Opinions

Tonight...... we begin with torture.
Again I warn you....
If should you find what you see is a little upsetting to your stomachs then just pretend we're play acting.
But if you're skeptical or bored then just pretend that what you see is real.

Deze Horror / Erotiek film werd me getipt door "alexspyforever" bij de "Top 300 Horrorfilms" en voldoet meer dan uitstekend aan de combinatie van Horror, Erotiek en de jaren 70 (toen was alles nog puur natuur i.p.v. tatoeages, piercings, siliconen en andere dingen die men tegenwoordig doet met het lichaam), die ik graag zie in films. Toen ik de trailer zag was ook gelijk verkocht en heb ik hem gepindakaasd en nog dezelfde dag bekeken.

In "The Incredible Torture Show" draait om het "Theatre of the Macabre", een ondergronds podium in New York, waar Sardu (Seamus O'Brien, die wel wat weghad van Keizer Ming uit "Flash Gordon (1980)") en zijn sadistische dwerg Ralphus (Luis DeJesus, de Mini-Me versie van landschapsschilder Bob Ross) hun eigen versie van de "Grand Guignol" opvoeren en dit tot grote vreugde en afkeer van hun publiek, waaronder Amerikaanse voetbalspeler Tom Maverick (Niles McMaster) en diens vriendin de beroemde ballerina Natasha Di Natalie (Viju Krem). Ze voeren samen met vrouwelijke assistenten een show op waarin ze willekeurige naakte ontvoerde vrouwen martelen en vermoorden, onder het mom dat het allemaal een act is.

Achter de schermen doet Sardu aan "witte" slavenhandel en verkoopt hij de ontvoerde vrouwen die hij niet martelt aan rijke zakenlieden uit het Midden-Oosten. Wanneer een gerenommeerde recensent, te weten Creasy Silo (Alan Dellay), Sardu vertelt dat zijn show zo slecht is dat hij er niet eens een recensie over zal schrijven uit angst dat het zijn eigen reputatie zal schaden. Dit tot woede van Sardu, die besluit om de recensent en de ballerina te ontvoeren en van hun sterren te maken voor zijn nieuwe voorstelling. Omdat Natasha vermist is, schakelt haar vriend Tom de politie in, oftewel de corrupte Italiaanse agent John Tucci (Dan Fauci), waarmee hij samen op onderzoek gaat.

"The Incredible Torture Show" is geen spannende of enge Horror film, maar het is in wezen een verzameling van martel scènes (waarbij dwerg Ralphus meestal de martelingen uitvoert en dat met veel plezier) die aan elkaar zijn geregen met behulp van een zwak maar wel vermakelijk plot (ik moest er in ieder geval vaak om lachen). De film is wel behoorlijk ziek en we zien buiten de martel scènes ook veel vrouwelijk naakt (de eerste keer al na circa 4 minuten), waarbij deze vrouwen meestal worden gemarteld (vaak tot hun dood) en ook worden ze misbruikt / vernedert voor eigen plezier.

Zo worden ze o.a. ingezet door Sardu (die zelf soms ook vrijwillig gemarteld en vernederd wordt, zo haalt Ralphus op een gegeven moment zijn penis uit zijn broek waarna Sardu hem waarschijnlijk oraal moet bevredigen of Ralphus mag in zijn mond plassen) als eettafeltje waarop hij zijn eten eet (daarna schopt hij de vrouw omver) en stoeltje (de vrouw zit dan op haar handen en knieën) en worden hun konten gebruikt als dartbord (er wordt dan ook gezegd "Bulls eye, coming up", waarna je een dartpijl midden in de kont ziet, oftewel in de anus). Ook worden ze ingezet als toilet, waarover Sardu zegt:

"Put her to work in the toilet. Her mouth will make an interesting urinal."

Dat was eigenlijk nog het meest vrouwvriendelijke wat er met de naakte vrouwen gebeurde, want met de vrouwen die gemarteld worden loopt het meestal niet goed af (o.a. al te zien tijdens de show welke wordt opgevoerd in het begin van de film, waarbij een naakte vrouw in een stoel wordt gemarteld via een duimschroef en ook krijgt ze een metalen hoofdband op haar hoofd gezet, welke steeds strakker wordt aangedraaid en ook wordt er van een vrouw een hand afgezaagd en een oog uitgetrokken welke door Ralphus wordt opgegeten. Ralphus heeft wat met ogen, want naderhand zie je hem nog een pan vol met ogen bakken . Zo worden aan de tepels van een naakte vrouw (Jenny Baxter) accuklemmen bevestigd, waarna ze onder stroom wordt gezet (daarbij moet Creasy Silo toekijken, die via zijn handen is opgehangen), weer een andere naakte vrouw (Illa Howe) komt met haar hoofd onder de guillotine terecht (daar moet Natasha Di Natalie), waarbij ze het touw van de valbijl van de guillotine in haar mond houdt, daarbij wordt ze hard op haar billen geslagen met een liniaal, totdat ze het niet meer volhoudt en het touw loslaat en haar hoofd wordt afgehakt.

Verder wordt een naakte vrouw (de mooie roodharige Jennifer Stock) geradbraakt via een strakker trekkend houten kruis (daar moet Natasha Di Natalie ook weer toekijken), worden de voeten in het aanzien van Natasha Di Natalie (die daarna besluit om toch te dansen voor Sardu) van een andere ballerina, te weten Maya (Rita Montone die overigens niet naakt is te zien), er met een kettingzaag afgezaagd (dat wordt overigens als enige niet expliciet in beeld gebracht) en worden de vingers (die worden afgeknipt) van een tweetal vrouwen gebruikt als gok fiches tijdens een spelletje backgammon tussen Sardu en Ralphus.

Ook wordt er op een gegeven moment een dokter (Ernie Pysher) bijgehaald die de ontvoerde ballerina Natasha Di Natalie moet onderzoeken. Hij wilt daar echter niet voor betaald worden, maar wilt een vrouw martelen en in dit geval gaat het om de mooie blondine Lynette Sheldon (met een flinke bos haren op haar hoofd). Terwijl ze vast gebonden (handen, voeten en haar middel) in een stoel zit, trekt hij langzaam en sadistisch haar tanden één voor één eruit, zodat ze niet meer kan bijten (oftewel zodat de dokter veilig zijn penis in haar mond kan stoppen). Dan knipt hij haar kaal en boort hij een gat in haar hoofd met een boormachine. Hij steekt dan een doorzichtig rietje in haar schedel en zuigt haar hersenen eruit.

Ondanks het brede scala aan martelpartijen, zie wel duidelijk dat het allemaal nep is, zoals de vrouw die geradbraakt wordt en waarbij haar armen en benen nauwelijks verder uit elkaar komen (dat ze het daarbij uitgilt, was dan ook lachwekkend). Het acteerwerk is best beroerd, maar Seamus O'Brien (die een jaar na deze film kwam te overlijden) als Sardu vond ik het best leuk doen en het vele naakte vrouwelijke naakte schoon vergoedt veel. De meeste vrouwen (inclusief de mooie donkere assistenten gespeeld door Helen Thompson en Ellen Faison en met name de laatste was een schoonheid, die er zeer sexy bijlopen en eentje van hun ontvoerd ook samen met Ralphus Creasy Silo in een museum, waarbij ze haar jas opent om te laten zien dat ze naakt is en ook heeft ze een dildo om haar middel vastgebonden ) zijn van top tot teen naakt te bewonderen, behalve dan Viju Krem als Natasha Di Natalie (die ontvoerd wordt door Ralphus, die zich in een kleedhokje heeft verborgen) die in eerste instantie weigert om te dansen voor Sardu, maar dat naderhand toch doet (mede omdat ze gemarteld wordt en dat o.a. met vreselijke muziek).

Van de mooie Viju Krem zie je alleen de borsten en dat ook pas na circa 75 minuten (van te voren zie je haar wel in een paar sexy outfits, waaronder een zwarte) als ze gaat ballet dansen in de show van Sardu (die haar dan inmiddels volledig in de macht heeft en ze noemt hem ook "master"). Dat optreden mocht er best wezen, want tijdens dat optreden trekt ze haar balletoutfit half uit (waardoor je dus haar borsten ziet) en schopt ze herhaaldelijk de vastgebonden recensent Creasy Silo in het gezicht met haar balletschoenen, tot deze dood is (naderhand voert Sardu ook nog necrofilie op hem uit ).

Bij dat optreden zijn ook haar vriend Tom en de corrupte Italiaanse agent John Tucci (die Sardu onder druk zet en een corrupte deal met hem sluit)) aanwezig en als Tom met Natasha wilt vluchten, slaat zij hem met een mokerhamer op het hoofd dood en gaat ze terug naar haar meester Sardu (waarbij ze roept "I'm coming, master !"), die inmiddels net zoals Ralphus en een donkere assistent (Helen Thompson) zijn onthoofd door naakte vrouwen die Sardu heeft opgesloten in een kooi en die vrij komen als John Tucci de kooi opent (in de kooi heeft Sardu namelijk zijn geld verstopt), waarna hij levend wordt opgegeten door de vrouwen (dat lot overkomt overigens ook de eerder genoemde dokter en ook zie soms dat ze gevoerd worden met lichaamsdelen van vrouwelijke slachtoffers). In het laatste shot van de film zie je ook hun hoofden, waarbij de vrijgekomen vrouwen feesten en zich tegoed doen aan het eten (hun lichamen, waaronder een broodje penis)

Al met al is "The Incredible Torture Show" alles wat een exploitatiefilm zou moeten zijn, het bevat slecht acteerwerk, enorm veel vrouwelijk naakt (borsten, billen en behaarde schaamstreken) en natuurlijk veel bruut geweld in de vorm van martelingen. Ondanks dat deze film behoorlijk ziek en goedkoop is, heb ik me er goed mee vermaakt.

Jaren 80 Horror films vind ik altijd wel leuk om te zien (mede vanwege de sfeer) en deze Horror film van de Italiaanse regisseur Umberto Lenzi (vooral bekend van de kannibalenfilms "Mangiati Vivi! (1980)" en "Cannibal Ferox (1981)") lift duidelijk mee op het succes van George A. Romero’s "Night of the Living Dead (1968)" en vooral zijn vervolg "Dawn of the Dead (1978)".

In dit verhaal draait het om journalist Dean Miller (Hugo Stiglitz, het is overigens niet de Hugo Stiglitz uit "Inglourious Basterds (2009)" ), die met zijn cameraman (Antonio Mayans) wacht op het vliegveld op de aankomst van Professor Hagenbeck. Er komt echter een melding van een onbekend Hercules militair transportvliegtuig dat geen gehoor geeft aan de oproepen van de verkeerstoren. Snel vertrekken ze naar de landingsbaan waar het vliegtuig zojuist is geland en waar het wordt omsingeld door politie en militairen. De deur van het vliegtuig gaat open en daar is Professor Hagenbeck die een mes tevoorschijn haalt en de eerste de beste militair steekt. Uit het vliegtuig komen verminkte mensen naar buiten stormen en vallen iedereen in het zicht aan met geweren, messen en zelfs hun blote handen. Dean en zijn cameraman maken zich uit de voeten. Eenmaal teruggekeerd bij de televisiestudio wil Dean zo snel mogelijk het bericht naar buiten brengen, maar wordt hij tegengehouden door een hoge militair, te weten generaal Murchison (Mel Ferrer). Wat is hier aan de hand ?

Hoeveel de verminkte mensen iets weghebben van zombies, zijn het toch geen zombies, want ze zijn blootgesteld aan een ongeluk (waar overigens niets te zien van is) met een enorme hoeveelheid radioactiviteit en ze zijn daarbij verandert van normale mensen in een soort van zombies. En in de film zegt een wetenschapper daar ook over:

"Ze werden blootgesteld aan radioactieve straling. Waardoor hun fysieke mogelijkheden bovenmaats werden."

Zombies uit die tijd waren traag en dom en hadden het voorzien op de hersenen van mensen, maar deze zogenaamde zombies zijn niet traag en niet dom, want zij weten met gemak een machinegeweer te gebruiken en ze drinken het bloed van hun slachtoffers. Ze zien er overigens best lachwekkend uit i.p.v. eng, want het lijk net alsof ze hebben meegedaan aan een motorcross zonder helm, waardoor de modder op hun gezicht is blijven plakken. Omdat de film stamt uit de begin jaren 80 moet je natuurlijk ook geen hoge verwachtingen hebben van de speciale effecten, want in die tijd werd daarvoor vooral make-up gebruikt en dat is ook goed te zien in deze film (het zijn puur mensen met wat make-up op hun gezicht en sommigen zitten er met hun gezicht helemaal onder en sommigen nauwelijks).

Ze zijn wel geduchte tegenstanders en veel mensen (o.a. de dochter van generaal Murchison en de vrouw van majoor Warren Holmes) moet het dan ook tegen hen afleggen en dat o.a. in een televisiestudio, huizen, stroomcentrale, ziekenhuis, tankstation, kerk en een pretpark en dat op de meest gruwelijke wijzen. Zo worden bij de mensen kelen doorgesneden, wordt er op hun ingehakt met bijlen en messen, worden ze gebeten, worden er lichaamsdelen afgesneden (o.a. borsten) en ook worden ze gewurgd. De manieren waarop de zombies hun slachtoffers maken worden qua speciale effecten nogal wisselend weergegeven. Soms overduidelijk nep, waarbij dan de camera zich richt van achter op het slachtoffer, een zombie maakt wat onduidelijke klauwende bewegingen, het slachtoffer draait zich om en onder diens ijselijk gegil aanschouwen we dan het bloederig resultaat van het voorafgegane handwerk. De zombies worden door de militairen beschoten met machinegeweren wat nauwelijks impact heeft (ze gaan namelijk alleen dood als ze in hun hoofd geraakt worden), maar hier en daar zie je wat ontploffende zombiehoofden en aanverwant spul.

Er zit opzicht meer dan voldoende actie (begint al na circa 9 minuten met Professor Hagenbeck die het eerste slachtoffer maakt en eindigt min of meer in het pretpark) in, met als hoogtepunt het gedeelte in het ziekenhuis (o.a. de mensen die vastzitten in de lift en de operatie). Maar de actie begint op een gegeven moment wat langdradig te worden (het is eigenlijk één en al actie wat de klok slaat) en zelfs wat saai. Eigenlijk is er ook niet echt een verhaal, waardoor de film niet echt weet te boeien en het ook nergens echt spannend wordt. Het meest spannende is eigenlijk nog de elektronische muziek van componist Stelvio Cipriani.

Met de cast krijg je ook geen band en het zijn ook bepaald geen goede acteurs. Met name hoofdrolspeler Hugo Stiglitz was enorm slecht en hij zag er met zijn baardje en snor ook vreselijk uit. Hetzelfde geldt eigenlijk voor een andere hoofdrolspeler, te weten Francisco Rabal in de rol van majoor Warren Holmes, die destijds ook al aardig op leeftijd was. Ze hebben opzicht wel mooie en jonge vrouwen, te weten Laura Trotter (als dokter Anna Miller) en Maria Rosaria Omaggio (als kunstenares Sheila Holmes) en van de laatste zie je ook na circa 17 minuten de borsten als ze gaat vrijen met haar man. Buiten haar zijn ook nog de borsten van andere vrouwen te zien (als ze gegrepen worden door de zombies), zoals die van Sonia Viviani (als Cindy die de buurvrouw is van Sheila), Sara Franchetti (als Liz die de hulp in de huishouding is van de Miller's) en verder nog van een danseres (een Italiaanse Penney de Jager ) in de televisiestudio wiens borsten eraf worden gesneden en een verpleegster in het ziekenhuis.

De ontknoping na circa 87 minuten was eigenlijk het enige verrassende in deze film, want dan blijkt het maar een nachtmerrie te zijn geweest van Dean Miller (vlak voordat hij ontwaakt en naast zijn vrouw Anna ligt, zien we nog zijn vrouw te pletter vallen in het pretpark, nadat ze beiden aan een touw van een helikopter hangen, die hun oppikt bij een achtbaan), maar wel eentje die zich herhaald, want we zien daarna Dean Miller weer met de cameraman op het vliegveld, waarna een onbekend transportvliegtuig weer landt, de vliegtuigdeur open gaat en Professor Hagenbeck weer te zien is. De film is daarna afgelopen, waarna je nog de tekst "The nightmare becomes reality..." in beeld ziet.

Al met al is dit voor de horror liefhebber een redelijke Horror film waarin diverse tekortkomingen weliswaar opvallen, maar de pluspunten (actie en horror die in ruime mate aanwezig zijn) maken het kijken wel nog waard. Het is ook een film waar je niet al te lang bij de gebeurtenissen moet stilstaan want veel daarvan slaat werkelijk nergens op.

P.S. de filmposter past overigens niet bij het verhaal, want in de film komen geen mannen in gele pakken en helmen / zuurstofmaskers voor.

Was destijds toch wel een film wat voor enige ophef zorgde (achteraf gezien nergens voor nodig). . Het verhaal was best aardig en wist ook wel te boeien (zeker het begin vond ik best interessant) maar een hoogvlieger vond ik het zeker niet. Zeker uitvoering had beter gekund en met name middenstuk van de film was wat flauwtjes en saai en op een gegeven moment hunkerde ik naar het einde wat gelukkig nog best redelijk was. De drie hoofdrolspelers waar deze film om draait deden het ook niet meer dan redelijk en mijn oog viel vooral op Demi Moore die er destijds best fraai uitzag.

Best wel een leuke film om naar te kijken en in het begin is hij ook nog zelfs boeiend en spannend. Het begin van de film is na mijn mening het beste stuk van de film, daarna is er een te hoog Amerikaans overwinning en drama gehalte en is het einde zeer matig.

De special effects zijn heel mooi gemaakt. en de beelden zijn ook mooi om te zien. De film deed me overigens erg denken aan de serie "V" welke een aantal jaren eerder werd uitgebracht.

Er spelen best wel veel bekende acteurs in mee maar niet iedere acteur doet het goed in deze film. Zo vond ik de vader van Jeff Goldblum vreselijk en ook nog eens overbodig. Dit geldt ook voor de professor in het Area 51 complex. Gelukkig is de laatste snel uit de film. Ook de steeds bezopen vader van de 2 jongens is niet leuk (en zeker niet grappig).

Maar goed het blijft opzicht een leuke film om te kijken.

Twintig jaar geleden heb ik het best vermakelijke eerste deel in de bioscoop gezien (was toen ook een populaire film en trok veel publiek) en afgelopen woensdag was het dan de beurt aan dit vervolg en nu zelfs in 3D. Ook deze film is best vermakelijk, maar dan vooral in negatieve zin want het is eigenlijk niet meer dan een herhaling van zetten (dus allemaal zeer voorspelbaar) en het verhaal zit ook nog eens vol met vreselijke flauwe clichés, waarbij ik moeite had om gekochte zak chips, die ik aan het nuttigen was tijdens de film, binnen te houden. Wat dat betreft had ik beter een beker popcorn kunnen kopen zodat ik de beker had kunnen gebruiken om in over te geven. Het eerste deel bevatte eigenlijk ook al veel clichés, maar dit vervolg overtreft dat met gemak.

Het flauwe verhaal weet ook niet echt te boeien (vooral omdat het een soort van herhalingsoefening is) en is al zeker nergens spannend, want daarvoor is het gewoon allemaal te slecht, te voorspelbaar en te clichématig. Visueel zag het er allemaal wal aardig uit (3D vond ik zeker van toegevoegde waarde en ook de vele computeranimaties zagen er regelmatig fraai uit, hoewel het toch ook geregeld te computer-achtig oogde) en ook zit er de nodige actie (wel geen bloed te zien en je ziet eigenlijk ook niemand doodgaan) en spektakel in, die eigenlijk ook al te zien was in een eerdere film van regisseur Roland Emmerich, namelijk "2012 (2009)". Het verhaal zit opzicht wel luchtig in elkaar en daardoor valt er geregeld ook wat te lachen. Dat laatste is misschien wel niet allemaal zo bedoeld, maar omdat het verhaal op bepaalde momenten zo tenenkromend slecht is en je het volgende cliché al ziet aankomen, werkte dat bij mij juist op de lachspieren en soms zelfs op mijn sluitspier.

Wat wel leuk gedaan was, was dat een groot gedeelte van de cast uit het eerste deel nu ook weer dezelfde rol heeft en sommigen daarvan deden het best leuk zoals Jeff Goldblum (wederom in de rol van wetenschappen David Levinson) en de inmiddels 81-jarige Judd Hirsch (wederom in de rol van Julius Levinson, oftewel de vader van David). De laatste was vooral grappig en vooral tijdens de boot scene op zee, waarbij hij de naderende onheil probeert te ontwijken. Daarentegen vond ik van de oude cast Bill Pullman (wederom als president Whitmore, maar dan gepensioneerd) en Brent Spiner (wederom in de rol van wetenschapper Dr. Brakish Okun) vreselijk slecht en totaal ongeloofwaardig spelen. Zeker de laatste (ik vond hem in het eerste deel ook al vreselijk slecht) als hij na 20 jaar in coma te hebben gelegen ontwaakt en gewoon weer functioneert als vanouds.

Voor mij als oudere filmfanaat was het natuurlijk leuk on deze herkenbare personen weer terug te zien in hun bekende rol, maar voor de jongeren onder ons zeggen deze personen natuurlijk weinig of niets (zeker niet de acteur Judd Hirsch). Dat is misschien ook één van de redenen (buiten het slechte verhaal en de vele negatieve recensies), waarom deze film het slecht doet in de bioscopen. Ook spelen er de nodige nieuwkomers in mee, waarbij ik Charlotte Gainsbourg (in de rol van Catherine Marceaux) vreselijk irritant vond met haar overdreven aangezet Frans accent. Ook hoofdrolspeler Liam Hemsworth (in de rol van Jake Morrison), die de vervanger is van Will Smith (even te zien op een schilderij tijdens het verhaal), kon me niet echt overtuigen. Van de nieuwkomers vond ik eigenlijk alleen Deobia Oparei (als de Afrikaanse leider c.q. krijger Dikembe Umbutu) het nog leuk doen.

Omdat het tempo best hoog is en er ook veel in gebeurt, kijkt deze film zich ondanks de vele clichés en de voorspelbaarheid wel lekker weg en ook het einde met de "Alien koningin" was wel aardig. Maar desondanks is dit gewoon een slecht vervolg, die vrijwel niets vernieuwends bevat.

Wat een draak van een film was dat. Misschien dat kinderen hem nog leuk vinden maar voor volwassen was er weinig aan (zat er ook wel dik in). Het verhaal was belachelijk slecht en boeiend of spannend werd het ook nooit. Er zijn wat grappige momenten in de film maar meer ook niet. Qua cast vond ik alleen Harrison Ford het nog aardig doen en dat voor zijn leeftijd. Shia LaBeouf en Cate Blanchett bakten er niet veel van en William Hurt was helemaal triest. Wat een beleachelijke rol had laatst genoemde. Het einde van de film was ook niet veel soeps en ik was dan ook blij dat hij afgelopen was.

Ik vond deze film meer een mengeling van het eerste deel van Indiana Jones en van "The Mummy", vooral het gedeelte van die mieren leek er erg veel op. Dit deel hadden ze dus nooit moeten uitbrengen en men had het gewoon bij de eerste drie delen moeten laten.

Daar heb je eigenlijk wel gelijk in, het zijn inderdaad kinderachtige films voor volwassenen. Toen ik nog jong was vond ik de Indiana Jones films best goed (het eerste deel is nog altijd goed) en zo ook deze. Maar tegenwoordig kan ik er niet meer naar kijken want nu vind ik het allemaal flauw en kinderachtig en het Indiana Jones deuntje gedurende de film komt me de strot uit. Maar omdat ik de film vroeger best goed vond zal ik hem toch nog een voldoende geven.

Vroeger wel eens gezien en destijds vond ik het best een leuke en ook boeiende avonturen film met best wel een duister verhaal. Hoewel het tweede deel absoluut niet kan tippen aan het ijzersterke eerste deel was dit wel een goed en ook wel leuk vervolgd (had overigens niets met de eerste film te maken). Net zoals in het eerste deel zitten er hier ook weer genoeg spectaculaire dingen (zoals natuurlijk het spektakel door de mijn) in die er zeer fraai uitzien. Ook zien de decors en de beelden er weer fraai uit. Ook met de actie ziet het wel goed hoewel die soms zoals eerder gezegd best wel duister is. Echt somber is het nu ook weer niet want er valt genoeg te lachen (zeker het eentje aan tafel was wel grappig). De cast deed het best leuk maar aan de fraaie Kate Capshaw (grappig trouwens dat ze is getrouwd met Steven Spielberg) en zeker ook aan het jochie Huy Quan heb ik me soms geërgerd omdat ze soms best irritant waren. De ster van de film is natuurlijk weer Harrison Ford die de rol van Indiana Jones goed en leuk vertolkte.

Nadat ik vorige week de vermakelijke Horror / Thriller film "Tenebre (1982)" van de Italiaanse regisseur Dario Argento had gezien, wilde ik nog een andere film van hem zien die ik nog niet gezien had en toen kwam ik dus uit op deze "Inferno", welke het tweede deel in Argento’s drieluik "The Three Mothers" is en welke een vervolg is op diens "Suspiria (1977)". In "Suspiria" kregen we "Mater Suspiriorum" over ons heen en in Inferno krijgen we te maken met "Mater Tenebrarum", oftewel de "Mother of Darkness". "Inferno" is trouwens goed te kijken zonder dat je bekend bent met "Supspiria" (welke ik destijds in 2016 heb gezin) maar maakt er wel een perfecte “double bill” mee door de specifieke stijl en sfeer die beide films gemeen hebben. Helaas vond ik dit vervolg wel wat minder.

In Manhattan ontdekt een vrouw, te weten Rose Elliot (Irene Miracle), dat haar appartement zich bevindt in het gebouw waar de "Mother of Darkness" huishoudt. Wetend dat haar leven nu in gevaar is stuurt ze een brief naar haar broer Mark Elliot (Leigh McCloskey) in Rome die samen met een schoolvriendin, te weten Sarah (Eleonora Giorgi), op zoek gaat naar de waarheid achter de drie moeders. Hiermee zetten ze een serie moorden en occulte gebeurtenissen in gang.

Het verhaal begint best goed, met o.a. een fraaie onderwater scène in een gebouw welke mooi en spannend gefilmd is en er zijn ook aantal shots te zien die sterk doen denken aan "Suspiria". Zoals de middle in frame shots, de belichting en de kleur. De kleuren in de film beperken zich hoofdzakelijk tot blauwe, rode en paarsachtige rode tinten die je meenemen in de roes van "Inferno". Ook de eerste twee moord scènes (na circa 35 minuten), waarbij hard op de achtergrond hard muziek van Giuseppe Verdi klinkt, zijn heftig en indrukwekkend, en tevens ook een beetje "cheesy", maar wel op een stijlvolle manier. Het afknippen van de hoofdjes van de papierslinger van meisjes is zeer origineel, echter het shot van het opgehangen meisje is raadselachtig. Wie het is en waarom dat dan in beeld kwam blijft onbekend. Het werkt wel vervreemdend en zorgt voor een shock effect, maar qua logica blijft het onduidelijk.

Maar zodra Mark in New York aankomt (nadat zijn zus Rose hem gebeld heeft om te komen en waarna ze vermoord wordt met een raam die gebruikt wordt als een guillotine) verzandt het verhaal in niets. Ook de prachtige cinematografie houdt het dan min of meer voor gezien. We worden dan wel nog getrakteerd op een aantal vrij nare scènes, waarbij katten centraal staan. Zo wordt de vriendin en buurvrouw van Rose, te weten gravin Elise De Longvalle Adler (Daria Nicolodi), aangevallen door katten, wordt in een scène een kat mishandeld (ook al is het nep, wanneer de man de kat in zijn nekvel vastgrijpt zie je dat het dier echt pijn en stress heeft) en er worden katten in een zak gestopt waarna ze verdronken worden. Tenslotte eet een kat een levende muis op (volgens mij wel echt?). Het zijn scènes die grafisch niets anders toevoegen dan choqueren en echt helemaal nergens voor nodig zijn.

Ondertussen onderzoekt Mark een beetje het gebouw, maakt kennis met bewoners, vindt kruipruimtes onder de appartementen, worden er nog wat mensen vermoord en vliegt het gebouw tenslotte in de fik waardoor Mark uit de klauwen van de "Mother of Darkness" kan ontsnappen. In de scène waarin Mark de "Mother of Darkness" (Veronica Lazar, in de rol van de verzorgster / verpleegster van een oude man in een rolstoel die niet meer zelfstandig kan praten ) ontdekt, heeft hij nog steeds geen enkel idee wat er aan de hand is en wie zij is, totdat zij tenslotte aan hem haar ware aard toont, namelijk een skelet in een zwarte mantel die zichzelf "Death" noemt (het is overigens niet zanger Dead van de Noorse Black Metal band Mayhem ). Het kan zowel als "camp" of als "cheesy" worden uitgelegd, al naar gelang de bedoeling van de makers en de smaak van de kijker.

Ook de scène waarin een kreupele man (antiquair Kazanian gespeeld door Sacha Pitoëff, waar Rose het boek "The Three Mothers" van gekocht heeft) de katten wil verdrinken en vervolgens zelf vermoord wordt is eigenlijk een onlogische en rare scène. Want wanneer hij de zak met katten in het water gooit, valt hij ook in het water en komen er allemaal ratten op hem af die hem beginnen op te eten. Omdat hij kreupel is, kan hij niet meer zelfstandig opstaan en ook is hij niet in staat om weg te kruipen. Dan komt opeens een hotdog-verkoper, die daar toevallig in de buurt is, eraan die alles heeft zien gebeuren. Maar i.p.v. hem te helpen, steekt hij de kreupele man met een groot mes dood. Het waarom is niet duidelijk ?

De film heeft weinig dialoog, bevat geen naaktheid (was in "Suspiria" ook al niet te zien) en de muziek is dit keer niet van de Italiaanse progressieve rockband "Goblin", wat een gemis is, maar van progressieve rocker Keith Emerson, die natuurlijk vooral bekend is van de Britse progressieve rockband "Emerson, Lake And palmer". Wel wordt er klassieke muziek gebruikt van Giuseppe Verdi (o.a. het mooie "Nabucco"), wat goed aansluit bij de studie van Mark in Rome, maar dit is niet continu doorgezet.

Wel goed gedaan is de verbinding die de film maakt met de twee nog overgebleven "Mothers" (zo ziet Mark in Rome een glimp van de "Mother of Tears"). Ook het steeds schakelen tussen de twee steden Rome en New York is goed gedaan, waarbij het vertelperspectief zeer organisch overgaat van Rose via Mark naar Sarah en daarna (nadat Sarah is vermoord met een mes in haar rug) weer via Mark naar Rose, om uiteindelijk alleen verder te gaan met Mark nadat Rose ook vermoord is. Het idee van de derde sleutel is wel origineel bedacht en geeft uiteindelijk toch de sprookjessfeer die we al kenden uit "Suspiria".

De kruipruimte die Mark onder een appartement vindt en zo uiteindelijk via een geheime trap uitkomt in de schuil- en woonplek van de "Mother of Darkness" en Varelli (Feodor Chaliapin Jr.), oftewel de oude man in de rolstoel, ziet er prachtig uit. Pas dan komt het mooie filmwerk weer even aan bod evenals het interessante gesprek dat Mark met de oude Varelli voert en waarbij deze zich min of meer per ongeluk zelf doodt (het snoer van de stemversterker komt om zijn hals te zitten als hij voorover valt, waardoor hij gewurgd wordt) als hij Mark een spuit in zijn arm geeft. Maar wanneer hij dan de derde moeder vindt, wordt de film weer cheesy.

De hoofdrollen in "Inferno" zijn o.a. weggelegd voor Irene Miracle (Rose Elliot) en Leigh McCloskey (Mark Elliot), die voorzien is van een pornosnor en hij heeft ook wat problemen met zijn hart, en die laatste zullen sommige mensen misschien nog kennen uit de populaire televisieserie Dallas (TV Series 1978–1991), waarin hij in de jaren 80 de rol van Mitch Cooper (als de vriend en man van Lucy Ewing) vertolkte. Al met al zijn het goede acteurs, maar tegelijk zijn het in deze film geen acteerprestaties die je direct bij zullen blijven en dat lijkt in "Inferno" ook niet zo belangrijk te zijn. Het zijn zaken die ondergeschikt zijn aan het visuele kunstwerkje dat Dario Argento met deze film neerzet.

"Inferno" doet denken aan de originele sfeer van "Suspiria", maar dat wordt helaas niet doorgezet. Het begin van de film is stijlvol, waarbij het verhaal ook interessant is. Maar dan neemt de film een meer cheesy wending vanaf het moment dat Mark in New York aankomt. Voor de fans van Dario Argento zijn ook weer zijn typische handelsmerken aanwezig, zoals close-ups van handen, het gebruik van veel spiegels en rode wapperende gordijnen. Al met al leuk om gezien te hebben, maar toch ook een tikkeltje teleurstellend. Desalniettemin ben ik wel benieuwd geraakt naar het laatste deel uit de trilogie (bijna 30 jaar later), namelijk "La Terza Madre (2007)".

P.S. overigens heeft de mooie Ania Pieroni (die ook te zien was in Tenebre (1982)) een piepkleine en overbodige rol als een muziekstudente die met haar poes (niet die tussen haar benen maar een echte poes) in een leslokaal zit en naar Mark kijkt.

Ik vond deze film eerlijk gezegd veel beter dan bijvoorbeeld het veel te langdradige "The Da Vinci Code (2006)" (aan het vervolg "Angels & Demons (2009)", ben ik daarom mede ook nooit begonnen), want deze Mystery / Thriller wist me tenminste wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt nu ook maar circa 115 minuten) en het draait in dit verhaal gelukkig ook niet om de kerk (waar ik ook niets mee heb).

Het mysterieuze verhaal (draait daarbij om een virus, soort van plaag, welke miljardair psychopaat Bertrand Zobrist op de aarde wilt laten loslaten, zodat ongeveer de helft van de bevolking zal dood gaan. Dit omdat hij vindt dat de aarde te overbevolkt is en dat is niet goed voor het voortbestaan) zit opzicht best goed in elkaar (ik zat ook gelijk in de ban van het verhaal) en bevat meer dan voldoende wendingen en verrassingen en het einde vond ik zelfs spannend.

Omdat ik in de afgelopen vijf jaren steeds naar Italië ben geweest voor zomervakantie en o.a. ook een dag naar het prachtige Florence (zeg maar het Maastricht van Italië ) ben geweest, vond ik het ook wel mooi dat het verhaal zich grotendeels afspeelt in Italië (minpunt is wel dat je meen ik geen woord Italiaans hoort in de film, maar wel duidelijke Amerikaans, Engelse en Franse accenten) en vooral in Florence, waarbij het museum Palazzo Vecchio gewoon schitterend in beeld werd gebracht en de zolder scene daarin zelfs nog spannend en ook zelfs wat hard is. Visueel gezien werd in deze film dan ook alles fraai in beeld gebracht en dat geldt buiten de stad Florence verder nog voor de steden Venetië en Istanboel (in die stad speelt zich ook de spannende finale van de film af).

Steeds als je denkt hoe de vork in de steel zit, komt er weer een leuke wending of verassing voorbij, die je weer op het verkeerde been wordt gebracht (het wordt pas na circa 90 minuten allemaal duidelijk). Dat komt o.a. door hoofdrolspeler Robert Langdon (gespeeld door Tom Hanks), die in het begin van het verhaal wakker wordt in een Italiaans hospitaal (in Florence) en lijdt aan geheugenverlies vanwege een schijnbare hersenschudding. Verder is het tempo best hoog en gebeurt er ook meer dan genoeg en bevat het verhaal zeker ook zijn actie momenten en vond ik het einde gewoon sterk en spannend. Daardoor vond ik deze film dan ook niet langdradig en saai en wist deze film me juist te vermaken en te boeien.

Ook de cast deed het gewoon goed en vooral natuurlijk de hoofdrolspelers Tom Hanks (in de rol van
Robert Langdon, die ontwaakt in een ziekenhuis en een faraday-wijzer, althans zo werd dat item genoemd, bij zich heeft met daarop "Dante's hel in map vorm) en Felicity Jones (in de rol van dokter Sienna Brooks, die zich ontfermd over Robert Langdon in het ziekenhuis en hem ook helpt als hij op de vlucht moet gaan). Verder deden de andere hoofdrolspelers in het verhaal zoals Omar Sy, Irrfan Khan (zorgt ook voor een beetje humor), Sidse Babett Knudsen, Ben Foster (in de rol van Bertrand Zobrist die dus het virus op de aarde wilt loslaten, maar dat zelf niet kan doen omdat hij min of meer zelfmoord pleegt en dus iemand anders zijn werk moet voortzetten) en Ana Ularu (in de rol van Vayentha, die een nep agente is en het voorzien heeft op Robert Langdon en waardoor hij al heel snel vanuit het ziekenhuis moet zien te vluchten).

Al met al vond ik dit dus gewoon een goede Mystery / Thriller film, waar ik me dus vanaf de eerste tot de laatste minuut gewoon goed mee vermaakt heb en dat komt mede door de mooie gekozen locaties in Italië, waar het verhaal zich grotendeels afspeelt.

Ondanks dat de gemaakte kannibalenfilms van de Italiaanse regisseur Ruggero Deodato niet echt mijn ding zijn, zo kreeg "Ultimo Mondo Cannibale (1977)" maar 2,0* van mij en de bekende "Cannibal Holocaust (1980)" zelfs maar 1,5*, heb ik me toch gewaagd aan deze semi-kannibalenfilm van hem, waarin de inheemse sekte weliswaar niemand opeet, maar ze wel gruwelijk afrekenen met hun slachtoffers.

Fran Hudson (Lisa Blount) is een journaliste met een sterke maag. Ze heeft bloederig geweld gezien onder de drugsbendes in Miami en ze denkt dat ze alles aankan wat de wereld haar te bieden heeft. Ze gaat daarom met haar cameraman Mark (Leonard Mann) diep in de Venezolaanse jungle op zoek naar de vermiste zoon Tommy (Willie Aames) van een rijk stel en tevens hoopt ze daar de ongrijpbare kolonel Brian Horne (Richard Lynch) te kunnen interviewen, een overlevende van het bloedbad in Jonestown. Maar Horne is nu de leider van een inheemse sekte die in oorlog is met de rest van de wereld. Zijn leger heeft zich een weg gebaand door verschillende lokale cocaïneverwerkingsfabrieken en hij heeft geen reden om de persvrijheid te respecteren. Fran staat op het punt de confrontatie aan te gaan met een wereld waarvan ze de echte lelijkheid nooit had kunnen vermoeden.

Hoewel de opening van de film er gelijk mocht wezen (zeker m.b.t. de twee vrouwen die met hun armen en benen worden vastgepind aan de houten vloer door de inheemse sekte, waarna ze door hun uitgekleed, verkracht en onthoofd worden en dat deed me denken aan het nummer "Stripped,Raped and Strangled" van de band "Cannibal Corpse") is het verhaal een warboel van verschillende subplots, van een stedelijke misdaadthriller in Amerika (daarin heeft een donkere man een rol, die vooral rondhangt in een stripclub, en die voor de metro wordt gegooid als hij telefonische informatie doorgeeft), een oorlog tussen concurrerende drugskartels, een Kolonel Kurtz personage in de jungle van Venezuela, tot een saaie vader / zoon relatiedrama.

De schurken in deze film zijn misschien briljant, maar onze helden zijn niets bijzonders. Lisa Brount heeft weinig om mee te werken als journaliste Fran en haar cameraman Mark is gewoon een sukkel. De vermiste zoon in kwestie is een zeurderige pain in the ass, want hij zeurt veel, bespioneert mensen en draagt ​​alleen een Mickey Mouse T-shirt. Zijn gezicht leek overigens een beetje op dat van een jonge Mark Hamill (oftewel Luke Skywalker uit "Star Wars").

Het verhaal weet ook niet echt te boeien, maar weet wel nog enigszins te vermaken door het gore en misschien ook wel de naaktheid (borsten, billen en behaarde schaamstreken). Dat laatste is wel vooral te zien bij personages die geen aandeel in het verhaal hebben zoals vrouwen die dansen in een stripclub, vrouwen die het slachtoffer worden van de inheemse sekte of ander geweld en vrouwen van de inheemse sekte. Eén van die vrouwen is Barbara Magnolfi die met een pop (die dan haar baby moet voorstellen) vol drugs Amerika binnenkomt en die bruut vermoordt wordt, waarna je haar naakte lichaam dood (met twee messen door de knieën) op de grond ziet liggen.

Ook is er van één vrouw, te weten Valentina Forte (als Ana in de film wordt ze ook geregeld Anaconda genoemd) wat naaktheid te zien die een kleine rol in het verhaal heeft als avonturier die tot prostitutie wordt gedwongen in de jungle. Als namelijk een piloot (Gabriele Tinti) landt in de jungle, wilt deze niet beloond worden met sterkedrank en lekker eten, maar wilt hij het doen met Ana. De leider van het kamp, te weten Vlado (John Steiner), zegt dan ook op een gegeven moment:

"Neuk haar, neuk haar tot ze het uitgilt."

Dat laatste doet ze echter niet, want gedurende de verkrachting kronkelt en schreeuwt Ana niet. Terwijl de piloot op haar ligt, ligt ze er gewoon wat depressief bij. En als de piloot klaar is en weer opstapt, staat Ana ook op en gaat ze onder de douche en zegt ze tegen zichzelf in een spiegel:

"Smeerlap. Lafaard."

Uiteindelijk weet Ana het niet te overleven, want als zij samen met Fran en Mark de jungle intrekt, wordt ze door de inheemse sekte gedood met giftige pijltjes. Hoewel de inheemse sekte geen kannibalen zijn, gaan ze wel lekker grof te keer tegen de drugshandelaars en degene die werken in de drugslaboratoriums. Zo onthoofden ze mensen (o.a. de piloot), duwen ze pinnen door kelen, snijden ze buiken open, schieten ze gifpijlen en trekken ze zelfs mensen uit elkaar en dat laatste is het geval bij Vlado. Als Vlado wordt gepakt door de inheemse sekte, wordt hij vastgebonden met zijn benen aan twee bomen en wordt hij uiteindelijk door deze bomen uit elkaar getrokken (werd ook fraai in beeld gebracht). Hoewel de film zich grotendeels afspeelt in de jungle en we ook slangen en krokodillen zien, zorgen deze echter voor geen doden.

De cast stelt eerlijk gezegd ook niet veel voor maar heeft met Michael Berryman (vooral bekend van de horrorfilm "The Hills Have Eyes (1977)") een leuke trekpleister als het enge kale stamlid die uit het water springt om aan te vallen en zodoende de verrassingsaanval lanceert (o.a. te zien tijdens de opening van de film) tegen een nietsvermoedende groep mensen in de Amazone. Uiteindelijk krijgt hij er op het einde in een vliegtuig er van langs van Fran met een brandblusser en schiet zij hem ook dood. Ook Richard Lynch in de rol van Kolonel Brian Horne (oftewel het Kolonel Kurtz personage) is enigszins een trekpleister in deze film en op het einde (wat wel wat weg heeft van een scène uit "Apocalypse Now (1979)" vanwege de helikopters) heeft hij voor de camera een mooie vrijwillige onthoofdingsscène.

Verder zien we ook nog de enigszins bekende Karen Black in een kleine rol en die inmiddels al overleden is en dat geldt eigenlijk voor best veel castleden uit deze film en aantal ook op jonge leeftijd zoals hoofdrolspeelster Lisa Blount op 53 jarige leeftijd en Gabriele Tinti (als piloot Manuel) op 59 jarige leeftijd.

Al met al vond ik "Cut and Run" een beetje verspilde tijd (ook al duurt de film maar 90 minuten), want buiten de opening, het gore en de naaktheid, wist de film mij nauwelijks te vermaken en dat komt vooral omdat het verhaal een warboel is van verschillende subplots en van al die subplots wist geen enkel subplot mij te boeien.

Na gisteren op advies van Kicksalot de redelijke tot goede Mexicaanse film "Miss Bala (2011)" gezien te hebben, was het nu de beurt aan deze film Mexicaanse film, welke ook werd geadviseerd door Kicksalot.

Deze film staat betiteld als een Komedie / Misdaad film en eigenlijk klopt dat ook wel, want het eerste uur van het verhaal is zeer luchtig en komisch (glimlach humor) en vanaf circa één uur is het misdaad welke de klok slaat en die is tevens keihard. In dit verhaal draait het vooral om Benjamin Garcia (zeer goed en leuk gespeeld door Damián Alcázar), die in het begin van het verhaal naar de Verenigde Staten vertrekt om daar zijn geluk te zoeken. Maar dat is niet echt succesvol (hij belandt in de gevangenis) en na 20 jaar keert hij dan ook weer terug naar zijn woonplaats in Mexico. Daar is er eigenlijk geen toekomst meer voor hem en via een oude vriend El Cochiloco (eveneens zeer goed en leuk gespeeld door Joaquín Cosio), die voor de aparte drugsbaron José Reyes (leuk gespeeld door Ernesto Gómez Cruz) werkt, raakt hij dan betrokken in de drugswereld waarin hij o.a. veel geld in verdient en ook veel plezier maakt. Dat plezier vindt hij ook in de fraaie rondborstige Elizabeth Cervantes (die ook topless is te bewonderen ) in de rol van La Cuñada (die in een bar werkt als hoer), die tevens de vrouw was van zijn overleden broer die vermoord is. Benjamin Garcia raakt al snel verliefd op La Cuñada en ontfermt zich ook over haar (ze hoeft o.a. niet meer in de bar te werken) en haar zoon. Buiten de leuke dingen als veel geld en plezier komt hij op een gegeven moment ook in aanraking met corruptie (o.a. de politie), macht en wraak en dat zit hem niet lekker. En daar draait het dan ook allemaal om in dit bijna 2,5 uur durende verhaal welke leuk in elkaar zit, weet te boeien en vooral weet te vermaken. Ook met de uitvoering zit het meer dan goed en visueel is alles fraai in beeld gebracht en hetzelfde geldt voor het geluid en dan vooral de Mexicaanse leuke liedjes en melodieën.

In het eerste luchtige uur van het verhaal worden op een leuke en humoristische wijze alle hoofdrolspelers in het verhaal voorgesteld en daarin draait het vooral om familie (vooral van Benjamin Garcia), geld en drugs. Het eerste uur is misschien wel wat langdradig en saai en het was misschien beter geweest voor de vaart in het verhaal, als men dat had ingekort tot circa 30 minuten. Na bijna een uur verandert de toon van het verhaal volledig en wordt het vooral een keiharde misdaadfilm waarbij het vooral draait om corruptie, macht en wraak. Met name de wraak wordt keihard in beeld gebracht want bij het eerste slachtoffer (een verrader) wordt persoonlijk door drugsbaron José Reyes de tong afgesneden, daarna zijn handen afgezaagd met een kettingzaag en daarna wordt hij door het hoofd doodgeschoten. Dit soort harde wraakacties komen vanaf dan veelvuldig voor in het verhaal en treffen o.a. drugsbaron José Reyes (zijn zoon wordt namelijk bruut vermoord en hij en zijn vrouw draaien dan compleet door en zinnen op wraak), El Cochiloco (zijn oudste en lievelingszoon wordt vermoordt in opdracht van drugsbaron José Reyes, omdat zijn zoon namelijk is vermoord en El Cochiloco dat niet kon verhinderen. Hij wil dan weer wraak op drugsbaron José Reyes gaan nemen, maar wordt vermoordt) en natuurlijk ook Benjamin Garcia (zijn geliefde La Cuñada wordt namelijk vermoord door drugsbaron José Reyes omdat hij een deal wilde sluiten met de overheid/politie die corrupt blijkt te zijn en in handen is van drugsbaron José Reyes. Ook krijgt hij te horen dat zijn broer is vermoord door drugsbaron José Reyes omdat deze een seksuele relatie had met zijn vrouw Doña Mari Reyes ) die dan bijna wordt vermoord (hij wordt zelfs al begraven) en dan op de vlucht slaat. Het einde is dan sterk, want uiteindelijk keert hij weer terug en neemt hij op een geweldige manier wraak (hij schiet met een machinegeweer iedereen dood) op een feestelijke openbare bijeenkomst waarbij iedereen aanwezig is die hem wat heeft aangedaan (o.a. drugsbaron José Reyes en zijn vrouw Doña Mari Reyes). Hij moet dat uiteindelijk wel zelf met de dood bekopen.

Al met al is dit gewoon een zeer vermakelijke film (ik ben in ieder geval blij dat Kicksalot deze vrij onbekende film heeft aanbevolen) om naar te kijken en gaat het er op een gegeven moment ook keihard aan toe. Daarbij moeten ook kippen het ontgelden (best zielig) en dat had men wat mij betreft gerust eruit kunnen laten. Buiten het leuke verhaal wat goed in elkaar steekt, tilt ook de uitstekende cast deze film naar grote hoogte en dat vooral door Joaquín Cosio, die zeer leuk en overtuigend de rol speelt van drugscrimineel. Het enige minpunt aan deze film is misschien de te lang durende inleiding van bijna één uur. Omdat er gedurende dat uur weinig gebeurt (eigenlijk alleen komische dingen), kan ik me voorstellen dat personen dan afhaken om deze film helemaal uit te kijken en dat zou dan jammer zijn omdat de laatste bijna 1,5 uur gewoon ijzersterk zijn.

Deze Misdaad / Drama film ligt al sinds begin oktober bij mij op de plank (beter gezegd harddisk), maar omdat ik er mijn bedenkingen over had (verhaal sprak me niet echt aan en hetzelfde geldt voor de hoofdrolspeler in het verhaal), liet ik hem voorlopig dan ook maar links liggen tot afgelopen vrijdagavond.

Hoewel het op waarheid gebaseerde verhaal (draait om Robert Mazur, die een undercoveragent is en die jarenlang door het leven ging als Bob Musella, die ervoor zorgde dat het witwassen van geld voor drugsbarons zoals Pablo Escobar, ontmaskerd werd door o.a. geluidsopnames te maken via verborgen geluidsapparatuur in zijn aktekoffer), dat zich afspeelt in 1985, best interessant is en zeker ook sfeervol (jaren 80 spat van het scherm) in beeld werd gebracht, vond ik het ook behoorlijk langdradig (duurt ook twee uren) en saai (vooral het eerste uur van het verhaal) en wordt er zeer veel in gepraat en dat is niet altijd even interessant. De meest interessante dialoog in het verhaal vond ik nog de dialoog waarbij Robert Mazur gewaarschuwd wordt in een bar door een vriend en deze tegen hem zegt:

Deze mensen zijn geen agenten, begrijp je ?

Ze snijden je vingers en tenen eraf en spuiten je vol zodat je alles meemaakt.

Ze snijden je ogen open zodat je ze niet dicht kunt doen en dan halen ze je familie.

Ze snijden je zoons hoofd eraf en ze doen hetzelfde met je kleine meid.

Dan snijden ze de tieten van je vrouw eraf en het doet ze helemaal niks.

En als laatste snijden ze jouw hoofd eraf dat ze naar je vrienden bij de douane sturen.

Het verhaal zit opzicht wel aardig in elkaar en weet ook wel te boeien (het werd wel nergens spannend) en te vermaken en is hier en daar ook best hard (als iemand wordt vermoord), maar dat is vooral van toepassing in het laatste uur van het verhaal, waarbij ook de altijd fraaie Diane Kruger (in de rol van undercoveragente Kathy Ertz, waarmee Robert Mazur zogenaamd gaat trouwen) haar intrede maakt. Vanaf het tweede uur van het verhaal wordt het eindelijk ook allemaal genietbaar en het einde (de bruiloft) vond ik best sterk en goed en na het einde kom je ook nog te weten wat er met alle hoofdpersonen in het verhaal is gebeurt.

De cast draagt deze film volledig en ze deden dat zeker verdienstelijk zoals hoofdrolspeler Bryan Cranston (in de rol van undercoveragent Robert Mazur), die vooral natuurlijk bekend is van de serie "Breaking Bad", en natuurlijk ook de eerder genoemde Diane Kruger, die ook bijdraagt aan het visuele gedeelte. Degene die zeker ook het vernoemen waard is, is Yul Vazquez in de rol van biseksuele slechterik Javier Ospina, die er altijd geweldig bijliep in zijn witte pak en ook lekker irritant speelde en dat hoort natuurlijk ook bij iemand in de rol van slechterik.

Al met al een aardige op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film om eens gezien te hebben, maar zeker meer ook niet, want daarvoor is deze film eigenlijk gewoon te langdradig en te saai (zeker het eerste uur) en waarschijnlijk ben je hem ook zo weer vergeten.

P.S. het verbaasd me eigenlijk dat deze film al ruim 200 stemmen heeft en dat er tot nu toe nog maar twee (inclusief die van mij nu) berichten over geschreven zijn ?

Deze Fantasy / Drama film heb ik vorige week tijdens de kerstvakantie, bij toeval gezien op de leuke televisiezender "AMC" (daar worden veel van dit soort onbekende oudere films uitgezonden). Ondanks dat het verhaal behoorlijk clichématig (althans een groot gedeelte van het verhaal), mierenzoet (op het einde na dan), slechte muziek (o.a. synthesizer) bevat en tevens ook behoorlijk aan de flauwe kant is (zeker wat betreft de humor), wist deze film me toch nog enigszins te vermaken en dat kwam vooral door de schaars (loopt vrijwel de hele film rond met een topje en zwembroek, bikini of badpak) geklede hoofdrolspeelster Megan Blake (in de rol van dochter Karen), die ook wat bloot (o.a. als ze zich gaat wassen in een meertje, waarbij Daniel natuurlijk langskomt en ze dan haar borsten bedekt met haar handen en bij de scene op de poster, waarbij haar linkerborst uit de bikini valt ) te bewonderen is in deze film.

Ondanks dat het verhaal (met als thema "Liefde", "paradijs" en "God") niet bepaald geloofwaardig is en zeker niet m.b.t. de telepathische (noemt direct de namen op van dochter Karen, vader Mark en moeder Doris als deze aankomen op het tropische eiland, terwijl deze zich nog helemaal niet hebben voorgesteld aan hem) en heilzame gaven (zo hersteld hij met zijn handen de enkelblessure van vader Mark) van Daniel (gespeeld door Moe Bertran), wist het verhaal me wel lichtelijk te vermaken en dat kwam zoals eerder aangegeven vooral door hoofdrolspeelster Megan Blake, maar ook door de mooie omgevingsbeelden van het tropische en mysterieuze eiland.

Eerlijk gezegd had ik verwacht dat deze film zeer voorspelbaar en flauw zou eindigen, maar dat is zeker niet het geval want het einde is verrassenderwijs best dramatisch m.b.t. het overlijden van Karen (die op het punt staat om te gaan vrijen met Daniel op de zeilboot, nadat ze die volgens hun in veilig hadden gesteld voor de storm) door de storm (vloedgolf). En door een gebroken hart sterft een tijdje later ook nog moeder Doris (gespeeld door Patricia Place), nadat ze samen met haar man Mark (gespeeld door Newell Tarrant) is vertrokken (samen met het dode lichaam van Karen, die ze ter water laten in de zee) van het eiland met hun zeilboot. Overigens keert Mark later alleen terug naar het eiland en denk je dat alles nog is goedgekomen door de beelden die je daarbij ziet), maar dat is toch niet het geval.

Van de cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en ze deden het ook niet al te best. Gelukkig compenseerde de schaars geklede Megan Blake (dus in de rol van dochter Karen) dat wel met haar uiterlijk, waardoor deze Fantasy / Drama film dan voor mij ook vooral interessant bleef. De cast is overigens maar zeer beperkt in deze film en bestaat verder uit de eerder genoemde personen nog uit Fred E. Baker in de rol van Doctor Algy (hij woont samen met Daniel op het tropische eiland).

Mede door Megan Blake, de beelden van het tropische eiland en de duur van de film (duurt circa 85 minuten), is deze film nog wel het aankijken waard, maar veel stelt het allemaal niet voor.

Een aparte en vreemde Sciencefiction / Horror film (ik vond het overigens meer een Mystery / Thriller film) die me deed denken aan een sketch van Jiskefet, namelijk die van "Raarrr" en raar is "Infinity Pool" zeker, net zoals destijds "Blue Velvet (1986)", waar deze film bepaalde overeenkomsten mee heeft. Deze film is geregisseerd door Brandon Cronenberg oftewel de zoon van de bekende filmregisseur (op het gebied van horrorfilms en psychologische thrillers) David Cronenberg (o.a. "Videodrome (1983)", "The Fly (1986)" en "A History of Violence (2005)").

In "Infinity Pool" draait het om schrijver James Foster (Alexander Skarsgård) die samen met zijn steenrijke vrouw Em (Cleopatra Coleman) naar een luxueus en afgeschermd vakantieresort in Li Tolga (een fictief land) vertrekt in de hoop daar inspiratie op te doen voor zijn nieuwe boek. Tijdens verblijf ontmoeten ze een fan genaamd Gabi (Mia Goth), die samen met haar man Alban Bauer (Jalil Lespert) op het vakantieresort verblijft. Al snel beginnen de twee stellen samen op te trekken. Dit is het startschot van een hoop vreemde gebeurtenissen en zeker als James betrokken raakt bij een dodelijk ongeluk, waarbij ze de ware aard van hun resort te zien krijgen. Er is namelijk sprake van een perverse, duistere subcultuur waarin hedonistisch toerisme, roekeloos geweld en surrealistische gruwelijkheden de boventoon voeren.

De film begon opzicht wel aardig en sfeervol en trok ook mijn aandacht op het moment dat James na circa 18 minuten in de natuur (bij het strand) staat te plassen en dan opeens een helpend handje krijgt van Gabi, die hem aftrekt en waarbij hij zijn kwakje laat vallen op het kiezelstrand. Als men daarna in het donker terugrijdt naar het vakantieresort welke men illegaal heeft verlaten, doet de verlichting van de auto raar en rijdt James een man op de weg aan. James wilt dan de politie bellen, maar Gabi en haar man Alban adviseren om dat niet te doen, omdat Li Tolga namelijk geen beschaafd land is.

De volgende ochtend worden James en Em toch opgepakt in het vakantieresort door de politie en wordt James tot de dood veroordeeld, waar James enorm van schrikt. Maar omdat ze een welgestelde koppel zijn, komt James ermee weg en wordt hij gekloond (werd best fraai in beeld gebracht) en wordt juist de kloon gedood (doodgestoken door een zoon van de verongelukte man), waarbij James en Em verplicht moeten toekijken van politierechercheur Thresh (Thomas Kretschmann). Em vindt het vreselijk om te zien maar James kijkt juist vol bewondering toe en geniet er ook van.

Als ze daarna mogen vertrekken, wil Em zo snel mogelijk Li Tolga verlaten, maar James (die juist wilt blijven) kan zijn paspoort niet meer vinden (die hij verstopt heeft op het toilet). Em vertrekt dan uiteindelijk alleen en James blijft dan achter op het vakantieresort en gaat dan steeds meer om met het koppel Gabi en Alban en ook met twee andere koppels waarmee Gabi en Alban goed bevriend zijn, namelijk het koppel Dr. Bob (John Ralston) en Bex (Caroline Boulton) en het koppel Charles (Jeff Ricketts) en Jennifer (Amanda Brugel), die na circa 50 minuten worden voorgesteld.

Tot dan was de film boeiend en mysterieus, maar daarna wordt het eigenlijk allemaal wat raar en gaan ze samen ook vreemde dingen doen (o.a. met maskers op) en gebeuren er ook vreemde dingen (met name m.b.t. het klonen, waarbij James verschillende keren wordt gekloond) en voelt James zich steeds meer aangetrokken tot Gabi, tot de ware aard van Gabi en de anderen naar boven komt en James zich realiseert dat deze mensen geen goed gezelschap zijn. Of het nu gaat om het kijken naar talloze executies of om misleid te worden om mensen te slaan (en op te plassen) die zijn dubbelganger blijken te zijn. James heeft dan ook het gevoel dat hij zijn grip op de realiteit aan het verliezen is en wilt ook van hen zien af te komen (stapt dan ook in een bus om te vertrekken), maar Gabi en de anderen staan ​​niet te popelen om het plezier los te laten en ze willen ook niet James loslaten (stoppen de bus en dwingen James om uit te stappen).

Als dat uiteindelijk toch gebeurt en ze teruggaan naar de Verenigde Staten, is James zichtbaar geschokt is door de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Hij wacht op het vliegveld op zijn vlucht en besluit in plaats daarvan achter te blijven. Hij keert terug naar het gesloten resort, waar hij alleen zit te midden van een stortbui (het is immers het moessonseizoen in Li Tolga) en waarna de film na circa 110 minuten is afgelopen.

De film gaat in essentie om het leven van de rijken en hoe je met alles weg lijkt kunnen komen als je geld genoeg hebt. Hoewel ik het maar een rare film vond, heb ik me er wel nog redelijk mee vermaakt en dat komt omdat in "Infinity Pool" schoonheden (waaronder Mia Goth en een "Indian Bollywood Dancing") en gruwelijkheden met elkaar vermengd worden en er ook redelijk wat naaktheid (vooral tijdens de hallucineerde, kleurvolle en bizarre seksscène, waarbij men van te voren verdovende middelen gebruikt, die circa drie minuten duurt) te zien valt en dat natuurlijk voornamelijk van Mia Goth.

Maar ook van andere vrouwen zie je naaktheid zoals van Caroline Boulton (met haar melkachtige lichaam) en Anita Major. De laatste doet het met de eigenaar van het resort, die ze een loer gaan draaien (en wat uitloopt op een schietpartij) en waarbij ook de vrouw, dochter en zoon van de eigenaar betrokken worden. Jammer genoeg zien we geen naaktheid van de Australische Cleopatra Coleman (met haar volgespoten lippen), maar ze opende wel een keer fraai de gordijnen op de hotelkamer, waardoor we een cameltoe van haar te zien krijgen en dat dan van achteren.

"Infinity Pool" bevat ook een aantal bizarre en expliciete momenten, zoals het moment dat James op het einde borstvoeding krijgt van Gabi (die de borst ook eerst nog insmeert met bloed), die hem ook vaak baby noemde. De cast doet het opzicht verdienstelijk en zeker Mia Goth (haar zag ik al eerder in de films "A Cure for Wellness (2016)" en "X (2022)"), die de tijd van haar leven heeft als de vreemde, intimiderende en sexy verleidster Gabi. Ze zal inderdaad waarschijnlijk gaan uitgroeien tot een horroricoon. Ze heeft er ook de uitstraling en het uiterlijk voor en een vrouw die niet schroomt om zich naakt te tonen in een film, heeft altijd een plusje voor bij mij.

Alexander Skarsgård doet het verdienstelijk als onze loser-hoofdrolspeler James Foster, die leeft van het geld van zijn vriendin Em en die op het einde vernedert wordt door Gabi (ze noemt hem o.a. een idioot en geeft aan dat ze helemaal geen fan is van hem en dat ze ook niet zijn boek heeft gelezen, waarover ze ook zegt "One shitty book six years ago that nobody read."), die dan op de motorkap van een auto ligt, en Thomas Kretschmann is ook de moeite van het vermelden waard vanwege zijn korte maar opmerkelijke rol als een strenge politierechercheur die af en toe het pad van James en zijn gezelschap kruist. Hoewel hij nooit zijn stem verheft, zegt hij op een gegeven moment met een zenuwslopende vastberadenheid tegen de groep:

"Our country is not a playground for foreign children."

Hoewel ik "Infinity Pool" best een rare film vond, heb ik me er toch redelijk mee vermaakt en vooral door Mia Goth. Vanwege haar krijgt de film van mij ook een nipte voldoende.

De opening met de prachtige muziek (ik weet effen het nummer niet meer) bracht me direct in de ban van deze film. En een paar minuten later verschijnt dan ook nog Amber Heard naakt (niet de enige keer overigens) en toen was ik helemaal verkocht aan deze film

Kort samengevat deze film "leuke verhaaltjes, veel bekende acteurs, en heel veel bloot" Maffe rol trouwens van Mickey Rourke (inclusief zijn "The Wrestler" busje), die rol lijkt hem wel op het lijf geschreven. Ook trouwens een leuke geniepige rol van Chris Isaak.

In een woord geweldig. Het verhaal is schitterend, de beelden zijn prachtige en zeer kleurrijk, de vele verschillende karakaturen waren stuk voor stuk boeiend en interessant en de dialogen waren geweldig. Verder zat er de typische Tarantino humor in en zijn voet fetisch fobie zat er natuurlijk ook weer gewoon in. De acteurs speelden hun rol zeer goed met als hoogtepunt de onbekende acteur Christoph Waltz, die was echt geweldig (ook de overige Duitse acteurs in deze film speelden prima). De film duurt behoorlijk lang maar als hij nog langer had geduurd had ik het ook niet erg gevonden. Wat een heerlijke wending geeft Tarantino aan de oorlog in deze film

Gezien de filmposter bij deze Komedie / Erotiek film, moest ik deze natuurlijk zien en dit is tevens een typische film die vroeger in de jaren 80 / 90 op vrijdag- en zaterdagavond werd uitgezonden als Erotiek film op een zender zoals het Duitse RTL+.

Deze film draait vanaf de eerste tot de laatste minuut om seks, maar veel naaktheid en seks is er eigenlijk niet te zien en is ook pas vanaf de 54e minuut voor het eerst echt te zien en daarbij is dan ook gelijk de filmposter van toepassing, waarbij een jongen (Fabrice Josso) voor het eerst seks heeft met een vrouw (Serena Grandi) en waarbij hij o.a. aan de flinke borsten mag zuigen. Het is overigens wel een foute film (zo'n film zou men tegenwoordig niet meer durven te maken, want dan wordt je al min of meer gelyncht), want er komt ook incest in voor m.b.t. een tante die nog maagd is en een oudere zus wiens vriendje een vliegtuigpiloot in het leger is.

In deze film draait het overigens om de 16-jarige Roger (Fabrice Josso) die in de zomer van 1914 (negen dagen voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog) op vakantie gaat bij zijn rijke ouders op het platteland en die ontmaagd wilt worden. Daar krijgt hij de kans van zijn leven als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt en veel mannen onder de wapenen worden geroepen.

Dat het in deze film om seks draait wordt gelijk al in de eerste minuut duidelijk, als we Roger samen op een koets zien zitten met de rondborstige Mrs Muller (Marina Vlady), die hem naar zijn moeder brengt. En onderweg kijkt Roger regelmatig naar de borsten van Mrs Muller (die dat ook helemaal niet erg vindt), die op en neer springen door de hobbelige landweg. Naderhand als Roger samen met Mrs Muller loopt, moet zij opeens plassen en tilt ze gewoon haar rok omhoog en plast ze in het bijzin van Roger, die daar opgewonden van raakt

Plassen doen overigens ook de boeren in deze film om aandacht te trekken van vrouwen die langs een rivier zitten en daarbij roept één van de boeren dan tegen de vrouwen:

"Hey there! Does my pisser interest you?"

Eenmaal aangekomen bij het landhuis, maken we kennis met de moeder (Claudine Auger), zijn jongere zusje Berthe (Virginie Ledoyen), tante Marguerite (Bérangère Bonvoisin), Mr Frank (Laurent Spielvogel) die bevriend is met de vader (François Perrot) en wat vrouwelijk personeel zoals dienstmeid Ursula (Serena Grandi), de Engelse kinderoppas Kate (Marion Peterson) en serveerster Helene (Rosette). En naderhand maken we nog kennis met de vader en de oudste dochter Elisa (Alexandra Vandernoot) die samen met de auto komen en ook nog met de boeren Adolphe (Aurélien Recoing) en Valentin (Jean-Claude Frissung) en Roland (Yves Lambrecht), die ook per auto aankomt, die het vriendje is van Elisa en die een vliegtuigpiloot is in het leger.

Om al deze personen draait het in deze film en met bijna alle vrouwen heeft Roger seks, op zijn moeder en jongste zusje na dan. Wel kijkt Roger soms door het sleutelgat van de slaapkamer van zijn moeder als hij vreemde geluiden hoort (Roger wordt dan ook steeds betrapt) en ook ligt zijn jonge zusje op een gegeven moment in zijn bed en praten ze over vrouwen en krijgt Roger een stijve en wordt er gezegd:

Berthe: What is that? What have you got there?

Roger: Nothing.

Berthe: I know what it is, want me to say it?

Roger: No!

Berthe: Kate told me about it.

Als daarna kinderoppas Kate de kamer binnenkomt, moet Berthe naar haar eigen kamer en bed en ziet Kate ook de stijve van Roger onder het beddengoed en zegt ze tegen hem:

"What are you thinking about."

Als Roger in de ochtend door het bos loopt en daar de man (Daniel Langlet) van Mrs Muller iets vreemds ziet doen (hij stopt bij een kruis bloemen in zijn broek en kijkt naar een foto van van haar), ziet de man hem en rent hij weg en valt hij. Hij hoort dan vreemde geluiden en ziet dan Ursula neuken (waarbij er wel niets te zien valt) met een man (een boer), waar hij nieuwsgierig naar kijkt. Als Ursula dan Roger ziet, zegt ze lachend:

"Good morning, Master Roger!"

Waarna Roger wegrent. Hij is sowieso nieuwsgierig naar de vrouwen en begluurt er ook velen en dat al dan niet samen met zijn jongere zusje. Zo begluurt hij serveerster Helene op de gang als die rondloopt met de theepot en kopjes, waarbij ze dan steeds door iemand van achteren genomen wordt en waarbij je dan de kopjes hoort rammelen. Dat was opzicht wel geinig om te zien, maar tevens ook flauw. Verder begluurt hij zijn ouders door het sleutelgat (hij wordt dan ook een keer betrapt door Roland, die het naderhand tegen zijn moeder zegt) en tante Marguerite tijdens een biecht, waarbij hij dan verneemt dat zij een oogje op hem heeft sinds zijn komst Als hij dan per ongeluk in de biecht valt (hij lag namelijk bovenop de biecht), wordt hij gestraft door zijn moeder en wordt hij met brandnetels door boer Adolphe op zijn billen geslagen, waarbij iedereen toekijkt.

Roger komt er ook achter dat Mr Frank ook een oogje heeft op de vrouwen die hij begluurt met o.a. een telescoop (waarmee hij zogenaamd de sterren bekijkt) en van hem neemt hij een boekje mee waarin pornografische afbeeldingen staan en daarmee gaat hij dan naar de kippenstal en verstopt hij zich en gaat hij masturberen, waarbij hij gestoord wordt door Helene en Adolphe die ook de stal binnenkomen en waarna Helene (die vastgezet wordt door Adolphe) geneukt wordt door Adolphe.

Roger wordt steeds geiler en wilt eindelijk ook eens neuken en daarom heeft hij het in eerste instantie voorzien op Ursula die hij stiekem grijpt in de keuken en die hem met een bord op het hoofd slaat en zegt:

"Oh, Master Roger. It was you. I thought it was someone else."

Daarna heeft Roger het voorzien op Mrs Muller. Maar als hij haar grijpt en zij dat niet erg vindt, worden ze gestoord met de mededeling dat de Eerste Wereldoorlog is uitgebroken. Na die bekendmaking vertrekken Roland, de boeren en de man van Mrs Muller naar het leger en blijven Roger, zijn vader (die medailles maakt voor het leger) en Mr Frank als enige mannen nog achter. En omdat de mannen vertrokken zijn en de vrouwen ook hun behoeften hebben, komt Roger uiteindelijk meer dan genoeg aan zijn trekken (dus voor hem komt de oorlog goed uit) en maakt hij zelfs de nodige vrouwen (in totaal vier) zwanger.

De eerste vrouw met wie Roger seks heeft, en die hem dus ontmaagd, is Ursula die hij helpt met het dragen van een matras. Als Roger zich dan begint uit te kleden zegt ze:

"This is the first time I've seen you naked, Master."

Waarna we de stijve van Roger als een silhouet op de deur zien en waarvan Ursula even schrikt (die lijkt dan namelijk enorm te zijn, wat wel niet het geval is). Ze zegt daarna ook:

"Not bad. Not bad at all."

Daarna begint Ursula zich langzaam uit te kleden en zien we na circa 54e minuten voor het eerst haar zwart behaarde schaamstreek en niet veel later haar flinke borsten, waaraan Roger o.a. mag zuigen. Uiteraard hebben ze ook seks, maar dat valt dan weer niet te zien. Na Ursula is het al snel de beurt aan Kate (van wie we dan ook een klein stukje van haar schaamstreek te zien krijgen en ook krijgen we haar borsten te zien via een nat shirt) die zich aan de rand van een rivier aan het verzorgen is en die daar door Roger genomen wordt (hij zwemt dan naakt naar haar toe).

Daarna volgen nog zijn tante Marguerite (oftewel de eerste incest) aan wie Roger vraagt "Are you still a virgin, aunt", serveerster Helene (dan rammelen ook weer de kopjes) en zijn oudere zus Elisa (oftewel de tweede incest) en dan zien we ook haar borsten (oftewel die van Alexandra Vandernoot). Met de laatste heeft hij seks in de paardenstal, waarbij Mrs Muller een paard staat te borstelen.

Met deze vrouwen heeft hij naderhand ook een trio (met Ursula en Helene) en zelfs een kwartet (met Ursula, Kate en tante Marguerite) en daarbij zien we dan nog één keer (na 78 minuten) de flinke borsten van Ursula (oftewel Serena Grandi) en ook haar behaarde schaamstreek. Ook komt Roland weer even terug die dan landt met zijn vliegtuig en hetzelfde geldt voor de boeren, maar die zijn wel gewond (Adolphe aan zijn been en Valentin aan een oog) geraakt door de oorlog. De man van Mrs Muller is echter gesneuveld en ze zegt daarover:

"Look what they sent me... a medal and the bullet that killed him."

En ook komen we te weten dat zowel Ursula, tante Marguerite en zijn zus Elisa zwanger zijn. Dat is natuurlijk niet handig voor de 16 jarige Roger en dus koppelt hij de vrouwen aan mannen en zorgt hij dat ze trouwen (seks tijdens de huwelijksnacht ), zodat het net lijkt alsof zij de vrouwen zwanger hebben gemaakt. Opzicht natuurlijk volkomen belachelijk, maar wel geinig.

Zo koppelt hij Ursula aan boer Valentin (die is namelijk het minst gewond), tante Marguerite aan Mr Frank en Elisa aan Roland (die eigenlijk al haar vriendje was). Nadat ze getrouwd zijn krijgen we nog te weten dat ze allemaal hun kind "Roger" willen noemen en dat serveerster Helene ook zwanger is, maar zij hoeft niet gekoppeld te worden aan een man. Daarna is het voor Roger tijd om weer te vertrekken naar de stad en zegt zijn moeder:

"Don't forget. In the city there are many temptations for a young man. Especially in time of war."

Je ziet dan Roger denken, waarna hij door alle vrouwen wordt uitgezwaaid en als laatste door zijn zusje Berthe, waarna de film na circa 99e minuten is afgelopen.

Wat je allemaal te zien krijgt in deze film is natuurlijk zeer flauw en fout (met name de incest), maar toch was het nog enigszins vermakelijk en echt saai of langdradig wordt het eigenlijk nergens. Wel had men er meer naaktheid in mogen stoppen, want dat is nauwelijks te zien (alleen van Serena Grandi, Alexandra Vandernoot en Marion Peterson en een heel klein beetje van Rosette, waarvan we de billen te zien krijgen) en het duurt ook lang voordat je wat te zien krijgt.

De cast is natuurlijk niet hoogstand, maar hoofdrolspeler Fabrice Josso (die destijds ook echt 16 jaar was) als Roger deed het niet slecht en Serena Grandi als dienstmeid Ursula was een leuke verschijning en ze had ook mooie grote borsten. Virginie Ledoyen (die destijds 10 jaar was) als Berthe deed het ook leuk en zij is ook heel nieuwsgierig in het liefdesleven van Roger, waarop op een gegeven moment gezegd wordt:

Berthe: Did you do it with Kate?

Roger: Yes

Berthe: How was it?

Roger: Very nice. Did she tell you?

Berthe: Yes. She told me you did it with Ursula.

Berthe: And Ursula told me you dit it with Helene.

Berthe: Then you did it with everyone.

Roger: Almost

Berthe: And with Aunt Marguerite?

Roger: Yes, but not completely.

Berthe: But you will do it?

Roger: Who knows?

Opzicht apart dat een minderjarige (een 10-jarige) nieuwsgierig is in het liefdesleven van een andere minderjarige (een 16-jarige)

Al met al is deze typische "Theunissen" film leuk om eens gezien te hebben.

Komische en spannende film, met een knipoog naar de klassieker "Fantastic Voyage (1966)", maar dan wel veel luchtiger uitgewerkt.

In dit verhaal wordt luitenant Tuck Pendleton (Dennis Quaid) bij een experiment geminiaturiseerd om hem in de bloedbaan van een komijn te brengen. Hij belandt echter in het lichaam van de sullige Jack Putter (Martin Short), die tot overmaat van ramp een bende schurken achter zich aankrijgt.

De vlotte Sciencefiction / Komedie film (van Steven Spielberg protegé Joe Dante) film is lang en chaotisch en heeft iets te veel plotlijntjes, maar die onvolkomenheden worden goedgemaakt door de enthousiaste acteurs en de stereotypen schurken hebben het gewenste effect op de lachspieren. De visuele effecten werden bekroond met een "Oscar".

Nee dit was het toch niet echt want deze film barstte van de clichés en elke typische horrorfout die een hoofdrolspeler of speelsters kon maken werd ook gemaakt in deze film. De beide hoofdrolspelers in deze film waren ook nog eens zo achterlijk als maar wat, zeker Sara Paxton. Het verhaal, duurt wel effen eer het echt opgang komt, was niet slecht en wist opzicht ook wel te boeien (zitten een paar aardige schrikmomenten in) maar aan al die typische horrorfouten heb ik me enorm aan gestoord. Hierdoor was de film ook nergens echt verrassend was voor mij. Best wel jammer want men had er iets veel leukers en spannender van kunnen maken.

Mijn god wat zag Kelly McGillis (mevrouw Top Gun) er oud en onherkenbaar uit in deze film. Dat was misschien nog het meest schrikbarende van deze film.

In februari van dit jaar toen de wereld er nog anders uitzag, toen heb ik kennis gemaakt met de Spaanse regisseur en tevens acteur (speelt zelf de hoofdrol in zijn films en dan als slechterik) Paul Naschy en toen heb ik ook een viertal films van hem gezien. Deze "Inquisición (1977)" van hem wilde ik toen ook nog kijken, maar door andere films en prioriteiten is het er tot nu niet van gekomen.

In dit verhaal, welke zich afspeelt in Frankrijk op het einde van de 16e eeuw waar de pest heerst, draait het om rechter Bernard de Fossey (Paul Naschy), die met twee metgezellen, te weten Pierre Burgot (Tony Isbert) en Nicolas Rodier (Ricardo Merino ), tijdens de inquisitie op heksenjacht is. Hij komt daarbij aan in een klein dorpje, waar hij verliefd wordt op dochter Catherine (Daniela Giordano) van burgemeester Arman (Antonio Casas), die een vriend heeft, te weten Jean Duprat (Juan Luis Galiardo), en die van plan zijn om met elkaar te gaan trouwen. Omdat Jean wordt vermoord tijdens een terugreis uit Toulouse, is Catherine door verdriet uit op wraak en sluit ze een pact met de duivel om af te rekenen met de moordenaar.

"Inquisición" is een film over de gruwelijke vervolging van vrouwen tijdens de inquisitie, maar ook over de kracht van vrouwelijke seksualiteit om terug te vechten, zoals de mooie Catherine die doordrenkt is met de geest van Satan en die haar lichamelijke kracht (met name haar fraaie lichaam ) gebruikt om wraak te nemen op de moordenaar van haar geliefde Jean. Het verhaal zit best aardig in elkaar en wist me zowel te boeien en te vermaken en op het einde is er ook nog een leuke twist m.b.t. Catherine die denkt dat ze in contact is geweest met de duivel en een heks is. Daarbij wordt dan door dokter Émile (die een goede vriend is van haar vader) gezegd:

"You're not a witch, you have no great powers. You only dreamed what you wanted to see. The drink Mabille gave you is a mixture of herbs that produce chimeras and fantastic dreams."

Waarop Catherine zegt:

"My master will protect me, he'll come to my aid. The flames will not harm me and I'll be free."

Dat loopt echter toch iets anders af voor Catherine, want als ze op het einde op de brandstapel terecht komt samen met Bernard de Fossey (waarvan Catherine denkt dat hij achter de moord zit van haar geliefde, maar dat is niet zo en Bernard zegt ook tegen haar "No Catherine, they killed him to rob him. I had nothing to do with it.", komt de duivel haar niet redden en schreeuwt ze het uit van de pijn als de vlammen (die haar wel kwaad doen omdat ze dus geen heks is) haar bereiken

Dat deze film mij natuurlijk ook wist te vermaken komt door de naaktheid van veel vrouwen en door de Horror (beter gezegd de martelingen). Regelmatig is het een combinatie van beiden, waarbij een volledig naakte vrouw (zoals o.a. Eva León in de rol van Pierril Fillé en Loreta Tovar in de rol van Odile) wordt gemarteld door Bernard de Fossey (hij doet het overigens niet zelf), om deze te laten bekennen dat ze een heks is. Hij zegt dan o.a. tegen ze:

"Admit you were at the sabbat and gave worship to Satan, confess !"

De eerste naaktheid is al na circa 7 minuten te zien, als twee vrouwen met de pest naakt op bed liggen. Bij de naaktheid gaat het vooral om borsten, maar ook zie je billen en behaarde (het is immers een jaren 70 film) schaamstreken en dat o.a. als vier vrouwen zich zitten te wassen en plezier hebben in een rivier, waarbij hun kleding wordt gepakt door de irritante en smerige eenogige Rénover (Antonio Iranzo), die een soort NSB-er is omdat hij onschuldige vrouwen verraadt aan Bernard de Fossey en dat als een soort van wraak omdat vrouwen niets van hem moeten hebben.

Uiteraard zie je ook wat naaktheid van de mooie Catherine, maar dat is wel pas vanaf circa de 48e minuut, waarbij ze volledig naakt (door de belichting zie je dan wel alleen haar borsten) een ritueel uitvoert met een schedel van een skelet (die ze van te voren onthoofd heeft van een skelet wat hangt, dus van een opgehangen man of vrouw, aan een boom) om in contact te kunnen komen met de duivel. Naderhand zie je haar nog een aantal keren naakt (o.a. als ze met Bernard de Fossey ligt te neuken in bed) en zie je ook haar billen, maar haar schaamstreek is helaas nooit in beeld (ook niet als ze volledig naakt op een soort van bed gaat liggen, want daar bedekt ze haar schaamstreek dan af door haar rechterbeen op te tillen als ze gaat liggen) te zien. Ondanks dat Daniela Giordano een mooie vrouw was, was ze wel niet de mooiste vrouw in deze film, want dat vond ik persoonlijk Mónica Randall in de rol van zus Madeleine, waarvan helaas geen naaktheid is te zien

De Horror die er in deze film te zien valt, zit vooral in de eerst helft van het verhaal en heeft betrekking op het martelen van vrouwen met martelwerktuig (o.a. een ronddraaiend rad met daaraan messen bevestigd), met als hoogtepunt het aftrekken van een tepel van een borst van een vrouw (ik meen van Jenny Llada) met een tang en dat werd best fraai in beeld gebracht. Van te voren wordt er overigens ook nog met die tang een hete kool op haar lichaam (tussen haar borsten) gedrukt. De meeste vrouwen kunnen de martelingen niet aan (wat ook wel begrijpelijk is, want de martelingen zijn zeer extreem) en bekennen een heks te zijn.

Daarmee is het dan nog niet afgelopen met ze, want zodra ze bekennen een heks te zijn, dan wordt het martelen wel gestopt, maar ze eindigen dan wel op de brandstapel (zo worden o.a. twee vrouwen op een soort van ladder vastgebonden, waarna ze deze omduwen en ze terecht komen op een vuur waarbij ze het uitschreeuwen van de pijn) en dat laatste geldt dus ook voor Catherine.

Opzicht is het wel grappig als Catherine in contact komt met de duivel (althans dat denkt ze en daar gelooft ze ook in, maar het blijkt dus allemaa maar een droom te zijn geweest), die na precies 51 minuten voor het eerst in beeld is te zien, want die zag er best fraai uit in zijn geitenkostuum en die scènes zijn ook behoorlijk sfeervol met rituelen (waarbij o.a. van een naakte vrouw de keel wordt doorgesneden om daar wat bloed van af te tappen). Ze komt daarbij ook te weten wie achter de moord zit van haar geliefde en ze zoent de duivel ook vol op de lippen en de duivel zegt dan op een gegeven moment ook tegen haar:

"Catherine, from now on you shall serve me faithfully."

Het laatste gedeelte van de film mocht er best wezen (ook met wat drama zoals Rénover die zich vergrijpt aan de vrouwen Elvire, waar hij een oogje op heeft, en Madeleine en die ook door hem alle twee gedood worden tijdens een gevecht) en met name de leuke en eigenlijk ook wel verrassende twist. Nadat Catherine en Bernard de Fossey (alhoewel hij het zeker verdiende, was het wel niet terecht) op de brandstapel belanden (Bernard door metgezel Nicolas Rodier, die o.a. een heksentest uitvoert op Catherine en die o.a. ook zegt "Yes ! I worship Satan. I'm a witch ! I am ! But that damned bastard... Has been my lover", waarbij ze dus verwijst naar Bernard de Fossey en die dus ook beschuldigd wordt), komt er nog een verwijzing naar de pest en is de film na circa 90 minuten afgelopen.

De cast doet het best verdienstelijk en zeker de twee hoofdrolspelers Daniela Giordano en Paul Naschy (hij geselt zich op een gegeven moment ook zelf). Al met al is dit toch één van de betere Horror films van regisseur en acteur Paul Naschy, waarbij me het verhaal eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut wist te vermaken.

Deze Horror / Sciencefiction film zag ik op MovieMeter voorbij komen bij "Link de filmposters" en leek me wel wat voor mij. Maar helaas is de filmposter veel beter (en vooral mooier) dan de film zelf, want die stelt zwaar teleur.

In dit verhaal draait het om een buitenaards wezen dat al miljoenen jaren wacht op een kans om zich voort te planten. En het is eindelijk zijn tijd als een team archeologen en wetenschappers op zijn ijskoude thuisplaneet landt. Het 12-koppige team, welke bestaat uit mannen en vrouwen, onderzoekt de mogelijke oorsprong van de verdwenen beschaving van de planeet en In plaats daarvan maken ze het buitenaards wezen van de planeet wakker en ontdekken ze dat de verschrikking die komen gaat, angstaanjagender is dan welke nachtmerrie dan ook die ze zich ooit kunnen voorstellen!

Deze Alien (en misschien ook wel "Demon Seed (1977)") imitatie is saai (ondanks dat er voldoende gebeurt is er geen spanning), sfeerloos, goedkoop en ook wordt er behoorlijk slecht in geacteerd. Het enige personage wat nog wat op aandacht van mij kon rekenen, was de rondborstige Stephanie Beacham in de rol van Kate, die helaas wel niet naakt te zien is (ze is wel een keer sexy te zien als ze schaars gekleed gaat liggen om te rusten, waarbij ze naar muziek luistert). Hier en daar valt er wel wat goor te zien, maar veel indruk maakt het niet. De film is verder grotendeels op locatie opgenomen in de "Chislehurst Caves" in Kent in Engeland en op het eiland "Gozo" in Malta.

De film was destijds bedoeld om kijkers te choqueren, maar waarschijnlijk werd het tegenovergestelde bereikt zoals een vrouwelijk teamlid, te weten Gail (Rosalind Lloyd), die op een gegeven moment een soort van elektrisch vleesmes pakt om haar beknelde voet af te snijden. Bij het zien van die zogenaamde dramatische scène (waarbij Gail de één na andere belachelijke beslissing neemt), vraag je je ongetwijfeld af waarom ze niet gewoon het metaal eromheen heeft gesneden en daardoor een betere kans had om te overleven (nu bevriest ze gewoon in de giftige atmosfeer van de planeet). Dit soort waanzin is er in overvloed en meer dan het ophalen van je schouders kan je er niet mee (het is zelfs niet onbedoeld grappig).

Hoewel er in deze film een paar buitenaardse wezens te zien zijn (ze zagen er overigens belachelijk uit), is het echte monster in deze film Judy Geeson (o.a. "Brannigan (1975)" en "The Eagle Has Landed (1976)") met haar vreselijke geschreeuw. Als ze op een gegeven moment samen met Mitch (Trevor Thomas) buiten is, worden ze aangevallen door een buitenaards wezen die Mitch doodt en Sandy meeneemt. Sandy wordt daarna onbewust geïmpregneerd (die scène werd best aardig in beeld gebracht en daarbij zie je ook de borsten en de schaamstreek van Judy Geeson) met een doorzichtige lange buis door het buitenaards wezen, wat haar dan verandert in een hondsdolle gewelddadige psychopaat die vastbesloten is om haar teamleden te vermoorden en hun vlees op te eten.

Dit lukt haar best aardig (zo vermoord ze o.a. als eerste Barbara op de gemeenschappelijke badkamer met een schaar en daarna volgen er nog vier anderen, waarbij ze sommigen uit elkaar haalt en soms zelfs levend) en uiteraard bevalt ze ook nog van buitenaardse wezens, namelijk van een tweeling. Op het moment dat ze bevalt (werd opzicht nog best aardig in beeld gebracht) zijn er nog drie teamleden over (eentje van hun wordt uiteindelijk ook nog vermoord door Sandy) en i.p.v. dat ze de buitenaardse wezens vermoorden, ontfermd de vrouw Sharon (Heather Wright) zich om de buitenaardse baby's alsof het menselijke baby's zijn. Ze geeft hen nog net geen borstvoeding Uiteraard was dat niet verstandig om te doen, want de buitenaardse baby's vermoorden haar en dat doen ze daarna ook met de laatste overlevende astronaut Mark (Robin Clarke), die uiteindelijk afrekent met Sandy (wurgt haar) en ze waren ook elkaars geliefde.

De film is dan nog niet afgelopen, want in de paar minuten die daarna nog volgen zien we een reddingsruimteschip met commando's landen op de planeet die op onderzoek gaan (zou dit einde misschien geresulteerd hebben in "Aliens (1986)" ?). Nu de basis in puin ligt en de inzittenden dood of vermist zijn, staken de commando's de zoektocht naar overlevenden en vragen ze voor toestemming om terug te keren. De laatste shots laten dan zien dat de de twee buitenaardse baby's zijn opgeborgen in een opbergvak aan boord van het ruimteschip.

Al met al is dit een vreselijk slechte en goedkope Horror / Sciencefiction film (inclusief de vreselijke elektronische muziek van componist John Scott), die het aankijken nergens waard is.

De toon van deze Drama / Muziek film film is al net zo melancholiek als de folkmuziek van de zanger uit de titel. Er valt heus wel wat te lachen om de onnavolgbare dialogen van de de regisserende broers Ethan Coen en Joel Coen, maar onder de oppervlakte gaat ook veel treurigheid schuil.

In "Inside Llewyn Davis" maken we kennis met Llewyn Davis (Oscaar Iscaac), een singer-songwriter die een zwervend bestaan leidt in Greenwich Village in de jaren zestig. Hij schrijft protestsongs, beschikt over een prima stem en heeft zelfs een lp gemaakt. maar het grote succes blijft uit. Grotendeels is dan aan Llewyn Davis nogal eigengereide karakter te danken, waardoor hij (vaak onbedoeld) zijn eigen glazen ingooit. Als hij op een dag de kans krijgt naar Chicago te liften, grijpt hij die met beide handen aan. Zijn doel is om in die stad bij een bekende producer langs te gaan om hem te interesseren voor zijn liedjes. De weg ernaartoe gaat echter gepaard met de nodige hindernissen.

Via Llewyn Davis ontmoeten we in deze film tal van figuren binnen en buiten de muziekindustrie die niet zo goed weten wat ze precies met de eigenzinnige zanger aan moeten. Oscaar Iscaac zet een mooie rol neer, daarnaast zijn er goede bijrollen van o.a. Carey Mulligan, John Goodman en Justin Timberlake en duikt Bob Dylan in één van de laatste scènes op in een cameo. De dialogen, de muziek en de beelden van New York van een halve eeuw geleden zijn erg sterk. Overigens was de echt bestaande folkzanger Dave van Ronk een inspiratie voor deze film.

Al met al een even stekelig als geestige Drama / Muziek film (duurt circa 100 minuten), met een opvallende bijrol van Justin Timberlake.

Mooie boeiende en spannende film met een uitstekend einde. Denzel Washington deed het prima in deze film. Er zit weliswaar geen actie in maar boeiend blijft het tot het einde.

Boeiend drama met uitstekende rollen van Al Pacino en Russell Crowe. Ook de overige cast was goed. Het verhaal zat prima in elkaar en ondanks de behoorlijke duur verveelde hij eigenlijk geen moment.

De moderne versie van "Poltergeist" maar dan veel creepier en enger. Dit soort films vind ik altijd heerlijk om te kijken en er circuleren veel slechte films van maar ook aardig wat goede films en deze valt er zeker onder. Verhaal zit best goed in elkaar (is ook boeiend en zelfs spannend/eng) en de opbouw is goed gedoseerd. Er zitten ook redelijk wat schrikmomenten in en zelfs een vleugje humor dankzij Tweedledee en Tweedledum. De film is zeker niet cliché want er zitten veel wendingen in en sommige zijn best wel verrassend en vernieuwend. Het einde vond ik overigens uitstekend. De cast deed het ook best goed en men reageerde niet zo dom op de gebeurtenissen zoals je zo vaak ziet in dit soort films. Wat ook sterk is aan deze film is dat de film nergens saai of flauw (is ook niet voorspelbaar) wordt en de spanning er weet in te houden van begin tot het eind van de film.

James Wan is toch een meester in spanningsopbouw in combinatie met geluid (heerlijk o.a. die creepy violen welke ook in "The conjuring" zitten). Ook in dit vervolg herhaalt hij dat trucje wederom en het heeft me toch weer een paar keer een koude rilling over het lichaam bezorgd.

Hoewel ik dit vervolg iets minder (omdat het natuurlijk allemaal niet meer echt verrassend is en er ook niets vernieuwend inzat) vond dan het eerste deel was dit toch een sterk vervolg. Het verhaal loopt min of meer vlekkeloos over van het eerste deel en ook in dit deel is de vaart hoog en gebeuren er veel spannende en enge dingen. Het verhaal is opzicht ook best boeiend en het verklaard ook het één en ander (de achtergrond) wat in het eerste deel nog vaag was. Ook is de sfeer weer heerlijk creepy (mede dankzij het geluid) en visueel is het allemaal een genot voor het oog. Omdat de cast helemaal intact is gebleven voelt alles ook weer vertrouwd aan. De cast deed het overigens weer goed en met name nieuwkomer Danielle Bisutti speelde de rol van de moeder van Parker Crane lekker eng. Ook nieuwkomer Steve Coulter als "Carl" deed het goed.

Ik ben in ieder geval blij dat James Wan ook in staat is om een sterk vervolg te maken (dit was namelijk zijn eerste keer) wat goed in elkaar steekt en ook weet te boeien, want vaak maken regisseurs er een potje van als ze een vervolg moeten maken. Ik heb me in ieder geval weer vanaf de eerste tot de laatste minuut prima vermaakt met deze film en gezien het einde kan ik alleen nog maar zeggen "op naar het derde deel"

Qua horrorfilms zit het me de laatste dagen niet echt mee, want ik heb inmiddels al een slechte (Finders Keepers (2014)) en matige (Hellions (2015)) film gezien en dit derde deel van de Insidious reeks is nu ook niet bepaald hoogstaand (en dan druk ik me nog zacht uit).

Sowieso klopt er al chronologisch niets van het verhaal want het verhaal opent met de tekst "Enkele jaren voor de Lambert openbaring" ! Dat zou dus moeten betekenen dat het verhaal zich voor Insidious deel 1 en 2 zou moeten afspelen en dat zou dan eigenlijk ergens begin jaren 80 moeten zijn. Maar dit verhaal speelt zich gewoon af in de tegenwoordige tijd (hoofdrolspeelster Stefanie Scott, in de rol van Quinn Brenner, zie je o.a. spelen met een smartphone) Ook zie je zelfs een paar keren een foto van Josh Lambert als kind (er wordt zelfs gezegd dat het met hem allemaal is goed gekomen, dus "enkele jaren voor de Lambert openbaring" slaat gewoon nergens op) en is medium Elise Rainier (wederom gespeeld door Elise Rainier) gewoon weer oud. Kortom chronologisch klopt er gewoon helemaal niets van dit verhaal en als men nu gewoon geopend had met "Enkele jaren na de Lambert openbaring", dan was het gewoon goed, logisch en allemaal duidelijk geweest.

Het flauwe verhaal zelf stelt eerlijk gezegd ook weinig voor en vond ik zelfs in de eerste 20 minuten heel saai en slecht. Het verhaal weet ook niet te boeien en wordt ook nergens echt spannend hoewel er wel een paar aardige creepy scenes inzaten, die er ook visueel aardig uitzagen. Echte schrikmomenten heb ik wel niet gezien, maar dat komt omdat ik wel wat gewend ben en de momenten die schrikmomenten hadden moesten voorstellen (o.a. op het bed) zag je al van mijlenver aankomen. Dat het verhaal weinig voorstelt komt mede door hoofdrolspeelster Stefanie Scott (ze wil in contact komen met haar overleden moeder), die werkelijk abominabel slecht acteert. Overigens speelde buiten Stefanie Scott ook Dermot Mulroney (in de rol van de alleenstaande vader van Quinn Brenner) tenenkromend slecht.

Ondanks dat het in deze film niet meer draait om de familie Lambert uit Insidious 1 en 2, zit er geen vernieuwing in het verhaal want o.a. heeft men weer een suf en onnozel Ghostbusters-achtig team (twee personen waarvan de één technisch goed is en de andere eigenlijk alleen kan schrijven/bloggen) toegevoegd en speelt het verhaal zich ook weer grotendeels af in de geestenwereld waar medium Elise Rainier weer doorheen wandelt en ook soms de bekende zwart gekleede oude vrouwelijke geest uit Insidious 1 en 2 tegenkomt (dat maakt "enkele jaren voor de Lambert openbaring" ook weer lekker tegenstrijdig ). Dat Lin Shaye weer de rol van medium Elise Rainier speelt heeft men wel goed gedaan, want zo zit er tenminste nog iets herkenbaars uit Insidious 1 en 2 in deze film en bovendien deed ze het als enige actrice ook nog enigszins verdienstelijk (geregeld wel op de automatische piloot). Het einde van het verhaal vond ik waardeloos en door het gedoe met de geest moeder van Quinn Brenner, moest ik er bijna een teiltje bij pakken om in over te geven.

Gezien het einde zal er ongetwijfeld ook nog een Chapter 4 volgen, waar ik eerlijk gezegd niet op sta te wachten. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien en het spreekt natuurlijk voor zich dat deze film niet kan tippen aan het sterke "Insidious (2010)" en het wat mindere (maar nog steeds goed) "Insidious: Chapter 2 (2013)". Leuk geprobeerd door regisseur Leigh Whannell, wat tevens zijn debuut was op het witte doek, maar helaas slecht uitgevoerd.

Voor dit inmiddels vierde deel in de reeks geldt hetzelfde als voor "Jurassic World: Fallen Kingdom (2018)", namelijk dat ik deze Horror / Mystery film vorig jaar al heb gezien. Maar door omstandigheden heb ik er destijds geen review over geschreven en bij deze nu alsnog.

De Insidious filmreeks heeft maar twee consistente factoren, namelijk de filmtitel en Lin Shaye als Elise Rainier. Deze inmiddels op leeftijd zijnde actrice, trakteert de kijkers iedere film weer op een sympathiek personage en in deze film wordt haar karakter nog meer uitgediept en komen we meer over haar verleden en kindertijd te weten en dit is met recht de sterkste kant van de film. Hoewel een "psychic", is ze toch een leuk mens. Dat geldt echter niet voor de "side kicks" Specs (Leigh Whannell) en Tucker (Angus Sampson). Deze twee personages zijn onwijs irritant en hebben maar één doel zo lijkt het, namelijk tienerkijkers entertainen op een kinderachtige manier.

De link tussen geest en mens is prima uitgevoerd. Ook leuk is het spelen met de vraag wat echt is en wat een geestesverschijning. De spanning is matig, niet origineel en helaas bijna altijd erg voorspelbaar. Er zijn een aantal effectieve schrikmomenten, maar het zijn er zeer weinig. Naast de spanning was de humor behoorlijk flauw. De ene keer kon ik de flauwe en platte humor stiekem wel waarderen, maar meestal viel het compleet verkeerd.

"Insidious: The Last Key" is niet heel goed, maar ook niet heel slecht. De film is in ieder geval beter dan "Insidious: Chapter 3 (2015)".

Dit vijfde deel in de reeks lag al een behoorlijk tijd bij mij op de plank en bij gebrek aan beter heb ik hem maar dit weekend bekeken met tegenzin. Ik wist van te voren dat het waarschijnlijk behoorlijk zou tegenvallen en dat is ook zo, want "Insidious: The Red Door " is niets meer dan een draak van een "Horror / Mystery" film.

De film volgt de familie Lambert tien jaar na de gebeurtenissen uit de tweede film "Insidious: Chapter 2 (2013)" waarin de familie ternauwernood aan de bovennatuurlijke wereld wist te ontsnappen. De familie is inmiddels deels uit elkaar gevallen, Josh (Patrick Wilson) en Renai (Rose Byrne) wonen niet meer samen, oma Lambert is overleden en zoon Dalton (Ty Simpkins) gaat uit huis om te studeren.

Om hun demonen voor eens en voor altijd te laten rusten, moeten Dalton en Josh nog dieper "The Further" induiken en ondanks hun perikelen samenwerken, waarbij ze het duistere verleden van hun familie samen onder ogen moeten zien te komen.

Het is al weer dertien jaar geleden dat James Wan's sterke "Insidious" uitkwam, die je ook de stuipen op het lijf joeg. Het tweede deel van eveneens James Wan was ook nog goed, maar het derde deel "Insidious: Chapter 3 (2015)" en het vierde deel "The Last Key (Film, 2018)" (beiden spin-offs) waren al stukken minder en dit vijfde deel valt juist enorm tegen.

Als een reüniefilm is het nog wel aardig, want je ziet weer Patrick Wilson (hij is ook dit keer de regisseur) en Rose Byrne uit de eerste twee delen terug, Maar als horrorfilm film valt het vies tegen en in de laatste circa 30 minuten dooft de film zelfs uit als een nachtkaars. Het flauwe en voorspelbare Vader Josh en zoon Dalton verhaal weet nauwelijks te boeien en echt spannend wordt het nergens. Het is het ook een herhaling van zetten, want nu ook moeten Josh en Dalton opnieuw ontdekken wat er aan de hand is met hun paranormale gaven en het dreigende gevaar in "The Further", iets wat wij als kijker natuurlijk allang weten. Hierdoor zit je maar te wachten tot er eindelijk iets vernieuwends gaat gebeuren. Dit is letterlijk meer van hetzelfde, een herhaling van stappen uit het origineel.

Dit vijfde deel leunt sterk op schrikmomenten en de terugkerende demon (Joseph Bishara) met het rode gezicht wordt onvoldoende benut. Er zitten opzicht best veel schrikmomenten in, maar de meeste zijn goedkoop of zijn zelden effectief of zie je van kilometers ver aankomen (zoals tijdens het CT-onderzoek). Alleen het schrikmoment tijdens het geheugenspel op het raam was nog effectief en soms slaagt regisseur Patrick Wilson er nog in om je te verrassen door het schrikmoment uit te stellen en uit een onverwachte hoek te laten komen.

Aan de cast ligt het niet want Patrick Wilson speelde niet onaardig en hetzelfde geldt voor nieuwkomer Sinclair Daniel (als studente en kamergenote Chris Winslow). Ze zorgt ook voor wat humor in het verhaal. Ook was het leuk om Lin Shaye weer terug te zien en hetzelfde geldt natuurlijk ook voor Rose Byrne en haar vind ik ook altijd een mooie vrouw om naar te kijken.

Al met al is dit vijfde deel het slechtste deel uit de "Insidious" reeks en helaas stopt men niet ermee, want de spin-off "Thread: An Insidious Tale" is al in productie.