Opinions

Wat een leuke jaren 60 film was dit. Het verhaal is leuk en zit zeer grappig in elkaar (soms wel erg flauw) en de cast was gewoon geweldig. Met name Jack Lemmon en Lou Jacobi vond ik zeer goed. Verder ziet het geheel er zeer mooi uit met fraaie decors (ook wel grappig de kartonnen achtergronden die zo genaamd de Franse omgeving moesten voorstellen terwijl de film gewoon grotendeels in een studio is opgenomen) en kleurrijke kleding. De film is wel wat aan de lange kant waardoor het soms wat langdradig wordt en je de neiging hebt om hem effen vooruit te spoelen. Maar al met al kijkt deze leuke en vrolijke typische begin jaren 60 (wel erg preuts toen allemaal) film zich lekker weg.

P.S. de Zebra Twins mochten er best wezen

Vroeger eens gezien maar ik vond er dus geen reet aan. Verhaal is totaal ongeloofwaardig (eigenlijk te belachelijk voor woorden) en stelt ook beter weinig voor. Boeiend of spannend wordt het ook nergens in de film en de cast weet ook nergens te overtuigen, Louis Gossett Jr ging nog enigszins maar Jason Gedrick was een drama om te zien. Melora Hardin was overigens wel een lekkertje in deze film en dat is ze eigenlijk nog steeds (o.a. soms te bewonderen in de serie "The Office").

Het eerste deel vond ik al tenenkromend slecht en daar is met dit vervolg geen verbetering in gekomen. Het verhaal is wederom te belachelijk voor worden en de uitvoering zelfs nog beroerder (best knap om dat voor elkaar te krijgen).

Omdat het eerste deel het best goed deed in de videotheken heeft men een vervolg gemaakt. Van de cast uit het eerste deel is alleen Louis Gossett Jr. nog overgebleven en hij is ook de enige die nog redelijk speelt. De rest speelt gewoon echt dramatisch slecht.

Bij mij belanden de "Iron Eagle" films standaard op de "shitlist" en deze dus ook. Wat een zooi.

Deze Animatiefilm (een van mijn minst favoriete filmgenre) heb ik vroeger eens gezien op ik meen Film 1 (destijds Canal+) en nu zenden ze hem weer uit op Film 1.

Als Animatie is het geslaagd en ook als familiefilm (geschikt voor jong en oud. Vooral ietwat geïsoleerde kinderen zullen dit verhaal enorm waarderen en mooi vinden). Het verhaal en de opbouw zitten zeer mooi in elkaar en het is ook aandoenlijk en lieflijk. De lieve "IJzeren Reus" steelt natuurlijk de show in het verhaal met zijn capriolen en gedrag. Het negenjarige jochie "Hogarth" vond ik persoonlijk wat minder en is zoals hierboven ook al iemand aangeeft soms best irritant. Het einde vond ik overigens best mooi (uiteindelijk is de "IJzeren Reus" toch niet dood).

Visueel gezien is dit natuurlijk niet de beste Animatiefilm (ziet er eigenlijk behoorlijk retro uit voor 1999, maar goed het verhaal speelt zich dan ook af eind jaren 50), maar het verhaal en de uitvoering compenseren dat ruimschoots. Gezien de speelduur van circa 70 minuten kijkt deze animatie zich ook nog eens lekker weg.

De film begint eigenlijk heel warrig en springt van de hak op de tal. Maar daarna wordt het best een aardig en soms ook wel boeiend (o.a het gedeelte met de Falkland oorlog) drama met een prima spelende Meryl Streep. De bijrol van Nicholas Farrell als Airey Neave was trouwens ook best goed. Het is zeker geen hoogvlieger deze soort biografie over Margaret Thatcher maar dankzij Meryl Streep zeker het kijken waard.

Prachtige road movie van misschien wel de meeste sympathieke Metal Band ter wereld. Ook altijd geweldig de humor van Nicko McBrain (als ik hem zie moet ik altijd denken aan Dolph Lundgren). Best wel een indrukwekkende film deze. Ook wel grappig dat het geregisseerd is door Sam Dunn van wie ik afgelopen week de documentaire "Metal: A Headbanger's Journey" heb gezien.

De heren van Iron Maiden zijn inmiddels een jaartje ouder maar ze spelen nog steeds zeer gepassioneerd als in hun begin jaren en met Bruce Dickinson (top dat hij zelf ook het vliegtuig bestuurde ) hebben ze natuurlijk een geweldige zanger maar ook een geweldige persoonlijkheid in hun midden (de andere leden trouwens ook wel). Ze zijn ook nooit van muziekstijl verandert wat je wel regelmatig ziet bij Metal Bands die ook een dagje ouder worden (met als dieptepunt misschien wel "Paradise Lost" hoewel die al veel eerder van stijl veranderde). En Steve Harris ziet er nog steeds hetzelfde uit als in het begin

Al hun grootste en bekendste hits zijn te horen in deze road movie.

Vanwege de hoge score hier had ik best wel hoge verwachtingen van deze film maar na het zien van de film ben ik toch teleurgesteld.

Het verhaal is best redelijk maar meer dan dat is het zeker niet. Vond het een beetje lijken op superman 1. Robert Downey Jr. deed het best aardig in deze film en de muziek is ook best goed. Ik moet zeggen dat ik langzamer zeker een beetje de schijt krijg van superhelden films. Geen enkele van deze films kon me echt bekoren. Deze film is leuk om te zien maar meer ook niet.

Jezus wat een flut vervolg was dit met een verhaal van niets. De eerste 20 minuten en de laatste 30 minuten zijn best aardig maar het hele middenstuk stelt niets voor en is hoofdzakelijk saai en flauw. Visueel ziet het natuurlijk allemaal prachtig uit en de cast is ook best indrukwekkend. Van die cast kunnen echter alleen Robert Downey Jr. (wel minder als in deel 1) en Mickey Rourke overtuigen. Maar al met al een is dit gewoon een zeer matig vervolg.

Vreselijk slecht dit derde deel. Het verhaal is totaal niet boeiend, de slechteriken zijn niet interessant (Ben Kingsley was eerder lachwekkend en letterlijk als de aap uit de mauw komt) en Robert Downey Jr. speelt te overdreven en te geforceerd en is ook nergens echt leuk. En waarom worden opeens vervelende kinderen betrokken in het verhaal Met name het eerste flauwe uur is een ware marteling om doorheen te komen. De actie en de effecten zagen er wel fraai en gelikt uit en dat is dan ook het enige positieve aan deze film.

Qua timing had men deze film ook beter kunnen uitbrengen met de kerst want welke idioot komt op het idee om een film die zich afspeelt rond de kerst uit te brengen in de zomer

Een soort van "Mars Attacks!" maar dan met nazi's van de maan. Als komedie en als vermaak vond ik de film best geslaagd en ook visueel mocht de film er best zijn. Het verhaal was eigenlijk best grappig gevonden en het eerste gedeelte van de film vond ik best goed, helaas wordt het daarna een wat flauwe en onnozele bedoeling maar gelukkig herpakt de film zich op het einde met een visueel fraai eindgevecht. De cast was niet echt hoogstaand maar ze deden het wel leuk. Al met al heeft deze film me best goed vermaakt en heb ik er ook regelmatig om moeten lachen (vooral om de Duitse opmerkingen hoe flauw ze ook waren).

Het eerste deel (7 jaar geleden) van Iron Sky was nog leuk, grappig, vermakelijk en eigenlijk ook best spectaculair en daarom keek ik ook wel stiekem uit naar een vervolg, maar dit vervolg (welke verder gaat waar het eerste deel stopte en ook een aantal bekende personen uit het eerste deel speelt weer mee) is gewoon tenenkrommend slecht op alle vlakken.

In dit verhaal is de wereld verwoest door een nucleaire oorlog, waarbij een kleine groep mensen weet te ontkomen naar het door de nazi’s verlaten complex op de achterkant van de maan. Eentje daarvan duikt toch weer op, met nieuws dat er een samenleving is in het midden van de aarde.

Het verhaal is gewoon slecht, flauw, saai (zeker wat betreft de eerste 45 minuten) en niet leuk en er valt eigenlijk ook vrijwel nergens om te lachen. Daarbij is ook nog eens de cast dramatisch slecht en met name de drie hoofdrolspelers te weten Lara Rossi (in de rol van Obi, die de donkere dochter is van Renate Richter), Vladimir Burlakov (in de rol van de Russische doe-het-zelf-kosmonaut Sasha, die een oogje heeft op Obi en die totaal niet grappig is) en Kit Dale (als de gespierde Duitser Malcom). De fans (als die bestaan ) van Udo Kier kunnen zich verheugen op zijn dubbelrol (waarvan eentje Hitler is) en verder zien we ook Tom Green in een rolletje.

Natuurlijk zien we ook Julia Dietze (als Renate Richter) weer in deze film, maar dit keer heeft ze geen hoofdrol en moet ze het bepaald ook niet hebben van haar schoonheid. Qua schoonheid vond ik dit keer Emily Atack er wat uitspringen, maar haar rol stelt wel maar weinig voor.

Het enige wat ik nog een beetje leuk vond in deze film, was de Ben-Hur-achtige scène met dinosaurussen i.p.v. paarden en de "laatste avondmaal" scène, waarbij we o.a. Sarah Pallin (als de vrouwelijke Amerikaanse president, welke gespeeld werd door Stephanie Paul, maar men had net zo goed porno-actrice Lisa Ann kunnen nemen ), Idi Amin, Caligula, Osama bin Laden, Genghis Khan, Mark Zuckerberg, Margaret Thatcher, Stalin en natuurlijk Hitler zien en waarbij Sarah Pallin uiteindelijk wordt opgegeten door ze. Naderhand zien we ook nog Steve Jobs (als een slechterik) verschijnen.

Visueel gezien stelt het allemaal ook weinig voor en met name de decors (van karton waarschijnlijk) zagen er erg goedkoop uit en de slotscène geeft een flinke hint waar het derde deel zich zal afspelen. Gezien dit beschamende vervolg, zit ik echter niet te springen om een derde deel.

Deze film zenden ze regelmatig uit op MGM en ik moet zeggen dat het best een aardige film is. Het verhaal is best goed en boeiend en de film is vrij realistisch. Beau Bridges en Haing S. Ngor deden het aardig in deze film en de korte rol van Johnny Hallyday (hij zag er zeer ruig uit in deze film) was ook best goed.

Lekker actiefilmpje met ook best veel bruut geweld. Ik vond de film wel wat weghebben van het tweede deel van LOTR. Het verhaal is best aardig en met de uitvoering zit het ook wel goed. Dat laatste komt vooral door de vele actie (zoals gezegd best bruut en ook expliciet in beeld gebracht) en de ook wel fraaie beelden maar zeker ook door de best wel indrukwekkende cast. Echte grote sterren spelen er niet aan mee maar wel veel acteurs die regelmatig in films te zien zijn zoals Brian Cox en Paul Giamatti. Beiden speelden overigens goed en overtuigend, maar de ster in deze film was natuurlijk James Purefoy die lekker op dreef was. De film duurt met twee uur best lang maar verveelde nergens. Dat kwam vooral omdat de opbouw in de film gewoon goed gedaan was met als hoogtepunt het toch wel het spannende en zeer fraaie einde.

"Waar is de Lintworm"

"Waar is de Rectum"

"Ken jij Guillermo Nunez".



De eerste 15 minuten heb je zoiets van "maar gaat dit in godsnaam over" maar daarna wordt de film boeiend en soms ook grof (ook qua taalgebruik), zeg maar gerust soms heel grof (o.a. de verkrachtingsscène met Monica Bellucci die wel erg ver ging). Dat de film achterstevoren wordt afgespeeld maakt het wel soms moeilijk om te volgen en houdt ook in dat je de film geconcentreerd moet volgen. Maar al met al is dat best goed te doen (zeker ook omdat de film gewoon boeiend is). De dader kreeg overigens zijn dik verdiende loon en niet bepaald zachtzinnig Ik vond verder overigens Vincent Cassel (ondanks zijn klokkenspel) zeer sterk spelen. En Monica Bellucci zag er natuurlijk weer heerlijk uit (vooral op het einde, wat eigenlijk het begin was ).

Opzicht best een aardige Nederlandse thriller die nog enigszins weet te boeien. Het verhaal zit eigenlijk best aardig in elkaar en de dialogen tussen kunstenares Jeanne (Tineke Caels) en filmactrice Isabelle (Halina Reijn) zijn best interessant maar hadden wel wat pittiger en pikanter mogen zijn. Halina Reijn (speelde goed) is overigens vrijwel continue volledig bloot in deze film wat best is meegenomen alleen zag ze er erg mager uit waardoor het eigenlijk geen echt fraai aanblik was. Het einde vond ik best goed en eerlijk gezegd zou ik dat waarschijnlijk ook stiekem gedaan hebben

Aardige Spaanse Misdaad / Thriller film (gezien op de televisiezender "Film 1"), die het vooral moet hebben van de sfeer en de mooie beelden (vooral die vanaf bovenaf genomen) van de omgeving in het diepe zuiden van Spanje, waar het verhaal zich afspeelt.

Het verhaal (draait om een moordenaar die het voorzien heeft op jonge tienermeisjes die hij verkracht, martelt en uiteindelijk vermoord), waarbij de nasleep van het Franco regime ook nog een belangrijke rol speelt, zit qua opbouw best aardig in elkaar en weet ook wel te boeien en te vermaken, maar echt hoogstaand waarbij je geregeld op het puntje van je stoel zit is het zeker niet en het verhaal biedt ook niets nieuws onder de zon. Dus wat dat betreft was het eigenlijk niet meer dan een clichematige Misdaad / Thriller film, zonder verrassingen in het verhaal. Ook is het verhaal qua tempo best traag en hier en daar is het misschien ook wat saai en langdradig, omdat er eigenlijk weinig tot niets in gebeurt (draait in feite alleen om het onderzoek en van de daden van de moordenaar krijg je niets te zien, maar wel te horen en met name hoe hij de tienermeisjes heeft gemarteld door o.a. hun tepels en tenen op brute wijze te verwijderen), tot op het einde (kort maar krachtig) welke best aardig was. Verder ontbreekt het aan enige vorm van spanning, maar dat wordt dan wel weer ruimschoots gecompenseerd door de broeierige sfeer. Zoals eerder gezegd zagen de beelden van de omgeving (met name de moerasachtige landschappen) er fraai uit en hetzelfde geldt voor het tijdsbeeld waarin het verhaal zich afspeelt.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze speelden wel allemaal verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Raúl Arévalo (in de rol van rechercheur Pedro die eigenlijk niets moet hebben van collega rechercheur Juan) en Javier Gutiérrez (in de rol van rechercheur Juan, die tevens een duister verleden heeft m.b.t. het Franco regime), waar het verhaal volledig omdraait. Vooral van Javier Gutiérrez heb ik regelmatig genoten en vooral als hij bezig was met eten en drinken, waar hij een liefhebber van was. Ook trouwens de manier hoe hij personen hardhandig aanpakt om informatie uit ze te krijgen. Nerea Barros (in de rol van Rocío, die de moeder is van de twee vermoorde tienermeisjes) vond ik overigens wel een mooie verschijning, maar haar rol stelt eigenlijk maar weinig voor en dat geldt ook voor de andere acteurs en actrices.

Al met al een aardige Spaanse Misdaad / Thriller film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de sfeer en de mooie natuurbeelden, want qua verhaal stelt het eigenlijk weinig voor en heeft het ook wel wat weg van een gemiddelde aflevering uit oude Duitse detectiveseries zoals "Derrick" en "Tatort".

Vond dit destijds een zeer ontroerende film. Het verhaal is zeer goed en op het einde moest ik zelfs een traantje wegpinken. Naar mijn mening is dit een enigszins ondergewaardeerde oorlogsfilm.

De film lijkt enigszins op de Pianist, maar deze film was er eerder.

Deze uit 1980 afkomstige Avontuur / Horror film was afgelopen nacht (begon om circa 01:15 uur) te zien op de Duitse televisiezender ZDF (daar zenden ze vaak in het weekend dit soort oude films uit) en daarop heb ik hem ook bekeken, omdat ik het altijd wel leuk vindt (vooral vanwege de sfeer) om oude Horror films te zien, die helaas meestal wel vaak tegenvallen en dat geldt ook min of meer voor deze film, waarin de bekende Engelse brildragende filmacteur Michael Caine de hoofdrol speelt.

In dit verhaal raakt journalist Blair Maynard (Michael Caine) geïntrigeerd door recente verdwijningen in de Bermuda-driehoek bij de Bahama's. Tegen de wil van zijn baas gaat hij op onderzoek uit, waarbij hij samen met zijn 12-jarige zoon Justin (Jeffrey Frank), die het leuk vindt om in de "Playboy" te kijken, op een geheimzinnig eiland belandt, of beter gezegd daar neerstort met een gammel propellervliegtuig. Daar ontmoeten ze de excentrieke dokter Windsor (Frank Middlemass) met mensen hatende trekjes. Tijdens het vissen met zijn zoon op zee, begint de nachtmerrie pas echt en vallen ze in de handen van een groep bloeddorstige piraten, of zoals Blair Maynard ze omschrijft "A bunch of assholes playing Long John Fucking Silver ?"

De spannende en harde proloog (na circa 10 minuten volgt nog zo'n harde scène), de benauwende sfeeropbouw en de knappe en fraaie opnamen (gemaakt door Henri Decae), dienen slechts als aanloop tot een ongeloofwaardig en banaal verhaal (min af meer vanaf de 30e minuut), welke af en toe op het irritante af is (zoals het gedrag van de piraten en ook hoe ze praten en zeker ook het belachelijke en ongeloofwaardige brainwashen van Justin, wiens ogen met stokjes worden opengehouden zodat hij niet kan slapen. Justin zelf was overigens ook behoorlijk irritant).

Een aaneenschakeling van losse actiescènes (o.a. een piraten scène die zowel hard als komisch is, waarbij de piraten met bootjes een grote zeilboot enteren en waarbij ze de hele bemanning vermoorden en de gebrainwashte zoon Justin schiet er ook eentje dood), voorzien van muziek van niemand minder dan Ennio Morricone, leveren nog geen boeiende of spannende film op. De laatste 20 minuten van het verhaal met de Amerikaanse "Coast Guard" (waarvan de benaming vermoord wordt door de piraten), was nog best aardig en zeker ook hard en vooral als Blair Maynard alle piraten op één na afknalt met een machinegeweer (kaliber 50M2), welke tevens het hoogtepunt is van deze film. Daarna volgt nog een gevecht tussen Blair Maynard en piraat John David Nau, waarna Blair en Justin Maynard uiteindelijk verlost zijn van de piraten.

Van de cast deed Michael Caine het nog enigszins verdienstelijk en ik meende ook Sondra Locke (toenmalige partner van Clint Eastwood) te herkennen, maar het bleek echter te gaan om Angela Punch McGregor (in de rol van Beth, die haar entree in het verhaal maakt met een belachelijk met modder besmeerd gezicht en wiens man gedood is geworden door Henri en van wie ze nu een kind wilt hebben. Ze helpt Henri ook en dood uiteindelijk dokter Windsor, waarna we haar niet meer zien in het verhaal), die ook een paar keer topless te zien (één keer waarbij men haar lichaam pijnigt met de tentakels van een giftige kwal) is. Verder speelt ook de vrij bekende Zakes Mokae (als de lokale politieagent Wescott) mee in deze film, welke bijna 10 jaar geleden is overleden, en ook de vrij bekende David Warner (in de rol van piraat John David Nau), die inderdaad ook te zien is in de fraaie Oorlog / Drama film "Cross of Iron (1977)".

Al met al is dit een matige Avontuur / Horror film en Horror is eigenlijk ook niet echt op zijn plaats. Leuk om eens gezien te hebben zullen we maar zeggen en vooral omdat Michael Caine erin meespeelt.

Leuke onderhoudende actie film. Het verhaal vond ik best goed en was ook nog eens origineel, de actie (is wel wat overdreven) is prima en de film wist mij vanaf het begin tot einde te boeien. Het was tevens mijn eerste film waarin ik Scarlett Johansson zag acteren. En ik moet zeggen ze deed het prima in deze film, uiteraard zag ze er ook beeldschoon uit.

Maar de beste acteur in deze film vond ik toch Ewan McGregor, hij speelde ijzersterk in deze film.

Alleen de clown Pennywise vond ik goed. De rest van het verhaal vond ik maar saai en duurde ook veel te lang. Twee uur was meer dan voldoende geweest.

Gisteren heb ik dan deze Thriller / Horror film in een volle bioscoopzaal gezien (begon rond 23:00 uur en rond 01:30 uur liep ik de zaal weer uit), waarbij me ook nog eens een 1/4 deel (3/4 deel had ik gelukkig al opgegeten) gevulde doos met zoete popcorn uit de handen viel op de vloer (zal de schoonmaakdienst wel blij mee zijn geweest, hoewel ik het grotendeels zelf al had opgeruimd tijdens de pauze) en dat was niet vanwege de schrik, maar door onhandigheid van mij (laatst viel me tijdens de vakantie ook al eens een volle beker met thee uit de handen).

De eerste verfilming, oftewel It (1990), van het Stephen King boek heb ik vroeger gezien (destijds gehuurd in de videotheek op VHS band) en toen vond ik eigenlijk alleen de clown Pennywise (legendarisch gespeeld door Tim Curry) leuk en goed en de rest van het verhaal vond ik maar langdradig en saai en veel kinderen in een hoofdrol, is nooit echt weggelegd voor mij.

Eigenlijk geldt dat ook weer min of meer voor dit zevenentwintig jaar (in het verhaal wordt ook leuk aangegeven dat "It" om de zevenentwintig jaar verschijnt, terwijl het bij de eerste verfilming om de dertig jaar was) latere eerste deel (oftewel "Chapter One", waarbij het verhaal zich nu alleen maar richt op de jeugdjaren van de personages en bij het toekomstige vervolg, wat dan 27 jaar later in de tijd is, zal het verhaal zich richten op de dan inmiddels volwassen geworden personages), waarbij ik deze verfilming wel minder langdradig en saai vond en dat ondanks dat deze film iets van 130 minuten duurt en volledig draait om de kinderen.

Dit verhaal (in het kleine stadje Derry, komen zeven kinderen, die zichzelf de "Losers Club" noemen, lijnrecht tegenover een monster te staan in de vorm van clown Pennywise) wijkt ook nauwelijks af van de eerste verfilming, dus wat dat betreft was het voor mij eigenlijk een herhaling van zetten en dan in een modern jasje. Dat modern jasje pakt zeer goed uit op clown Pennywise (dit keer schitterend gespeeld door Bill Skarsgård), die wederom angstaanjagend (ziet er ziekelijk uit met zijn duivelse grimas op zijn gezicht) werd neergezet door een mooie mix van praktische effecten (make-up) en digitale trucage (de scene waarbij hij opeens via een diaprojector te zien was en toen als een reus uit het beeld kwam, was geweldig) en hij is nu zelfs onvoorspelbaar en veel grimmiger en uiteraard gebruikt hij weer veel rode ballonnen. Hij zorgt overigens ook voor wat humor, die natuurlijk vooral cynisch als sarcastisch is.

Behalve clown Pennywise spatten ook de jaren 80 (verhaal speelt zich af in 1988 - 1989) van het scherm af (hoewel het zien van bepaalde fietsen en auto's, me ook deed denken aan de jaren 70) en dat is ook o.a. te horen aan de goede muziek van o.a. de bands "The Cult" (in het begin van het verhaal op school) en "Anthrax" (tijdens een gevecht tussen de "Loser" kinderen en hun vijanden, waaronder de vervelende Henry Bowers die gespeeld werd door Nicholas Hamilton), die in de jaren 80 op hun hoogtepunt waren. Twee kinderen lopen overigens ook rond met een "Anthrax" en "Metallica" T-shirt, dus regisseur Andy Muschietti (dit is pas zijn tweede film en zijn eerste Horror / Thriller film "Mama (2013)", vond ik ook gewoon goed) zal ongetwijfeld fan zijn van "Rock" en "Metal" muziek. Ook vond ik het wel geinig toen één van de kinderen de roodharige Beverly Marsh (gespeeld door Sophia Lillis) vergelijk met de roodharige Molly Ringwald, die natuurlijk haar hoogtepunt had in de populaire jaren 80 Komedie / Drama film "The Breakfast Club (1985)".

Met de opbouw van het verhaal zit het overigens wel goed, want na de fraaie en ook harde inleiding van het verhaal in 1988 worden een jaar later na het vermissen van Georgie Denbrough (gespeeld door Jackson Robert Scott), alle kinderen (oftewel de "Losers", die o.a. te maken hebben met negatieve dingen zoals pesterijen en eenzaamheid, maar ook met positieve dingen zoals vriendschap en kalverliefdes en dat laatste m.b.t. Beverly Marsh, die op school de stempel van "sletje" krijgt, wat ze juist totaal niet is) geïntroduceerd, waarbij ze geconfronteerd worden met hun grootste angsten (zoals smetvrees en seksueel misbruik), waarop clown Pennywise dan handig inspeelt en dat uit zich ook allemaal in vermakelijke korte horrorfilmpjes. Uiteraard overwinnen ze door o.a. vriendschap hun angsten en wordt clown Pennywise op het einde (tijdelijk) verslagen.

Bill Skarsgård als clown Pennywise steelt natuurlijk de show in deze film en voor clown Pennywise ga je natuurlijk zoals ik deze film vooral bekijken, maar ook de overige cast deed het leuk en goed en dan doel ik vooral op de kinderen, waarvan sommigen wel heel stereotype werden neergezet zoals het erg dikke jongetje Jeremy Ray Taylor (in de rol van Ben Hanscom) en het jampot bril dragende jongetje Finn Wolfhard (in de rol van Richie Tozier). Met name de kinderen Jaeden Lieberher (in de rol van Bill Denbrough, wiens jongere broertje Georgie Denbrough dus te grazen, o.a. een arm afgebeten, werd genomen door clown Pennywise tijdens de inleiding van het verhaal) en Sophia Lillis (in de rol van Beverly Marsh, waarop Bill Denbrough en Ben Hanscom verliefd worden). Bij de laatste zat ik overigens met een vette glimlach op mijn gezicht, bij het zien van haar scene in de badkamer met de overdreven bloedfonteinen, die me deden denken aan de jaren 80 "Evil Dead" (zowel de eerste als de tweede film) Horror films.

Al met al een leuke en zeker ook goede (zelfs wat spannend) remake van de eerste verfilming, die door moderne digitale technieken lekker fris oogt (ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de eind jaren 80) en waarbij clown Pennywise nog steeds angstaanjagend is en dit keer ook schitterend gespeeld werd Bill Skarsgård (aan Tim Curry kan hij net niet tippen). Voor jonge kinderen is deze film absoluut niet geschikt (hoewel het verhaal soms overkomt als een E.T.-achtige familiefilm) om naar te kijken, want ze zouden er wel eens nachtmerries aan kunnen overhouden. Het jongste kind (wordt binnenkort 7 jaar) van mijn broer liet ik voordat ik samen met mijn broer naar de bioscoop ging een foto zien van clown Pennywise, waarop hij verstandig zei "Dat moet ik eigenlijk helemaal niet willen zien"

P.S. omdat ik nu "Chapter One" (wat ook wordt aangegeven op het einde) heb gezien in de bioscoop, zal ik "Chapter Two" waarschijnlijk ook gaan bekijken in de bioscoop. Ik ben overigens toen de aftiteling (die spoel ik thuis meestal vooruit) begon de bioscoopzaal uitgelopen, dus of er nog een extra scene te zien valt, dat weet ik dus niet.

Omdat ik afgelopen maandag de ouderwetse Horror / Sciencefiction film "Tarantula (1955)" had gezien, was ik eigenlijk wel benieuwd naar andere films van regisseur Jack Arnold en daarom heb ik afgelopen nacht deze Sciencefiction film gezien, waarvan het verhaal me wel leuk leek. Het grappige aan deze film is, dat hij destijds in 1953 in 3D te zien was in de bioscopen (destijds was dat natuurlijk heel bijzonder en nu is men er al min of meer op uitgekeken, althans in thuissituatie via een televisie), maar ik heb hem gewoon gezien in 2D en ook in zwart/wit en in 4:3 formaat.

In dit verhaal draait het om een meteoriet die op een lenteavond inslaat in Sand Rock in Arizona in de woestijn en waarvan de in de woestijn wonende John Putnam (gespeeld door Richard Carlson), die een astronoom is en die schrijft over de sterren, en zijn vriendin Ellen Fields (gespeeld door Barbara Rush) getuige van zijn. De twee gaan de dag erna met een helikopter en helikopterpiloot Pete Davis (gespeeld door Dave Willock) op onderzoek uit naar de krater waar de meteoriet is ingeslagen en John ontdekt daarbij dat het niet gaat om een meteoriet, maar om een gecrashed ruimteschip. Niemand (in eerste instantie ook niet zijn vriendin Ellen) gelooft echter zijn verhaal, totdat een aantal mensen zich vreemd beginnen te gedragen en te verdwijnen.

Het sfeervolle verhaal zit opzicht leuk in elkaar (zeker wat betreft de uitvoering en de opbouw van het verhaal) en weet zowel te vermaken als te boeien en dat laatste vooral omdat je niet weet wat de bedoeling is van de vreemde wezens (zagen eruit als een soort van monsters met één oog) op de aarde. Dat wordt op het einde eigenlijk pas duidelijk en wat dat betreft is dit ook een film met een boodschap en dat namelijk m.b.t. de drang van de mens om te vernietigen (zal ongetwijfeld destijds te maken hebben met de atoomoorlog dreiging tussen Amerika en de Sovjet-Unie). Het ruimteschip is namelijk per ongeluk op de aarde gecrashed (men wilde eigenlijk naar een andere planeet) en de wezens willen alleen maar hun ruimteschip op de aarde repareren met hulp (ze kunnen transformeren om op wie dan ook te lijken en daarom gedragen bepaalde mensen zich raar en verdwijnen er ook mensen), om zo snel mogelijk weer te kunnen vertrekken en dat omdat ze geen vriendschap willen met de mens, omdat die alleen maar willen vernietigen

Visueel gezien zag het er best allemaal fraai uit (zeker ook de woestijnlandschappen) en was het natuurlijk ook een genot om de jaren 50-stijl weer eens terug te zien middels fraaie en stijlvolle auto's, helikopters en natuurlijk de klederdracht die men toen droeg. Naarmate het einde vordert wordt het verhaal zelfs wat spannend en zit er ook een beetje actie in (o.a. als een wezen, welke getransformeerd is naar Ellen, begint te schieten op John, omdat ze denken dat hij hun verraden heeft). Het einde (waarbij de wezens met hun ruimteschip weer wegvliegen) was eigenlijk best mooi en John sluit het verhaal af met de mooie woorden "Het was niet de juiste tijd om elkaar te ontmoeten".

De cast deed het best verdienstelijk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Richard Carlson Richard Carlson (in de rol van astronoom John Putnam, die in de woestijn woont om de sterren goed te kunnen bekijken met o.a. een telescoop) en Barbara Rush (in de rol van Ellen Fields die een lerares is en die de vriendin is van John Putnam). De eerste genoemde vond ik wel wat weghebben van een jonge Sean Connery en de laatste was best een mooie verschijning en zeker op het moment dat ze rondloopt met een jurk. Hoewel Kathleen Hughes (in de rol van June, die de vriendin is van George, die werkt voor een telefoonbedrijf, en die vermist raakt en waarvan ze dan aangifte doet op het politiebureau). De rol van Charles Drake als Sheriff Matt Warren, vond ik eigenlijk wat clichématig, omdat hij in eerste instantie het verhaal van John niet gelooft en als hij eenmaal overtuigt toch overtuigt is, wilt hij de wezens uitschakelen (oftewel "vernietigen").

Al met al heb ik me met deze ouderwetse zwart/wit Sciencefiction film best goed mee vermaakt en keek hij met 75 minuten ook best lekker weg. Op naar de volgende film van regisseur Jack Arnold, namelijk "The Incredible Shrinking Man (1957)".

Deze film puur gekeken vanwege het meespelen van Elizabeth Peña. Maar dan heb ik ook direct het hoogtepunt van de film verteld. De rest van de film is werkelijk dramatisch slecht. Slechte acteurs, slechte effecten en trieste muziek.

Nadat ik twee jaar geleden al het eerste van "It" in de bioscoop had gezien, moest ik natuurlijk dit tweede deel ook in de bioscoop zien. Oorspronkelijk zou dit al twee weken geleden moeten zijn gebeurt, maar door omstandigheden (o.a. ziekte van mezelf) is dit twee weken later gebeurt. Omdat "It" inmiddels op de laatste benen loopt en ook vanwege de andere clown, te weten "Joker (2019)", was het niet druk in de zaal.

Waar we in 2017 de sterk gecaste kinderen volgden, volgen we nu voornamelijk hun volwassen versies met James McAvoy als Bill Denbrough, Jessica Chastain als Beverly Marsh, James Ransone als Eddie Kaspbrak, Bill Hader als Richie Tozier, Jay Ryan als Ben Hanscom, Andy Bean als Stanley Uris en Isaiah Mustafa als Mike Hanlon. 27 jaar na de confrontatie uit hun kindertijd met killerclown Pennywise (Bill Skarsgård), keren ze na een brute moord op een homofiele plaatsgenoot en een telefoontje van Mike Hanlon terug naar naar het slaperige plaatsje Derry, om deze moordlustige entiteit voor eens en voor altijd te stoppen. Maar dit gaat niet zonder angst, verdriet en verlies.

De volwassenen zijn uitstekend gecast en lijken niet alleen in gedrag, maar soms ook qua uiterlijk, onwijs veel op hun jonge tegenhangers. Maar helaas hebben ze niet allen de kans om net zo te stralen als hun jeugdige tegenhangers en vooral de twee bekendste acteurs, te weten James McAvoy en Jessica Chastain, slaan dit keer de plank wat mis. Vooral Bill Hader (ik vond hem overigens lijken op Johnny Knoxville) springt er dit keer bovenuit en hij weet de balans tussen komedie, angst en drama geloofwaardig te verkopen. Ook James Ransone doet het best goed en zeker wanneer zijn personage Eddie tegenover Bill Haders personage Richie staat.

Omdat het bij de volwassenen nog steeds over vriendschap, herinneringen en een romantisch lijntje gaat, wordt je als kijker van de ene in de andere emotie gegooid. In een bijna drie uur durende kermisrit (het verhaal opent overigens ook op een kermis) is dat best leuk maar wel lang en dat met de subtiliteit van een lawine. Hoewel het in dit tweede deel draait om de volwassen versies van de "Losers' Club", zien we ook regelmatig nog de kinderen terug, want door middel van terugblikken blijven de originele kindacteurs onderdeel van het verhaal en worden er gaten ingevuld uit het eerste deel. Hierdoor weten "It: Chapter One" en "It: Chapter Two" elkaar te complimenteren en voelt het geheel aan als een episch horror-avontuur.

Bill Skarsgård heeft weer zichtbaar veel plezier in zijn rol als de gemene clown Pennywise en hij is wederom een sterk onderdeel van de film. Ook heeft hij een aantal spannende scènes waarin de manipulatie van de clown goed tot zijn recht komt. Dit is ook het pluspunt, want dit vervolg bevat meer gore (o.a. tijdens de reüniescène van "The Losers" in een Chinees restaurant), schrikscènes (ook al zie je de meeste schrikmomenten van mijlenver aankomen) en absurde genre-fun (o.a. CGI-monsters) en ook zitten er wat leuke verwijzingen in naar andere Horror films, zoals "The Thing (1982)" in de vorm van een hoofd wat verandert in een spin en waarbij dan de Kurt Russell quote "You've got to be fucking kidding" gezegd wordt en "The Shining (1980)" met een "Here's Johnny !" scène.

Ook de opbouw van de griezelscènes zijn uitstekend verzorgd, met misschien wel als hoogte punt het moment waarop het personage van Jessica Chastain een bezoek brengt aan een schattige oude dame, te weten Mrs. Kersh (ijzersterk gespeld door Joan Gregson), met een doodenge bevroren glimlach. Overigens doet ook psychopaat Henry Bowers (Teach Grant) weer mee, maar hij wordt afgedaan met een paar onnodige scènes die niets toevoegen aan het verhaal als geheel, waardoor het er niet spannender en onvoorspelbaarder op wordt.

Waar "It: Chapter One" een van de beste verfilmingen van Stephen King (heeft zelf ook een klein rolletje in deze film als winkeleigenaar) zijn werk is, weet "It: Chapter Two" die perfecte balans tussen horror en blockbuster wat minder goed te bewaren. De film is voor de rest buitengewoon sfeervol en bij vlagen ook eng, met clown Pennywise als bloeddorstig middelpunt, maar wel minder verrassend en lang niet zo verontrustend. Ook is de speelduur (bijna 3 uur) misschien iets te veel van het goede voor een horrorfilm en het einde (het doden van Pennywise) ging veel te makkelijk.

Desondanks slaagt "It: Chapter Two" erin om een bevredigend eind te breien aan één van de meest iconische horror-verhalen van onze tijd.

"It Comes at Night"

Wel een geinige titel, want die titel is bij mij meestal ook van toepassing

Deze film staat betiteld als een Horror / Drama film, maar een Mystery / Drama film vind ik meer van toepassing, omdat deze film het toch vooral moet hebben van de mysterieuze i.p.v. de horror, waarbij je ook nog eens geen echte antwoorden krijgt maar alleen vermoedens en aannamen.

In dit verhaal draait het om vader Paul (Joel Edgerton), die samen met zijn gezin bestaande uit vrouw Sarah (Christopher Abbott), 17 jarige zoon Travis (Kelvin Harrison Jr.) en hun hond Stanley, in een afgezonderd huis in de bossen woont, terwijl de wereld door een onnatuurlijke kwaad geteisterd wordt. De huishoudelijke gang van zaken wordt tot het uiterste op de proef gesteld, wanneer de wanhopige man Will (Christopher Abbott) arriveert, die samen met zijn gezin bestaande uit vrouw Kim (Riley Keough) en zoontje Andrew (Griffin Robert Faulkner), op zoek is naar water en een schuilplaats. Ondanks de goede samenwerking en de beste bedoelingen van beide families, begint paranoia en wantrouwen in het huis te heersen, terwijl de gruwelen van buiten steeds dichterbij komen.

Hoewel je in deze ietwat saaie en ook voor een appel en een ei gemaakte film niet geconfronteerd wordt met verrassingen of extra uitleg krijgt wat er nou precies aan de hand is, wist deze film me toch enigszins te boeien en te vermaken en dat vooral vanwege de lekkere mysterieuze sfeer en ook omdat de film soms wat spannend is. M.b.t. het laatste, zitten er ook een paar schrikmomenten in, die wel vooral van toepassing zijn op de nachtmerries van zoon Travis. De nachtmerrie (of misschien zelfs een natte droom) van Travis, waarbij hij aan het fantaseren is over Kim, vond ik wel geinig.

Tot het einde gebeurt er eigenlijk weinig tot niets, maar het einde is best aardig en hard en dat laatste geldt eigenlijk ook voor de opening van het verhaal m.b.t. het doden en daarna verbranden van vader /opa Bud (David Pendleton). Ondanks dat er nergens echte duidelijkheid wordt aangegeven en je misschien met bepaalde vragen zit, heb je wel een bepaald vermoeden wat er aan de hand is (zo vermoed ik een virusuitbraak) en doe je ook bepaalde aannamen (zo doe ik de aanname dat zoontje Andrew besmet is), die versterkt worden door wat je in de film ziet (terwijl je juist niets ziet) en hoort.

De cast is in deze film eigenlijk maar beperkt tot een zestal personen (de twee gezinnen) en ze deden het best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Joel Edgerton en Christopher Abbott. Riley Keough vond ik overigens best een leuke verschijning en ze is ook nog eens de dochter van Lisa Marie Presley. Oftewel ze is een een afstammeling van de legendarische zanger Elvis Presley.

Al met al best een aardige Mystery / Drama film (duurt iets van 90 minuten) om eens gezien te hebben, waarbij vooral draait om het mysterieuze, de sfeer en de spanning. Wil je deze film gaan bekijken omdat je zin hebt in een Horror film (ga ik overigens vanavond doen met de remake film "It (2017)"), dan kan je beter een echte Horror film gaan bekijken (niet de film "The Happening (2008)" gaan bekijken, die overigens wel betiteld staat als een Drama / Mystery film, want daar heeft deze film wel iets van weg), want deze film is niet bepaald een Horror film.

Ik vond het maar een saai en langdradig drama.

Het verhaal leek me best interessant maar alles is zo saai verfilmd (visueel zag het er nog wel aardig uit), dat het hele verhaal me weinig deed. Ook gebeurt er eigenlijk nauwelijks iets en het geheel is ook behoorlijk langdradig. Het verhaal draait dan wel om seks, maar daarvan is eigenlijk niets te zien m.u.w. van een zwaar behaarde penis. De cast kon me eigenlijk ook niet bekoren en hoofdrolspeelster Gina Piersanti vond ik maar een saai en niet interessant personage. Ondanks dat de film maar iets van 80 minuten duurt, heb ik deze film met veel pijn en moeite kunnen uitzitten.

P.S. het meest onroerende in deze film vond ik eigenlijk het gedoe met de hond, waar men schandalig mee omging.

Dit was zeker een originele en ook wel een spannende Horror / Mystery, die me min of meer vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut wist te boeien en te vermaken.

Het verhaal zit goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en ook met de uitvoering (inclusief spannende creepy soundtrack) van het verhaal zit het wel goed. Hier en daar misschien wel een tikkeltje saai en omdat de gebeurtenis steeds repeterend is, is het op een gegeven moment wel niet meer verrassend m.u.v. de zwembad scene die er zeker wezen mocht. De voor mij onbekende jonge cast deed het verdienstelijk en dan met name de best fraaie hoofdrolspeelster Maika Monroe (ik vond haar wel wat weghebben van de overleden Brittany Murphy) in de rol van Jay Height. Visueel (inclusief wat bloot zoals o.a. een flinke rondborstige borst van Leisa Pulido) zag het er ook wel allemaal aardig uit en zeker wat betreft het in beeld brengen van de spannende scenes.

Wat ik vooral sterk aan deze film vond, was de spanningsopbouw in combinatie met de soundtrack. Ondanks dat deze film geen echte climax op het einde heeft, vond ik het einde best aardig gevonden (zoals ik het interpreteer werd het nu overgedragen aan een straathoer).

Al met al gewoon een spannende en zeker ook originele Horror / Mystery, die het kijken zeker waard is.

Dit is zeker niet de engste, niet de goorste en ook niet de grappigste zombiefilm tot nu toe, maar hij is misschien wel één van de ontroerendste zombiefilms tot nu toe en dat is vooral te danken aan hoofdrolspeelster Brittany Allen in de rol van stripper Molly (gekleed in polyester en lopend op hopeloos onpraktische schoenen), die contant op de hielen achtervolgt wordt door één hongerige zombie (die haar ruikt omdat ze ongesteld is) met de naam Smalls (althans zo noemt Molly hem) die nou eenmaal nooit moe worden. En tijdens deze achtervolging leren we Molly kennen door haar gesprekken met Smalls en krijgen we ontroerende flashbacks te zien van het leven dat ze ooit had.

Aanvankelijk lijkt Molly het type personage waar je geen stuiver voor geeft, maar gedurende de wandeltocht door de woestijn bij Las Vegas (waar het verhaal met een fraai "shot" mee opent), ontwikkelt ze zich echter van egocentrische, ordinaire troela tot een sterke vrouw met een helder doel (haar zoontje Chase), waarbij doodgaan voor Molly geen optie is. En buiten de hongerige achtervolgende zombie Smalls, krijgt ze ook nog te maken met andere gevaren, zoals een zandstorm, twee ontsnapte moordenaars, soldaten en andere zombies.

Omdat het in deze film grotendeels (zeker gedurende de eerste 40 minuten) alleen draait om Molly en de zombie Smalls, oogt het in eerste instantie allemaal wat saai, flauw en langdradig. Maar toch is dat best vermakelijk, is het verhaal op bepaalde momenten ook best spannend, valt er ook wat goor (o.a. darmen uit lichamen, afhaken van een vinger en het boren door een hoofd) en actie te zien en was de verkrachtingsscène van Molly best grof, waarbij ze nota bene gered wordt door zombie Smalls, waarmee ze op een gegeven moment ook een band krijgt.

Naar het einde toe nemen de actiescènes de overhand en laat de ontknoping zich raden, maar het is wel het einde dat je Molly gunt. Gezien het einde kan regisseur Colin Minihan er eventueel nog een vervolg op maken.

Van dit thema zijn al verschillende films gemaakt die eigenlijk allemaal op elkaar lijken. Eerst haten ze elkaar en dan vallen ze opeens op elkaar. Maar ondanks alle standaard clichés in deze film was hij best wel te pruimen. Vooral dankzij Emily Hampshire die haar rol prima vertolkte en er ook nog eens mooi uitzag.

Deze film wordt inderdaad enigszins onderschat (heeft op IMDb ook een gemiddelde van een 6,5), want het is gewoon een leuke film.

Ik zag hem gisteren bij toeval op Film 1 en de opening met het uitzoomen van een foto waarop een atoombom tot ontploffing komt op een Bikini atol in het noordelijk deel van de Stille Oceaan was fraai in combinatie met de muziek. Sowieso was het verhaal wel leuk gevonden en ook best origineel. De film zet je eigenlijk ook aan het denken want wat moet je in hemelsnaam doen als er een Vuile bom bij je in de beurt ontploft !

Zowel de uitvoering (had veel weg van een klucht/toneelstuk zoals de film "Carnage (2011)") als de cast (met name David Cross) deden het leuk en er viel meer dan genoeg te lachen. Ook zijn de vele dialogen onderling en tussen de koppels vaak heel leuk, zoals o.a. het gedoe over "duck-tape" of "duct-tape". Hetzelfde geldt eigenlijk voor hoe ze omgaan met de hele situatie en wat ze allemaal van elkaar ontdekken. Het einde vond ik eigenlijk wel een beetje een domper. Het leek opzicht wel leuk te eindigen, maar dan is opeens de film afgelopen en weet je nog niet wat met ze gebeurt.

Al met al heb ik me zeer goed vermaakt met deze leuke film en zeker het eerste uur is gewoon zeer leuk.