Opinions

Deze nogal maffe Brits Horror / Komedie film (over een behekste jurk in Dario Argento-stijl) van regisseur Peter Strickland is behoorlijk sfeervol en heeft een leuk plot. Een film die draait om een jurk is overigens niet uniek, want in 1996 maakte de Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam al eens de leuke Komedie / Drama film "De Jurk", waarbij verschillende vrouwen dezelfde jurk (een blauwe) in handen krijgen.

In "In Fabric", welke zich ergens in de jaren 80 afspeelt, draait het in eerste instantie om de pas gescheiden zwoegende bankmedewerkster Sheila (Marianne Jean-Baptiste), die aan het daten is en ze hoopt na het kopen van een rode avondjurk in een mysterieus warenhuis wat sprankeling in haar leven te krijgen. Haar leven verandert inderdaad, maar niet zoals zij gehoopt had, waarna de jurk via een kringloopwinkel in handen komt van wasmachinemonteur Reg Speaks (Leo Bill) en diens vriendin Babs (Hayley Squires) en ook hun leven verandert dan.

Er was eens een rode jurk… Ja, dat begint als een sprookje, maar niets is minder waar. Want deze rode jurk, die uniek is en vaak van eigenaar wisselt, laat steeds weer slachtoffers achter. Onverklaarbaar en met alleen maar onheil. Zo maakt de jurk een blind date mee, komt het in een kringloopwinkel terecht en zelfs een wasmachinemonteur krijgt met de rode jurk te maken. Wie is er wel veilig?

"In Fabric" is een bijzondere film, maar wel bijzonder op een leuke manier. Hoewel er wat horroraccenten in de film zitten, kan je "In Fabric" eigenlijk geen horrorfilm noemen. Het is eerder een psychologische fictieve thriller met een boodschap. Want ja, die rode jurk staat wel degelijk voor iets. Heel de film heeft een boodschap aan jou als kijker. De wereld waarin wij leven is namelijk zo gek als een deur en wij slikken alles voor zoete koek. Die jurk is eigenlijk nog niet eens het raarste, dat zijn de mensen er omheen en die mensen maken deze film ook komisch.

Zo is er de aparte eerste date, te weten Adonis (Anthony Adjekum), van Sheila met wie ze in haar rode avondjurk gaat eten in een Grieks restaurant en die haar nauwelijks aankijkt, die nauwelijks met haar praat en die geen keuze kan maken uit de menukaart. Maar nog hilarischer zijn Vince (Jaygann Ayeh) en Gwen (Gwendoline Christie). Vince is de zoon van Sheila en Gwen is de excentrieke vriendin van Vince. Sheila heeft het niet op Gwen en andersom geldt dat ook. Vince en Gwen doen het ook vaak met elkaar en als ze daar op een avond een keer behoorlijk luidruchtig in zijn en Sheila gaat door de deurspleet kijken, ziet ze hoe haar zoon Gwen aan het beffen is in een stoel en waarbij Gwen dan Sheila aankijkt (die daar van schrikt). Als Sheila de ochtend erna onder de douche wilt en de badkamer bezet is (Sheila denkt dan dat haar zoon in de badkamer is), maakt Gwen de badkamerdeur open en wordt er gezegd:

Sheila: Waar is Vince? Hij gaf geen antwoord toen ik riep.
Gwen: Hij zal wel uitgeteld zijn. Altijd hetzelfde. Meteen knock-out als hij klaarkomt.

Vince is tekenaar en hij maakt vooral tekeningen van Gwen. Zo vindt Sheila een keer in de kamer van Vince een tekening van Gwen's achterwerk (waarbij haar anus centraal staat als een soort van stralende zon), die aanbeden wordt door een menigte en ook zien we Vince een keer masturberen op een tekening van Gwen's vagina, waarbij dan de telefoon herhaaldelijk overgaat. Vince gaat dan gewoon door met masturberen en op het antwoordapparaat hoor je dan de politie (Sheila is dan namelijk omgekomen tijdens een bizar auto-ongeluk, veroorzaakt door de jurk, met paspoppen langs de weg). Gwen draagt overigens ook ondergoed met aan de binnenkant een foto van het hoofd van Vince

En dan is er natuurlijk nog Miss Luckmoore (Fatma Mohamed) als de enge verkoopster, die de jurk verkoopt aan Sheila. Zo zien we deze victoriaanse onheilsverkopers van het warenhuis o.a. een paspop aanranden, waarbij de baas van het warenhuis, te weten Mr. Lundy (Richard Bremmer), dan masturberend toekijkt. Sowieso was het warenhuis en haar personeel apart en dat geldt ook voor de bank waar Sheila voor werkt. Ze moet daar regelmatig op gesprek komen bij twee mannen, te weten Stash (Julian Barratt) en Clive (Steve Oram), die het dan hebben over onzin zoals haar handdruk, haar toiletgebruik en haar zwaaien naar de vrouw van de baas.

Sheila heeft de jurk tot circa de 68e minuut en daarin krijgt ze huiduitslag van de jurk, sloopt de jurk haar wasmachine als deze gewassen wordt, zien we de jurk in de kledingkast van Sheila heen-en-weer bewegen (dat was best een creepy scène) en ook wordt de jurk een keer van Sheila’s lijf gerukt door een loslopende hond, waarna de jurk opeens weer volledig intact is. Sheila probeert ook de jurk om te ruilen in het warenhuis en daar komt ze dan iets te weten over een catalogusmodel, die voor haar de jurk droeg en welke vermist is.

Na de dood van Sheila komt de jurk terecht bij wasmachinemonteur Reg Speaks en diens vriendin Babs en draait de rest van de film over hen, waarbij ze beiden (Reg draagt namelijk ook een keer de jurk) ook huiduitslag krijgen en om het leven komen en ook zien we het warenhuis ten onder gaan, als daar een ruzie ontstaat m.b.t. voordringen en de boel dan in de fik (door de jurk) vliegt. Ook daarin zien we weer de nodige rare mensen zoals de vader van Babs, te weten Bananas Brian (Terry Bird), die Reg voor schut zet in een bar en de baas van Reg, te weten Cottrell (Graham Martin), die een hekel aan hem heeft en hem alleen maar als een psychopaat aanstaart als Reg op gesprek moet komen (o.a. voor het repareren van zijn eigen wasmachine). En verder zien we hoe Babs te weten komt dat zij het catalogusmodel was en zien we de jurk weer dingen doen. Zo maakt ook jurk ook hun wasmachine stuk, laat de jurk hun kanarie stikken en zorgt de jurk voor enge dromen.

De defect geraakte wasmachines in de film zijn opzicht ook noemenswaardig, want die worden steeds bekeken door wasmachinemonteur Reg en als hij vertelt wat er aan de hand is met de defecte wasmachine en wat er aan te doen is, raken de luisteraars (o.a. Gwen, Babs en Stash en Clive) van zijn nogal saaie verhaal gehypnotiseerd en raken ze in een soort trance (krijgen min of meer door het luisteren een "oorgasme" i.p.v. een "orgasme"). Waarom? Geen idee. Maar het effect is wel reuze grappig en een tikje onheilspellend.

Op het einde zien we via Miss Luckmoore nog even één voor éénSheila, Reg en Babs terug en zien we hun de jurk naaien met een naaimachine, waarna we een onbezette naaimachine in beeld zien. Daarna zien we een brandweerman de jurk oprapen in het warenhuis, die dus het volgende slachtoffer zal worden! Daarna is de film na circa 115 minuten afgelopen.

Het acteerwerk is heerlijk vertrouwd Brits en de kleuren zijn op een positieve manier flets (passend bij de jaren 80), met uitzondering van de rode jurk in maat 36, die iedereen past. Een jurk die zo kleurrijk is dat je er ook niet omheen kunt. De rest zie je haast niet meer als de jurk in beeld is. De jurk speelt de centrale rol. De hoofdrol zelfs. En hoewel de jurk felrood is, is de ziel donker. Donkerder dan de hel! Misleiding heet dat. De overige acteurs en actrices zijn slechts passanten en verbindende factoren, maar ze speelden wel allemaal goed en vooral Marianne Jean-Baptiste als de moeder op leeftijd die met haar nieuwe jurk haar eenzame bestaan nieuw leven in wil blazen. En verder zijn de rollen van Fatma Mohamed, als de enge verkoopster, en Gwendoline Christie, als de excentrieke vriendin van Vince, zeker ook noemenswaardig, waarbij de laatste vooral voor de nodig humor zorgt in de film.

"In Fabric" is niet voor iedereen weggelegd, maar ik heb me goed vermaakt met deze aparte Horror / Komedie film (een "elevated horror") van regisseur Peter Strickland. Meer nog dan seks en jaloezie is hij geïnteresseerd in het eigen leven dat kledingstukken lijken te leiden, en het meer fetisjistische karakter ervan. Bovendien levert hij met een knipoog ook kritiek op de verleidingen van de consumptiemaatschappij. Maar het is bij Peter Strickland allemaal nooit zo eenduidig. Daarvoor houdt hij teveel van verboden vruchten. Het is alsof hij met zijn film een nieuwe mythologie of kleding semiotiek heeft willen schrijven.

Hoewel dit een drama / komedie is welke vooral bedoeld is voor vrouwen vond ik het best nog een aardige film om naar te kijken (is wel iets aan de lange kant). Het verhaal heeft persoonlijk weinig om handen en was misschien ook wel een tikkeltje cliché maar de uitvoering was wel leuk en goed gedaan en de actrices hadden duidelijk zichtbaar plezier in deze film. De actrices maken deze film sowieso. Toni Collette vind ik een goede en leuke actrice en ook in deze film speelt ze gewoon sterk, datzelfde geldt ook voor veteraan Shirley MacLaine. Cameron Diaz is geen super actrice maar zij compenseert dat ruimschoots met haar fraaie lichaam welke vaak te zien was (zoals de bikini scene bij het zwembad). Al met al heb ik me best vermaakt met deze film en keek hij ook nog best goed weg.

Prima Drama / Thriller en dat het ook nog waargebeurd is geeft het hele aangrijpende verhaal toch iets extra's. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Dat laatste komt mede door de cast die best overtuigend speelt. Met name Ruth Bradley (als Caroline Reid) en Miranda Otto (moeder van Rachel Barber) vond ik goed spelen. Visueel mocht de film er ook best wezen en ook de muzikale invulling was goed gedaan. In de film zitten ook een aantal een aangrijpende en emotionele scenes in en dat laatste met name op het einde bij de rouwverwerking. De scene waarbij Rachel Barber gewurgd werd was overigens best heftig.

Omdat ik afgelopen zaterdagochtend al extreem vroeg wakker was en ik nog geen zin had om uit bed te komen (normaal gesproken sta ik in het weekend ook pas rond 12:30 uur op), heb ik de televisie aangezet en zag ik toevallig op de televisiezender "RTL 4" (daar is dit ook een typische film voor) deze Drama / Romantiek film voorbijkomen, welke mijn aandacht trok (soms vielen wel eventjes mijn ogen dicht) en dat is ook de reden dat ik deze film heb uitgekeken. Na afloop (rond 9:30 uur) ben ik overigens weer in slaap gevallen, waarna ik rond 12:30 ben opgestaan

In deze romantische film, draait het om Natalie Russo (Katharine McPhee) en Nick Smith (Mike Vogel), die allebei weinig geluk hebben in de liefde. Ze gooien een muntje in een fontein en ze hebben niet door dat ze perfect voor elkaar zijn. Dat verandert als ze over elkaar gaan dromen. Enige nadeel: volgens de legende hebben ze slechts een week de tijd om elkaar te vinden. Geen grote verassingen in deze suikerzoete en voorspelbare film, maar de mooie Katharine McPhee en Mike Vogel zijn een snoezig stel dat gesteund wordt door leuke bijrollen in dit niemendalletje.

Hoewel de doelgroep voor deze Drama / Romantiek film vrouwen is, heb ik me er nog best aardig mee vermaakt (vooral vanwege de mooie Katharine McPhee) en met circa 90 minuten duurt deze film gelukkig ook niet lang.

Net zoals het voetbal van het Nederlands elftal hedendaags niet meer is om aan te zien, was dat in mijn ogen ook destijds van toepassing op deze flauwe kinderachtige familiefilm, waarbij voetbal een belangrijke rol heeft in het verhaal.

Ik heb persoonlijk weinig op (understatement) met de Nederlandse film en ook als het gaat om een kinderachtige bedoeling. Beiden is helaas van toepassing op deze film. Buiten dat het verhaal kinderachtig is, vond ik het ook behoorlijk flauw en cliché. Hier en daar is het soms wel wat ontroerend, maar eerlijk gezegd deed het me allemaal weinig. Destijds heb ik deze film eigenlijk ook alleen gekeken (zond men toen uit op Film 1) vanwege het meespelen van Wendy van Dijk (in de rol van Sylvia van Leeuwen, oftewel de moeder van Remco) die ik toen wel een mooi vrouw vond. Haar presteer prestaties stellen echter weinig voor in deze film en ze wordt dan ook weggespeeld door o.a. Thomas Acda (in de rol van Erik van Leeuwen, die de overleden vader van Remco speelt) en eigenlijk ook door Yannick van de Velde (in de rol van de 12 jarige Remco).

Al met al een leuke film voor kinderen die dromen om voetballer te worden. Gezien het niveau van het Nederlandse voetbal moet je het ook eigenlijk bij dromen laten

Inderdaad een onderhoudende thriller maar ook niet meer dan dat. De beelden van Lousiana zagen er regelmatig fraai uit en Tommy Lee Jones deed het goed in zijn rol (dit soort rollen zijn hem ook op het lijf geschreven) als detective maar jammer genoeg zat ik bij deze thriller met aardige cast (ook goede rol van John Goodman) niet op het puntje van mijn stoel en was de film al voorbij zonder dat het spannend werd. Men had naar mijn gevoel meer uit deze film kunnen halen.

Best wel een aangrijpende en goede film van mevrouw Angelina Jolie die haar regiedebuut maakt. Het verhaal wist te boeien en zat ook goed in elkaar. Verder bevat de film best een aantal emotionele aangrijpende momenten (had er van mij overigens meer in mogen zitten en ook wel explicieter). Qua gruwelijkheden deed de film me soms denken aan de film "The Pianist" maar die was toch wel een paar graadjes gruwelijker. Het einde van deze film mocht er trouwens best wezen en had ik eigenlijk niet verwacht. De onbekende cast (alleen Rade Serbedzija heb ik vaker in films gezien) deed het ook best aardig en ze wisten ook redelijk te overtuigen. Met name dan Branko Djuric en Zana Marjanovic welke er best mocht wezen en ook naakt zag ze er fraai uit. Al met al best een aardige film die me eigenlijk geen moment verveeld heeft.

Een film waarin Clint Eastwood in meespeelt is eigenlijk altijd wel een degelijke film en zo ook deze. Verhaal is best aardig (wel helaas voorspelbaar) maar niet echt spannend. De cast (met name John Malkovich) deed het goed en Rene Russo zag er best mooi uit. Al met al gewoon een degelijke Clint Eastwood film maar nergens echt bijzonder (hij kijkt zich wel lekker weg).

Prima Horror/Thriller met een lekker duister sfeertje. Het begin van de film vond ik nog wat zwakjes maar als ze op weg zijn naar "Hobbs End" wordt het een boeiende en interessante film. Het verhaal zat best goed in elkaar en er zaten ook wat lekkere creepy momenten in. Ook het einde mocht er wezen. Geweldig toen hij met een grote emmer popcorn de film ging bekijken De cast deed het overigens ook best goed en dan natuurlijk vooral Sam Neill als John Trent. die perfect geknipt is voor dit soort rollen.

Zeer boeiende en interessante film die indringend drama combineert met een krachtig politiek statement. Het zou je maar gebeuren 14 jaar onschuldig opgesloten te zitten. Prima gespeeld trouwens door alle acteurs.

Deze mix van actie, fantasy, avontuur en Jason Statham is gebaseerd op een computerspel en dat levert zelden een goede film op.

Het verhaal draait om Farmer (Jason Statham), een eenvoudige familieman die zijn ontvoerde vrouw probeert te vinden. Tevens wil hij wraak nemen op de Krugs, de dierlijke krijgers die zijn zoon hebben vermoord.

De film (Uwe Boll's eigen versie van "The Lord of the Rings") is geregisseerd door Uwe Boll, die niet bepaald bekendstaat om het maken van meesterwerken, hoewel ik dat wel vindt van zijn Actie / Drama film "Rampage (2009)". Ook deze rolprent is, mede dankzij de houtige acterende cast (met o.a. de niet minste acteurs en actrices zoals Jason Statham, Leelee Sobieski, Ron Perlman, Kristanna Loken, Ray Liotta en Burt Reynolds), niet bepaald hoogstaand.

Het is ontzagwekkend hoe ondanks een budget van zestig miljoen dollar werkelijk alle aspecten van deze Fantasy / Avontuur film mislukt zijn, van script en acteerwerk tot montage en muziek. De film werd destijds genomineerd voor vijf "Golden Raspberry’s" en won de prijs voor slechtste regisseur.

Gisteravond gekeken en ik moet bekennen dat ik de laatste 5 minuten niet meer gezien heb omdat ik in slaap viel. Of dat kwam door de film of gewoon door vermoeidheid, dat weet ik niet precies.

Het is een degelijke film met een redelijk verhaal maar echt boeiend is het eigenlijk niet (soms best wel saai). De film duurt maar liefst 124 minuten maar naar mijn mening had men het ook kunnen verfilmen in 90 minuten (dan was het waarschijnlijk beter geweest). Tommy Lee Jones en Charlize Theron acteren best aardig maar ik heb beiden al eens beter zien presteren. Andere hoofdrol speelster (althans volgens de cover) Susan Sarandon komt maar heel even voor in de film.

Ik had nog gehoopt op een verrassend einde, maar dat is er helaas niet. Het einde vond ik best wel teleurstellend.

Matige thriller die ook vrij sober (nauwelijks kleur) is gefilmd. Het dertien in een dozijn verhaal stelt eigenlijk weinig voor en hetzelfde geldt voor de uitvoering die matig tot slecht is. Hierdoor weet de film nergens te boeien, laat staan dat het ergens echt spannend wordt. Ondanks dat de film niet echt lang duurt, was hij geregeld ook langdradig. Het einde is niet onaardig, maar zag je natuurlijk wel aankomen en is ook behoorlijk cliché. Ook de cast (weliswaar maar 6 personen) weet niet echt te overtuigen en alleen James D'Arcy (als de slechterik) en Selma Blair (ook soms topless te zien, wel weinig op plank) zijn nog enigszins te pruimen.

Al met al gewoon een zeer matige thriller, die het aankijken nauwelijks waard is.

Best wel een aardige Sciencefiction / Thriller maar zeker geen hoogvlieger. Het verhaal was best leuk gevonden en hetzelfde geldt ook voor de uitvoering hoewel dat laatste eigenlijk beter had verdiend. Het verhaal vond ik ook best boeiend maar spannend vond ik het eigenlijk nergens worden. Ik moet zeggen dat Justin Timberlake me als hoofdrol speler positief verraste en hij deed het ook best aardig. De rollen van Cillian Murphy en vooral Amanda Seyfried vond ik wat tegenvallen. De laatste zag er overigens wel weer fraai uit met de korte coupe. Dat geldt overigens ook voor Olivia Wilde die er helaas niet al te lang in speelde.

De film komt misschien niet helemaal goed uit de verf en wordt misschien ook wel te romantisch (had best rauwer en harder mogen zijn) gebracht maar al met al was dit toch best wel een aardig oorlogsdrama. Het verhaal was best aardig en wist ook wel te boeien en de cast deed het ook aardig, zeker John Malkovich deed het als harde Russische officier goed. Maar ook de fraaie Vera Farmiga (vind haar altijd veel weg hebben van Cate Blanchett), Natalie Press, Thomas Kretschmann en Daniel Brühl deden het aardig. De eerste twee waren ook leuk om naar te kijken. Het bijrolletje van Thekla Reuten was ook wel leuk en ze deed haar Nederlandse afkomst eer aan De beelden zien er overigens best fraai uit en ook heeft men een paar authentieke beelden van Leningrad uit 1941 gebruikt. De douchescene was best leuk toegepast en dit keer in een ander perspectief. Het einde was best mooi hoewel ik wel had willen weten wat er in het briefje stond.

Zombiefilms die zich afspelen in een kantoorgebouw, zoals recent bijvoorbeeld "Mayhem (2017)" en "Office Uprising (2018)", vind ik meestal wel leuk om te zien en daarom trok deze Italiaanse "The End? " mijn aandacht nadat ik hem vorige week zag voorbijkomen tijdens de "Horrorfilm Challenge".

In dit verhaal draait het om Claudio Verona (Alessandro Roja), een jonge, succesvolle en cynische zakenman in de stad Rome, die op een dag alleen vast komt te zitten in een kantoorlift, terwijl hij onderweg was naar een belangrijke zakelijke bijeenkomst met een klant. Hij probeert zijn vrouw Lorena (Carolina Crescentini) op zijn mobiel te bellen en probeert via de liftcommunicatie met de onderhoudstechnici (Marco Manetti) van het gebouw te praten. Claudio weet niet dat een dodelijk en besmettelijk virus zich in de stad begint te verspreiden. Het virus lijkt gewone mensen te transformeren in extreem gewelddadige en gevaarlijke zombies. Claudio wil weg uit deze claustrofobische ruimte, maar naarmate de gebeurtenissen zich ontvouwen, is hij getuige van de effecten van het virus. Moet Claudio proberen om te ontsnappen uit de lift, of is het verstandiger om in de veilige lift te blijven ?

Filmregisseur Daniele Misischia slaagt met deze low-budget film erin om de mensheid en het menselijke verhaal binnen een veel groter plot te vinden. De film richt zich namelijk op kleinere delen van een veel groter verhaal en laat de impact zien die het heeft op één persoon i.p.v. een aantal willekeurige helden, zoals vaak te zien is in zombiefilms met een groot budget. "The End?" speelt zich af in Rome en Je zou het bijna het Italiaanse antwoord op "28 Days Later... (2002)" kunnen noemen.

Doordat Daniele Misischia zich concentreert op één man, Claudio Verona, tijdens een zombie-uitbraak, weet de film in zeer korte tijd enorm veel empathie op te wekken voor zijn hoofdpersoon. Hij gaat van ijdele, arrogante en onaangename zakenman (o.a. bedriegt en maakt hij ruzie met zijn vrouw Lorena) naar iemand die we willen zien overleven, voortleven en verlossing vinden.

In de eerste circa 20 minuten krijg je te zien wat voor een vreselijk persoon Claudio Verona in eerste instantie is en nadat hij alleen vast komt te zitten in de kantoorlift en hij voor het eerst te maken krijgt met een zombie, zien we hem veranderen. De lift die tussen twee verdiepingen vastzit met de deuren half open (net genoeg om te ademen en te zien wat er buiten gebeurt) wordt dan voor onze hoofdrolspeler een kooi die hem machteloos maakt en hem verhindert degenen te helpen die hem nodig hebben (collega's, vrienden en medewerkers vallen voor zijn ogen dood neer), maar het is ook zijn redding, een veilige ruimte die hem beschermd tegen de voortdurende aanvallen van de zombies.

Terwijl degenen buiten de lift hun krachten bundelen met de gemene en bloeddorstige zombies, is Claudio's reis binnen die vier metalen muren precies het tegenovergestelde. Hij vindt zijn menselijkheid, zijn respect voor anderen en een gevoel van solidariteit, om nog maar te zwijgen van zijn liefde voor zijn vrouw. Claudio is geen held en het karakter van Claudio is dat van een alledaagse cynische man die door deze ervaring een beter mens wordt. "The End?" is vooral een verhaal over de interne conflicten van Claudio. Hij wil vrij zijn, thuiskomen bij zijn vrouw, maar tegelijkertijd is hij op de veiligste plek op aarde.

"The End?" geeft geen verklaring voor het ontstaan van de zombie apocalypse en houdt de dingen erg op één locatie, wat betekent dat het verhaal erg op zichzelf staat, ook al maakt het deel uit van het overkoepelende concept van een zombie apocalypse op een veel grotere schaal. Maar die schaal wordt onthuld wanneer de film, en Claudio, eindelijk de grenzen van de lift verlaten. De finale (de laatste circa 8 minuten van de film) opent "The End? enorm en dat zowel in termen van het visuele wat je dan te zien krijgt, die van een klein strak kader naar een enorm vergezicht gaat, als dat van Claudio, die we dan door de lege straten van Rome zijn lopen, en ook qua verhaal. We krijgen dan namelijk een glimp te zien van de desolate natuur van Rome na de zombie apocalypse en hoeveel verwoesting er is aangericht over de stad en nog belangrijker, haar mensen.

"The End?" eindigt met een wegdraaiend camerabeeld, waarna we groot in beeld de tekst "The End?" zien en daarbij is vooral het vraagteken van toepassing, want een echt einde is er niet (het is eigenlijk ook geen einde, maar juist een begin) en de film zinspeelt daarbij ook op een eventueel vervolg die er tot heden nog niet is gekomen.

"The End?" is een low-budget film, maar dat valt eigenlijk niet echt op. Het is namelijk goed geregisseerd, er wordt goed in geacteerd en filmtechnisch gezien zit de film ook goed in elkaar, met daarbij een speciale vermelding voor de make-up van de zombies. De zombies zijn gevaarlijk en maken ook de nodige slachtoffers, maar je ziet hen zich niet vergrijpen aan de collega's, vrienden en medewerkers van Claudio buiten de lift. Wat dat betreft valt er in deze film dan ook nauwelijks gore beelden te zien. Het meest goor wat er te zien is komt op conto van Claudio als hij een metalen stang in de lift losmaakt en daarmee de zombies steekt en ook als hij de lift verlaten heeft (hij krijgt uiteindelijk de klemmende liftdeuren open) en hij een over de grond kruipende zombie (een vrouw) tegenkomt zonder benen, waarna hij haar hoofd intrapt.

In de "The End? draait het dus om Claudio Verona die goed gespeeld werd door Alessandro Roja en verder is er nog een verdienstelijk bijdrage van Claudio Camilli als politieagent Marcello die op een gegeven moment in het kantoorgebouw te zien is en Claudio probeert te helpen (geeft hem o.a. een geweer). Hoewel Euridice Axén als Marta maar kort in beeld is te zien, vond ik haar ook een mooie vrouw en Claudio vond dat ook, want dat was namelijk de vrouw waarmee hij vreemd gaat en dus zijn vrouw mee bedriegt. Zijn vrouw Lorena krijg je nooit in beeld te zien, maar wel hoor je regelmatig haar stem (Carolina Crescentini) over de mobiel telefoon en hetzelfde geldt voor een liftoperator, waarvan je alleen de stem (Marco Manetti) hoort via de intercom in de lift.

Hoewel "The End?" misschien als een Horror / Thriller film niet echt spannend of eng is en ook wat saai en langdradig overkomt, omdat vrijwel het gehele verhaal zich afspeelt in een lift en het daarbij ook maar draait om één persoon, is het toch wel een geslaagde film en eerlijk gezegd ben ik ook wel benieuwd of er nog een vervolg gaat komen, want vragen heb ik nog genoeg (hoe is o.a. de zombie apocalypse ontstaan) en ook wil ik graag weten hoe het met Claudio Verona gaat aflopen.

Na het leuke eerste deel moet ik zeggen dat dit vervolg toch minder geslaagd is. Waar ik in het eerste deel nog regelmatig heb moeten lachen. moest ik in dit vervolg pas lachen na circa 45 minuten om de pedofiel grap (heb ik zelfs hardop om moeten lachen). Vanaf dat moment wordt de film eigenlijk ook nog wel een beetje leuk en valt er geregeld ook wat te lachen (o.a. gedoe met de dolfijn en de poepgrap). Het flauwe en saaie verhaal inclusief de uitvoering (zeker de eerste 45 minuten) stelt ook teleur en hetzelfde geldt voor de cast. Zeker de randfiguren in deze film zijn tenenkromend slecht en behoorlijk stereotype (zeker dat figuur "Ben" met de dreadlocks en de irritante vrouw "Katie"). Al met al een matig vervolg, die niet meer dan leuk om eens gezien te hebben is (mede ook omdat de film maar iets van 90 minuten duurt).

Ik vond het eigenlijk best een leuke komedie. Het verhaal is natuurlijk erg cliché maar de uitvoering was gewoon leuk en grappig en de cast had er overduidelijk ook veel plezier in. Ik moet zeggen dat ik regelmatig heb moeten lachen en bij de poepscene (inclusie enorme lange drol) in het kindertoilet (oftewel bidet) heb ik dubbel gelegen van het lachen.

De cast deed het erg leuk en eigenlijk vond ik alle vier de vrienden zeer leuk spelen (misschien als hoogtepunt Blake Harrison als Neil, vooral zijn idiote dansjes waren geweldig en ook het gedoe met de oudere vrouwen). Van de vier vrouwelijke hoofdrolspelers moet ik zeggen dat Laura Haddock (als Alison) er zeer fraai uitzag en iets mindere maten ook Tamla Kari als Lucy. Wat dat betreft is het jammer dat er geen blootscènes (m.u.v. een shot van een seconde van de tietjes van Laura Haddock) in de film zitten (dan tel ik de piemels effen niet mee, hoewel de scene met Fernando als de fellatio koning wel hilarisch was).

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke komedie.

Het begin was wel aardig en Michelle Williams acteerde best wel goed maar het verhaal in het geheel stelde weinig voor. Na de aanslag gebeurt er eigenlijk niets en is het maar een saaie bedoeling.

Gisteren is het me dan eindelijk gelukt om deze film helemaal uit te kijken. Ik was er in eerste instantie afgelopen dinsdag al aan begonnen, maar toen haakte ik rond circa 30 minuten af omdat ik niet in de ban van het verhaal kon komen en ook de onbekende hoofdrolspelers konden me nog niet echt konden bekoren. Maar ik ben in ieder geval blij dat ik deze film afgelopen nacht toch helemaal heb uitgekeken, want het verhaal is gewoon sterk, verrassend en zeker ook best heftig en zeker wat betreft het resultaat voor de tweeling Simon en Jeanne. Ondanks dat de uitvoering van het verhaal goed is (visueel zien de locaties en de beelden van de omgevingen er gewoon prachtig uit), moet deze film het toch hebben van het verhaal welke gewoon goed in elkaar steekt (je moet wel goed blijven opletten) en waarvan de opbouw (min of meer per hoofdstukken) ook goed is met als hoogtepunt de climax op het einde.

Het verhaal draait om de tweeling Simon (verdienstelijk gespeeld door Maxim Gaudette) en Jeanne (goed gespeeld door Mélissa Désormeaux-Poulin) die bij het lezen van het testament van hun overleden moeder Nawal (goed en overtuigend gespeeld door Lubna Azabal) voor het eerst te horen krijgen de ze nog een broer hebben en dat hun vader nog in leven is, waarvan ze dachten dat die dood was. De laatste wil van hun moeder is dat Simon en Jeanne hun broer en vader gaan opzoeken en hun dan een envelop (met een brief erin) van hun moeder overhandigen. Jeanne moet dat specifiek opzoek naar hun vader en Simon specifiek opzoek naar hun broer. De relatie tussen moeder Nawal en haard kinderen Simon en Jeanne was soms erg moeilijk en Simon is in eerste instantie ook kwaad vanwege het testament en is daarom terughoudend, maar Jeanne voelt zich verplicht om haar moeders wil te respecteren en daarom gaat zij ook in eerste instantie alleen op reis naar het Midden-Oosten (waar hun moeder oorspronkelijk vandaan kwam, geboren in 1949, maar ze is op latere leeftijd vertrokken naar Canada) om haar vader op te zoeken. Ze heeft geen adres van haar vader en het enige wat ze heeft is het oorspronkelijke Arabische paspoort van hun moeder, een kruis van haar moeder wat je om de nek kan hangen en een oude zwart/wit foto van hun moeder met op de achtergrond Arabische tekst geschreven op een muur en dat allemaal verkregen bij lezen van het testament.

Met deze gegevens begint Jeanne alleen aan de moeilijke zoektocht naar hun vader, die haar ook meer informatie geeft over haar moeders verleden (ze is weggestuurd geworden door de familie toen ze bevallen is van haar eerste kind, die ze gelijk na de geboorte moeten afstaan en die wel nog een tatoeage van drie puntjes op een hiel krijgt zodat ze haar kind later eventueel kan terugvinden, omdat ze de familienaam te schande heeft gemaakt vanwege de vader van het kind, ze heeft de leider van de rechtse christelijke milities doodgeschoten en daarvoor heeft ze ook 15 jaren in een gevangenis opgesloten gezeten waar ze o.a. is mishandeld en in het laatste jaar van haar gevangenisstraf is ze zelfs verkracht geworden door een zekere beul genaamd Abou Tarek, waardoor ze zwanger is geworden en ook bevallen is in de gevangenis. Ze staat overigens in de gevangenis bekend als "de vrouw die zingt. Nummer 72 " en niet te breken was. Na haar gevangenisstraf moet ze min of meer gedwongen het Midden-Oosten verlaten en vertrekt ze dus naar Canada) en komt ze uiteindelijk ook erachter wie haar vader was. Geschokt en aangeslagen over het horen wie haar vader is en wat met haar moeder is gebeurt, belt ze dan Simon op (na circa 80 minuten) die ze informeert en zegt dat zij hem nodig heeft. Simon komt dan ook naar het Midden-Oosten en vanaf dan begint zijn zoektocht (hij wordt min of meer gedwongen door haar zus) naar hun broer. De uitkomst wie hun broer is, is zeer heftig/schokkend, want daarbij geldt de uitspraak "één plus één.. kan dat één zijn ! " van Simon.

Daar draait het dan in dit verhaal over, welke ook soms heftige beelden oplevert met gebeurtenissen in het verleden van hun moeder, vader en broer in het Midden-Oosten. Met name de bus scene was zeer heftig en aangrijpend, maar ook de sluipschutter die op kinderen schiet. Die twee scenes zijn eigenlijk wel belangrijk voor het verhaal en hebben bepaalde personen ook gevormd en verandert. Ondanks de moeilijke start (althans voor mij, want ik ben toen ook in eerste instantie afgehaakt) van het verhaal, wist het verhaal me wel te boeien, maar moet je wel goed blijven opletten (eigenlijk al vanaf de eerste beelden die je ziet) omdat het verhaal heen en weer springt in de tijd. En dan doel ik vooral vanuit het oogpunt van de moeder Nawal m.b.t. haar geschiedenis in het Midden-Oosten (ook trouwens het heden, en dan vlak voor haar dood, in Canada wat zeker belangrijk is voor het verhaal) en vanuit het oogpunt van Jeanne en Simon m.b.t. het heden en de zoektocht naar hun vader en broer (in die volgorde).

Van de voor mij onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal verdienstelijk tot goed en vooral de Belgische Lubna Azabal in de rol van moeder Nawal en de Franse Canadese Mélissa Désormeaux-Poulin in de rol van haar dochter Jeanne. Gezien het verhaal en het heftige/schokkende einde is dit gewoon weer een uitstekende Drama / Mystery film van de Canadese regisseur Denis Villeneuve die sterk is in het regisseren van verhalen. Dat deze film in 2010 tijdens de Oscars was genomineerd (heeft uiteindelijk niet gewonnen) voor "beste niet-Engelstalige film", is dan ook meer dan terecht.

Briljant maar zo complex dat het vrijwel niet te snappen is. Volgens mij dachten de filmmakers "we gaan een film maken die we zelf niet snappen, misschien dat het publiek er wel iets van snapt".

Ik vond het scenario zeer origineel en de cast vond ik zeer goed (iedereen speelde meer dan uitstekend). Het verhaal is zeer boeiend de special effecten zien er zeer fraai uit maar zoals eerder gezegd het is zo complex dat je de film waarschijnlijk een aantal keren moet zien om hem echt te snappen.

Een droom in een droom in een droom in een droom in een droom. Ik denk dat ik straks ook maar eens ga dromen.

Dit is alweer mijn 20e korte Horror film, die ik uit de vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie aan het herzien ben en ik heb er nog een aantal (ik meen 6 stuks) te gaan. Deze korte en eenvoudige Horror film is inderdaad geen toppertje (deed me denken aan Leatherface uit de "The Texas Chain Saw Massacre" films), maar weet wel nog te vermaken.

In dit verhaal draait het om Ellen die op weg is met de auto in de beginnende avond en op een verlaten weg betrokken raakt bij een ongeluk, omdat ze aan de radio aan het draaien is (wijze les overigens ) en dan even niet oplet en daarbij tegen een stilstaande auto op de weg botst. Dat deze auto zomaar verlaten, wel met een bloedspoor, op de weg staat is sowieso al vreemd en Ellen probeert daarom hulp te zoeken. Ze stuit daarbij al snel op de psychopatische "Moonface", die meteen jacht op haar begint te maken. Deze "Moonface" weet wel niet dat Ellen door haar man Bruce (overlevingsdeskundige, die daarin wel te ver doorslaat) getraind is in te overleven (o.a. te zien via diverse flashbacks), dus zal het voor "Moonface" een hele uitdaging zijn om haar te pakken te krijgen. De vraag daarbij is dan ook "wie jaagt nu eigenlijk op wie" ?

Het eenvoudige en misschien ook wel clichématige verhaal wat min of meer gelijk begint (na een paar minuten heeft Ellen het al aan de stok met psychopaat "Moonface"), stelt eigenlijk niet veel voor maar weet wel nog te vermaken. Echt boeiend of spannend wordt het ook niet, maar het verhaal heeft wel een leuke verassing in petto op het einde, welke niet betrekking heeft op "Moonface", maar juist op Bruce (die namelijk dood in de kofferbak van de auto van Ellen ligt). Omdat het verhaal grotendeels in het donker (vanwege de avond en bos met eveneens onweer) afspeelt, wat natuurlijk wel sfeer bevorderend is, is het soms wel wat moeilijk om te volgen. Hier en daar zit er ook wat actie (o.a. via leuke boobytraps die Ellen maakt, wel niet altijd even effectief) en goor (het uitboren van de ogen van slachtoffers d.m.v. een kolomboor door "Moonface" en het daarna kruisigen van de slachtoffers) in het verhaal en het einde vond ik best geslaagd, hoewel ik het wel flauw vond dat Ellen min of meer de rol van "Moonface" (die wordt uitgeschakeld door Ellen) overneemt. De oude man (die gek is geworden) Buddy die Ellen tegenkomt in het huis van "Moonface" voegde eigenlijk weinig toe aan het verhaal en Ellen deed dan ook het enige juiste met deze man, namelijk door hem dood te schieten De oude man verklaard wel waarom "Moonface" de ogen van slachtoffers uitboort, namelijk "De ogen zien al het kwaad".

Van vrijwel de gehele cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar Bree Turner in de rol van Ellen deed het wel verdienstelijk en ze zag er ook best leuk uit (wat dat betreft is het jammer dat ze niet topless is te bewonderen). Voor de rest is de cast ook maar zeer beperkt en bestaat deze uit John DeSantis in de rol van "Moonface" (zag er opzicht wel geinig uit), Ethan Embry in de rol van Bruce (overlevingsdeskundige waar Ellen ook mee getrouwd is, maar die iets te ver gaat met zijn "overleven" passie, waardoor Ellen hem ook wil verlaten) en Angus Scrimm (bekend van zijn rol in de "Phantasm" films) in de rol van de oude gekke man Buddy. Dat de laatste een rol heeft in deze film is overigens ook logisch, omdat de regisseur van deze film, te weten Don Coscarelli, tevens de regisseur was van de "Phantasm" (die moet ik misschien ook eens gaan herzien) films

Al met al niet meer dan een vermakelijk korte (duurt circa 50 minuten) Horror film met een eenvoudig verhaal om eens gezien te hebben, maar wel eentje met een goed einde en misschien ook wel een verrassend einde. Mede dankzij dat einde krijgt deze film van mij een nipte voldoende.

Het was in ieder geval een gesticht/gevangenis van lek me vestje. Het verhaal (speelt zich ergens af in de jaren 80) was opzicht wel redelijk boeiend en geregeld ook lekker grof maar komt wel enigszins traag opgang. Het einde was zoals iemand hierboven ook al zegt best wazig te noemen. De in mijn ogen onbekende cast was niet hoogstand maar deed het niet geheel onaardig. Visueel was wat mij betreft het hoogtepunt het shot waar Anna Skellern (als Lynn) op het bed lag. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

De eerste Documentaire film, te weten "An Inconvenient Truth (2006)", van bijna president Al Gore (hij verloor in het jaar 2000 onverwachts de presidentsverkiezingen van George W. Bush, die weinig gaf om het milieu, maar wel om oorlogen ) was nog enigszins interessant (kregen we destijds gratis van onze werkgever op DVD) en leverde zelfs een Oscar op voor "Beste Documentaire".

In deze documentaire (is overigens opgenomen voordat de Amerikaanse president Donald Trump zich terugtrok uit het Parijse klimaatakkoord) reist Al Gore de wereld rond om zijn boodschap te verspreiden dat de klimaatverandering kan worden tegengegaan door technologische vernieuwing.

Dit vervolg voelt echter als een herhaling van zetten, waarbij Al Gore wederom smeltende ijskappen en stijgende zeespiegels laat zien. Kortom weinig vernieuwend (eigenlijk alleen de vleesconsumptie) en ook vrij saai en langdradig.

Interessante documentaire over de verwarming van de aarde maar tevens ook redelijk saai. Ik had graag wat meer animaties (het oog wilt ook wat )gezien over de gevolgen ervan i.p.v. alleen het gepraat en de grafieken. Gelukkig duurde hij niet erg lang waardoor hij wel nog redelijk te bekijken valt.

Film die het vooral moet hebben van de cast en de grappige goochelacts. Het verhaal rond deze goochelacts stelt eerlijk gezegd niet zoveel voor en is ook best flauw. Ondanks dat Jim Carrey geen echte hoofdrol heeft in deze film, moest ik wel om hem en vooral zijn absurde goochelacts het meest lachen. De cast is overigens best indrukwekkend en ze doen het allemaal wel verdienstelijk, met name natuurlijk hoofdrolspeler Steve Carell. Uiteraard zorgde met name Olivia Wilde voor het visuele aspect, maar het begin (eigenlijk het leukste stuk van de film) in de fraaie kunstmatige stad Las Vegas zag er natuurlijk ook fraai uit. Leuk om eens gezien te hebben, maar met een indrukwekkende cast als deze had men er eigenlijk meer moeten uithalen.

P.S. de muziek (liedjes) zorgde tevens ervoor dat deze film zich lekker wegkeek.

Wat een heerlijke film is dit ! Bill Bixby (voordat hij de hulk wordt), Lou Ferrigno (de Hulk) en Jack en Colvin (Als Thor) acteren schitterend in deze film. De film is zeer boeiend en spannend en het verhaal is zeer goed uitgewerkt. De special effects zijn om te likkebaarden en de dialogen zijn prachtig en van hoogstand niveau.

P.S. bovenstaande recensie is net zo lachwekkend als deze film.

De serie vond ik vroeger leuker, deze film stelt weinig voor en is min of meer een langere aflevering van de serie. Het duurste in de film was ongetwijfeld de groene schmink en de gescheurde spijkerbroeken. Maar ja het blijft nu eenmaal jeugdsentiment en volgens mij was de Hulk de eerste superheld (buiten de Man van Atlantis) die ik ooit zag. En Bill Bixby deed het niet eens zo slecht.

Het begin beloofde veel maar na een tijdje zakte ook deze film af naar het niveau van een standaard pulp superhelden film. Goodguy tegen badguy.

De special effects waren best goed en Edward Norton acteerde vrij aardig. Maar de onzin met Liv Tyler (acteerde vreselijk slecht) verpeste eigenlijk het hele verhaal. Was wel grappig dat ze op het einde van de film de Iron Man introduceerde.

Het leuke aan de films van regisseur Jack Arnold is, dat ze niet lang duren en waardoor je er makkelijk twee na elkaar kunt bekijken. Nadat ik gisteravond in eerste instantie zijn Sciencefiction film "It Came from Outer Space (1953)" heb gezien, heb ik daarna deze film nog bekeken, welke te boek staat als zijn bekendste en beste film. De vorige twee films welke ik gezien heb van Jack Arnold hadden vooral betrekking op Sciencefiction en bij deze film is dat eigenlijk ook een beetje het geval, maar het is toch vooral een Fantasy / Drama film, welke op het einde zelfs wat ontroerend is.

In dit verhaal draait het om zakenman Scott Carey (gespeeld door Grant Williams) die samen met zijn vriendin Louise (gespeeld door Randy Stuart) een zeiltochtje aan het maken is op zee en die daarbij in aanraking komt een vreemde snel op hem afkomende mist, als hij nog buiten aan dek staat en zijn vriendin benedendeks is. Aanvankelijk lijkt er niks met hem aan de hand te zijn, maar zes maanden later (dan is hij inmiddels ook al getrouwd met Louise) begint hij langzaam te krimpen. Scott merkt dat er iets mis met hem is als hij gewicht verliest en zijn kleren opeens allemaal te groot blijken te zijn. Omdat hij bezorgd is, laat hij zichzelf bij een dokter en een laboratorium onderzoeken en daarbij wordt ontdekt dat de mist waar hij aan bloot is gesteld vervuild was met radioactieve pesticiden, die zich aan zijn cellen hebben gehecht en ervoor zorgen dat hij krimpt. Naarmate hij steeds kleiner wordt (op een gegeven moment niet groter dan een insect), wordt het voor hem steeds moeilijker om geen gevaar te lopen en als hij dan uiteindelijk in gevaar komt (zie poster), moet hij ook nog eens vluchten naar de kelder van zijn huis, waar hij moet vechten voor zijn leven.

Het verhaal is zeer leuk gevonden en weet zowel te boeien als te vermaken en de uitvoering (zeker qua opbouw) van het verhaal zit gewoon mooi in elkaar en is geregeld ook spannend (o.a. door Butch de kat, muizenval en lekkende boiler)). Zeker vanaf het moment dat Scott in de kelder (waar hij een luciferdoosje gebruikt als schuilplaats) terecht komt en hij moet vechten voor zijn leven met een grote spin (zag eruit als een Tarantula), die hij uiteindelijk dood met een naald. Het einde waarbij Scott verder krimpt tot atomisch niveau was mooi en aandoenlijk en zeker als hij dan zegt:

"Mijn angsten versmolten en werden vervangen door aanvaarding. De majestueuze grootsheid van de schepping moest iets betekenen. Dan zou ik ook iets betekenen. Kleiner dan klein, maar toch betekende ook ik iets. Het niets is God onbekend, ik besta nog steeds"

Hier en daar is het verhaal ook aandoenlijk zoals het moment dat Scott in een café (met een geweldig grote uitziende koffiekop en suikerpot) de vrouw Clarice (gespeeld door April Kent) ontmoet met dwerggroei en die werkt in een circus en die hem helpt in te zien dat klein zijn geen nadeel hoeft te zijn. Ook vond ik het wel aandoenlijk dat zijn vrouw Louise op een gegeven moment denkt dat Scott is gedood door de kat en ze hem dan ook als doodverklaard, waarna ze de woning verlaat (hoewel hij nog leeft, zal ze hem wel nooit meer terugzien). Visueel gezien mocht deze film er zeker ook wezen en zeker qua special effecten m.b.t. het steeds kleiner (in contrast met meubels, spullen, mensen en dieren) worden van Scott. Ik moest op een gegeven moment ook wel lachen dat hij in een poppenhuis ging wonen, welke in zijn eigen huis stond

De cast die in deze film best beperkt is (althans de hoofdrolspelers), deden het leuk en goed en vooral dan natuurlijk hoofdrolspeler Grant Williams (in de rol van de krimpende Scott Carey), die deze film volledig draagt en ook naar een hoog niveau tilt. Ook Randy Stuart (in de rol van Louise Carey, die in eerste instantie nog de vriendin is van Scott en daarna zijn vrouw is) deed het goed, maar qua schoonheid verbleek ze wel t.o.v. April Kent (in de rol van dwerg Clarice), die ook een stuk jonger is.

Ook deze mooie zwart/wit Fantasy / Drama film van regisseur Jack Arnold is me weer goed bevallen en de film kijkt zich met 80 minuten ook gewoon weer lekker weg en weet daarbij eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en te vermaken en zelfs wat te ontroeren, want het is zeker geen verhaal met een happy end. Op naar "Creature from the Black Lagoon (1954)", die ik waarschijnlijk in het weekend ga bekijken.

P.S. wel geinig dat op de filmposter van destijds stond "Not suitable for Children"