie van Las Vegas) weet niet echt te boeien en is eigenlijk ook nergens spannend. Wel is het leuk gedaan dat het verhaal zich op de opening na (eerste circa 20 minuten) afspeelt in een casino, te weten het Luxus casino, en dat zorgt natuurlijk voor de nodige sfeer. In het casino speelt het verhaal zich af bij de ingang, toilet, kantoor, wellness, opslagruimte, bar, disco, speelhal, trappenhal en parkeergarage en in dat laatste speelt zich ook de finale van het verhaal af (daarna volgt overigens nog een ontknoping of beter gezegd de ontmaskering van een corrupt iemand), welke ik best aardig vond. Het casino werd fraai weergegeven en hetzelfde geldt voor de stad Las Vegas en vooral de avond- en nachtopnames daarvan.

Gezien het meespelen van Jamie Foxx (in de rol van politieagent Vincent Downs, die samen met zijn partner Sean Cass tijdens de opening van het verhaal 25 kg cocaïne stelen en waardoor je in eerste instantie denkt dat hij corrupt is, maar naderhand blijkt hij juist een goede undercover agent te zijn) en Michelle Monaghan (in de rol van Jennifer Bryant van Interne Zaken die Vincent Downs verdenkt van corruptie en hem daarom ook volgt) had ik eigenlijk meer verwacht van het verhaal, want het is niet meer dan een voorspelbaar standaard verhaal, welke ook al tig keren is verfilmd (vandaar ook "dertien in een dozijn"). Daarom is het eigenlijk vreemd, dat men op het einde nog de mogelijkheid openhoudt voor een eventueel vervolg en dat zal dan waarschijnlijk een soort vervolg worden als "Taken 2 (2012)".

De cast (die het opzicht nog verdienstelijk deed) bestaat eigenlijk allemaal uit clichematige stereotypen, zoals de eerder genoemde twee bekende hoofdrolspelers Jamie Foxx en Michelle Monaghan (die het hele verhaal met een sip en boos gezicht kijkt) en verder nog Dermot Mulroney (in de rol van Stanley Rubino die de leiding heeft in het Luxus casino en waarvan 25 kg cocaïne wordt gestolen), Scoot McNairy (in de rol van de harde crimineel Rob Novak, voorwie de 25 kg cocaïne eigenlijk bestemd zijn), David Harbour (in de rol van Doug Dennison die ook werkt voor Interne Zaken en die de partner is van Jennifer en die uiteindelijk corrupt blijkt te zijn en daarbij werkt voor Rob Novak), Octavius J. Johnson (in de rol van Thomas Downs, die dus de zoon is van Vincent en die ontvoerd wordt door Stanley Rubino om hem te ruilen voor de gestolen 25 kg cocaïne) en Gabrielle Union (in de rol van Dena Smith die de moeder is van Thomas Downs en die vroeger de vrouw was van Thomas Downs, ze zijn nog niet gescheiden, en die nog steeds van haar houdt).

Kortom een overbodige voorspelbare clichematige dertien in een dozijn Actie / Thriller film, die gezien het hoge tempo, de vele wendingen en de actie, wel nog enigszins weet te vermaken.

P.S. de titelsong "Sleepless" is overigens een juweeltje

Aardig drama met een zeer goede cast. Niet bepaald een vrolijke film, de film is ook regelmatig saai en langdradig maar dat hoort misschien wel bij dit soort drama's. De zwembadscene vond ik overigens wel grappig met die twee jongens die aan het geilen waren op AnnaSophia Robb.

Mooie film met een prima rol van Johnny Depp,

Wat een belachelijke slechte en goedkope Horror film was dit, met eveneens vreselijke cheesy muziek. Het enige leuke is eigenlijk nog het absurde einde met leuke speciale effecten en de Elvira-achtige Nicole (gespeeld door Mary Huner, die in deze film een dubbelrol heeft) en met name als ze rondloopt met visnet lingerie en daarmee opwindend gaat dansen.

Omdat zowel het verhaal (draait om Alex die samen met zijn vriendin Lori intrekt in een appartement en door aangebodengroen eten en drinken verandert in een misvormd moordlustig monster) als de uitvoering ervan slecht is, heb ik me er nauwelijks mee vermaakt en de horror vond ik ook niet echt geslaagd en dat ondanks dat het er regelmatig hard aan toe ging met o.a. het vermoorden (door Alex) van een zwerver (wordt doodgeslagen met een stalen pijp), Aziatisch hoertje (wordt o.a. gesneden in het gezicht met een scheermes, waarna het hoertje zegt "You crazy bastard"), bendelid (verliest een hand, welke wordt afgebeten door maag, waar hij met een mes doorheen steekt) en beste vriend Jerry (hoofd wordt op de vloer gebeukt).

Wel zijn de horror effecten leuk gedaan (o.a. als Alex transformeert naar misvormd moordlustig monster) en met name op het leuke absurde einde, waarbij hoofdrolspeler Alex (gespeeld door Craig Sabin) afgeslacht wordt door zijn vriendin Lori (dubbelrol van Mary Huner) die hij wilde vermoorden. Daarbij verliest Alex o.a. zijn darmen (die hij daarna weer terug in zijn buik stopt) en hoofd (wordt afgehakt met een slagersmes), waarna zijn hersenen proberen te ontsnappen Die hele scene had een hoog kip zonder kop gehalte.

Dat deze film zo slecht is komt mede omdat alles zeer goedkoop oogt (o.a. de hele aankleding in het appartement) en ook de onbekende cast dramatisch slecht acteert, waarbij de dialogen vaak tenenkromend slecht zijn (o.a. als Lori naar een waarzegster gaat). Ondanks dat deze film maar iets van 80 minuten duurde, kon ik het vaak niet meer aanzien en heb ik maar vooruit zitten te spoelen. Al met al vond ik dit een goedkope en slechte Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard was. Vanwege het leuke einde en Mary Huner, krijgt deze film toch nog 1,5* van mij.

Nadat ik vorige week al het slechte (althans naar mijn mening) origineel (daar krijg je in deze film nog wat getekende foto's van te zien na de inleiding van het verhaal en uiteraard komt in dit verhaal ook weer het slagersmes voor en ontsnappen er weer hersenen uit dode lichamen) uit 1988 had gezien, heb ik nu dan ook dit vervolg uit 2010 bekeken. Net zoals het origineel oogt deze film ook weer zeer goedkoop, maar heb ik me er wel meer mee weten te vermaken en dat komt omdat ik het verhaal leuker vond, er meer te (glim)lachen valt, er meer geweld en goor inzit en er ook meer vrouwen in meespelen en waarvan er ook een beetje bloot (alleen borsten) te zien valt en dan van Debbie Rochon (in de rol van Alice, haar borsten waren overigens oranje) en Angelina Leigh (in de rol van rondborstig hoertje Honey en haar borsten zijn te zien als iemand haar aan het wurgen is).

Het verhaal (speelt zich zowel af in 1959, waarbij je meer te weten komt over alchemist Zachary, als ook in het heden, waarbij New York City verwoest wordt door een nucleaire aanval en waar een viertal zwervers proberen te overleven en daarbij op de zoektocht naar eten en drinken stuiten op de ruïnes van "Zachary Devon Soup Kitchen") stelt wederom weinig voor, maar weet door de leuke uitvoering ervan wel nog te vermaken. Ook gebeurt er dit keer meer dan genoeg (zeker na circa 25 minuten), waardoor het verhaal nergens echt saai wordt en omdat er regelmatig naar het verleden (dus naar 1959) wordt gesprongen, kom je ook meer te weten over Zachary (hij had best een aardige tong ) en zijn familie en vrienden en waarom hij het speciale eten en drinken heeft gemaakt, waarvan iedereen die er van eet en drinkt verandert in misvormde moordlustige monsters (ook krijgen ze dan de persoonlijkheid van iemand anders), die ook nog eens heel geil zijn.

Natuurlijk is het ook mooi meegenomen dat er dit keer meer vrouwen in meespelen en ze mochten er ook best zijn. Met name de rondborstige Brooke Lewis (in de rol van hoertje Nicole) kon me wel bekoren, maar zij is wel enkel en alleen in zwart/wit te zien en dat omdat ze meespeelt in het 1959 gedeelte van het verhaal. Haar eerste kennismaking met Zachary (gespeeld door Craig Sabin) was wel leuk en vooral vanwege haar openingszin tegen hem:

You want a blowjob

Net zoals bij het origineel, beleefd ook deze film zijn hoogtepunt op het einde (na circa een uur), waarbij er veel geweld en goor (ook leuk in beeld gebracht) te zien is en er ook veel te lachen valt, o.a. als Alice (bij die scene is ze overigens ook topless te zien) iemand met haar maag onthoofd, iemand twee kapotte flessen in zijn oogkassen geramd krijgt (visueel fraai in beeld gebracht) en er daarna bloed uitkomt, Alice die het hoertje Honey opeet met haar maag, Alexa haar vriendje Cory met het slagersmes in zijn hoofd slaat, drie hoofdrolspelers van het verhaal in het hoofd worden geschoten door een vrouw, waarna hun hersenen in verschillende kleuren (blauw, oranje en roze) hun hoofd verlaten en daarna gaan afrekenen met de vrouw die op hun geschoten heeft. Daarna is het verhaal nog niet afgelopen en volgt er nog een korte scene, waardoor er eventueel nog een vervolg deel kan worden gemaakt.

De cast bestaat wederom uit dertien in een dozijn goedkope acteurs en actrices, maar ze deden het eigenlijk wel leuk en verdienstelijk en vooral de vier hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Jennifer Bihl (in de rol van Alexa, die samen het haar vriendje Cory naar eten en drinken zoekt in het verwoeste New York City. De scene waarbij ze met haar maag een gedeelte van een been afbijt van een pooier, was wel leuk), Kealan Patrick Burke (in de rol van Cory), Lee Perkins (in de rol van Mason, die de vriend is van Alice en die Alexa en Cory tegenkomen bij hun zoektocht naar eten en drinken) en Debbie Rochon (in de rol van Alice). De laatste zag er overigens wel fraai uit als ze in een lege badkuip vloeibaar is geworden en daarbij enkel nog haar gezicht te zien is. Hoewel Sandra Roland (in de rol van Lizzie, die de geadopteerde dochter is van Zachary) maar een kleine rol had in het verhaal, is ze het vernoemen ook waard en dat omdat ze er niet onaardig uitzag (zeker als ze op het einde gaat zitten in een tuinstoel).

Ondanks dat dit vervolg natuurlijk ook niet al te best is, heb ik me er wel beter mee vermaakt en keek deze film zich eigenlijk ook wel lekker weg (duurt met 80 minuten natuurlijk ook niet lang). Maar desondanks krijgt deze film toch een kleine onvoldoende van mij.

Deze film is soms leuk, vooral in het eerste gedeelte van de film. Maar naarmate de film vordert wordt het steeds minder en ben je blij als hij is afgelopen.

De film staat genoteerd als een Horror / Science-Fiction. Maar je kunt het ook omschrijven als een Horror / Komedie film want er zitten regelmatige grappige momenten in.

Eigenlijk niet eens zo'n slecht filmpje. Het verhaal was best aardig en de film wist me ook te boeien. Dat kwam natuurlijk mede door Sharon Stone.

Jezus man wat een zieke en trieste film weer. De opening met de bloed plassende penis zet gelijk de toon voor de rest van de film want er zitten best veel ranzige momenten in. De vrouw (Hope Likens) met al die lelijke tatoeages op haar lichaam was echt ranzig (hoewel ze best een aardig lichaam had, wel helaas voorzien van silicone), vooral toen ze steeds begon te kotsen en dat ook zeer vaak deed. De film draait trouwens vooral om die vrouw (op het einde stort ze volkomen in en heeft ze het erover hoe triest haar leven is, ze is op zeer jonge leeftijd ook misbruikt) en om Ameara Lavey (verdient ongeveer 300 dollar per avond maar heeft wel een leeg bestaan (in het laatste shot stort ze ook in). Het verhaal gaat overigens weer nergens over en heeft meer weg van een extreme (o.a. plas, bloed en vooral kots en dat laatste vaak heel ranzig) porno film in documentaire stijl. Na ongeveer drie kwartier had regisseur Lucifer Valentine (die is echt gestoord) schijnbaar genoeg van de ranzige porno en ging hij over tot extreme martelingen. Hij overtreft hierbij de baby scene uit de film "Srpski film" die bij deze film werkelijk verbleekt en dan druk ik me nog zachtjes uit. Dat was gewoon niet meer normaal hoe ziek dat was. Ook de scene met de trechter in de corpulente Aziatische vrouw mocht er wezen qua ziekheid's gehalte.

De scene(s) met de crucifix was (zelfs Jezus ging er gedeeltelijk in ) Het werd wel al vrij snel extreem ranzig toen ze er ook nog eens bij gingen kotsten (o.a. bloed). En dan ook nog gewoon doorgaan Man dat ging echt veel te ver want die Hope Likens kotste gewoon haar bloed in en over haar vagina heen. Ik dacht dat ik al veel gezien had maar dit spande toch wel de kroon.

Ameara Lavey (best een mooie meid) kon er trouwens ook wat van en dan vooral plassend (o.a. liggend op de rug met het onderlichaam omhoog en dan plassen in haar eigen mond)

Heeft deze film trouwens vorig jaar Oscars gewonnen

En de Oscar voor best "plassende vrouw in een film" gaat naar Ameara Lavey en de Oscar voor best "kotsende vrouw in een film" gaat naar Hope Likens

Ongeveer een maand geleden heb ik de in mijn ogen tegenvallende Western-achtige film "The Revenant (2015)" in de bioscoop gezien en gisteren (via Film 1) was het de buurt aan deze Western / Drama film. Deze film bevat in de titel het woord "slow", maar dat is vooral van toepassing op de film "The Revenant (2015)", want deze film duurt gelukkig maar iets van 80 minuten i.p.v. de 150 minuten bij het langdradige en saaie "The Revenant (2015)".

Het sobere en deprimerende verhaal (draait om de zoektocht naar een vrouw) zit opzicht best goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw) en wist mij in ieder geval te boeien en te vermaken tot het einde, welke sterk is en zeker ook hard is. Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed en visueel werd alles fraai in beeld gebracht. Dat gelde voornamelijk voor de diverse landschappen, maar ook voor de aankleding (kostuums). De sfeer is lekker sober en deprimerend en dat werd fraai toegepast op een aantal scenes waarvan een paar ook best hard zijn, zoals de scene in de winkel (zeer deprimerend qua afloop) en natuurlijk het einde. Dat einde vond ik sowieso het hoogtepunt van de film en was ook ijzersterk en werd tevens heel mooi in beeld gebracht. Ondanks dat het einde best tragisch was, was het aan de andere kant ook best mooi. Er zit misschien niet heel veel actie (het is ook geen Actie film) in deze film, maar de actie welke wordt getoond is best hard en grof en soms zelfs humoristisch (droge humor). Dat laatst is vooral het geval bij de twee indianen die paarden stelen en bij de persoon (beter gezegd skelet) waarop een boom is gevallen.

Van deze film had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en ik ging er ook volledig open (zonder dat ik er iets van wist) naar kijken. Wat me gelijk verbaasde was dat de uitstekende acteur Michael Fassbender (in de rol van de mysterieuze reiziger Silas Selleck) één van de twee hoofdrollen speelt en ondanks dat het zeker niet zijn beste rol was, deed hij het toch wederom best goed en overtuigend. De andere hoofdrol was weggelegd voor de minder bekende jonge acteur Kodi Smit-McPhee (in de rol van de jonge en onervaren uit Schotland afkomstige Jay Cavendish, die in het harde Amerikaanse Wilde Westen opzoek is naar zijn ware liefde Rose, die uit Schotland door noodlottige omstandigheden is gevlucht), maar ook hij deed het best goed en overtuigend.

Al met al best een aardige tot goede Western / Drama, die zich vanwege de duur van circa 80 minuten lekker wegkijkt en die op bepaalde momenten ook best hard is. Met name door het sterke einde, krijgt deze film van mij een vrij ruime voldoende.

Nadat ik gisteren nog het sfeervolle, leuke en vermakelijke eerste deel van "Slumber Party Massacre" triologie had gezien, wilde ik eigenlijk vandaag het tweede deel ervan gaan bekijken (zou ook het meest logische zijn om te doen), maar omdat ik die nergens kon vinden en wel dit derde deel, heb ik deze maar zonet bekeken.

Opzicht is deze film qua verhaal (draait nu om tienermeisje Jackie, gespeeld door Keely Christian, die een pyjamaparty houdt met vijf andere vriendinnen en een moordenaar die het op hun voorzien heeft) eigenlijk min of meer gelijk aan het eerste deel, maar deze film is wel gewoon slecht omdat hij niet sfeervol is, weinig bloot bevat, veel irritante muziek bevat (o.a. tijdens het moorden), vreselijke oninteressante personages bevat, saai is en zeker ook langdradig is (duurt dit keer ook bijna 85 minuten), waardoor ik regelmatig heb zitten vooruit te spoelen. Nadat na circa 60 minuten eindelijk duidelijk wordt wie de dader is, krijg je daarna nog een ruim 20 minuten durende einde in het huis waar Jackie woont, waarbij de moordenaar dan continue achter de meiden aanzit met zijn drilboor en dat is gewoon te saai en te langdradig (dat had makkelijk kunnen worden afgehandeld in 10 minuten tijd). Ook de opening wat zich grotendeels afspeelt op het strand en waarbij een aantal meiden zit te volleyballen was te saai en te langdradig en daarbij wordt je ook bewust op het verkeerde been gebracht m.b.t. eventuele moordenaar.

Het duurt ook pas tot circa de 25e minuut (gedurende die tijd is er ook pas één persoon vermoord en ook nog maar een willekeurige omstander) voordat je wat bloot te zien krijgt in de vorm van tietjes (wel flinke tepels) van Maria Ford (in de rol van vriendin Maria) en borsten van Lulu Wilson (in de rol van vriendin Juliette), als deze voor de andere meiden beginnen te dansen en daarbij een striptease act uitvoeren. De zonet genoemde twee meiden zijn ook de enige meiden die in deze film bloot zijn te bewonderen en Maria Ford nog het meeste, namelijk in twee scenes.

De moordenaar is dit keer wel wat creatiever wat betreft de moordmethode, want behalve de bekende drilboor gebruikt hij nu ook het bord waarmee het huis (waar Jackie in woont) te koop wordt aangeboden en zelfs een vibrator Deze vibrator (die je nog op stroom moet aansluiten i.p.v. batterijen) vindt Juliette als zij gaat douchen, nadat ze gevreeën heeft met Ken (die overigens de moordenaar is en zijn motief is dat hij vroeger misbruikt is geworden door zijn oom Billy), in de badkamer van het huis waarin Jackie woont. De vibrator is dus van Jackie (of van haar moeder) en Juliette sluit deze voor de gein aan op de stroom en zet hem daarna even aan, waarna ze hem neerlegt op de wasbak en gaat douchen. Tijdens het douchen stopt dan de moordenaar de vibrator in de douche en zodoende wordt Juliette dan geëlektrocuteerd. Een aantal moorden worden overigens wel aardig in beeld gebracht.

Behalve dat het einde gewoon veel te lang duurt en onnodig lang gerekt (komt vooral door de domme meiden die nooit de genade klap, lekker clichématig dus, uitdelen aan de moordenaar terwijl ze daar wel voldoende mogelijkheden voor hadden) wordt, was het ook nog eens behoorlijk flauw en slecht. Het enige leuke daarbij was de scene met Maria Ford, die dan voor de tweede keer bloot (topless en billen) is te bewonderen. De moordenaar wordt uiteindelijk door drie meiden gedood (waaronder Jackie), waarbij één van de drie meiden ook nog omkomt. De cast was overigens tenenkromend slecht en de enige die ik nog een beetje interessant vond qua uiterlijk dan, was Maria Ford die ik wel iets vond weg hebben van Elvira (Mistress of the Dark). Ook zitten er een aantal achterlijke figuren in als een stalker en een gluurder (die interesse heeft in het te koop staande huis waarin Jackie woont) en die moeten je natuurlijk op het verkeerde been brengen.

Nee, met deze slechte Horror (een slasher) film die dus tevens het derde deel is in de "Slumber Party Massacre" heb ik me nauwelijks mee vermaakt en in deze film ontbreekt het vooral wat ik in het eerste deel leuk vond, namelijk sfeer en veel bloot.

Nadat ik vorige week nog de pulp eindjaren 80 Horror film "The Video Dead" had gezien, was het nu de beurt aan deze leuke beginjaren 80 pulp Horror film (een typische slasher), welke er ook best goedkoop uitzag, want je ziet regelmatig vuil op de cameralens zitten en zeker tijdens de opening.

In dit verhaal draait het om de ontsnapte seriemoordenaar (wordt in de eerste minuut al aangegeven middels een krantenartikel) met de naam Russ Thorn, die het met zijn drilboor vooral voorzien heeft op mooie jonge meiden. Trish is zo'n mooie jong meid en zij organiseert een pyjamaparty met haar beste drie vriendinnen Diane, Kim en Jackie, op de avond dat zij alleen thuis is. Trish wil eigenlijk ook de nieuwe mooie meid Valerie bij haar in de straat uitnodigen maar dat vindt de jaloerse vriendin Diane niet zo'n goed idee, waardoor Valerie de uitnodiging afslaat en besluit thuis te blijven en op te passen op jaar jongere zus Courtney. Maar toch vindt ze het wel jammer dat ze niet op de uitnodiging is ingegaan en daarom volgt ze de pyjamaparty een beetje vanaf afstand vanuit haar huis, welke uitkijkt op het huis waar Trish woont.

Hoewel het eenvoudige (na al 5 minuten is zo'n beetje alles al bekend en weet je dus hoe de vork in elkaar steekt) en clichematige verhaal weinig voorstelt en het motief (mooie jonge vrouwen ?) van de moordenaar ook maar zeer vaag is, zat het met de uitvoering van het verhaal wel goed. Dat komt omdat het verhaal sfeervol is, de nodige nostalgie (o.a. ouderwetse draaischijftelefoons, videorecorders met toplader, beeldbuis televisies en vrouwen die nog niet onder de tatoeages en andere lichaamsverbouwingen zitten) bevat, zich lekker wegkijkt (duurt ook maar precies 75 minuten), aardig wat bloot (borsten en kontjes en vooral tijdens de douchescene na het basketballen van de meiden tijdens school) bevat van jonge naturelle meiden (zo is hoofdrolspeelster Michelle Michaels in de rol van Trish, al in de tweede minuut topless te bewonderen als ze zich gaat aankleden) en weet zeker ook te vermaken vanwege een aantal leuke moorden (o.a. zijn de ogen van een pizzabezorger eruit geboord) door de moordenaar met zijn drilboor, die soms ook aardig in beeld werden gebracht.

Het verhaal zit ook luchtig in elkaar en bevat soms ook wat leuke overgangen en droge humor, zoals het moment dat de pizzabezorger bij het huis van Trish aanbelt en daar iemand roept vanuit de nog gesloten deur "What's the damage ?" (oftewel "Wat kost het") en er dan droog geantwoord wordt "Six, so far" en dat wordt natuurlijk gezegd door de moordenaar i.p.v. de pizzabezorger Ook moest ik glimlachen toen Valerie even naar buiten moest (vanwege de vuilnis) en de jongere zus Courtney dan snel naar boven rent en opzoek gaat in de kamer van Valerie naar het tijdschrift "PlayGirl" (op de cover stond Sylvester Stallone). Nadat ze het tijdschrift vindt onder het matras, gaat ze deze stiekem lezen op haar kamer (best een herkenbare situatie ). Valerie heeft dat natuurlijk allang door, omdat Courtney aangeeft dat ze huiswerk biologie zit te doen en dat niet bepaald geloofwaardig is vanwege het weekend, en roept dan tegen haar "Do me a favor and don't tear out the centerfold this time", waarna Courtney zachtjes zegt "Oh shit" en dus de "centerfold" eruit ligt.

Het einde was best onnozel (zeker als de moordenaar op de grond gaat liggen in de woonkamer en zich min of meer verstopt/verbergt onder een deken/doek), maar ook best leuk en hard (o.a. wordt er een hand afgehakt van de moordenaar, die uiteindelijk gedood wordt door Valerie en Trish). De cast bestaat uit dertien in een dozijn acteurs en schreeuwerige actrices die eigenlijk allemaal niet kunnen acteren, maar er zaten wel een tweetal zeer mooie vrouwen bij in de vorm van Robin Stille (in de rol van Valerie) en de rondborstige donkere Andree Honore (in de rol van Jackie). Zij zijn helaas wel de enige twee meiden die in dit verhaal niet bloot zijn te bewonderen, want voor Michelle Michaels (in de rol van Trish), Debra De Liso (in de rol van Kim) en Gina Smika Hunter (in de rol van Diane) is dat wel het geval, maar dat had ik dus liever andersom gezien.

Hoewel dit natuurlijk geen hoogstaande of bijzondere Horror film was (ben je waarschijnlijk ook weer zo vergeten) en dat ook gelijk al te zien is op de filmposter (het zou overigens een mooie reclameposter zijn voor bouwmarkten zoals "Gamma" en "Karwei", met als slogan erop "Het is weer de maand voor extra gaten bij de vrouw of vriendin ?" ), is dit wel een sfeervolle, leuke en zeker ook een vermakelijke (o.a. vanwege het vele bloot) jaren 80 (toen nog veel films werden gemaakt voor de video verkoop en huur) pulp Horror film om eens gezien te hebben.

Zeer mooie boeiende film met een zeer mooi romantisch verhaal (een beetje sprookjesachtig). Het mooiste gedeelte van de film vond ik eigenlijk de eerste 60 minuten toen ze nog allemaal zeer jong waren. De rest van de film was ook goed maar het eerste gedeelte sprak me het meeste aan. Zoals gezegd zat het verhaal zeer mooi in elkaar en werd er zeer goed gespeeld door de voor mij totaal onbekende acteurs. De beelden waren ook vaak zeer mooi net zoals de muziek. Dat deze film er met veel Oscars vandoor is gegaan kan ik wel begrijpen.

Ik vond de eerste 45 minuten vrij saai maar daarna had de film mij in de ban en heb ik regelmatig hard moeten lachen om zoveel onnozelheid in het Belgische rechtssysteem (soms tot het belachelijk af). Dus behalve een drama vond ik het ook een komedie. Het verbaasde me trouwens dat deze film gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal. Dat had ik niet verwacht en heeft me enigszins geschokt want ik kon me niet voorstellen dat zoveel onnozelheid echt kan gebeuren. Maar ja dat is dus typisch Belgisch zullen we maar zeggen.

Er werd overigens goed in gespeeld door de diverse acteurs. Zoals hierboven ook al iemand zegt ben ik ook van mening dat een Belgische film meer te bieden heeft dan een Nederlandse film.

Deze Horror / Thriller film had ik een paar weken geleden liever in de bioscoop gezien dan de matige Actie / Fantasy film (een Superheldenfilm) "Black Adam (2022)". Maar nu ik hem afgelopen donderdagavond (ik had namelijk vrijdag verlof) gezien heb op de televisie, ben ik eigenlijk toch enigszins blij dat ik hem niet gezien heb in de bioscoop. Want zodra een Horror / Thriller film in de bioscoop draait weet je eigenlijk al van te voren dat het gaat tegenvallen als horrorliefhebber en dat het enkel en alleen draait om de spanning en schrikmomenten en dat is bij "Smile" ook het geval. "Smile" is ook niet echt origineel, want het doet regelmatig denken dan de bekende horrorfilms "The Ring (2002)" en "It Follows (2014)" en daarin draait het net zoals in "Smile" ook vooral om een vrouw. "Smile" weet wel te vermaken en slecht is "Smile" zeker ook niet.

In dit verhaal draait het om Dr. Rose Cotter (Sosie Bacon), een psychiater die ziet dat haar patiënt, het jonge verward meisje Laura Weaver (Caitlin Stasey), zelfmoord pleegt voor haar ogen, door glimlachend haar gezicht en keel door te snijden met een scherf van een vaas. De trauma die ze hieraan overhoudt consumeert haar steeds meer, tot het punt dat ze waanbeelden begint te zien. Hierin verschijnen verschillende personen, zoals haar patiënt Carl Renken (Jack Sochet), allemaal met een grote glimlach op hun gezicht. Dit wordt veroorzaakt door een bovennatuurlijke kracht, die ervoor zorgt dat mensen met een grote grijns op hun gezicht verschijnen, vlak voordat ze zelfmoord plegen. Wordt Dr. Rose Cotter het volgende slachtoffer van deze bovennatuurlijke kracht!

Het is misschien een flauwe constatering, maar het kunnen waarderen van "Smile" hangt veel af van de hoeveelheid horror die je reeds gezien hebt. Als je namelijk veel horror hebt gezien, dan heb je alles wel een beetje gezien. horrorliefhebbers zien vooral dat er gretig leentjebuur wordt gespeeld bij moderne genreklassiekers als "The Ring" en "It Follows". En horrorgroentjes daarentegen wacht een spookhuis rit van jewelste.

Deze hysterische en nogal uitgerekte film van debutant Parker Finn lijkt tussen de regels door iets zinnigs te willen vertellen over traumaverwerking, in deze film is dat de dood van de moeder van Rose toen Rose nog een kind was, maar heeft meer interesse de kijker zo effectief mogelijk de stuipen op het lijf te jagen. En eerlijk is eerlijk, daar is "Smile" best goed in, al zal een beetje horrorliefhebber roepen het allemaal al honderd keer eerder te hebben gezien. Voor horrorgroentjes is deze film waarschijnlijk helemaal geslaagd en voor horrorliefhebbers eigenlijk niet.

Laten wij eerst kijken naar het positieve aan "Smile". Filmregisseur Parker Finn behandelt het verhaal van "Smile" op een zo’n serieus mogelijke manier en laat zijn acteurs ook zo spelen. Sosie Bacon (ik dacht eerste eventjes dat het Abbi Jacobson was uit de leuke komische televisieserie "Broad City (TV Series 2014–2019)" en ze heeft inderdaad ook wel wat weg van Hilary Swank) als onze Rose profiteert hier het meeste van. Ze geeft zich helemaal als de door trauma’s achtervolgde Rose en brengt dit behoorlijk geloofwaardig.

De film heeft ook een hele fijne vormgeving. Er is erg veel aandacht gegaan naar belichting en geluid en de makers kiezen er ook vaak voor om bepaalde scenes op een andere manier dan gebruikelijk in beeld te brengen die alsnog het juiste effect hebben op de kijker. De spanning is in "Smile" dan ook vaak bijzonder goed voelbaar, terwijl het soms alleen gaat om rondkijken in een kamer, of wachten op wat komen gaat vanuit de duisternis van een deuropening. Ook wordt er een goed beeld geschetst van iemand die door wanhoop en angst zich helemaal verliest.

Er zijn echter ook wat kanttekeningen bij deze positieve woorden, want zeker niet alles gaat goed in "Smile". Ten eerste is het verhaal een mengelmoes van al reeds bestaande horrorfilms. Smile speelt namelijk leentjebuur bij bekendere films als "The Ring" en "It Follows" en durft ook scenes bijna één op één na te doen uit andere minder bekende films zoals een scene die erg dicht in de buurt kwam van de Horror / Thriller film "The Taking of Deborah Logan (2014)", alleen dan andersom. Een doorgewinterde horrorliefhebber zal de scene vast wel herkennen, maar het is heel goed mogelijk dat het grote publiek dat niet doorheeft en deze scene ziet als authentiek. Gelukkig is het door Parker Finn goed in beeld gebracht en werkt het ook. Dat laatste geldt ook voor de jumpscares.

"Smile" zit er vol mee en eigenlijk zijn het er ook teveel, maar "Smile" leunt niet volledig op deze manier van bangmakerij. Telkens als zo'n verdomde grijns in beeld komt krijg je de kriebels. Het is eenvoudig, maar het werkt op de zenuwen. Het gevoel van onmacht blijft voornamelijk hangen. Je weet nooit wanneer iemand met een brede lach tevoorschijn komt. Hierdoor blijft de verontrustende sfeer constant aanhouden. Als het verhaal voor iets meer originaliteit was gegaan en misschien niet zou hebben gekozen om te denken dat het hedendaagse publiek elke 15 minuten een jumpscare nodig heeft, dan had "Smile" een moderne klassieke horrorfilm kunnen worden. Dat is het nu helaas niet, maar Parker Finn heeft wel een mooi visitekaartje weten af te geven aan Hollywood.

Hoewel Sosie Bacon natuurlijk het meeste in beeld is en het ook goed deed, passeren er ook nog andere acteurs en actrices de revue, zoals het donkere vriendje van Rose, te weten Trevor gespeeld door Jessie T. Usher. Dat is tegenwoordig de normaalste zaak in films, dat een vrouw of man een donkere of Aziatische partner heeft, want anders is de film natuurlijk niet politiek correct. Eerlijk gezegd vond ik Jessie T. Usher tenenkrommend slecht spelen en Rose ex-vriend, te weten rechercheur Joel gespeeld door Kyle Gallner, deed dat gelukkig iets beter. Hij had wel beter haar ex-vriend kunnen blijven, want nu wordt hij op het einde het volgende slachtoffer van de bovennatuurlijke kracht, als Rose voor zijn ogen met een glimlach zelfmoord pleegt door zichzelf in de fik te steken (dat zie je dan in de ogen van Joel).

Verder zien we nog Robin Weigert als psychiater Dr. Madeline Northcott, waar Rose vroeger onder behandeling bij was en waar ze nu weer aanklopt voor hulp en medicijnen. Ze zorgt o.a. voor een creepy scène als ze naar Rose toegaat en daar opeens een glimlach op haar gezicht verschijnt. En ook zien we Gillian Zinser als zus Holly, die eveneens zorgt voor een creepy scène, niet m.b.t. een glimlach, maar vanwege haar loshangend hoofd.

Nieuw is het allemaal niet, maar "Smile" doet een aantal dingen goed. De uitmuntende camerabeelden, muziek en sfeer maken "Smile" geregeld bloedstollend spannend. Het lugubere kinderverjaardagsfeest (met een dode kat als cadeau), een waanzinnige "auto en zus" scène en een over-de-top finale zijn voor horrorgroentjes zeker zeer genietbaar, maar voor horrorliefhebbers eigenlijk niet meer. Dat is ook de reden dat ik deze film niet meer dan 3,0* kan geven.

Dit tweede deel van "Smile" kon niet echt een glimlach op mijn gezicht brengen (dat kon Max Verstappen vanmorgen overigens wel met zijn verdiende vierde achtereenvolgende gewonnen wereldkampioenschap in de Formule 1) en ik vond het ook niet beter dan de eerste film uit 2022.

Vlak voordat popster Skye Riley (Naomi Scott) aan haar nieuwe wereldtournee begint, krijgt ze te maken met allerlei onverklaarbare en angstaanjagende gebeurtenissen. De gruwelijke ervaringen en de druk van de roem worden haar te veel en Skye wordt gedwongen om de confrontatie aan te gaan met haar duistere verleden voordat haar leven totaal ontspoort.

De circa acht minuten durende openingsscène van de film brengt ons terug naar de gebeurtenissen rond agent Joel (Kyle Gallner), die we nog kennen uit de eerste film, waarna de film overschakelt naar Skye’s hectische bestaan als ster, waar ze zich door eindeloze verplichtingen en repetities heen worstelt, terwijl ze probeert om overeind te blijven in een wereld die haar van alle kanten onder druk zet.

Ik krijg de schijt ervan dat men tegenwoordig horrorfilms veel te lang laat duren en dat geldt ook alweer voor deze film, welke maar liefst 122 minuten (100 minuten was meer dan genoeg geweest) duurt en dat is ook weer iets langer dan de eerste film. Het gevolg daarvan is dat de film veel te langdradig is en dat is zeker het geval in de eerste circa 84 minuten, waarin de film het vooral moet hebben van een tweetal creepy fans (Iván Carlo als Alfredo en Margot Weintraub als jong meisje) en een aantal effectieve schrikmomenten qua horror. Ondanks deze schrikmomenten, ontbreekt het wel vaak aan echte verrassingen.

De structuur van "Smile 2" volgt ook hetzelfde patroon als zijn voorganger, waarbij het verhaal zich concentreert op het steeds erger wordende psychische verval van de hoofdrolspeelster. Hoewel er wat nieuwe elementen aan het verhaal zijn toegevoegd, voelt het geheel toch voorspelbaar aan, wat ten koste gaat van de spanning. Bovendien zijn sommige nevenpersonages (zoals Peter Jacobson als verpleegkundige Morris) oppervlakkig uitgewerkt, waardoor Skye’s isolement weliswaar wordt benadrukt, maar de film aan emotionele diepgang inboet.

Na circa 84 minuten werd het wel beter, enger (zoals de dansgroep die Skye achtervolgt in haar appartement), grover (zoals de gruwelijke manier waarop de moeder van Sky zichzelf van het leven berooft met een stuk glas van een spiegel) en goorder (zoals een stuk glas uit een voet peuteren), maar helaas was het einde (het wezen / demon zag er wel weer fraai uit) een domper i.p.v. een verrassing en zullen er waarschijnlijk nog meer delen volgen.

Hoofdrolspeelster Naomi Scott (als Skye Riley) doet inderdaad denken aan een soort van Miley Cyrus en Lady Gaga, maar ze kon me eigenlijk niet echt bekoren en ik leefde ook niet met haar mee. Ik vond haar juist soms irritant. Er valt ook geen naaktheid van haar te zien (wat ik ook niet verachtte), maar wel werd ze een keer gefist toen ze een hand in haar mond kreeg De beste scènes met haar zijn eigenlijk haar optredens, die vol zitten met gewaagde choreografie, hypnotiserende lichtshows en uitbundige outfits.

Naomi Scott (ze is in het echt ook een zangeres en danseres) is wel verreweg de beste actrice in deze film, want de overige cast stelde niet veel voor op misschien Rosemarie DeWitt (als moeder Elizabeth Riley) na dan. Verder was het leuk dat Drew Barrymore ook nog heel eventjes te zien was in een televisieshow, genaamd "DREW", waarin ze de gastvrouw was.

Al met al heb ik me door deze film heen geworsteld en heb ik me er ook niet echt mee vermaakt, laat staan dat ik de film boeiend of spannend vond.

Knap dat ik deze film nog geen punt heb gegeven (bij het kijken van de film "The Blues Brothers" schoot me deze film te binnen). Ik kan me nog goed herinneren dat ik deze film voor het eerst bij mijn oom en tante in Canada (1980) heb gezien. Na die tijd heb ik hem nog een paar keren gezien. Het verhaal was best leuk en dat geldt zeker voor de uitvoering want die was zeer amusant en ook viel er geregeld om te lachen. Ook de beelden zagen er best fraai uit. De cast deed het ook best leuk en dan vooral natuurlijk Burt Reynolds, Jerry Reed en vooral Jackie Gleason als politieagent die een broertje dood had aan the Bandit. Sally Field vond ik overigens zeer mooi uitzien in deze film. Het is eigenlijk een echte klassieker. Daarna heeft men nog twee vervolgdelen gemaakt maar die konden allemaal niet tippen aan deze leuke misdaad/komedie film.

Na het best leuke eerste deel van "Smokey and the Bandit (1977)", welke destijds ook een succes was, moest er natuurlijk ook een vervolg komen. En dat is met deze film dan ook gebeurt. Het goede daarvan is dat de cast intact is gebleven met Burt Reynolds, Sally Field (destijds altijd wel leuk om te zien) en Jackie Gleason, maar het slechte is dat het verhaal zeer flauw (originaliteit is ook ver te zoeken) is en ook totaal niet weet te boeien en dat Burt Reynolds er ook zichtbaar ook weinig zin meer in had (hij wilde alleen maar cashen en had ook weinig op met medespeelster Sally Field). Ook is het jammer dat men de vreselijke nooit grappige Dom DeLuise heeft toegevoegd in het verhaal. Die gast voegt eigenlijk nooit iets toe in een film en zijn humor is vaak ook om te huilen zo slecht. Het enige wat deze film nog overeind houdt is wederom de leuke rol van Jackie Gleason als "Sheriff Buford T. Justice".

Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen, maar het was beter geweest als men het alleen had gehouden bij het leuke eerste deel.

Mijn god wat een achterlijke bedoeling was dit derde deel van Smokey and the Bandit. Qua niveau en humor deed hij niet veel onder van een gemiddelde Bassie en Adriaan aflevering. Het voordeel van een gemiddelde Bassie en Adriaan aflevering is dat ze maar kort duren, terwijl deze film circa 80 minuten duurt. Voor een film is dat best kort, maar voor deze film is het gewoon veel te lang en ook een pure marteling.

Het verhaal de humor en de uitvoering (een paar autostunts zijn nog aardig) zijn zo flauw/slecht en kinderachtig als maar wat. En hetzelfde geldt eigenlijk voor de cast met als dieptepunt Burt Reynolds lookalike Jerry Reed (inclusief snor en hoed) als de 'Bandit'. Maar dan wel een 'Bandit' met anorexia, mijn god wat zag hij er slecht uit. In het eerste deel van Smokey and the Bandit had Jerry Reed nog een leuke bijrol als de vrachtwagenchauffeur, maar hier in de rol van de 'Bandit' is hij gewoon schandalig slecht. Ook zitten er in deze film een aantal draken van een vrouwen die een hoofdrol spelen zoals Colleen Camp (ze zou goed thuishoren op een woonwagenkamp) en Faith Minton (ze leek net op een transseksueel).

De enige die deze film nog een beetje weet te redden is Jackie Gleason met zijn aardige rol als sheriff "Buford T. Justice". Maar ook hij was in deze film ver op zijn retour t.o.v. de eerste twee delen. Nee dit ellendig derde deel had gewoon nooit gemaakt mogen worden.

Ik heb de film gekeken en op het einde van de film had ik maar 1 gedachte "Waar ging deze film in hemelsnaam om". Veel te ingewikkeld verhaal en veel te veel persoonlijkheden in deze film waardoor hij niet echt meer te bevatten is. De actie in deze film is best aardig overigens.

Ondanks een aantal leuke momenten en Martha Higareda was dit toch een matig (B-film) vervolg op het ook al zwakke eerste deel. De Explosies in de film zagen er lachwekkend uit. Het verhaal stelt niet veel voor maar er zit wel veel actie (soms grof) in een sommige karakters proberen er nog iets van te maken. Mede daarom is de film wel nog te bekijken.

Het afschieten van die circus clown via een kanon was overigens wel geniaal.

Film die zeer sterk begint met een prachtige opening maar naarmate de film vordert wordt het allemaal minder inclusief het matige en eigenlijk ook wel belachelijke einde. Visueel mocht de film er best wezen en de sfeer is ook best lekker. Nicolas Cage speelt lekker overdreven en ook leuk maar de rol van Gary Sinise was zeer matig. Als tussendoortje is deze film leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Verwachte er bitter weinig maar achteraf veel hij me erg mee. De eerste 90 minuten zijn best aardig met een aantal schitterende slangen scènes. Het einde van de film is daarin tegen best wel triest.

Deze mysterieuze Horror / Thriller film heb ik afgelopen nacht bekeken en eerlijk gezegd heb ik me er toch nog best aardig mee vermaakt (duurt ook niet lang met circa 90 minuten). Qua Horror valt deze film misschien wat tegen, want buiten wat schrikmomenten, wat goor (bedorven kip met maden die toch iemand uit noodzaak gaat eten en dan met alle gevolgen van dien en iemand die uit noodzaak een spin opeet) en wat grofheid (verkrachten, wurgen met een SCART kabel (die zijn tegenwoordig toch een zeldzaamheid) en iemand doodslaan met de hak van een vrouwenschoen), valt er niet veel te genieten. Wel zat het met sfeer (mede ook door de muziek en bepaalde beelden, die me soms wat deed denken aan de film "The Shining (1980)") wel goed en bovendien was ik ook wel benieuwd naar de afloop.

In dit verhaal draait het om de de ietwat aparte Alice Clarke (gespeeld door Eaoifa Forward) die woont bij haar vader David Clarke (gespeeld door Stuart Nurse) en die samen met haar vriendin Lizzy Abel (gespeeld door de mooie Rachel Warren) en diens vriend Carl Weston (gespeeld door David Clarke) een weekend weggaan, naar het leegstaande (vanwege einde seizoen) appartementencomplex van de vader van Lizzy, die de sleutels daarvan heeft gestolen van haar vader, die zelf met vakantie is. Eenmaal aangekomen bij dit leegstaande appartementencomplex, verblijven ze op de bovenste verdieping en beleven ze ook een leuk weekend (in ieder geval Lizzy en haar vriend Carl). Maar als het weekend is afgelopen en ze willen vertrekken, blijkt de lift te zijn uitgeschakeld en deur naar het trappenportaal zit op slot. Ook is er geen telefonisch bereik, waardoor ze gevangen zitten op de bovenste verdieping van hun appartement. Omdat er nauwelijks eten en drinken is, beginnen ze langzaam te verhongeren en te verdorsten en bovendien gedraagt Alice zich raar en ziet ze verschijnselen.

Ik vond het mysterieuze verhaal opzicht wel aardig in elkaar steken en het verhaal wist me eigenlijk ook wel te vermaken en zelfs te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Ondanks dat het verhaal zich grotendeels afspeelt in een appartement op de bovenste verdieping en het daarbij ook maar draait om drie personen die beginnen te verhongeren en te verdorsten, gebeurt er eigenlijk genoeg en zitten er ook aardige wendingen in het verhaal, die soms best bizar, smerig en grof zijn. Het bizarre heeft vooral betrekking op Alice en die dingen die ze ziet en die ogenschijnlijk te maken hebben met haar verleden (haar vader misbruikte haar), het smerige heeft vooral betrekking op het eten te kort waardoor Carl op een gegeven moment toch maar de bedorven kip met maden gaat eten (hierdoor moet hij al vrij snel kotsen en schijten) en Alice een gevangen spin gaat eten en het grove heeft vooral betrekking op Carl die op een gegeven moment de uitgeputte en op de grond liggende Lizzy gaat verkrachten (werd ook best smerig in beeld gebracht). Alice grijpt dan in waardoor ze ook bijna wordt verkracht, waarna Lizzy dan uiteindelijk Carl wurgt met een SCART kabel. Geweldig daarbij is ook dat ze daarna in Carl beginnen te snijden (o.a. met een mes en elektrische vleessnijder) voor voedsel

Ook het einde van het verhaal was best grof waarbij Alice Lizzy vermoord, door haar regelmatig op het hoofd te slaan met de hak van één van de schoenen van Lizzy. Alice doet dit overigens vooral om Lizzy uit haar lijden te lossen m.b.t. het verhongeren en verdorsten, maar ook omdat ze een opdracht heeft gekregen van iemand ! De ontknoping op het einde vond ik sowieso best aardig en is zelfs ook wat creepy (na de dood van Carl en Lizzy, is er opeens weer stromend water, doet de lift het weer en is er telefonisch bereik). Overigens zit er ook een beetje humor in het verhaal en dat heeft betrekking op Carl en namelijk op het moment als ze met de auto rijden naar het appartementencomplex en Carl dan aan Lizzy en Alice een bizarre vraag stelt:

Vraag aan Lizzy: Heb je liever zeven vieze sletten die in je mond schijten, en die de hele dag bosuien, gekookte ham en rauwe eieren hebben gegeten, of pijp je liever je ouwe heer ?

Vraag aan Alice: Drink je liever een beker met menstruatiebloed of bef je liever de stront uit de reet van een 90 jarige ?

Hoewel de cast maar beperkt is in deze film en deze ook bestaat uit onbekende acteurs en actrices, deden ze het wel verdienstelijk en dat geldt voor alle drie de hoofdrolspelers, te weten Eaoifa Forward (in de rol van Alice Clarke), Dan Paton (in de rol van Carl Weston) en Rachel Warren (in de rol van Lizzy Abel). De eerste is daarbij ook wat bloot te bewonderen als ze tijdens de opening van het verhaal in bad (zonder schuim) ligt. Ik had dat bloot liever gezien bij Rachel Warren, want haar vond ik best een mooie verschijning.

Deze Horror / Thriller film heeft zowel hier als op IMDb een zeer laag gemiddelde, maar ik heb me er eerlijk gezegd best mee vermaakt (vooral op de smerige en grove momenten) en ik vond de film ook wel lekker wegkijken.