Opinions

Best wel een aardige thriller maar een topper vind ik het zeker niet. Het verhaal is opzicht best boeiend en zit ook goed in elkaar maar echt spannend of verrassend wordt het nergens. Het einde vond ik eigenlijk wat flauw en cliché. Visueel was deze film best fraai en zeker de landschappen van Alaska zagen er prachtig uit. De cast deed het ook goed en dan met name natuurlijk Al Pacino die eigenlijk ook continue in beeld was. De bijrollen van Robin Williams en Hilary Swank waren trouwens ook best sterk. Dat geldt ook voor de scene met Al Pacino onder de bouwstammen.

Was inderdaad een erg slechte film met een zeer slechte Matthew Broderick die totaal ongeschikt was voor deze rol. Als bijvoorbeeld Jim Carrey de rol van Inspector Gadget had gespeeld was de film ongetwijfeld leuker geweest maar dan had men natuurlijk gezegd dat deze film te veel op "The Mask" zou lijken. Knap overigens dat deze film betiteld staat als een Actie / Komedie want meer als een familie/kinderfilm is het niet en dan ook nog een zeer flauwe. Visueel het er overigens regelmatig zwak uit. De scene toen hij aan de brug hing zag er meer als een jaren 60/70 scene uit dan als 1999 scene.

P.S. Rupert Everett als slechterik was misschien nog slechter als Matthew Broderick.

Dacht in eerste instantie dat Lee Towers zijn debuut maakte in de filmwereld, maar het bleek toch te gaan om de bekende Franse acteur Gérard Depardieu. Die leek qua uiterlijk (gezicht, haar, bril en postuur) wel verdomd veel op onze Lee Towers.

Overigens was dit wel een goede film met een prima spelende Vincent Cassel. Verhaal was boeiend (soms best hard) en de beelden zagen er ook regelmatig fraai uit. Op naar het 2e deel.

Zou deze Actie / Thriller film in de jaren 80 / 90 zijn gemaakt, dan had ongetwijfeld iemand als Jean-Claude van Damme of Steven Seagal de hoofdrol gespeeld en als hoofdrolspelers al namen hebben als "J. J." en "Beaver" (en dat was nog niet eens een vrouw ), dan weet je gelijk dat je te maken hebt met een B-film.

In dit verhaal wordt Kapitein J. J. Collins (Elsa Pataky) naar een eenzame onderscheppingsbasis in het midden van de Stille Oceaan gestuurd, nadat ze onterecht uit haar droombaan bij het Pentagon is gezet door een handtastelijke generaal. Daar moet ze de Verenigde Staten beschermen in het geval de Russen nucleaire raketten afvuren op Amerikaanse steden. Wanneer een gelijktijdige gecoördineerde aanval de basis bedreigt, komt Collins oog in oog te staan met de charismatische maar corrupte Alexander Kessel (Luke Bracey), een voormalige Amerikaanse militaire inlichtingenofficier die van plan is een ondenkbaar plan uit te voeren met 16 gestolen kernwapens in Rusland. Met slechts enkele minuten op de klok moet Collins haar jarenlange tactische training en militaire expertise gebruiken om Kessel en zijn heimelijke huurlingen te stoppen met het voltooien van hun verdraaide en verschrikkelijke missie, namelijk het vernietigen van de Verenigde Staten.

Ondanks dat dit een totaal onrealistische film is (inderdaad o.a. de Russische onderzeeër op het einde) die ook vol zit met clichés en een matige cast, heb ik me er toch nog redelijk mee vermaakt. Belangrijk om te weten in deze film, is dat het 24 minuten duurt voor een kernraket uit Rusland zijn doelwit in de Verenigde Staten raakt. Bij een kernaanval hebben de Verenigde Staten de helft van die tijd, 12 minuten, om inkomende raketten te vernietigen. Dus je wilt niet dat zo’n onderscheppingsplatform in handen valt van terroristen en dat moet Collins, die gedurende het verhaal steeds "J. J." wordt genoemd, en haar lotgenoten zien te voorkomen.

Dat gebeurt natuurlijk wel, anders had je deze film niet, en de plot van "Interceptor" is vooral voorspelbaar en flauw. Luttele momenten nadat Collins arriveert met een helikopter, wordt namelijk het personeel op het onderscheppingsplatform uitgeschakeld door een handjevol terroristen onder leiding van de kwaadwillende Alexander Kessel. Behalve dan het personeel in de controlekamer die Collins met een paar collega's bemant. Ze zit in de val en ze zal iets moeten bedenken, want het zal 90 minuten duren voordat een Navy Seal-team redding kan brengen.

Dat is echter geen enkel probleem want Collins, Elsa Pataky met een vastberaden blik en afgetraind lijf, oogt namelijk als een echte vechtmachine à la Jean-Claude van Damme of Steven Seagal. In de eerste akte toont ze al haar talent, wanneer ze een terrorist uitschakelt door de loop van een pistool in zijn oog te drukken. Dat komt dus wel goed en dat weet je als kijker ook ver van tevoren en dat is opzicht ook net erg, want "Interceptor" is vanwege de actie en de onrealistische scènes (met name in de laatste akte van het verhaal waarbij de gewonde en in de zee gevallen Collins het onderscheppingsplatform met één arm omhoog klimt binnen drie minuten en dan in de allerlaatste seconde de nucleaire aanval teniet doet) nog best vermakelijk en de film duurt met 90 minuten ook niet al te lang.

Het ziet er natuurlijk allemaal wat knullig en goedkoop (de special effects zijn overigens meer dan behoorlijk voor een film op stream) uit, maar dan wel met een knipoog naar de jaren 80 / 90. Wat dat betreft is dit best een nostalgische Actie / Thriller film, die verwijst naar de vele jaren 80 / 90 en Actie / Thriller films zonder ongecompliceerde verhaallijnen zoals bijvoorbeeld "Under Siege (1992)" en "Sudden Death (1995)".

Het acteerwerk in "Interceptor" is niet heel geloofwaardig, waarbij de slechterik gespeeld door Luke Bracey wel heel duidelijk getypecast is als "John Cena"-achtig. Luke Bracey is misschien een iets mindere antagonist op het vlak van uitstraling, maar hij deed het nog verdienstelijk als slechterik en zijn dialogen waren best goedgeschreven. De Spaanse hoofdrolspeelster Elsa Pataky, die vooral bekend is van de "Fast & Furious franchise", is ook niet bepaald geloofwaardig, maar ze deed het ook verdienstelijk. Ze is in het echte leven getrouwd met Chris Hemsworth en hem zien we in deze film ook en wel in een leuke cameo van een televisieverkoper in een winkel. Hij is een leuke toevoeging aan de film (zorgt tenminste voor wat humor) en we zien hem voor het eerst na circa 41 minuten en dan zegt hij:

"Het heeft een groot scherm en geweldige beeldkwaliteit. Het geluid is matig, maar ik luister niet vaak naar de tv. Ik speel muziek als ik kijk, dus het is..."

Verder zien we nog Aaron Glenane in de rol van overloper en verrader Beaver Baker (hij kwam lekker grof aan zijn einde) in een zeer clichematige rol en verder Mayen Mehta als korporaal Rahul Shah die Collins helpt en Colin Friels als Frank Collins, oftewel de vader van J. J. Collins.

Al met al is "Interceptor" een redelijke met het verstand op nul Actie / Thriller film om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de actie en het nostalgisch oogpunt.

Dit soort flauwe cliché films die ook nog bestempeld staan als een Komedie, terwijl er maar weinig valt te (glim)lachen, zijn niet echt aan mij besteedt en bovendien is deze film ook nog eens langdradig (duurt ook bijna twee uren) omdat er eigenlijk niets in gebeurt.

In deze film draait het om de 70-jarige weduwnaar Ben Whittaker (goed gespeeld door Robert De Niro), die niet echt blij is met zijn pensioen en daarom weer aan de slag gaat als een senior stagiaire bij een hippe modewebsite, welke geleidt wordt door de hardwerkende Jules Ostin (goed gespeeld door de fraaie Anne Hathaway). Ben wordt als stagiair gekoppeld aan Jules, die het eigenlijk maar niets vindt en ze laat hem dan ook in eerste instantie links liggen. Omdat Ben daarom niets te doen heeft en hij niet kan stilzitten, helpt hij anderen (o.a. met het rondbrengen van postpakketjes) en doet hij stilletjes ook werkzaamheden (opruimen) voor Jules die dat niet weet en er ook niet om gevraagd heeft. Nadat dit bekend wordt gemaakt aan Jules en zij ook ontdekt en ziet dat Ben nuttige capaciteiten heeft, wordt Ben al snel waardevol voor haar en ontstaat er ook een hechte vertrouwensband tussen hun. Daar draait het dan om in deze film en ook om de thuissituatie van Jules met haar man Matt (gespeeld door Anders Holm) en hun dochtertje Paige (gespeeld door JoJo Kushner). Overigens ook nog om de relatie tussen Ben en Fiona (gespeeld door Rene Russo) die de masseuse is bij de modewebsite.

Het eerste gedeelte (de eerste 30 minuten) van het verhaal was best leuk en luchtig en daar valt ook soms wat te lachen (o.a. door het leeftijdsverschil van Ben t.o.v. de andere werknemers). Maar zodra Ben het vertrouwen wint van Jules, wordt het gewoon een zoetsappige dertien in een dozijn flauwe cliché Drama (vanwege de thuissituatie van Jules, omdat haar man Matt vreemd gaat) film met een zeer voorspelbaar verloop en einde. Vanaf dan valt er eigenlijk ook niets meer te lachen en zijn enkel de goede rollen van Robert De Niro en Anne Hathaway het nog waard om de hele film uit te zitten. Het romantisch gedoe tussen Ben en Fiona had men beter helemaal uit de film kunnen laten, want het had totaal geen toegevoegde waarde en was ook zeer flauw. Overigens vond ik het wel leuk dat twee hoofdrolspelers uit de komische serie "Workaholics" een rol hebben in het verhaal, namelijk de eerder genoemde Anders Holm en Adam DeVine (in de rol van Jason die ook werkt bij de modewebsite). Anders Holm zijn rol is best serieus terwijl de rol van Adam DeVine juist luchtig is en daarom zorgde hij ook soms voor wat humor.

Met deze film heb ik me alleen in de eerste 30 minuten weten te vermaken en toel viel er ook wat te (glim)lachen, maar daarna vond ik er nog maar zeer weinig aan en de film duurt met bijna twee uren (90 a 100 minuten was lang genoeg geweest) ook gewoon veel te lang. Vanwege de sympathieke en goede rol van Robert De Niro en de altijd mooie Anne Hathaway die het ook gewoon goed deed, krijgt deze Komedie film toch maar een kleine onvoldoende van mij.

Aardige film met een goede Clive Owen, maar in het begin is deze film verwarend waardoor het een tijdje duurde voordat ik het snapte.

Een film waarin Vince Vaughn een hoofdrol heeft, vind ik vaak niet te pruimen. Maar deze film is misschien wel één van de uitzonderingen daarop. Hoewel het "Google" verhaal/reclame eigenlijk best flauw is en ook behoorlijk cliché, heb ik me toch aardig vermaakt met deze leuke film en heb ik ook regelmatig moeten lachen (zeker in de eerste 90 minuten).

Met name de geweldige scene in de stripbar met de vele fraaie blote dames was genieten geblazen en ook hilarisch. Behalve de leuke uitvoering vond ik ook Owen Wilson en Vince Vaughn het leuk doen in deze film. De overige cast deed het overigens ook leuk en Rose Byrne mocht er wezen, hetzelfde geldt overigens ook voor Jessica Szohr en in iets mindere mate voor Tiya Sircar. Sowieso zit er veel vrouwelijk schoon in deze film.

De film is eigenlijk wel aan de lange kant, want een komedie moet eigenlijk niet langer duren dan 90-100 minuten want anders wordt het allemaal te flauw (inclusief het einde) en te langdradig. Dat was helaas bij deze film ook het geval want na 90 minuten is het leuke er wel vanaf en dan moet je nog circa 30 minuten uitzitten. Maar al met al heb ik me wel aardig vermaakt met deze leuke komedie.

P.S. het rolletje van Will Ferrell in het begin van de film en bij de aftiteling was wel geinig.

Gewoon een goede Sciencefiction / Mystery film welke me onlangs de lange duur, van bijna 3 uren, van de eerste tot de laatste minuut wist te boeien. Toegegeven hier en daar is de film misschien wat saai en langdradig, maar echt storend vond ik het eigenlijk niet.

Buiten dat het toch wel originele verhaal weet te boeien, zit het verder goed in elkaar (ook qua opbouw) en hetzelfde geldt voor de uitvoering welke visueel van het scherm spat. Wat dat betreft vind ik het wel jammer dat ik deze film niet heb gezien in de bioscoop (ook het geluid moet dan overdonderend zijn geweest). Ook de special effecten mochten er wezen en de robot (gewoon bestaande uit vier rechthoekige blokken) "TARS" vond ik geweldig. Het was ook een leuke persoonlijkheid met humor. Ik vond het wel jammer dat de gevonden planeten (eentje bestaande uit alleen maar water en de andere alleen maar uit ijs) behoorlijk saai waren en dan doel ik op de vormgeving, want het gedeelte op de water planeet was best spannend. Ondanks dat ik het einde goed en zeker ook mooi vond, vond ik het ook allemaal wat wazig en raar. De cast doet het overigens prima en zeker de drie hoofdrolspelers Matthew McConaughey (in de rol van vader Cooper van Murph en Tom), Anne Hathaway (in de rol van NASA wetenschapster Brand) en Jessica Chastain (in de rol van dochter/wetenschapster Murph).

Al met al gewoon een goede Sciencefiction / Mystery die wel niet kan tippen aan het niveau van een vergelijkbare film als "2001: A Space Odyssey (1968)", die ik zelfs nog spannend vond. Die film heeft ook meer indruk op mij gemaakt destijds toen ik hem voor het eerst zag in de jaren 80.

Best wel een boeiende en interessante film met zeer goede dialogen. Goed gespeeld trouwens van Pierre Bokma en Katja Schuurman.

Als tussendoortje was deze Actie / Thriller eigenlijk best goed te doen. Het verhaal is opzicht niet zo bijzonder maar vanwege de vele actie en het aardige spel van Luke Goss keek deze film zich nog lekker weg. Het verhaal was misschien erg cliché en ook wel voorspelbaar, maar desondanks vond ik het einde best verrassend en ook goed. Hij had het ook wel verdiend gezien zijn overbodige actie in het verleden.

Ik dacht in eerste instantie dat deze film iets te doen had met de film "Hitman (2007)", maar dat is niet het geval. De enige overeenkomst tussen beide films is dat de hoofdrolspeler kaal is.

Eigenlijk was deze film helemaal nog niet zo slecht, op de eerste 30 vreselijke tenenkrommende minuten na.

Het verhaal hoe flauw en belachelijk ook, was best leuk gevonden en op het moment dat het verhaal zich afspeelt in Noord-Korea valt er meer dan genoeg te lachen en te genieten (zelfs een beetje bloot). De zelfspot die er met Noord-Korea en America werd bedreven was opzicht best geinig. Ook met de uitvoering zat het wel goed en op het einde (best leuk) zit er zelfs actie in welke best hard en grof was. Wat dat betreft is het genre Komedie / Actie zeker terecht. Ook de cast deed het best leuk en vooral dan James Franco in de rol van talkshowhost Dave Skylark en Randall Park in de rol van Kim Jong-un.

Al met al gewoon een aardige onderbroekenhumor komedie, die zich op de eerste 30 minuten na lekker wegkijkt (zeker met een paar biertjes erbij). Voor dat laatste zorgen ook een beetje Lizzy Caplan (wel maar een kleine rol) en Diana Bang.

Ik heb deze film nog nooit gezien en eigenlijk best jammer (ook wel vreemd) want de film is best vermakelijk. Het verhaal was best leuk gevonden en met de uitvoering zat het ook wel goed. Maar wat deze film vooral vermakelijk maakt zijn de vele prachtige gemaakte onderwaterbeelden (deze film zou er in 3D zeer fraai uitzien) en de omgeving van de Bahama's (en dan met name in de eerste 30 minuten). De cast is overigens best indrukwekkend en bevat een aantal bekende acteurs en actrices die het leuk deden. Zoals iemand hierboven ook al zegt mag behalve Jessica Alba ook Ashley Scott er best wezen. Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke avonturen film.

Ik had eerlijk gezegd gehoopt op een boeiende en spannende Drama / Sciencefiction film, maar dat valt uiteindelijk zwaar tegen. Maar ondanks dat wist deze film me toch nog wel te vermaken en het verhaal zit eigenlijk ook nog niet eens zo slecht in elkaar en vond ik eigenlijk zelfs redelijk realistisch overkomen. Wat een drama moet dat zijn als de elektriciteit uitvalt en je voor lange tijd (misschien nooit meer) niet meer kunt internetten

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst en draait om de twee jonge zussen Nell (Ellen Page) en Eva (Evan Rachel Wood) die samen met hun vader (Callum Keith Rennie), hun moeder is al overleden door ziekte, in een afgelegen bos wonen. Dan valt er opeens in de hele streek overal de elektriciteit uit en moeten ze op primitieve wijze zich zien te beschermen tegen indringers, ziekten, eenzaamheid en uithongering en zeker als hun vader al vrij snel door een tragisch ongeval middels een kettingzaag komt te overlijden en de twee onervaren jonge zussen op zichzelf zijn aangewezen.

Hoewel het verhaal nergens echt spannend werd, wist het verhaal me toch nog wel aardig te boeien en te vermaken en dat komt omdat je wilt weten hoe het met de twee jonge onervaren zussen zal aflopen. Het verhaal om de twee zussen zit opzicht best mooi elkaar en het is leuk om te zien hoe ze proberen te overleven (vooral aan voedsel komen) en dat vooral de initiatieven komen van zus Nell, die een passie heeft voor leren, terwijl zus Eva zich vooral bezig houdt met dansen. Echt veel gebeurt er eigenlijk niet met de zussen, m.u.v. het clichematige dat één van de zussen, te weten Eva die qua uiterlijk ook de meest logische keuze was, verkracht wordt door een zekere Stan (Michael Eklund) en naderhand ook zal bevallen van een kind, terwijl de andere zus in het bos opzoek is naar voedsel.

Hoewel dat natuurlijk al erg genoeg is, gebeurt er met de twee zussen verder niets bijzonders en hebben ze alleen soms wat onenigheid (o.a. over het gebruik van brandstof voor het noodgagegraat en over het vriendje Eli, gespeeld door Max Minghella, van Nell, die wilt vertrekken naar aanleiding van een gerucht dat er ergens anders wel elektriciteit is) met elkaar. Wat dat betreft is het verhaal eigenlijk ook wat saai en mede ook omdat het verhaal zich vrijwel continue afspeelt op één locatie, namelijk in en rond het huis van de twee zussen. Saai is zeker ook het einde, want er is eigenlijk geen einde, waar je ziet alleen de twee zussen hun inmiddels zeer vervallen (we zijn dan ook al bijna twee jaar verder) huis in brand steken (zodat anderen hopelijk denken dat ze zijn omgekomen door brand en ze dus met rust laten), waarna ze met zijn drieën (de twee zussen en de baby) naar een kleine boshut in het bos vertrekken. Daarna is het verhaal ook letterlijk en figuurlijk afgelopen.

Visueel (zeker m.b.t. het bosrijke gebied waar het verhaal zich afspeelt) gezien werd alles best mooi in beeld gebracht en daarbij zijn ook de borstjes van Ellen Page en Evan Rachel Wood van toepassing Ondanks dat er dus eigenlijk maar weinig gebeurt in het verhaal, kijkt deze film zich nog wel lekker weg en dat komt ook omdat het verhaal maar iets van 100 minuten duurt (hoewel circa 80 minuten misschien wel meer dan voldoende was geweest). De cast in deze film is zeer beperkt en het draait daarbij om de hoofdrolspelers Ellen Page en Evan Rachel Wood, die het best aardig deden. Omdat ze in werkelijkheid al beiden 29 jaar oud zijn, is het wel een beetje raar dat ze gekozen zijn voor de hoofdrollen van de circa 20 jarige zussen.

Hoewel dit zeker geen hoogstaande Drama / Sciencefiction film is die eigenlijk ook nergens spannend is, heb ik me er nog best aardig mee vermaakt. Oftewel leuk om eens gezien te hebben en meer ook niet.

Matige en vooral een clichematige Thriller / Horror film, die ik toevallig gezien heb op de televisiezender "Film 1" en waarbij het draait om een enorme grizzlybeer, te weten "The Red Machine", die uit is op wraak op de mens in zijn woongebied "The Grizzly Maze" in Alaska, vanwege het afslachten (door illegale jagers) van grizzlyberen en veranderingen in zijn woongebied zoals enorme bomenkap en voedselschaarste (o.a. zalm die niet meer de rivier op stroomt). Vanwege dat laatste ziet hij nu ook de mens als nieuwe voedselbron.

Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden en weet ook nog enigszins te boeien en te vermaken en dat komt vooral door de fraaie grizzlybeer "Bart the Bear", die regelmatig flink en hard (geweldig was de scene waarbij hij met zijn mond iemand zijn hoofd verbrijzelde) te keer ging en er ook imponerend uitzag. Ook zit er zelfs een beetje goor in, zoals o.a. een tak die door iemand zijn been gaat als die persoon valt. De uitvoering van het verhaal in het eerste gedeelte van de film is op zijn zachtst gezegd tenenkromend slecht (hoogtepunt daarin was misschien nog wel het topless moment van hoertje Amber gespeeld door Kelly Curran) en bevat de nodige clichés (vooral m.b.t. de stereotype personages en hun verhouding onderling en tevens hun problemen en manier van doen), maar naarmate het verhaal vordert, wordt het wel beter en het einde vond ik zelfs nog aardig (is ook nog wat spannend).

De manier hoe de grizzlybeer uiteindelijk gedood wordt op het einde met een mes, vond ik wel een beetje flauw omdat kogels voorheen schijnbaar geen impact op hem hadden (of men schoot gewoon slecht ). Omdat het verhaal zich afspeelt in Alaska, had ik eigenlijk een aantal mooie natuur opnames verwacht van de omgeving, maar dat viel juist tegen en het zag er soms ook wat nep (o.a. de nevel en mist) uit. Wel werd de grizzlybeer regelmatig fraai in beeld gebracht en vrijwel alle vrouwen in het verhaal zagen er ook wel mooi uit, zoals Piper Perabo (in de rol van Michelle, die een dove natuur fotografe is en beren volgt die gemarkeerd zijn met een zender en die tevens getrouwd is met sheriff Beckett) en Michaela McManus (in de rol van Kaley, die de hulpsheriff is van sheriff Beckett en die vroeger verliefd was op Rowan).

Nu we het toch over de cast hebben, die was voor een film als deze best indrukwekkend met o.a. de bekende acteurs James Marsden (in de rol van Rowan, die in de gevangenis heeft gezeten voor het doden van iemand en die terugkeert naar zijn geboorteplaats omdat een vriend van hem daar vermist is en hij die wil gaan zoeken. Hij is tevens het broertje van sheriff Beckett), Thomas Jane (in de rol van sheriff Beckett die vanwege het gevaar van de beer opzoek gaat naar zijn dove vrouw Michelle, die bezig is in het natuurgebied met opnames), Billy Bob Thornton (als de berenjager Douglass, die door zijn manier van jagen en het onnodig vaak doden van grizzlyberen, niet bepaald geliefd is bij sheriff Beckett en zijn vrouw Michelle, maar hij wordt ingeschakeld door sheriff Sully om de beer te doden) en Scott Glenn (als sheriff Sully die bijna met pensioen gaat en daarvoor niet goed gespaard heeft ). Al deze personen dragen een bepaalde geschiedenis/verleden met zich mee en hun dialogen m.b.t. deze geschiedenis/verleden zijn meestal flauw en clichématig. De cast deed het overigens niet meer dan verdienstelijk.

Al met al niet meer dan een matige en clichematige Thriller / Horror film, die leuk is om eens keer gezien te hebben en meer ook niet.

Vond het destijds best een aardige thriller/komedie met goede rollen van Jeff Goldblum en Michelle Pfeiffer (zag er ook fraai uit). Het maffe verhaal is best leuk gevonden en de uitvoering was ook best leuk. Het moet wel al meer dan 20 jaar geleden zijn geweest dat ik deze film voor het laatst heb gezien. Misschien gaan ze hem nog eens uitzenden op MGM zodat ik hem weer kan herzien.

Het begin (de eerste 30 minuten) van de film is gewoon tenenkromend slecht en flauw. Gelukkig beginnen daarna de tornado's te verschijnen en wordt het toch nog een aardige film om naar te kijken. Wel alleen dankzij de tornado's want het randgebeuren eromheen is totaal niet interessant of leuk (zeker de twee debiele stormjagers zijn vreselijke flauw).

Visueel zagen de tornado's er fraai en indrukwekkend uit en ze waren ook best spectaculair. Dat laatste geldt zeker ook voor het einde waarin zelfs ook nog een lachmoment zit als Pete Sandoval (gespeeld door Matt Walsh) met zijn tornado bestendig voertuig boven de wolken komt De cast in deze film stelt weinig voor (hoewel ik Richard Armitage in de rol van "Gary" nog wel kon waarderen) en ze zijn ook totaal ondergeschikt aan de tornado's.

Al met al leuk om eens gezien te hebben en als popcornvermaak is deze film zeker te doen. Op het grote witte doek en in 3D komt deze film ongetwijfeld nog een stukje beter tot zijn recht dan op een televisie waar ik hem op heb gezien.

Heerlijke film die zich vanwege de schitterende landschappen lekker wegkeek. De film wist mij te boeien vanaf het begin tot het einde. Het einde vond ik wel ontroerend. Uitstekend gespeeld door Emile Hirsch.

Met "Intolerable Cruelty" leveren de Joel Coen en Ethan Coen (oftewel de gebroeders Coen) een voor hun doen behoorlijk toegankelijke Komedie / Romantiek film af, die wel niet behoort tot hun beste werk.

In dit verhaal kruipt Catherine Zeta-Jones in de huid van Marilyn, een charmante vrouw die alleen maar met mannen trouwt vanwege het geld dat ze na de scheiding op jaar bankrekening kan bijschrijven. George Clooney schittert als de gehaaide echtscheidingsadvocaat Miles, die ervoor zorgt dat er bij haar nieuwste slachtoffer helemaal niets te halen valt. Beide slagen erin wreed te worden.

"Intolerable Cruelty" is soms een beetje aan de rommelige kant, maar weet te onderhouden door de vele grappige momenten. George Clooney en de altijd mooie Catherine Zeta-Jones zetten allebei topprestaties neer en laten de elektriciteit van het scherm spatten. Verder zien we ook de bekende acteurs Billy Bob Thornton en Richard Jenkins.

Al met al een vermakelijke Komedie / Romantiek film, met een scherpe "bite".

Deze film heb ik eigenlijk altijd bewust vermeden omdat ik dacht dat het een overschatte film zou zijn. Vandaag heb ik hem dan toch uiteindelijk gekeken (op Film 1) en moet ik zegen dat ik er behoorlijk naast zat. Dit is toch best een mooie en vooral leuke film met een goed 'feel good' verhaal. De film is eigenlijk heel luchtig en zeker in het eerste uur valt er enorm veel te lachen. Daarna vond ik het helaas wat minder worden want het serieuze gedeelte kwam meer aan bod. De kracht van de film is eigenlijk de cast die het heel leuk en goed doet en dan vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers François Cluzet en Omar Sy. Wat ik overigens ook zeer mooi vond in deze film was Audrey Fleurot Al met al heb ik me prima vermaakt met deze film (zeker het eerste uur) en keek hij ook lekker weg.

P.S. ik wist eigenlijk niet eens dat dit een waargebeurde films was, dat werd me op het einde pas duidelijk.

Niet echt een hoogstaande Horror film die soms wel iets weghad van de "Boogeyman". Maar deze was dan wel gelukkig wat beter. Het verhaal is best redelijk en wist ook wel te boeien maar er zitten ook helaas regelmatig saaie momenten (vooral die met Daniel Brühl) in. Het laatste gedeelte van de film is overigens goed en ook wel verrassend. Dat deze film boven de middelmaat steekt is toch vooral te danken aan de cast die het best aardig deed. En dan met name de drie hoofdrolspelers te weten Ella Purnell, Clive Owen en ook Carice van Houten. De laatst genoemde ging uiteraard weer eens eventjes uit de kleren en ze praatte zelfs een beetje Nederlands in deze film, Hieperdepiep Hoera

P.S. de scene waarbij Carice van Houten naakt op de grond zit en waar haar dochter binnenkomt mocht er visueel best wezen.

Deze Sciencefiction / Horror film, of beter gezegd de nieuwe versie van de film uit 1953, van regisseur Tobe Hooper (o.a. bekend van "The Texas Chain Saw Massacre (1974)", "Poltergeist (1982)" en het onderschatte "Lifeforce (1985)") zag ik gisteren voorbijkomen op MovieMeter en leek me wel vermakelijk.

In dit verhaal draait het om het jongetje David Gardner (Hunter Carson), die op een stormachtige nacht vanuit zijn huis een ruimteschip in de heuvels, te weten Copper Hill, achter hun huis ziet landen (doet denken aan de Sciencefiction / Drama film "Close Encounters of the Third Kind (1977)"). Wanneer zijn vader, de NASA wetenschapper George (Timothy Bottoms), het onderzoekt, komt hij terug maar is hij anders. Nadat zijn moeder Ellen (Laraine Newman) ook al snel veranderd is, vlucht David het huis uit en gaat hij naar school. Maar daar merkt hij dat zijn lerares Mrs. McKeltch (Louise Fletcher) ook al verandert is en dat ze scholieren met de schoolbus naar de heuvels rijdt. David krijgt hulp van schoolverpleegster Linda Magnusson (Karen Black) en samen gaan ze de vrienden van David's vader inlichten bij het leger, die onder leiding staat van generaal Climet Wilson (James Karen), en moeten ze de buitenaardse invasie stoppen voordat deze zich verspreidt.

De meeste karakters in de film gedragen zich nog volgens de clichés van de Sciencefiction films van de jaren 50 en 60. Daardoor is de film genietbaar voor liefhebbers, maar voor anderen vrij onverteerbaar. De speciale effecten en de buitenaardse wezens zijn amusant en stripachtig en voor de genre- fanaten zit de film vol met grapjes en met name door de bezeten mensen. Zo drinkt vader George zijn hete koffie in één teug leeg en doet hij er ook enorm veel zoetjes in en introduceert hij droogjes en zeer langzaam pratend zijn zoon en vrouw bij de politie die langskomt en zegt hij:

"This is my son, this is my wife.”

Enigszins vergelijkbaar met "This Is my rifle. This Is my gun" uit "Full Metal Jacket (1987)"

En moeder Ellen eet rauw hamburgervlees met wat zout en serveert met een stalen gezicht spekreepjes die zwart zijn verbrand en zegt dan tegen David,

"Not hungry, David? You feel all right?"

Vanwege de flauwe en kinderachtige uitvoering van het verhaal en ook omdat het in dit verhaal draait om een kind (Hunter Carson is in werkelijkheid het zoontje van Karen Black), is het vooral toch een kinderhorrorfilm i.p.v. een echte horrorfilm.

Echte horror valt er eigenlijk ook niet in te zien en het enige wat nog een beetje op horror leek was het opeten van een kikker door lerares Mrs. McKeltch, het opeten van lerares Mrs. McKeltch (oftewel boontje komt om zijn loontje) door een buitenaardse wezen (die scène was opzicht wel komisch omdat een ander buitenaardse wezen erom moest lachen) en ook krijgt een gevangen genomen militair op een gegeven moment een soort van lange elektrode in zijn nek geduwd, waarmee de buitenaardse wezens de mensen mee manipuleren (plakken er ook een pleister op om het te verbergen), zoals de ouders van David, politieagenten, leraressen, scholieren, NASA onderzoekers en militairen.

De eerste 60 minuten van het verhaal zijn opzicht nog wel vermakelijk en sfeervol, maar zodra het leger erbij betrokken wordt, wordt het helaas allemaal minder. De militairen zijn opzicht best stoer en genernaal Climet Wilson zegt op een gegeven moment ook:

"Marines have no qualms about killing Martians!"

Vanaf dan is er natuurlijk wel meer actie te zien, omdat het leger de buitenaardse wezens gewoon doodschiet met geweren en bazooka's. De buitenaardse wezens schieten soms ook terug met een wapen en voor dat wapen gebruiken ze koper. Daarbij wordt dan tevens duidelijk waarom de buitenaardse wezens geland zijn, namelijk voor het koper in Copper Hill. Het einde van de film was opzicht wel geinig, want dan lijkt het gewoon een nachtmerrie van David Gardner geweest te zijn, maar als hij daarna weer wilt gaan slapen, blijkt het allemaal juist te gaan gebeuren

De cast in deze film deed het opzicht best verdienstelijk en leuk, maar ze acteren wel regelmatig houterig (en niet alleen als ze in de macht zijn van de buitenaardse wezens). Meestal heb ik het niet zo op kinderen in een hoofdrol, maar Hunter Carson deed het opzicht best goed en hij is ook niet zo slecht als sommige andere acteurs. Hij kan de film wel niet dragen en hij overdrijft te vaak tijdens zijn zijn scènes. Desondanks is hij samen met zijn moeder Karen Black mogelijk de beste acteur in deze film. Karen Black is natuurlijk een redelijke bekende actrice en dat geldt ook voor Louise Fletcher (speelde de rol van hoofdzuster in de Drama film "One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)") die regelmatig "1, 2, 3, 4, 5" zegt en James Karen (o.a. te zien in de zeer vermakelijke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"). Verder vond ik Laraine Newman wel een leuke verschijning met haar weelderig krullend kapsel.

De speciale effecten in deze film komen overigens op conto van de beroemde makers van speciale effecten, te weten Stan Winston (Hij werkte aan onder meer de Terminator- en Jurassic Park-films, Aliens, de Predator-films en Edward Scissorhands en won in totaal vier Oscars) en John Dykstra (het meest bekend van zijn baanbrekende werk aan "Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977)", waarvoor hij een Oscar won). Door hun zien de opgezette buitenaardse wezens (die o.a. een grote mond vol met tanden hebben) er ook fraai en typisch jaren 80 (toen stonden computereffecten nog in hun kinderschoenen) uit. De belangrijkste alien (de enige die ook één keer iets heel korts zegt tegen David) is best cool, hoewel hij lijkt op "Krang" uit de tekenfilm "Teenage Mutant Ninja Turtles".

Zou je deze film destijds in de jaren 80 als kind hebben gezien, dan had je er ongetwijfeld veel plezier aan beleefd. Maar kijk je nu deze film als volwassenen (zoals ik) voor het eerst, dan het is het allemaal wat flauwtjes en kinderachtig en vind je het acteerwerk waarschijnlijk afschuwelijk. "Invaders from Mars" is zeker geen goede Sciencefiction / Horror film, maar als je hem zag toen je jong was, kun je je er nog steeds mee vermaken.

Toen ik deze Sciencefiction / Thriller (met een snufje Horror en o.a. door zwarte ogen) film voorbij zag komen en ik de filmposter zag, wist ik meteen dat dit een film voor mij zo zijn, want het verhaal speelt zich af in de jaren 70 en is rijkelijk voorzien van mooie vrouwen die in de jaren 60 en 70 "Playmate" (oftewel speelkameraadje) zijn geweest voor het tijdschrift "Playboy". Oftewel er zal waarschijnlijk veel bloot te zien zijn in de vorm van borsten en konten

En mooie borsten en konten zijn inderdaad volop te zien en dat van de mooie vrouwen Anitra Ford (in de rol van Dr. Susan Harris, die tevens één van de bijenkoninginnen is), Victoria Vetri (die bijna wordt verkracht door drie mannen op de motorkap van een auto), Beverly Powers, Anna Aries, Susan Player, Rene Bond en Colleen Brennan (eerste vrouw die na circa 10 minuten bloot is te zien en die ook even bloot op een motor zit en vanaf de jaren 80 is ze ook in de Porno-industrie gestapt).

In dit verhaal draait het om vrouwelijke wetenschappers die hun celstructuur hebben veranderd zodat ze de paringsdrang van een bijenkoningin hebben en de mannen in de film gaan bij bosjes tegen de vlakte voor ze. Daarbij gaat de bronstige CIA'er Neil Agar (gespeeld door B-film veteraan William Smith) samen met Julie Zorn (Victoria Vetri) de moorddadige insectenvrouwen te lijf.

Het verhaal is opzicht wel leuk gevonden, maar is wat aan de flauwe kant (o.a. het einde) en weet eigenlijk ook nergens te boeien (laat staat dat het ergens spannend wordt), maar weet nog door de vele mooie vrouwen (inderdaad voorzien van grote zonnebrillen, waardoor ze herkenbaar zijn als als een bijenkoningin en i.p.v. een "angel" zijn ze gewapend met een fraai vrouwenlichaam) en de jaren 70 sfeer wel te vermaken en duurt ook maar 85 minuten.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze vermakelijke "softcore tits & ass" Sciencefiction / Thriller film uit de jaren 70.

Vindt dit nog altijd een uitstekende en spannende Horror / Science-Fiction film.

Het verhaal zit prima in elkaar en hij is ook nog eens spannend. Er wordt ook goed in geacteerd. Het einde van deze film was schitterend.

Men heeft vorig jaar een soort remake van deze film gemaakt in de vorm van :"The Invasion" maar die kan absoluut niet tippen aan dit origineel.

“Nikko was easy. Now it's your turn. One night you're gonna close your eyes and when they open, I'll be there. It'll be time to die.”

Het is 40 jaar geleden dat deze actiefilm uitkwam in de videotheek en het is ook 40 jaar geleden dat ik hem huurde en voor het laatst gezien heb en vandaar dat ik hem gisteravond nog eens herzien heb tijdens mijn vakantie en mede omdat ik de film gistermiddag op plaats 631 gezet heb in "1001 films en series die je moet gezien hebben als je sterft"

RTL 7 zendt meestal ieder jaar in de zomer een week lang Bud Spencer en Terence Hill films uit en misschien moeten ze dat ook eens gaan doen voor Chuck Norris films uit de jaren 70 (eindjaren), 80 en 90 (beginjaren). Dan zou je makkelijk twee films op één avond per dag kunnen uitzenden.

"Invasion U.S.A" (geproduceerd door "Cannon Films") is misschien wel één van de meest over-the-top actiefilms uit de jaren tachtig, met Chuck Norris in de hoofdrol als de stoïcijnse held Matt Hunter. De film kreeg ook een cultstatus en dat is vooral te danken aan het absurde plot, de cartooneske actie en de schaamteloze patriottische inslag. Hierdoor is de film ook eerder lachwekkend dan indrukwekkend. Maar slecht is de film zeker niet, want het is best allemaal vermakelijk door de over-the-top actie en de vele oneliners van Chuck Norris.

Het plot is kinderlijk eenvoudig en nauwelijks geloofwaardig, namelijk een groep communistische terroristen onder leiding van de kwaadaardige Rostov (Richard Lynch) infiltreert de Verenigde Staten om een grootschalige guerrillaoorlog te ontketenen. Hun doel is niet zozeer om te winnen, maar om paniek, chaos en instorting van het Amerikaanse systeem te veroorzaken (Rostov zegt daarvoor ook "America has not been invaded by a foreign enemy in nearly 200 years."). Huizen, kerken en winkelcentra worden opgeblazen (kerken overigens net niet) en gewone burgers (inclusief kinderen) worden zonder genade neergemaaid.

Alle hoop rust natuurlijk op één man, namelijk Matt Hunter (Chuck Norris) welke een ex-CIA-agent is die zich teruggetrokken heeft in de moerassen van Florida. Hunter wil aanvankelijk niet betrokken raken, maar nadat hij persoonlijk door Rostov wordt uitgedaagd, grijpt hij zijn vertrouwde dubbele Uzi-pistoolmitrailleurs en neemt hij het in zijn eentje op tegen een heel leger van terroristen en Rostov .

Het hart van deze film is natuurlijk de behaarde (gezicht en borst), en inmiddels bejaarde (85 jaar), Chuck Norris (pas als hij overlijdt, geloof ik dat het leven eindig is ), als de ultieme “one-man army” en hij speelt eigenlijk vooral… Chuck Norris. Zijn personage heeft geen echte diepgang, hij toont nauwelijks emotie (alleen na de dood, door terroristen, van John Eagle gespeeld door Dehl Berti) en hij spreekt in de hele film amper meer dan een paar zinnen en het zijn vooral ook nog eens oneliners, zoals mijn openingszin waarin hij in een camera kijkt en Rostov toespreekt, die het in een ruimte op een televisie ziet en daarna kwaad de televisie op de grond gooit en zegt:

"Now we can destroy the Americans, Crush their struggling leadership... and finish Hunter, as well."

Ook zegt Chuck Norris nog vele andere leuke oneliners zoals:

"If you come back in, I'll hit you with so many rights you'll be begging for a left."

Dat zegt hij tegen een man (Mario Ernesto Sánchez), die verstoord en geïrriteerd is geworden tijdens het wassen van zijn auto, die hem stoort tijdens het ondervragen van een terrorist (Alex Colon).

"You're beginning to irritate me."

Dat zegt hij tegen dezelfde man als hij weer terugkomt

"If you live through this, tell Rostov… it’s time to die."

Dat zegt hij tegen de terrorist die hij aan het ondervragen is, waarna hij een handgranaat in zijn hand stopt.

"Did you lose this?"

Dat zegt hij tegen terroristen in auto als hij een bom op hun auto plaatst die de terroristen eerder hebben geplaatst op een schoolbus vol met kinderen, die in de bus aan het zingen zijn "Row, row, row your boat Gently Down the stream. Merrily, merrily, merrily, merrily, Life is but a dream."

"Didn't work, huh? Now it will."

Dat zegt hij tegen terroristen die een kerk willen opblazen met een bom in een koffer en wat hij verhindert heeft en waarna hij de bom bij de terroristen laat ontploffen.

"It's time..."

Dat zegt hij op het einde tegen Rostov, vlak voordat hij met een raketwerper / bazooka op hem schiet.

Toch is dat precies wat zijn fans verwachten van hem, namelijk een zwijgzame held die met een ijskoude blik kogels ontwijkt en zijn tegenstanders met één kogelregen uitschakelt. Zijn charisma is echter beperkt, en de film leunt volledig op zijn fysieke aanwezigheid en de aura van “onverslaanbare vechtmachine” die "Cannon Films" zorgvuldig rond hem had opgebouwd in de jaren 80. Vergeleken met tijdgenoten als Sylvester Stallone (in de "Rambo" films) of Arnold Schwarzenegger (in "Commando" en "Predator"), oogt Norris hier eerder houterig en vlak.

Het is eigenlijk vooral Richard Lynch die de show steel als de sadistische Rostov. Zijn intensiteit, zijn gezicht (hij had best een aparte mond), zijn dreigende blik en zijn hysterische uitbarstingen zorgen ervoor dat hij de film een zekere energie geeft, die Chuck Norris mist. De scène waarin Rostov een nachtmerrie heeft over Hunter en letterlijk gillend wakker wordt, is tegelijkertijd belachelijk en memorabel. Het zegt veel dat de slechterik meer angst heeft voor de held, dan dat de kijker dat ooit voelt.

Veder is er nog een verdienstelijk bijrol voor Alexander Zale als Nikko, die Rostovs rechterhand is. Hij is loyaal en net zo genadeloos als Rostov en hij voert veel vuile klusjes uit. Ook is er nog een kleine maar opvallende rol weggelegd voor de bekende acteur Billy Drago in het begin van de film. Hij speelt een louche informant / dealer en zijn sinistere uitstraling maakt hem een typische "Cannon Film" acteur. Zo was hij ook te zien in een andere actiefilm van Chuck Norris, namelijk het matige "Delta Force 2: The Colombian Connection (1990)" waarin hij een drugsbaas speelt.

En verder is Melissa Prophet als Dahlia McGuire misschien nog het noemen waard. Zij speelt namelijk een journalist, die niet op haar mondje is gevallen, die midden in de chaos terechtkomt. Ze fungeert deels als een soort van ooggetuige voor de kijker en belichaamt de onschuldige burger die tussen de fronten verzeild raakt. Melissa Prophet is overigens niet naakt te zien, maar dat zit wel in de film, namelijk als Chuck Norris na circa 46 minuten een bar / stripclub binnengaat en je daar een aantal topless vrouwen ziet. Van te voren komt hij in de bar ook nog de uitsmijter (Gerard Murphy) tegen en wordt er o.a. gezegd:

Uitsmijter: Hold it! Where are you going? I don't think I know you, pal..
Chuck Norris: Makes us even. I don't know you either.
Uitsmijter: You don't have to know me, asshole?
Chuck Norris: Just looking.
Uitsmijter: No, no, you don't look here. This ain't no peepshow. You got business, do it. You got that, hunk?
Chuck Norris: I'm not sure. You want to run that by me again?

Chuck Norris pakt dan stevig de hand vast van de uitsmijter waarin hij een fles bier vasthoudt, waarna de fles breekt En daarna wordt er nog gezegd:

Uitsmijter: Ah! Ahh!
Chuck Norris: That's okay. I think I get it.
Uitsmijter: Son of a bitch.

Met de actie en special effects zit het meer dan goed in "Invasion U.S.A.". Explosies zijn massaal, gebouwen vliegen constant de lucht in, kogels vliegen je om de oren en machinegeweren ratelen alsof kogels gratis zijn. Subtiliteit ontbreekt echter volledig, want de film is een aaneenschakeling van momenten waarin Chuck Norris hele groepen terroristen neermaait, zonder een schrammetje op te lopen.

Toch zijn deze scènes zeer vermakelijk in hun onbeschaamde overdrijving. Het hoogtepunt is misschien wel de finale in een kantoorgebouw, waarin Hunter en Rostov elkaar te lijf gaan in een allesvernietigende confrontatie en waarin Hunter Rostov doodschiet (of beter gezegd laat ontploffen) met een raketwerper / bazooka, waarna de film ook gelijk is afgelopen na circa 105 minuten. De cameravoering en montage zijn simplistisch, maar effectief genoeg om de chaos tastbaar te maken.

En zoals veel "Cannon" producties is "Invasion U.S.A." doordrenkt van plat patriottisme, waarbij het beeld zwart-wit is, namelijk Amerika is goed en de vijand (in dit geval een mix van Russen, Cubanen en andere karikaturale “rode” types) is slecht. Er is geen enkele poging tot nuance of politieke diepgang. De film komt ook uit het Ronald Reagan-tijdperk en het tijdperk dat de Russen nog de vijand waren (nu overigens weer) en toen had je veel propagandistische films waarin de sterke Amerikaanse held de wereld redt.

Al met al is "Invasion U.S.A." is geen goede film. Het acteerwerk is pover, het script lachwekkend en de boodschap simplistisch. Maar juist daardoor is het een fascinerend stukje pulp dat zijn eigen charme heeft. Voor wie houdt van fout jaren 80 vermaak, eindeloze explosies en Chuck Norris op zijn meest onverwoestbaarheid, is dit een "guilty pleasure". Voor iedereen die iets meer subtiliteit of intelligentie verwacht, is het echter een film die beter in de archieven van de videotheek had kunnen blijven liggen. En omdat ik me na het herzien geen seconde verveeld heb, verhoog ik ook mijn stem van 2,5* naar 3,5*.

P.S. weet iemand hoe het is afgelopen met het gordeldier in Miami

Eigenlijk een soort remake van "Invasion of the Body Snatchers". Ik vond de film best wel goed en hij was ook boeiend en soms spannend. Het einde vond ik wel een tegenvaller.

Heb tot nu toe maar het eerste uur gezien en ik moet zeggen dat deze film qua stijl en humor veel weg had van Woody Allen films. Het verhaal was best leuk verzonnen (zeker het begin) maar aan de andere kant ook zeer flauw. Hetzelfde geldt min of meer voor de humor want die was zo flauw dat ik eigenlijk vrijwel nergens om heb moeten lachen (m.u.v. de eerste 15 minuten). Ondanks dat het allemaal best flauw was, was de film wel aardig om te kijken en dat kwam vooral door Jennifer Garner (op de één of andere manier vind ik haar steeds leuker en ook mooier worden, ik vind haar veel weg hebben van Julia Roberts ) en de korte bijrollen van vele andere bekende acteurs zoals o.a. Philip Seymour Hoffmann, Rob Lowe, Jason Kent en Tina Fey.

Omdat ik de film niet helemaal heb uitgekeken zal ik het ook nog geen punt gegeven. Toen ik gestopt was met kijken was de film wel heel flauw en cliché geworden.

Leuke film die weet te boeien. Mooi gespeeld van Mark Wahlberg. Dit is natuurlijk een film voor alle supporters van clubs die ervan dromen om ooit als professional aan de bak te komen bij hun favoriete club.

Dit is dan mijn laatste film in 2020 en het is ook een film welke al een tijdje bij mij op de plank lag (sinds mei). "The Invisible Man" maakt overigens geen onderdeel uit van de zogenoemde "Dark Universe", die een film met dezelfde titel wilden produceren als onderdeel van hun allesomvattende filmuniversum waar "The Mummy (2017)" het begin van zou zijn. Aangezien dat universum nooit een vervolg heeft gekregen wegens de (financiële) teleurstelling van "The Mummy", is "The Invisible Man" drie jaar later een onafhankelijke Horror / Sciencefiction film geworden, die geproduceerd is door "Blumhouse" en welke geregisseerd is door Leigh Whannell (o.a. "Insidious: Chapter 3 (2015)").

In dit verhaal draait het om Cecilia Kass (Elisabeth Moss), die na jarenlang geïntimideerd en gecontroleerd te zijn door haar vriend, de optoloog (iemand die zich bezig houdt met het visuele functioneren) Adrian Griffin (Oliver Jackson-Cohen), besluit om te vluchten met de hulp van haar zus Emily (Harriet Dyer). Ze mag logeren bij vriend en politierechercheur James Lanier (Aldis Hodge) en diens dochter Sydney (Storm Reid). Als ze te horen krijgt dat haar ex-vriend Adrian dood is en waarschijnlijk zelfmoord heeft gepleegd, blijft ze bang voor hem maar slaakt ze ook een zucht van opluchting. Tot ze vreemde geluiden hoort en dingen begint te zien die er niet zijn, of wel... ?

Het hart van de film is de rol van Elisabeth Moss als de gekwelde Cecilia en het is ook het sterke spel van Elisabeth Moss (bekend van de televisieserie "The Handmaid's Tale (TV Series 2017– )", waarin ze ook indruk maakt en perfect zowel angstig als boos kan kijken) dat "The Invisible Man" tot zo'n overtuigende en ijzingwekkende thriller maakt. We volgen een verhaal over een vrouw die wordt misbruikt in een gewelddadige relatie, waardoor ze mentaal beschadigd wordt achtergelaten in de wereld. Uiteraard verklaart iedereen haar voor gek wanneer ze spreekt over haar dode ex-vriend die onzichtbaar is geworden om haar tot waanzin te drijven. Hierdoor creëert de film een vorm van paranoïde, dat wordt ondersteunt door overzichtelijke cameratechnieken om de spanning op peil te houden. Daarnaast is het niet alleen de onzichtbaarheid die Adrian tot een bedreiging maakt, maar ook zijn intimiderende obsessie met Cecilia. Het voorziet de film van een heftige dosis realiteit en tot in tegenstelling tot Paul Verhoeven's "Hollow Man (2000)", is de waanzin van deze ongeziene hufter wel geloofwaardig.

De "The Invisible Man" wordt betiteld als een Horror / Sciencefiction film (persoonlijk vind ik het meer een Mystery / Thriller film), maar bevat niet veel schrikmomenten (met name de scène op de zolder), maar is wel eng en spannend op een andere manier, namelijk een onzichtbare dreiging die tastbaar en zenuwslopend is. Daarnaast weet regisseur Leigh Whannell ook ook uitermate goed Cecilia's angst voor het onzichtbare te vatten, door slim gebruik te maken van de camera. Lege ruimtes in het huis van James (daar heerst ook de meeste spanning) worden net iets te lang in beeld gebracht, waardoor de dreiging bijna constant aanwezig is en bij momenten ook ondraaglijk is.

De opbouw van het verhaal is ook gewoon goed, de eerste circa 30 minuten zijn misschien ietwat saai en langdradig, maar de mysterieuze dreigende sfeer zorgt er toch voor dat het interessant en spannend blijft. Na circa 32 minuten zie je pas voor het eerst wat van de onzichtbaarheid als Cecilia buiten in de kou staat en je dan achter haar wat adem ziet. Daarna begint ook het terroriseren van Cecilia (dekbed wordt van het bed afgetrokken, waarna er foto's worden gemaakt en ook ziet Cecilia voetstappen), waarbij niemand haar gelooft en ook niet de broer van Adrian, te weten Tom Griffin (Michael Dorman), die het testament van Adrian voorleest (ze krijgt veel geld, maar moet daarvoor wel braafjes zijn) en aangeeft het dode lichaam van Adrian te hebben gezien en hij laat haar ook foto's van de dode Adrian zien en zegt tegen haar:

"Don't let him win by bringing him back to life."

Het terroriseren wordt daarna steeds erger en zeker als zus Emily een kwetsende e-mail (waarin staat dat ze niets meer met haar te maken wilt hebben) heeft gekregen, welke Cecilia zogenaamd heeft gestuurd en na circa 50 minuten begint het noodlot voor Cecilia toe te slaan, als Sydney opeens hard wordt geslagen en zij daarvan beschuldigd wordt. Ze moet daarom ook van James het huis verlaten en ze gaat dan naar het huis van Adrian, waar ze een special pak (wat in eerste instantie onzichtbaar is) vindt dat vol zit met camera's.

Daarna komt de onzichtbare persoon ook steeds vaker in beeld (wordt voor het eerst opgemerkt via verf) en hij slaat ook steeds harder toe. Zo vermoord hij Emily (haar keel wordt doorgesneden met een mes) als deze samen met Cecilia (die het weer goed wilt maken met haar zus, ondanks dat ze niets gedaan heeft) in een restaurant gaat eten en waarvan Cecilia dan de schuld krijgt (de onzichtbare persoon stopt dan ook het mes in haar hand). Hierdoor wordt Cecilia gearresteerd en belandt ze op een politiebureau in een cel, waar ze ondervraagt (uiteraard wordt ze weer niet geloofd) en onderzocht wordt (dan krijgt ze ook te horen dat ze zwanger is, wat ze niet kan geloven). De broer van Adrian komt ook langs en zegt dat ze geen geld meer krijgt en hij begint haar ook te chanteren (hij weet o.a. over Adrian en het kind) en moet ze van hem iets ondertekenen, waarop ze tegen hem zegt:

"I used to feel sorry for you. The blood relative of a narcissist sociopath. You're just the jellyfish
version of him. Everything but the spine."

Daarna maakt Cecilia een val (doet net alsof ze zelfmoord wilt plegen) in haar cel met een vulpen (die ze stiekem van Tom gepakt heeft en zolang verstopt heeft in de douche), waarmee ze de onzichtbare persoon een aantal keren steekt, waardoor de onzichtbare persoon gedeeltelijk zichtbaar wordt. Vanaf dan ontstaat er best een fraaie actie scène in het politiebureau en daarbij sneuvelen ook de nodige dode politieagenten en die hele scène deed me wat denken aan de actie scène in het politiebureau in de ijzersterke Thriller / Misdaad film " The Hitcher (1986)" met onze helaas dit jaar overleden Rutger Hauer in de rol van slechterik.

Daarna volgt er een goede en verrassende ontknoping, waarbij de onzichtbare man wordt gedood in het huis van James (hij wilt namelijk als wraak Sydney te grazen nemen). Als hij daar dan wordt doodgeschoten (Cecilia maakt hem dan zichtbaar met een brandblusser) en ontmaskerd wordt door Cecilia, blijkt niet Adrian in het pak te zitten maar zijn broer Tom. Adrian wordt daarna vastgebonden gevonden in de kelder van zijn huis, maar Cecilia gelooft niet dat het Tom was en gaat daarom naar Adrian toe om met hem te praten (o.a. over het kind welke van hem is) tijdens een etentje (waarbij James vanuit een auto het gesprek afluistert). Adrian wordt dan opeens vermoord (zijn keel wordt doorgesneden) door een onzichtbare persoon en dat blijkt Cecilia te zijn (die tijdens het etentje met Adrian naar het toilet gaat om zich zogenaamd te verfrissen) die natuurlijk het speciale pak heeft gebruikt. Als Cecilia dan met de politie belt en naar buiten loopt en met James praat, zegt ze dat Adrian zelfmoord heeft gepleegd (James kan dat eigenlijk niet geloven) en dan ziet James het speciale pak in haar tas en laat hij haar toch gaan, waarna de film is afgelopen.

"The Invisible Man" is een goed gemaakte, fantastisch geacteerde en prachtig in beeld gebrachte Horror / Sciencefiction film met creatieve sciencefiction elementen, die (vanwege een talentvolle en creatieve cast, met name natuurlijk hoofdrolspeelster Elisabeth Moss, en crew) een verhaal van trauma, wanhoop en angst succesvol en op een elegante wijze overbrengt en de thematiek is ook best actueel.

Dit was tevens mijn 4962e stem (ik heb in totaal 152 films gezien in 2020, wat neer komt op circa drie films per week) en persoonlijke mening op een film, dus op naar 2021, waar ik dan een mijlpaal zal bereiken op "MovieMeter" met mijn 5000e stem (vermoedelijk ergens in maart, april of mei) en hopelijk is het dan ook een goede film (mijn 4000e stem bracht ik overigens uit op "Saul Fia (2015)" in 2016).

"All our tests show that he's an extremely bright child, bordering on genius. However, as you well know Mrs. Dornwinkle, he's both mentally and emotionally unstable."

Deze Komedie / Horror / Erotiek film werd me tijdens de afgelopen "Horrorfilm Challenge" getipt door "Kondoro" en dat vanwege het hoge naaktheid (van vrouwen) gehalte erin. Ik was eerlijk gezegd wat sceptisch over deze film, omdat flauwe humor niet echt mijn ding is, en ik heb hem daarom tijdens de "Horrorfilm Challenge" zolang links laten liggen, tot gisteravond.

"The Invisible Maniac" is een groteske parodie over een krankzinnige wetenschapper, te weten Dr. Kevin Dornwinkle (Noel Peters), die een formule heeft ontwikkeld om mensen onzichtbaar te maken. In eerste instantie is de formule niet succesvol en wordt hij hard uitgelachen door andere wetenschappers. Maar zodra de formule succesvol is, gaat hij op een middelbare school over tot het open scheuren van damesblouses en zelfs erger, namelijk tot doden!

Hoewel ik "The Invisible Maniac" geen geweldige film vond, is het wel een vermakelijk ouderwetse exploitatiefilm met veel naakt (van acht vrouwen), veel moorden (13 stuks) en flauwe humor (vergelijkbaar met de "Porky's" films uit de beginjaren 80). De film duurt ook maar 83 minuten en heeft met Noel Peters als Dr. Kevin Dornwinkle opzicht een leuke hoofdrolspeler, die ook nog eens een fantastische maniakale lach in huis heeft. De film opent ook met hem, maar dan als een kleine nerd (Kris Russell) met een grote bril, die met een telescoop een jonge vrouw begluurd (Tracy Walker) op haar slaapkamer, die op muziek zich aan het uitkleden is (dan zien we na circa vier minuten ook de borsten en billen van Tracy Walker). Het gaat echter mis als hij betrapt wordt door zijn oude en strenge moeder (Marilyn Adams), die het niet op vrouwen heeft, die hem een jaar huisarrest geeft als straf en ook tegen hem zegt:

"How do you expect to become a scientist if this is how you spend your time!"

Als klap op de vuurpijl lacht ze hem ook uit. We bevinden ons dan 20 jaar later in de tijd, waar Kevin is uitgegroeid tot een volwassene nerdy wetenschapper. Hij heeft een serum ontwikkeld waarmee mensen onzichtbaar kunnen worden en hij wilt dit op zichzelf demonstreren tegenover andere wetenschappers. Helaas verloopt de demonstratie niet volgens plan en blijft hij zichtbaar, waarna hij hard wordt uitgelachen en ook wordt er lachend tegen hem gezegd:

“The only thing invisible, Dornwinkle, is your brain!” en "I can still see you, Dr. Dornwinkle!"

Hierbij wordt hij herinnerd aan zijn lachende moeder en knapt er iets bij hem en vermoord hij vier wetenschappers en wordt hij afgevoerd naar het gekkenhuis. Dat komt ook op het nieuws, waarbij er verslag wordt gedaan door een nieuwslezeres (Dana Bentley), die we daarna nog eens terug zien op het einde (in de laatste minuut) en dan ook topless.

We bevinden ons daarna zes maanden in de tijd, waarbij we Kevin zien ontsnappen uit het gekkenhuis en daarna bevinden we ons twee weken later in de zomer op een middelbare school en zijn we 14 minuten verder in het verhaal en begint de film eigenlijk echt. Op de school maken we in een klaslokaal kennis met acht scholieren (het zijn ook de enige scholieren in de klas), te weten Vicky (porno-actrice Savannah), Gordon (Rod Sweitzer), Bunny (Melissa Moore), Chet (Robert R. Ross Jr.), Betty (Debra Lamb), Bubba (Eric Champnella), Joan (Kalei Shallabarger) en April (Gail Lyon), die te horen krijgen van de directrice, te weten Mrs. Cello (Stephanie Blake), dat hun natuurkundeleraar, te weten Mr Frankis, overleden is en ze zegt daarover ook:

"Mr. Frankis, our physics teacher, died last week. Mr. Frankis unfortunately choked to death on a sandwich. A barbecue beef sandwich."

Natuurlijk is er wel een vervanger en dat is Dr. Kevin Smith, oftewel Dr. Kevin Dornwinkle, die een andere naam heeft aangenomen. De acht scholieren vinden hem waar een rare kwibus en besluiten daarom grapjes met hem uit te halen, niet wetende dat hij daar niet tegen kan.

Hoewel de klas maar uit acht scholieren bestaat (vijf meiden en drie jongens), hebben ze toch cheerleaders (oftewel de vijf meiden) en die zien we na circa 18 minuten bezig in het gymlokaal en daar maken we ook kennis met de achterlijke schoonmaker Henry (Jason Logan), die niet kan praten. Natuurlijk gaan de meiden zich daarna na circa 22 minuten douchen, waarbij ze zowel begluurd worden door Chet (die het wel maar heel eventjes doet), die de vriend is van Bunny, en Kevin en de laatste wordt daarbij betrapt door Mrs. Cello, die wel niet boos op hem is en ze geeft hem ook het adres van April, omdat zij privéles nodig heeft voor hogere punten.

Natuurlijk gaat Kevin ook verder met zijn onzichtbaarheidsserum (welke hij o.a. test op een konijn), waar hij op een gegeven moment succesvol in is en dan zegt hij ook maniakaal lachend:

"God... and they dared to laught at me. Me, the greatest scientific mind of all time!"

Natuurlijk gebruikt hij het onzichtbaarheidsserum ook zelf (hij droomt daarbij ook over de vijf meiden die hij dan naakt in zijn droom ziet) en hij gaat dan midden in de nacht naar April die ligt te slapen in bed. Hij trekt dan het beddengoed omlaag en daarna haar nachtjapon, waarna we na circa 37 minuten de borsten van Gail Lyon zien. Opzicht een leuke manier om zo het onzichtbaarheidsserum te gebruiken.

De dag erna moeten de scholieren een test doen van Kevin, waarbij ze hem laten schrikken en daarna uitlachen en dat vindt hij natuurlijk niet leuk. Chet moet daarna naar Mrs. Cello, maar niet voor straf, maar voor seks en inruil daarvoor krijgt Chet dan hogere punten. Geen slechte deal We zien dan ook na circa 43 minuten voor het eerst de mooie en flinke borsten van Stephanie Blake. Daarna zien we de cheerleaders (de vijf meiden) na circa 45 minuten naakt in de kleedruimte, waarna ze zich gaan douchen en daarbij worden ze dan bekeken door de onzichtbare Kevin, die ook één van de meiden in de billen knijpt.

Kevin moet daarna naar de nymfomanendirectrice Mrs. Cello (die in sexy doorzichtige zwarte jurk in een bureaustoel zit) die hem probeert te verleiden en tegen hem zegt:

"I find you extremely attractive. We're both adults. I have needs. You have needs. It's lonely at the top. Do you understand me?"

Ze laat ook haar borsten aan hem zien na circa 53 minuten en duwt zijn gezicht erin. Maar Kevin moet daar niets van weten, waarna Mrs. Cello boos wordt en dreigt om de politie te bellen (ze heeft namelijk een spuit bij hem gevonden, waarmee hij het onzichtbaarheidsserum inbrengt in zijn arm, en denkt dat hij drugs gebruikt). Kevin geeft haar dan haar zin, maar tijdens het kussen steekt hij haar dood na circa 54 minuten met een brievenopener.

Vanaf dan verandert de film ook van een Komedie naar Horror (als je het zo mag noemen) en zeker als de scholieren nog een grap met hem uithalen met een emmer water op de deur die op hem valt en dat is dan ook letterlijk de druppel die de emmer laat over lopen bij Kevin. Vanaf dan gaat Kevin ook afrekenen met de scholieren en hij doet dat onzichtbaar. De eerste met wie hij afrekent is Bubba na circa 56 minuten, die hij laat stikken in een broodje (net zoals dat met Mr. Frankis gebeurde) en daarna gaat hij achter Betty aan, waarbij hij haar blouse uittrekt. Hij pakt haar in de gang van de school en trekt dan haar BH eraf na circa 57 minuten (dan zien we ook de mooie borsten van Debra Lamb) en zegt dan:

"Torpedoes away!"

Hij wurgt haar dan met een brandslang en gaat dan achter Joan en April aan (die vinden ook het dode lichaam van Betty op de gang) en bij Joan trekt hij ook haar blouse eraf na circa 62 minuten (dan zien we dus de borstjes van Kalei Shallabarger) en verzuipt hij haar met haar hoofd in een vissenkom in een schoollokaal en zegt hij:

"I love to go swimming with bow-legged women."

Bij April (die geschrokken toekijkt) trekt hij vreemd genoeg niet haar jurk eraf, maar hij wurgt haar wel met zijn handen na circa 64 minuten. Daarna zien we Vicky in een kleedruimte zich uitkleden (dan zien we dus de borsten en billen van Savannah) op muziek via een radio met netsnoer, waarna ze zich gaat douchen. Kevin gooit dan na circa 66 minuten de radio in de douche, waarmee hij Vicky elektrocuteert. Daarna begint hij Gordon te slaan (die het lichaam van Vicky aantreft in kledingkluis), die dan vlucht naar het dak van de school en waar Kevin hem laat eraf vallen na circa 69 minuten. Hij valt dan eerst op het dak van een auto en valt dan op de straat. Dan zien we ook voor het eerst wat gore in de vorm van bloed en hersenen.

Dan krijgen we nog even een rustige overgang te zien, waarbij Chet en Bunny in het kantoor van Mrs. Cello gaan vrijen en neuken na circa 70 minuten en daarbij zien we dan ook de borsten van Melissa Moore en ook het dode lichaam van Mrs. Cello (die Chet en Bunny niet zien). Als ze daarna vertrekken komt Henry het kantoor schoonmaken en vindt hij het dode lichaam van Mrs. Cello op de vloer en probeert hij de politie te bellen. Maar dat lukt natuurlijk niet omdat hij niet kan praten. Ondertussen vinden Bunny en Chet ook het dode lichaam van Vicky en stuiten ze in het gymlokaal op een vluchtende Henry, waarbij ze denken dat hij haar heeft vermoordt. Chet slaat hem dan in elkaar, waarna Kevin Chet in elkaar begint te slaan, maar Kevin verweert zich en tijdens hun gevecht wordt Kevin ook zichtbaar en weten ze dus dat het Kevin is. Kevin zegt dan ook:

"'Tis I, your friendly neighborhood invisible maniac."

Kevin slaat dan alsnog Chet neer en doodt Bunny door op haar hoofd te springen. Als Kevin wegloopt zien we dan ook bloed en hersenen aan zijn schoenen en broek zitten.

De film is dan echter nog niet afgelopen, want Chet gaat dan achter Kevin aan met een geweer, waarbij er een gevecht ontstaat in de woning van Kevin en waarbij beiden dan ook onzichtbaar worden. Tijdens het gevecht schiet Kevin Chet zijn hoofd eraf (we zien dan ook het dode lichaam van Chet liggen zonder hoofd als hij weer zichtbaar wordt) en denkt de politie (die achter Kevin aanzitten) dat Kevin zelfmoord heeft gepleegd. Als de politie weer vertrekt en Kevin weer zichtbaar wordt, begint hij maniakaal te lachen en loopt hij weg en zien we daarna in de laatste minuut van de film de nieuwslezeres weer in beeld, die zegt:

"Dr. Kevin Dornwinkle, the noted scientist who recently escaped from the state institution for the criminally insane, committed suicide today in a bizarre turn of events. Under the alias of Dr. Kevin Smith, Dornwinkle taught summer physics to a group of high school students before systematically killing them off, one by one, along with the principal, Carmelita Cello. Dornwinkle's final murder was his own by fatal gunshot to the face. Dornwinkle was..."

Terwijl ze zegt "Dornwinkle was...", wordt de blouse en het jasje van haar af getrokken (dan zien we dus de mooie borsten van Dana Bentley) voor de camera en horen we de onzichtbare Kevin weer maniakaal lachen en is de film na 83 minuten afgelopen en dat is ook een prima tijdsduur voor deze film.

Het verhaal stelt natuurlijk weinig voor (spannend wordt het nergens) en is ook niet bepaald origineel en echt veel van de humor (vaak erg flauw) en horror moet je ook niet verwachten. Visueel ziet het er ook allemaal relatief goedkoop uit en dat inclusief slordige speciale effecten (o.a. slipjes die door de kamer vliegen via nylondraad). De film neemt zichzelf ook niet bepaald serieus, maar kijkt wel lekker weg door het vele bloot (mede te danken aan een handig geplaatst luchtrooster in de douche), de vele moorden en de korte speelduur. Omdat de film uit het jaar 1990 komt, is het bloot ook nog eens naturel en zijn de vrouwen gelukkig nog niet voorzien van siliconen, tatoeages, piercings en andere lichamelijke verminkingen (dat was later in de jaren 90 wel helaas het geval). Hoofdrolspeler Noel Peters deed het best leuk als Dr. Kevin Dornwinkle met zijn maniakale lach en hij is ook de enige uitschieter qua cast.

De rest van de cast stelt weinig voor en fungeert vooral voor de naaktheid (alle vrouwen op Marilyn Adams, de oude moeder van Kevin, na dan) en als slachtvee voor Dr. Kevin Dornwinkle. Echte mooie vrouwen zijn er eigenlijk niet te zien, maar ik had wel een zwak voor de roodharige Stephanie Blake als Mrs. Cello en ik wou dat ik vroeger op de middelbare school in de jaren 80 ook zo'n directrice had Ik moest het helaas doen met een oudere man, waar ik ook soms wel eens op het matje moest komen (ook mijn ouders trouwens), als ik weer eens kattenkwaad had uitgehaald of betrapt werd met spieken (één keer zelfs door hem persoonlijk). Ik nam school destijds niet bepaald serieus

Verwacht niet al te veel (de filmposter zegt eigenlijk al genoeg) van deze Komedie / Horror / Erotiek film, maar "The Invisible Maniac" is wel vermakelijk en zeker voor de liefhebbers van vrouwelijk naakt (borsten en billen), welke veel te zien is.

Voorspelbare Avontuur / Komedie film, zoals we van het duo Bud Spencer en Terence Hill gewend zijn, en het is zeker ook niet hun beste film. Het decor voor de avonturen van het duo is dit keer Zuid-Afrika in plaats van het Wilde Westen. De film is voorzien van een paar fraaie satirische grappen over Afrikaans toerisme en is op een losse manier een sympathiek pleidooi voor de bescherming van de Afrikaanse flora en fauna.

Safarigids Slim (Terence Hill) raakt in moeilijkheden als hij concurrentie krijgt van een crimineel, te weten Ormond (Joe Bugner), die op grote schaal safari's organiseert. Wanneer hij erachter komt dat dit een dekmantel is om wilde dieren naar westerse dierentuinen te smokkelen, probeert hij de bandiet met de hulp van zijn neef Tom (Bud Spencer) te verslaan. De helden slagen er niet alleen in om hem een kopje kleiner te maken, maar ook bevrijden ze de dieren.

De Nederlandse benaming van deze Italiaanse komedie is "Vier Vuisten Op Safari". Deze basale titel verraadt eigenlijk de gehele film en het is ook een typische Bud Spencer en Terence Hill film die weinig verrassingen in huis heeft. De taferelen die te zien zijn komen bekend voor en voelen vertrouwd aan. Slechts de settings en decors zijn anders. Wanneer je een fan bent van het duo zal het je goedkeuring wegdragen. Wanneer het lichte, doch platte vermaak van de twee niet je smaak is, dan zal deze film niet de spreekwoordelijke uitzondering vormen.

Zoals eerder gezegd is het niet hun beste film, maar het is wel prima vermaak voor op een doordeweekse dag. Ik vind het bekijken van hun films altijd vermakelijk en zodra "RTL 7" de jaarlijkse zomerse week (deze week) met "Bud Spencer en Terence Hill" films uitzenden, word ik vaak ook een tikje vrolijker bij het bekijken van hun films. Zo ook hier, al dient aangetekend dat lachsalvo's mijnerzijds ditmaal minder frequent waren dan normaliter het geval. Maar ach, ik kreeg ongeveer wat ik verwachtte, dus ontevreden ben ik niet.

Origineel is het natuurlijk allemaal niet, maar in plaats van de gebruikelijke schurken zijn er dit keer twee boksers en een professioneel worstelaar te zien. Zwaargewicht bokser Joe Bugner speelt de gangster Mr. Ormond en Ormond’s trawanten worden gespeeld door de Zuid-Afrikaanse bokser Mike Schutte en de Engelse professionele worstelaar Malcolm “King Kong” Kirk. Tussen Joe Bugner en Bud Spencer valt er op het einde ook geknok te zien en omdat Bud Spencer bijziend was, sloeg hij per abuis Joe Bugner bewusteloos tijdens het filmen van hun vechtscène. Bud Spencer schatte de afstand van een rechtse hoek die hij moest gooien verkeerd in en zijn vuist raakte de kaak van Joe Bugner met volle kracht

Natuurlijk valt er ook weer een kaarttruc van Terence Hill te zien in een casino en Illusionist Tony Binarelli voert, net als in enkele voorgaande films, de kaarttruc uit. En voor natuurliefhebbers is deze film ook nog de moeite waard, want je ziet in deze film leeuwen, olifanten, jachtluipaarden, apen, antilopen, neushoorns, giraffen, zebra’s, struisvogels, herten, een gorilla en een nijlpaard. Het nijlpaard is alleen aan het begin van de film kort te zien, ondanks dat de Italiaanse titel van de film "Io Sto con gli Ippopotami" is, wat in het Nederlands "Ik ben voor het nijlpaard" betekent.

Bud Spencer en Terence Hill doen het leuk en als kijker weet je wel in grote lijnen wat je kunt verwachten van dit bekende duo, namelijk de nodige grappen en grollen, cartooneske actiescènes met een hoog slapstick gehalte en natuurlijk de nodige vuistgevechten. De beide Italianen speelden overigens samen in maar liefst negentien films! Meestal gaat het om luchtige, pretentieloze en rijkelijk met actie gevulde knokfilms die tegenwoordig niet of nauwelijks meer gefabriceerd worden en daarom vind ik het bekijken van hun films ook nog steeds leuk.

Al met al is "Vier Vuisten op Safari " zeker geen film die uitblinkt in originaliteit. Kijkers die een zwak hebben voor de twee beroemdste Italiaanse vechtersbazen uit de filmgeschiedenis worden daarentegen op hun wenken bediend en zullen dan ook het nodige plezier aan deze film beleven, waarbij actie en humor zo nu en dan worden afgewisseld met mooie plaatjes van de Zuid-Afrikaanse flora en fauna.