Opinions

Best wel een indrukwekkende film met een ijzersterk eerste uur. Vooral in het eerste uur zitten een aantal geweldige maar ook zeer grove scenes zoals de indrukwekkende harde race om het land (daar zijn echt veel stuntmannen aan te pas gekomen) en de ophanging van de indiaan. De haat tegen de indianen werd sowieso wel gedurfd weergegeven en was in de tijd dat deze film uitkwam natuurlijk actueel voor de haat tegen "negers" in Amerika. Na het eerste uur wordt de film helaas iets minder maar wist het verhaal (is eigenlijk alleen nog maar drama) zeker nog te boeien en zitten er nog een aantal mooie scenes in. Zoals de overgang van de ouderwetse western tijd (paard en wagen) naar de moderne tijd (auto's) en zeker ook het slotstuk van de film. Visueel mocht de film er zeker wezen (zeker in het eerste uur) en ook de cast deed het best goed en dan met name Glenn Ford (vooral in de eerste helft van de film) en Maria Schell (vooral in de tweede helft van de film). De rol van Harry Morgan (vooral bekend van MASH) was trouwens ook best goed.

Eigenlijk volgen alle films die Hollywood maakt voor tienermeisjes het traject van sprookjes en in deze Komedie / Romantiek film wordt het sprookjes verhaal van "Assepoester" verplaatst naar een Amerikaanse middelbare school.

In dit verhaal wordt Sam (Hilary Duff) door haar bitchy stiefmoeder Fiona (Jennifer Coolidge) en twee stiefzussen als een sloofje gebruikt. Ze heeft een lief anoniem internet-vriendje, te weten Austin (Chad Michael Murray) maar het is even schrikken als het vriendje de hunk van de school blijkt te zijn.

Het is bepaald geen makkie om zo'n inspiratieloze meisjesfilm als deze van de ondergang te redden. Het verhaal is zoals eerder al aangegeven een opgefriste versie van "Assepoester", maar komt wat betreft moderne update niet verder dan internet en hier en daar een mobiele telefoon. Alleen hoofdrolspeelster Hilary Duff (die natuurlijk ook leuk is om naar te kijken) weet ondanks haar brave teksten nog wat leven aan de geconstrueerde wereld te geven.

Actuele (zeker vanwege het gedoe rondom Facebook en Mark Zuckerberg) Drama / Sciencefiction film, met daarin centraal het internetbedrijf "The Circle", die Facebook, Google, Twitter, Instagram, etc. op één hoop hebben geveegd.

In dit verhaal krijgt Mae (Emma Watson) een baantje bij het machtige internetbedrijf "The Circle", waarvan de charismatische Eamon Bailey (Tom Hanks) de leider is. Deze organisatie wil alle informatie over de gehele wereld in beheer hebben. De persoonlijke e-mails van de gebruikers, hun sociale media, betalingsverkeer en aankopen zijn met elkaar verbonden door een universeel besturingsprogramma. Het resultaat: iedereen heeft slechts één online identiteit. Een nieuw tijdperk van openheid en gemeenschapszin is aangebroken !

Big budget-bewerking van Dave Eggers' gelijknamige bestseller "The Circle" uit 2013, waarin regisseur James Ponsoldt netjes het boek volgt (Dave Eggers schreef zelf mee aan het scenario). Maar helaas slaagt hij niet erin hetzelfde effect te sorteren. Want waar de stappen die Mae in het boek zet nog geloofwaardig zijn (en dus verontrustend), is haar gedrag in de film, waarin veel weggelaten moest worden, veel te wispelturig en daarmee volkomen onwaarschijnlijk geworden.

De cast is met Emma Watson en Tom Hanks best indrukwekkend en het was ook tevens de laatste film van Bill Paxton (in de rol van Vinnie, die de vader is van Mae). De cast speelt best verdienstelijk, maar Emma Watson is wel enigszins onwennig in haar hoofdrol, al is het maar omdat haar Britse tongval her en der nog doorsijpelt door haar Amerikaanse accent.

Al met al een wat tegenvallende Drama / Sciencefiction film, met daarin de laatste filmrol van Bill Paxton (overleden in 2017 op pas 61-jarige leeftijd).

Zag deze toevallig op Film 1 want anders zou ik hem nooit hebben gezien. Het is opzicht best een redelijk drama waarvan vooral het visuele gedeelte eruit spat (ook muzikaal zat het wel goed). De dames mochten er visueel natuurlijk ook wezen en dan met name de fraaie Sarah Kazemy (een soort van combinatie tussen Monica Bellucci en Salma Hayek). Buiten dat de dames er fraai uitzagen acteerden ze ook nog eens sterk, dat geldt eigenlijk trouwens voor de gehele cast. Het verhaal zit trouwens best aardig in elkaar en weet ook te wel te boeien. Geen hoogvlieger deze film maar wel aardig om eens gezien te hebben.

Aardig drama die met name op het einde weet te boeien. Het verhaal is best interessant en met de uitvoering zat het ook wel goed. Wat mij vooral boeide in deze film was de fraaie Jelena Stupljanin. Ze zag er niet alleen fraai uit, ze speelde ook goed.

Inderdaad een matige fantasy film die erg doet denken aan de Twlight en Harry Potter films. Er zitten best veel bekende acteurs in visueel ziet het er allemaal best aardig uit maar het hele verhaal is niet boeiend of spannend. Vond het persoonlijk ook allemaal kinderachtig en flauw. Met veel pijn en moeite kunnen uitkijken. Ben trouwens tijdens het kijken van de film letterlijk en figuurlijk in slaap gevallen.

Afgrijselijk slecht gewoon. Danny de Munk (zwaar overschatte artiest trouwens) was toen en is nog steeds een vreselijk artiest en zingen kan hij al helemaal niet. Iedere keer als ik het liedje "krijg toch allemaal......" hoor draait mijn maag zich drie keer om en kan ik met moeite mijn maaginhoud binnenhouden. Misschien was de film beter geweest als ze Danny de Munk er helemaal uit gelaten hadden. 107 minuten verspilling van mijn leven. Deze ellende heb ik destijds op school verplicht moeten kijken (ik heb er nu nog trauma's van).

Waargebeurde televisie Misdaad / Drama film, welke ik gisteren bij toeval gezien heb op de leuke televisiezender AMC.

Ondanks dat het verhaal (draait om een brute moord met als motief geld, of beter gezegd onroerend goed) waargebeurd is, stelt het eigenlijk weinig voor en weet het ook niet echt te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt. Omdat al vrij snel duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit (laat zich eerlijk gezegd ook makkelijk raden), bevat de film ook geen enkele verassing en is het alleen maar wachten tot Tom O'Donnell uiteindelijk beschuldigd wordt van moord, waarvoor degene ook levenslang krijgt.

Het verhaal heeft zich werkelijk afgespeeld in 1983, terwijl deze uitvoering zich meer afspeelt in de tegenwoordige tijd (althans zo leek het allemaal en het zal ongetwijfeld ook te maken hebben met het beperkte budget waarmee deze televisiefilm gemaakt is). Wat dat betreft is de keuze voor hoofdrolspeler Ally Sheedy (in de rol van Jane Alexander) eigenlijk ook raar, want op het moment dat haar tante Gertrude McCabe werd vermoord, was ze in werkelijkheid 61 jaar oud, terwijl Ally Sheedy pas 47 jaar oud was toen deze film werd gemaakt. Jane Alexander stierf overigens in 2008 op 86-jarige leeftijd, toen men bezig was met de opnames van deze film en ze heeft tot haar dood meegeholpen met het ophelderen van andere moorden (in totaal iets van 20 moorden).

De cast speelt niet bepaald overtuigend, maar desondanks deden de drie hoofdrolspelers in het verhaal het nog verdienstelijk en dan dan doel ik op Ally Sheedy (in de rol van Jane Alexander, wiens vermogende tante wordt vermoord), Sean Patrick Flanery (in de rol van Tom O'Donnell, die de vriend is van Jane Alexander) en Meat Loaf (in de rol van detective Jack Morris, die er al snel achterkomt wie de dader is en in eerste instantie verdenkt hij Jane Alexander). De gehele cast bestaat overigens uit oudgedienden, waarvan iedereen ruim in de 40 jaar is of zelfs ouder. Wat dat betreft is de doelgroep voor deze film zeker geen jongeren (daartoe behoor ik ook niet).

Al met al een matige waargebeurde televisie Misdaad / Drama (waarom deze film hier mede betiteld staat als een Mystery is me eerlijk gezegd een raadsel, want er gebeurt werkelijk niets mysterieus) film, die eigenlijk het aankijken niet waard is (of je moet al een groot van zijn van de zanger Meat Loaf) en dat ondanks dat deze film maar iets van 90 minuten duurt.

Na eergisteren het beschamend slechte tweede deel in de "The Toxic Avenger" reeks te hebben gezien, sloeg ik het derde deel maar wijselijk over en hoopte ik dat dit vierde deel enigszins in de buurt zou kunnen komen van het leuke eerste deel uit 1984, welke tenminste lekker ziek, fout en grof was. Maar dat is niet echt het geval, want "Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV" is vooral een vulgaire puberale bedoeling. De eerste "Toxic Avenger-film" is verre van perfect, maar het idee van een gepeste tiener die wraak neemt, is op zijn minst een beetje boeiend.

Tijdens het uitvoeren van een reddingsmissie in de "School for Very Special Children" in de plaats Tromaville, wordt de Toxie (David Mattey) het slachtoffer van een explosie, die hem in een andere dimensie terecht laat komen en wel in de plaats Tromadu. Terwijl zijn gemene dubbelganger, te weten Noxie (eveneens David Mattey), "Tromaville" de schrik aanjaagt, bevindt Toxie zich in een wereld waar misdaad, geweld en slechtheid de norm van de dag zijn. Geholpen door twee studenten, te weten Tito (Michael Budinger) en Sweetie Honey (Lisa Terezakis), van de "School for Very Special Children" en de wetenschapper Chester (Joe Fleishaker), zal hij eindelijk terugkeren naar zijn eigen dimensie om zijn kwaadaardige dubbelganger Noxie en zijn bende te bestrijden.

De film opent met een korte introductie m.b.t. de gebeurtenissen in "The Toxic Avenger" uit 1984, waarna we te horen krijgen.

"Then two rotten sequels were made, sorry about that."

De voice-over (de stem is van Stan Lee) verontschuldigt (en terecht ) zich dus voor de vorige twee delen en belooft dat dit het "echte" vervolg is. En ook krijgen we dit groot in beeld te zien via onderstaande tekst:

"This is the Real Sequel."

Dat is natuurlijk leuk gedaan, waarna het verhaal na één minuut begint.

Een ruwe en beledigende toon wordt meteen gezet, wanneer de film begint op de school voor kinderen met speciale behoeften. Daar krijgen de kinderen namelijk onderwijs van een hoog zwangere lerares, te weten Ms. Weiner (Debbie Rochon), over Mexicanen. Dit doen ze door nacho's op hun gezicht te smeren (behalve Tito dan, de klassenrebel, die niet in de stemming is voor pittige snacks en die liever masturbeert boven een 50-plussers pornoblad ). "Take a Mexican to Lunch Day" wordt geruïneerd , wanneer de luiermaffia, oftewel "The Diaper Mafia", met geweren, machinegeweren en borsten (een vrouwelijk bendelid slaat namelijk herhaaldelijk een kind met haar grote borsten in het gezicht) besluit verwoesting aan te richten en de klas te gijzelen.

Ondanks veel slachtoffers, komt Toxie op een gegeven moment te hulp, waarbij hij dan vermomd is als een sexy verslaggeefster (gespeeld door Carla Pivonski), in een rode bikini, van "Really Real Bikini TV". Daarna zien we nog meer slachtoffers, actie en humor, maar het is wel flauw. Op een gegeven moment gaat Toxie er ook even tussen uit en zegt hij:

"Holy cow! I have to go impregnate my wife. It's time."

Hij gaat dan naar huis, maakt zijn blinde vriendin Sarah (dit keer gespeeld door Heidi Sjursen) zwanger (daarbij zien we dan ook de borsten van Heidi Sjursen voor het eerst), keert daarna weer terug naar de school, evacueert de kinderen Tito en Sweetie Honey, waarna de school ontploft en Toxie in een andere dimensie (daar wordt wel uitleg over gegeven via een zeer flauwe scène met een Stephen Hawking-achtige wetenschapper in een rolstoel, te weten Flem Hocking gespeeld door James Gunn, en veel mooie en sexy vrouwen) terecht komt.

Daarna zien we de gemene dubbelganger Noxie verschijnen uit de zonet ontplofte school, die dan de armen van een politiecommandant, te weten Chief Newman (Jon Avner), eraf trekt. Terwijl Noxie de armen van de politiecommandant in zijn handen heeft, zegt de politiecommandant:

"Stay back, everybody! He's armed."

Daarna gaat Noxie flink tekeer tegen de inwoners van Tromaville en hij gooit daarbij o.a. een 12-jarig kind tegen een muur en dat was natuurlijk behoorlijk fout om te zien. De zwangere lerares Ms. Weiner (die de explosie overleeft heeft) zegt dan:

"Toxie saved me and my unborn child from the bomb. Toxie's a hero!"

Waarop een inwoner zegt.

"Heroes don't double amputate police chiefs and hurl twelve-year-old children into brick walls!"

Het plot en het alternatieve universum is een leuk gevonden idee van regisseur Lloyd Kaufman en de subtiele veranderingen tussen de twee werelden zijn best vermakelijk. Je krijgt daarin ook veel humor (vooral flauw), actie (steeds begeleidt met harde metaalmuziek, zoals van de Zweedse deathmetalband "Entombed" waarvan ik in de jaren 90 / 00 ook wat CD's van heb gekocht), een hoop gore, heel veel borsten (o.a. de DD-borsten van niemand minder dan Julie Strain) en heel veel verschillende personages te zien. Sommige personages zijn leuk, maar de meeste zijn behoorlijk afgezaagd, flauw en puberaal, zoals de homoseksuele nazi's en vijf zogenaamde superhelden.

Deze superhelden zijn "Vibrator" (Lauren Heather McMahon), oftewel een vrouw die zichzelf steeds bevredigd met een vibrator, "Dolphin Man" (Olivier Tendon), oftewel een man die eruit ziet als een dolfijn, "Mad Cowboy", oftewel een man die eruit ziet als een koe en melk schiet, "Master-Bater" (Jarred Alterman), oftewel een man die zichzelf steeds aftrekt en daarna spuit en "Sgt. Kabukiman" (Paul Kyrmse). De laatste is een Samoerai met een masker en hij is tevens een goede vriend van Toxie. Vanwege de andere dimensie, is er ook een uitvoering van hem die "Evil Kabukiman" heet.

In de andere dimensie is er natuurlijk ook een andere Sarah en die heet daar Claire (ook gespeeld door Heidi Sjursen) en zij is niet meer blind, maar ze kan wel vanwege belachelijke grote tanden onduidelijk praten en daardoor zien we regelmatig een topless vertaler (Terri Firmer) in beeld. Claire doet het op een gegeven moment ook met vadsige Chester en die gebruikt daarbij ook kaas (geen tenenkaas maar echte kaas, hoewel Chester ook Claire's voeten aflebbert) en zegt ook tegen Claire:

"I've been waiting so long to cut the cheese for you, Claire."

In de andere dimensie wordt Sarah overigens nog zwanger van Noxie en Sgt. Kabukiman.

Op een gegeven moment komt Toxie weer terug (de manier waardoor was overigens zeer belachelijk) in zijn eigen dimensie, maar eerst komt hij nog terecht op de filmset van de pornofilm "Missionary Impossible" in 1973, wat opzicht wel grappig was (Toxie wordt dan ook van achteren genomen), en ook komt hij nog terecht in de hemel met een dwerg god (Hank the Angry Drunken Dwarf) en dat was weer erg flauw. In de eigen dimensie bezoekt Sarah ondertussen een abortuskliniek (waarbij een dokter een speculum per ongeluk in zijn kont krijgt), waarna ze in een ziekenhuis terechtkomt om te bevallen. Daar vechten Toxie en Noxie dan met elkaar met hun zwabbers en in de buik van Sarah doen twee baby's, die van Toxie en Noxie, dat ook met elkaar met zwabbers.

Dat is heel erg flauw om te zien en op een gegeven moment stopt Toxie de handen in de buik van Noxie en trekt hij de ingewanden en het hart eruit. Daarna zien we uit Noxie een "evil" Melvin (Mark Torgl, die ook Melvin speelde in "The Toxic Avenger" uit 1984) komen, die door Toxie uit het raam gegooid wordt en die daarna weer terechtkomt in een vat met chemisch afval Hoewel flauw, vond ik dit best leuk gevonden en het is natuurlijk ook een verwijzing naar de opening van "The Toxic Avenger" uit 1984. Daarna bevalt Sarah nog van twee kinderen, namelijk die van Toxie en die van Sgt. Kabukiman, die het ook een keer met Sarah heeft gedaan. Sgt. Kabukiman verontschuldigd zich dan bij Toxie en zegt tegen hem.

"Toxie, Toxie, I can explain. I was drunk, she was tied down. I forgot to zip up."

Daarna zien we nog even Ms. Weiner (die inmiddels ook bevallen is), Tito en Sweetie Honey in beeld en ook zien we nog even regisseur Lloyd Kaufman in beeld in een extra scène en wordt er nog gezegd:

"This film is respectfully dedicated to those who have lost their lives facing down their own evil doppelgangers. So if you find yourself thrust into an alternate reality look to the horizon, one hideously deformed creature of superhuman size and strength will be there. Yes, dear reader, he'll be there. He is the Toxic Avenger."

De cast bestaat uit heel veel verschillende personages, waaronder Lemmy Kilmister, bekend van de heavymetalband Motörhead, als figurant en de lelijke en vadsige pornoacteur Ron Jeremy als een pastoor, die aan zijn einde komt door Noxie die een kruis in zijn mond ramt. Over porno gesproken, veel vrouwelijke acteurs die in deze film te zien zijn, hebben een achtergrond in de porno / erotiekwereld en daarom zijn er ook heel veel borsten te zien en zelfs een keer een schaamstreek van een vrouw. Doordat het gaat om vrouwen uit de porno / erotiekwereld, zijn de meeste van hun ook best mooie vrouwen zoals Celeste Octavia (van haar zie je ook de schaamstreek), Tromelissa Saytar (die was helaas wel behoorlijk getatoeëerd, maar had wel flinke borsten) en natuurlijk Julie Strain.

Bij de zwart-wit scène met Julie Strain zegt een man die met Julie's borsten aan het spelen is "I could die in these breasts", wat dan ook gebeurt door Noxie, waarna Noxie het gezicht (de huid) van Julie Strain aftrekt en zegt:

"That's what I call a facelift."

Ook spelen er redelijk wat bekende personen uit de filmwereld mee, zoals Corey Feldman (als de Gynaecoloog van Sarah), Stan Lee (zijn stem wordt gebruikt tijdens de opening en op het einde) en horrorregisseur Eli Roth. De laatste is me overigens niet opgevallen.

Hoewel "Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV" in ieder geval vermakelijker (zeker qua verhaal) is dan het zeer slechte en flauwe "The Toxic Avenger, Part II", kan ik de film wel geen voldoende geven, ondanks de vele borsten en het rijkelijke aanwezige gore. "Citizen Toxie: The Toxic Avenger IV" is namelijk vooral onvolwassen en bevat veel smakeloze humor. Ook bevat het verhaal veel te veel personages en duurt het naar mijn mening ook iets te lang met ruim 100 minuten, waardoor het soms wat langdradig is.

Dit was de eerste film die ik huurde toen ik destijds (1985/86) mijn eerste videorecorder kocht. Omdat de beste films toen verhuurd waren, huurde (tegenwoordig hoef je daar de deur niet meer voor uit en pindakaas je het gewoon) ik deze maar vanwege het meespelen van Clint Eastwood welke vroeger toch wel een van mijn favoriete acteurs was. Echt geweldig was deze film niet ondanks dat er best veel gebeurde, daarvoor ontbrak simpelweg een goed verhaal. De film was verder wel vermakelijk en dat was natuurlijk te danken aan Clint Eastwood maar vooral aan Burt Reynolds die ook voor de meeste komische (waren er wel niet veel) momenten zorgde.

Aardige fantasyfilm die mooi gemaakt is. Het verhaal was ook best aardig en deed me eigenlijk denken aan de klassieker "Logan's Run". Saoirse Ronan is trouwens een jonge talentvolle actrice en haar zullen we nog vaak tegenkomen in films.

"Don't let them kill me!"
"That'll do."

Bovenstaande zijn de laatste woorden uit de film als de Amerikaanse president in het "Witte Huis" een citaat moet zeggen van een journalist en hij daarna wordt doodgeschoten.

"Civil War" heb ik gisteravond in een vrije lege bioscoopzaal gezien en tot en met de pauze vond ik het wat tegenvallen (op dat moment was mijn gemengde zoet / zout popcorn misschien nog het beste ), maar na de pauze was het puur genieten geblazen. En zeker het actievolle (inclusief oorverdovende geweld) en zeer fraai in beeld gebrachte einde in Washington D.C. in en rond het Wiite Huis met o.a. een gevechtshelikopter, mortieren, luchtafweergeschut, "The Beast" (de auto van de president van Amerika) en een tank mocht er wezen. Sowieso is deze Roadmovie / Actie film visueel gezien een pareltje en ook de muziek (waaronder een gaaf psychedelische nummer, te weten "Rocket USA" van het Amerikaans muzikaal duo "Suicide") mocht er wezen, ondanks dat het niet mijn smaak is. Qua muziek had ik eigenlijk het nummer "Civil War" van de Amerikaanse hardrockband "Guns N' Roses" (vorig jaar nog live gezien) verwacht, maar dat is dus niet te horen.

In de film volgen we een groepje oorlogsfotografen, te weten oude rot Lee Smith (Kirsten Dunst) en groentje Jessie Cullen (Cailee Spaeny), en journalisten, te weten de oude rotten Joel (Wagner Moura) en Sammy (Stephen McKinley Henderson), die per pick-uptruck vanuit New York naar Washington D.C. reizen, in de hoop de door rebellen opgejaagde Amerikaanse president (Nick Offerman) te kunnen interviewen. Hem willen ze spreken, want er woedt een burgeroorlog in Amerika en politie, leger en burgers staan tegenover elkaar, gebouwen staan in brand, wegen staan vol verlaten auto’s en langs de weg liggen lijken. Amerika is een land geworden waar de laag beschaving is afgepeld en wetteloosheid de norm is.

Die tumultueuze reis door een uiterst gewelddadige omgeving wordt ontzettend knap en invoelbaar in beeld gebracht en het is ook duidelijk te zien dat "Civil War" met een geschat budget van vijftig miljoen dollar de duurste film ooit is uit de koker van productiehuis A24. Bovendien worden de oorlogsfotografen en journalisten en oorlogsfotografen met verve gespeeld door topacteurs, waaronder Kirsten Dunst waar ik altijd een zwak voor heb. Wel vond ik Cailee Spaeny (als Jessie) eigenlijk maar een irritant persoon en ze deed me denken aan Ellen Page (tegenwoordig is het Elliot Page) die ik vroeger ook irritant vond in films. Misschien gaat Cailee Spaeny ook wel die kant op, want ik vond haar pot-achtig overkomen en zeker m.b.t. de interacties met Kirsten Dunst. En ook is het jammer dat de binnenwereld van de hoofdrolspelers zo verborgen blijft in deze spannende film.

De film opent met de Amerikaanse president (een soort van Donald Trump) die bezig is met het oefenen van een toespraak voor de televisie (die hij uiteindelijk ook houdt) en daarna belanden we in New York, waar oorlogsfotograaf Lee foto's maakt van een confrontatie tussen de presidentiële politie en tegenstanders en waar ook een bom ontploft. Daar ontmoet ze de jonge vrouw Jessie, een jonge opkomende oorlogsfotograaf . En samen met de journalisten Joel en Sammy, wagen ze alle vier de gevaarlijke reis naar Washington D.C. om te proberen de president te interviewen en dat vóór de westelijke alliantie (die bestaat uit de staten Texas en Californië) de stad hebben ingenomen.

Veel achtergrond over de vier hoofdrolspelers komen we niet te weten en ook is niet duidelijk voor wie de oorlogsfotograven de foto's maken, maar wel komen we al snel te weten dat Lee een bekende oorlogsfotograaf is (Jessie blijkt namelijk een groot fan van haar te zijn) en dat ze samen met Joel werkt bij de internationale nieuwsdienst "Reuters". En Sammy (die rondloopt in een flinke broek met bretels) werkt voor wat overgebleven is van de "New York Times". Dus behalve hun beroepskeuze, komen we niet veel over de vier hoofdpersonen te weten, maar door het sterke acteerwerk krijgen we wel te zien wat hun baan met hen doet en dat is minstens zo belangrijk. Ook zonder de flashbacks zien we door het subtiele spel van Kirsten Dunst bijvoorbeeld dat Lee steeds meer mentaal en emotioneel in de knoop raakt.

In wezen is de film een roadtrip naar Washington D.C., waarbij gedurende de rit verschillende incidenten plaatsvinden die de kijker middenin de actie plaatsen. Dit zorgt ervoor dat de spanning voortdurend aanwezig is en het verloop van het verhaal onvoorspelbaar blijft. Het enige gemis van de film is een diepere verklaring van het "waarom". We blijven namelijk in het duister tasten over de oorzaken van de burgeroorlog en de motieven achter bepaalde handelingen. Hoewel deze keuze hoogstwaarschijnlijk bewust is gemaakt om de neutraliteit van de oorlogsfotografen en journalisten te benadrukken, had additionele toelichting de film wellicht meer diepgang kunnen geven.

Desondanks biedt "Civil War" een intens inkijkje in de wereld van oorlogsfotografie en de diverse confrontaties (o.a. bij een afgelegen benzinepomp, met twee bungelende verminkte lichamen, die wordt bewaakt door bewapende burgers, bij een schietpartij tussen gezichtsloze agenten en een groep rebellen, bij een duel tussen twee scherpschutters op een soort van verlaten kerstbraderie op het platteland en bij een gat in de grond dat door "Proud Boys"-achtige militairen met levenloze lichamen wordt gevuld) zijn meeslepend en heftig in beeld gebracht en de waanzinnige sensationele en zeer actievolle climax in het "Witte Huis" (waar men opzoek is naar de president), onderstreept de vastberadenheid om het perfecte plaatje te schieten, ongeacht de kosten. In dit geval de dood van Lee die Jessie redt en die dan het perfecte plaatje schiet.

Technisch is de film ook van een ontzettend hoog niveau. Regisseur Alex Garland trekt de kijker in de film en laat deze pas weer los als de aftiteling begint. Vlak daarvoor krijgt journalist Joel zijn interviewmoment met de opgepakt laffe president en hij vraagt dan de president om een citaat, die dan zegt "Don't let them kill me!" en waarop Joel dan antwoord "That'll do" (oftewel dat is voldoende). Daarna wordt de president die op de grond ligt doodgeschoten door soldaten van de westelijke alliantie en Jessie maakt er dan een foto van.

Naast de uitstekende acteerprestaties is het geluid (inclusief de muziek) en de cinematografie ook van ontzettend hoog niveau. Zo vond ik de combinatie van beeld en geluid op de militaire basis van de westelijke alliantie bijna orgastisch met al die voertuigen en vliegende helikopters en ook in de scènes waarin wordt gevochten in Washington D.C. komen deze positieve punten erg goed naar voren. De cameraman staat dan als het ware tussen de soldaten in en dit in combinatie met het fenomenale geluid, krijg je als kijker echt het idee dat je zelf ook aanwezig bent op het slagveld.

Een mooie vondst in "Civil War" is hoe het beeld tussen al die scènes vol dreiging, schietpartijen en ellende, heel soms een seconde stilstaat en zwart-wit wordt. Zo krijgen we te zien wat Jessie (vooral zij maakt veel foto's) en Lee vastleggen en welke beelden er van hun tocht zullen resteren. Zo heeft Lee een foto gemaakt van een dode Sammy (hij wordt namelijk geraakt door een kogel als ze met hun pick-uptruck op een gegeven moment op de vlucht slaan) in de pick-uptruck, die ze na het bekijken ervan op de camera daarna delete. Of hun foto’s maatschappelijk iets teweegbrengen blijft onduidelijk, het gaat alleen om de momenten zelf.

De sterren van de film zijn Kirsten Dunst en de zwaarlijvige Stephen McKinley Henderson en ook Wagner Moura deed het verdienstelijk. Over Cailee Spaeny ben ik wel niet te spreken en ik stoorde me ook aan haar. En verder mocht de kleine rol van Jesse Plemons (die in het echt getrouwd is met Kirsten Dunst, lucky basterd ) als de "Proud Boys"-achtige soldaat met opvallende rode bril er wezen bij het massagraf en zeker als hij aan de Aziatische uitziende journalist Tony (Nelson Lee) vraagt waar hij vandaan komt en hij dan zegt uit "Hong Kong" (oftewel China). Tony wordt dan ook doodgeschoten (of beter gezegd geëxecuteerd) en dat deed de "Proud Boys"-achtige soldaat van te voren ook al met een andere Aziatische uitziende journalist, namelijk met Bohai (Evan Lai). Uiteindelijk wordt hij uitgeschakeld door Sammy, die hem met de pick-uptruck van de sokken rijdt (dat kost uiteindelijk wel Sammy zijn leven).

"Civil War" is verdomd goed gemaakt en de interacties tussen de cast is bijzonder geslaagd. Verder lijken de weinige visuele effecten net echt en ook de muziek ondersteund de film met voldoende emotie en dramatiek. Dit allemaal zorgt voor een vrij indrukwekkende film, die mensen hopelijk aan het denken zet en met name de Amerikanen nu er bijna weer verkiezingen zijn. Wat gebeurt er namelijk als Donald Trump in november opnieuw president wordt? En wat gebeurt er als hij verliest? Conclusies zijn er niet in "Civil War", het einde is abrupt en moralisme wordt door Alex Garland vermeden. Maar wat er getoond wordt overtuigt van begin tot einde.

Dit was vroeger een leuke en vermakelijke Avontuur / Fantasy film, die er wel zeer goedkoop uitzag en waarbij de special effecten gewoon lachwekkend slecht waren.

Ondanks dat wist deze film me als kind zijnde wel te vermaken en vond ik het ook wel een boeiend verhaal om naar te kijken (heel soms zelfs een beetje spannend). Ook met de uitvoering zat het wel goed en de cast deed het verdienstelijk en dan met name hoofdrolspeler Harry Hamlin in de rol van Perseus. Ook zitten er een paar mooie vrouwen in zoals de destijds inmiddels rijpe Ursula Andress (in de rol van Aphrodite) en Judi Bowker (in de rol van Andromeda) die ook nog eventjes wat topless (tijdens een bad scene) is te bewonderen. De film is wel behoorlijk aan de lange kant, waardoor het allemaal wat langdradig en saai overkomt. Dat heeft mede te maken omdat omdat het verhaal vrij traag verloopt. Ondanks dat het allemaal goedkoop en nep uitzag, zag het er visueel niet onaardig uit en dat geldt met name voor de landschappen, decors en aankleding. Ook zit er wat actie in, maar die oogt helaas zeer nep.

Maar al met al was dit als kind zijnde, vroeger een leuke film om gezien te hebben. Kijk je deze film nu voor het eerst (deze film zond men de afgelopen jaren regelmatig uit op de zender MGM), dan is het natuurlijk allemaal lachwekkend slecht en zeer gedateerd. Wat dat betreft kun je dan beter na de verdienstelijke remake "Clash of the Titans (2010)" kijken, die bijna 30 jaar later verscheen.

Aardige verfilming van het origineel uit 1981 (het origineel zenden ze soms nog uit op MGM). Visueel ziet het er allemaal goed uit en het verhaal weet ook soms te boeien. Helaas is de cast wel wat aan de matige kant want Sam Worthington en Liam Neeson overtuigen totaal niet. Ik moet zeggen dat ik Ralph Fiennes niet eens herkend had als Hades en Gemma Arterton als Io was niet meer dan een mooie verschijning. De film benadert akelig het niveau van het origineel uit 1981, wat destijds een pulp film was, en weet zich daarom niet echt te onderscheiden. Al met al is het wel leuk vermaak maar meer ook niet.

Typische beginjaren 80 film. Wel leuk om een zeer jonge John Cusack te zien. Jacqueline Bisset was natuurlijk een mooie verschijning en ik denk dat iedereen toen hij jong was wel eens geilde op een vrouw van middelbare leeftijd. Ik doe dat nog steeds Maar ja als het de moeder is van een van je beste vrienden kan dat natuurlijk tot problemen lijden

Verhaal is best leuk (van dit soort film zijn er natuurlijk meerdere van gemaakt) en er wordt best leuk in gespeeld door Rob Lowe en Andrew McCarthy. De heerlijke blote borst van Virginia Madsen was natuurlijk ook meegenomen Wel jammer van het erg slechte cliché einde.

Deze onbekende Misdaad / Thriller (met ook vleugjes humor) heb ik toevallig tijdens het zappen gezien op de leuke televisiezender AMC en toen ik bij de opening zag dat Joaquin Phoenix erin meespeelde had de film gelijk mijn aandacht.

Het ietwat flauwe maar wel leuke verhaal heeft eigenlijk weinig om het lijf, maar het is wel lekker sfeervol (mede door de omgeving waar het verhaal zich afspeelt) en zeker ook vermakelijk. Dat laatste komt mede door de bekende cast (die het best leuk en verdienstelijk deden) in de vorm van Joaquin Phoenix (in de hoofdrol van Clay Bidwell) en Vince Vaughn (in de hoofdrol van de luchtige seriemoordenaar Lester Long) en toch zeker ook door het vrouwelijke schoon in de vorm van Georgina Cates (in de rol van sexy en geile rokende Amanda, die iedere woensdag met Clay neukt), Nicole Arlyn (in de rol van serveerster Gloria Collins die ook bloot is te bewonderen) en de leuke kleine Janeane Garofalo (in de rol van agente Dale Shelby).

Het verhaal zit verder best leuk in elkaar en weet ook wel te boeien en te interesseren (mede door de vele leuke plot twisten en zeker als je de film bekijkt zonder enige voorkennis over het verhaal), maar is hier en daar wel een tikkeltje flauw (eigenlijk ook het einde) en ook soms wat langdradig en dat ondanks de duur van 95 minuten (de versie die men uitzond op de televisiezender AMC duurde zeker niet bijna twee uren zoals "Mescaline" hierboven aangeeft. De film begon om 20:15 en om 21:50 begon de aftiteling al). De film staat betiteld als een Misdaad / Komedie film en er valt soms ook wat te glimlachen (zoals de vis scene op het meertje met het lijk van Gloria Collins drijvend in het water en de opmerking "even doorsmeren en de olie controleren" die agente Dale Shelby maakt tegen Clay tijdens het verhoor, als ze de zelfgemaakte seksvideo becommentarieerd waarop Clay en Amanda te zien zijn, die verweven zit tussen de Horror / Sciencefiction film "Alien (1979)" ) en het verhaal zit eigenlijk ook wel luchtig in elkaar, maar desondanks vind ik de betiteling Misdaad / Thriller meer gepast omdat het verhaal toch hoofdzakelijk draait om een seriemoordenaar (die weliswaar ook behoorlijk luchtig is).

Al met al een leuk tussendoortje (inmiddels al bijna 20 jaar oud) om eens gezien te hebben op een doordeweekse dag en dan vooral om de leuke sfeer, de cast en het vrouwelijk schoon. Dit was tevens de debuut film van regisseur David Dobkin.

Film is wel aardig maar was tevens zeer voorspelbaar. Bij dit soort films weet je direct dat de man die vriendelijk wil helpen er altijd achter zit. Wel prima gespeeld door Samuel L. Jackson overigens.

Hoogstaand is het allemaal niet maar al met al is dit nog best een redelijke Britse misdaadfilm. Ik moet eerlijk zeggen dat het nutteloos naakt wat de persoon boven me aangeeft me niet is opgevallen want er zat maar één naaktscène in (dan tel ik de douche scene van een paar seconden niet mee, misschien bedoeld hij enkel deze scene en dan heeft hij ook nog gelijk). De film begint eigenlijk best aardig maar kakt daarna wel in. Dankzij de soms best brute actie blijft het middenstuk wel het kijken waard. Pas op het einde (laatste 30 minuten) wordt het eigenlijk weer het kijken waard. Ik ben absoluut geen fan van Sean Bean maar in deze film vond ik hem best te pruimen. De overige cast kon me eerlijk gezegd weinig bekoren. Charlotte Rampling speelt weliswaar mee in deze film maar ze heeft maar een minimale rol (komt welgeteld 5 a 6 minuten in beeld). Dit is wel een typische film welke je over een paar dagen compleet vergeten bent.

Boeiende en spannende film met een prima Harrison Ford. De film duurt best lang maar wordt nooit saai.

Na eerst het verdienstelijke vervolg te hebben gezien, was het nu de buurt aan dit eerste deel en ik moet zeggen dat dit deel toch beter en vooral leuker is.

Dat komt vooral omdat Tamara Dobson dit keer een coolere (o.a. rondrijdend in een fraaie, hoe kan het ook anders, zwarte Corvette waarbij vlammen uit de uitlaat komen) en ruigere rol heeft als Cleopatra Jones en het verhaal ook een stuk luchtiger is en aardig wat humoristische personen bevat zoals Shelley Winters in de rol van "Mommy" die de leidster is van een aparte drugsfamilie en die connecties heeft met een zwarte bende en Antonio Fargas in de rol van "Doodlebug Simkins" die de baas is van deze zwarte bende. Zo heeft "Mommy" veel fraaie vrouwelijke bediensters in haar huis, waar ze steeds tegen zegt "je bent de enige die weet wat Mommy nodig heeft" en heeft "Doodlebug Simkins" een oudere blanke butler die tevens chauffeur is met de naam Mattingly (gespeeld door Hedley Mattingly), waarmee gedold wordt door de andere twee zwarte bendeleden. Trouwens Tamara Dobson is ook best grappig en vooral de scene waarbij ze twee als bejaarden vermomde leden (eentje zelfs als een vrouw in een rolstoel) van de drugsfamilie uitschakelt met een apart machinegeweer en daarna tegen "Doodlebug Simkins" zegt "Zeg tegen Mommy dat haar twee bejaarden naar hun hemelse rusthuis zijn"

In de vervolgfilm liep Tamara Dobson er behoorlijk kleurrijk bij en in dit deel loopt ze vooral rond met veel bont en o.a. bij de opening van het verhaal, waarbij ze met een helikopter ergens in een open landschap in Turkije (waar het dan warm is) landt, waarbij ze te zien is met een bontmuts en jas voorzien van veel bont. Behalve veel bont, loopt ze ook rond met een enorme kop krooshaar wat natuurlijk begin jaren 70 heel populair was bij de donkere bevolking. Overigens lopen bijna alle donkere acteurs en actrices in deze film rond met een kroeskop en soms hebben ze het er ook over en zijn ze er ook trots op (met name "Doodlebug Simkins").

Het verhaal draait om FBI-agente Cleopatra Jones die in het begin van de film een papaverveld in Turkije laat vernietigen (wordt gebombardeerd door een straaljager) en waar drugsleidster "Mommy" niet van gediend is en daarom wraak gaat nemen op Cleopatra Jones. Zo laat ze door "Doodlebug Simkins" regelen dat de racistische politie een inval doet in een drugs afkickhuis, genaamd het B&S huis, waar Cleopatra Jones zeer betrokken bij is en waar ze met eigenaar Reuben (gespeeld door Bernie Casey) een verhouding heeft. Na dit vernomen te hebben keert Cleopatra Jones terug van Turkije naar Amerika (New York), waarbij ze op het vliegveld wordt opgewacht door enkele leden van de drugsfamilie die haar willen uitschakelen. Uiteraard lukt dat niet, maar "Mommy" onderneemt steeds meer pogingen om Cleopatra Jones uit te schakelen en daar gaat het dan over in dit verhaal.

Het verhaal zit leuk in elkaar en ook met de vaart zit het wel goed. Ook met de uitvoering zit het wel goed en de film bevat redelijk wat actie met o.a. een auto achtervolgingsscène door het afwateringssysteem van New York. Dat het met de uitvoering wel goed zit, komt mede ook door de eerder genoemde humor en de leuke cast die er ook zichtbaar veel plezier in hadden. Buiten de eerder genoemde acteurs en actrices die allemaal leuk spelen, spelen ook weer Albert Popwell (in de rol van agent Matthew Johnson) en Caro Kenyatta (in de rol van agent Melvin Johnson) mee, als de broertjes Johnson, die ook al in het tweede deel te zien waren. Hun scene waarbij ze vanuit de auto de zeer racistische politieagent Purdy zijn aan het observeren als die gaat naar de bioscoop waar de film "Deep Throat (1972)" draait, was wel geinig. Het einde van het verhaal was wel aardig en bevat ook nog de nodige humor.

Al met al gewoon een leuke en vermakelijke blaxploitation film welke zich lekker wegkijkt van de eerste tot de laatste minuut. De film duurt ook nog maar eens iets van 80 minuten.

P.S. dit is na de films "Slaughter (1972)" en "Race with the Devil (1975)" al de derde film die ik van regisseur Jack Starrett heb gezien binnen een week en eigenlijk allemaal toevallig.

Niet meer dan een vermakelijke zeer kleurrijke actiefilm en dan doel ik met kleurrijk voornamelijk op de excentrieke klederdracht en make-up van de donkere hoofdrolspeelster Tamara Dobson (helaas veel te vroeg overleden), die de rol speelt van Cleopatra Jones.

Hoewel Tamara Dobson zeker niet kan tippen aan de charmes en acteerprestaties van Pam Grier, die in de jaren 70 ook regelmatig te zien was in blaxploitation films zoals deze en ook in rouwengevangenis films, deed ze het nog verdienstelijk en was ze vanwege haar excentrieke klederdracht en make-up een aparte verschijning om naar te kijken. Overigens liepen haar mannelijke donkere collega's, te weten Albert Popwell (in de rol van agent Matthew Johnson) en Caro Kenyatta (in de rol van agent Melvin Johnson), er ook kleurrijk bij met o.a. fel gekleurde pluche paarse en oranje achtige trainingspakken. Tamara Dobson speelt in deze film een vrouwelijke agente die in opdracht van de CIA een drugsbende moet oprollen in het zeer fraaie uitziende jaren 70 Hong Kong, die ook twee mannelijke collega's van haar hebben gevangen genomen. Ze krijgt daarbij ondersteuning van de Aziatische vrouw Mi Ling Fong (verdienstelijk gespeeld door Ni Tien), die wel van wanten wist en ook duidelijk haar mannetje stond met haar kung fu-achtige bewegingen. De leidster "Dragon Lady" van de drugsbende wordt overigens gespeeld door de niet onaardig uitziende blanke Stella Stevens, die ik vorige week nog in een andere blaxploitation heb zien spelen (toen was ze zelfs een aantal keren topless te bewonderen). Dus de vrouwen in deze film hebben duidelijk de overhand en ze zijn ook in alle kleuren aanwezig.

Het verhaal welke inmiddels oubollig oogt is best vermakelijk en ook met de vaart zit het wel goed. Ook zit er de nodige actie (pief poef paf schiet en vechtactie) in en met name het eindgevecht, wat circa 10 minuten duurde, met o.a. de motoren in het casino was wel leuk en aardig om naar te kijken. Ook zit er wat droge humor in het verhaal en is er een heel klein beetje bloot te zien als een vrouwelijke omstander het casino probeert te ontvluchten en waarbij haar bloes dan openspringt en de borsten dan even in beeld zichtbaar zijn (die scene was eigenlijk best komisch en was volgens mij een soort van blooper in het verhaal). Omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder ook lekker weg.

Gewoon een vermakelijke actiefilm, welke leuk is om eens gezien te hebben en op naar het eerste deel zullen we maar zeggen. Dat deel heb ik inmiddels ook al op de plank liggen (beter gezegd het staat op de harde schijf) en ga ik zo meteen eens bekijken.

Vermakelijke Komedie / Drama film van regisseur Frans Coraci, die na de Komedie / Romantiek film "The Wedding Singer (1998)" en de Komedie film "The Waterboy (1998)" een derde film met de Amerikaanse komische acteur Adam Sandler maakte.

In dit verhaal gaat het over de drukbezette architect/workaholic Michael Newman (Adam Sandler), die een "universele afstandsbediening" krijgt, waarmee hij zijn leven kan beheersen. Zijn leven kan worden teruggekeken, stopgezet en hij merkt ook dat hij daarmee de minder leuke momenten uit zijn leven kan doorspoelen.

Een aardig gegeven, dat garant staat voor een aantal leuke momenten en veel platte grappen, al is het misschien niet Adam Sandler, maar juist David Hasselhoff die de show steels als Michael 's seksistische baas Ammer. De plotwendingen gaan gepaard met de nodige drama en kent ook een onverwacht ontroerende scène, namelijk als Michael via de repeatknop van de afstandsbediening steeds opnieuw afscheidt neemt van zijn stervende vader Ted Newman (Henry Winkler).

Verder is het inderdaad meegenomen dat Kate Beckinsale (in de rol van Donna Newman die zijn vrouw is en die naderhand van hem scheidt en opnieuw trouwt met iemand anders) meespeelt in deze film, want buiten een leuke actrice, is het ook nog eens een mooie vrouw. Ook is het leuk dat Christopher Walken (in de rol van uitvinder Morty, van wie hij in een achterafkamertje van een warenhuis de afstandsbediening krijgt) een rol heeft in het verhaal.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Komedie / Drama film, waarbij de boodschap van de film is dat ook de slechte momenten van het leven geleefd moeten worden.

P.S. de recent overleden Dolores O'Riordan, die de zangeres was van de Ierse rockband "The Cranberries" (populair in de jaren 90), zingt in deze film tijdens de bruiloft van Ben Newman (oftewel de zoon van Michael, die zowel gespeeld werd door Joseph Castanon, Jonah Hill en Jake Hoffman).

Net zoals de Thriller / Drama film "A Time to Kill (1996)" van regisseur Joel Schumacher, is ook deze film gebaseerd op een boek van John Grisham.

Wanneer Mark (Brad Renfro) en zijn broertje Ricky (David Speck) in het bos aan het spelen zijn zien ze hoe een advocaat op het punt staat om zelfmoord te plegen. Ze proberen dat te voorkomen, maar de man ontdekt één van hen en vertelt hem dat hij informatie over een lijk heeft die een gevaarlijke crimineel lange tijd in de gevangenis zou kunnen laten belanden. Wanneer hij uiteindelijk toch zelfmoord pleegt raakt de jongste broer in shock en de ander, de veel te bijdehante 11-jarige Mark Sway wordt de centrale spil voor een rechtszaak. Zowel aanklager Roy Foltrigg (Tommy Lee Jones) als de mafia hebben het vermoeden dat hij misschien de informatie heeft die de zaak kan bepalen. Mark is in gevaar en zoekt hulp bij Regina “Reggie” Love (Susan Sarandon), een advocate die dieper betrokken raakt dan ze van plan was.

Net zoals "A Time to Kill" is dit ook best een aardige film, maar wel een iets mindere. De leden van de maffia zijn te overdreven slecht, waardoor ze als karikaturen aanvoelen. Hetzelfde is het geval met de aanklager. Alhoewel Tommy Lee Jones prima acteert, is z’n rol geschreven alsof zijn personage eigenlijk maar weinig goeds in z’n mars heeft. Brad Renfro is als Mark een karakter dat je op je zenuwen werkt en het is eigenlijk alleen Susan Sarandon die deze film draagt en waar je ook om geeft. Het verhaal heeft de nodige spannende momenten, maar ook deze voelen té gefabriceerd aan. Het maakt van "The Client" geen slechte film, maar het is zeker niet de top binnen het genre.

De cast mocht er best wezen met een aantal Hollywoodsterren zoals Susan Sarandon, Tommy Lee Jones en eigenlijk ook Mary-Louise Parker in de rol van moeder Dianne en ook de bijrollen mochten er wezen met o.a. William H. Macy en Ossie Davis.

Al met al rammelt deze Grisham-verfilming af en toe en loopt het op het eind ook een beetje uit de rails. Wie daar overheen stapt ziet een spannende en goedgemaakte thriller.

Lekkere actie film waar de vaart goed in zit. De beelden zien er ook nog eens mooi uit en het verhaal is aardig.

Vond het destijds een goede humor film met een geweldige John Cleese.

Aparte en ook wel maffe film. Het is de eerste keer dat ik deze film zie en ik moet wel zeggen dat hij er erg gedateerd en oubollig uitzag. Het verhaal is best aardig (zeker in het eerste uur) en weet ook wel te boeien maar soms vond ik het saai en ook flauw. Malcolm McDowell steelt natuurlijk de show in deze film maar de rest van de cast deed het ook best goed hoewel sommigen soms te overdreven acteerden. Visueel kon ik eigenlijk alleen het vele bloot waarderen maar de rest zag er erg goedkoop uit. Maar dat zal ook wel de bedoeling zijn geweest om de sombere tijd waarin de film zich afspeelt weer te geven.

Vreemd dat ik op deze film nog niet gestemd heb, want het is toch een film welke ik vroeger een paar keer heb gezien.

Het is één van de eerdere films van de bekende regisseur Steven Spielberg en het verhaal was goed gevonden en de uitvoering ervan was misschien zelfs nog beter vanwege o.a. het visuele aspect (o.a. special effecten en zeker voor die tijd). Buiten dat het verhaal goed in elkaar zit (ook qua opbouw) was de film zeker ook interessant, boeiend en spannend. Maar helaas ook wat langdradig en dat heeft o.a. natuurlijk te maken met de lange duur ervan (meer dan twee uren). De cast met o.a. de nog vrij jonge hoofdrolspeler Richard Dreyfuss en de altijd liefelijke Teri Garr speelt overtuigend en goed. Het laatste gedeelte van de film vond ik sterk en destijds ook fascinerend.

Al met al is dit gewoon een goede Sciencefiction / Drama, waar ik vroeger als kind/tiener zijnde geboeid heb naar zitten te kijken (ik meen dat ik deze film destijds heb gezien bij Veronica in de "Meimaand Filmmaand").

Vanwege de duur van deze film, heb ik hem altijd zolang mogelijk links laten liggen maar in de afgelopen twee dagen heb ik hem dan toch eindelijk bekeken. Ondanks dat ik het waarschijnlijk niet allemaal begrepen heb en de zes verschillende verhalen soms ietwat verwarrend en rommelig door elkaar heen liepen (je moet deze film je hoofd er goed bijhouden), vond ik het wel een mooie, interessante en zeker ook een boeiende (soms zelfs wat spannend) film.

Overigens vond ik niet alle zes de verhalen even interessant, want het slavernijverhaal wat zich afspeelt in de 19e eeuw en het verhaal omtrent de homoseksuele componist in de jaren 30 vond ik persoonlijk de minste interessante verhalen en het Sciencefiction verhaal (wat wel raakvlakken had met de jaren 70 film "Soylent Green", daar wordt overigens in een ander verhaal op komische wijze naar verwezen) in Neo Seoul vond ik persoonlijk het meest interessante verhaal. Dat verhaal is zeer ook het meest spectaculaire verhaal (met zeer fraaie special effecten).

Van alle zes de verhalen was wel de uitvoering mooi en goed gedaan. Ondanks de ietwat serieuze toon van de film, bevat de film ook actie en is hij soms zelfs wat komisch (vooral op conto van Jim Broadbent). De cast doet het verder uitstekend (met name Tom Hanks en Halle Berry) en het was leuk dat veel acteurs en actrices allemaal verschillende rollen hadden in de verhalen en soms waren ze best vrij onherkenbaar (met name Hugh Grant). Wat dat betreft was de aftiteling wel leuk gedaan waarin je kon zien in welke verhalen ze hebben meegespeeld en hoe ze er dan uitzagen.

Ondanks dat de film bijna drie uren duurde, wist de film me vanaf de eerste minuut tot de laatste minuten te boeien en te vermaken en daar draait het toch uiteindelijk om.

Vandaag gekeken en ik moet zeggen dat ik blij ben dat ik er niet voor naar de Bioscoop ben gegaan.

De eerste 20 minuten zijn slaap verwekend en totaal overbodig. Daarna lijkt de film boeiend te worden. Helaas duurt dat maar enkele minuten want de hele film wordt bekeken vanuit een groepje onnozele personen waarvan 1 persoon de hele tijd filmt. Hoe het allemaal gebeurt, waarom het allemaal gebeurt en hoe het eindigt zul je echter nooit te weten komen want de film houdt op een gegeven moment gewoon op. Een dommer einde hadden ze niet kunnen maken, dat was echt een aanfluiting.

Het thema van de film vond ik goed gevonden maar de verfilming ervan vond ik intens triest. Daar had men iets veel beters van kunnen maken. De film duurt ook niet echt lang, als je de eerste 20 minuten voorruit spoelt (wat ik ook heb gedaan) ben je binnen een uur klaar met deze film. In deze film spelen geen bekende acteurs in mee (de enige enigszins bekende acteur is de leger commandant) en dat merk je ook aan de kwaliteit want de acteurs in deze film weten het niet overtuigend over te brengen.

Ik heb me goed vermaakt met deze leuke Thriller / Sciencefiction film, die alleen op het einde wat flauw is, maar voor de rest is dit gewoon een boeiende, spannende (tot op bepaalde hoogte), mysterieuze en zelfs visueel (inclusief speciale effecten) mooi gemaakte film.

Dit verhaal speelt zich af in 2028, waar er een wereldwijde energiecrisis heerst (energievoorraad is binnen vijf jaar uitgeput) en waar tevens oorlog dreigt. De internationale bemanning, bestaande uit zeven personen, van het ruimtestation "Cloverfield Space Station" probeert met de laatste hoop voor de mensheid, een deeltjesversneller (oftewel "The Shepard") aan de praat te krijgen, die de aarde van gratis energie moet voorzien. Maar onheilsprofeten vinden dit geen goed idee en waarschuwen dat er zodoende een "Cloverfield Paradox" kan ontstaan, waardoor het weefsel van ruimtetijd scheurt, verleden, toekomst, dimensie en universa met elkaar gaan botsen en dat er zels monsters en demonen zullen volgen. Oftewel er zal totale chaos gaan heersen. Maar ondanks de waarschuwingen, wordt het experiment met de deeltjesversneller toch voortgezet en is de aarde opeens niet meer zichtbaar.

Ik vond het verhaal opzicht wel leuk gevonden (de energiecrisis vond ik zelfs realistisch) en het hele verhaal wist me daarbij ook nog te boeien en te vermaken en er gebeuren ook veel vreemde en onverklaarbare dingen en dat zowel op het ruimtestation als op de aarde. Op het ruimtestation begint de bemanning te twijfelen aan haar realiteitszin (levert veel leuke momenten op) en vertrouwd men elkaar ook niet meer (mede door bepaalde nationaliteiten) en op de aarde zijn er opeens monsters, waarbij de echtgenoot, te weten Michael (Roger Davies), van één van de astronauten, te weten Hamilton (Gugu Mbatha-Raw), probeert weg te blijven met het gevonden kind Molly (Clover Nee).

De vreemde en onverklaarbare dingen die gebeuren zijn ook lekker mysterieus en bij een aantal gebeurtenissen, moest ik ook vaak denken aan de goede en spannende Horror / Sciencefiction film "Event Horizon (1997)". Want in deze film vindt men op een gegeven moment op het ruimtestation een schreeuwende (klonk lekker eng) onbekende vrouw, te weten Mina Jensen (Elizabeth Debicki), die tussen de bedrading achter de wand is ingeklemd, sterft een bemanningslid, te weten de Rus Volkov (Aksel Hennie), aan een hoofd vol wormen die lekker worden uitgespuugd, verliest een bemanningslid, te weten de Ier Mundy (Chris O'Dowd), pijnloos een arm, waarna deze een eigen leven begint te leiden (deed me denken aan de Horror film "Evil Dead II (1987)"), bevriest een bemanningslid, te weten de Chinees Tam (Ziyi Zhang Ziyi Zhang ), in een luchtsluis, nadat deze onder water is komen te staan en wordt het voorheen genoemde bemanningslid Mundy, ook nog eens dodelijk gegrepen door magnetisme.

Je kunt je bij bovenstaande gebeurtenissen afvragen of dat wel allemaal nodig was en waarom toch, maar ik vond het wel leuk en vermakelijk en bovendien komt er hier en daar ook wat humor bij te pas (vooral op conto van het bemanningslid Mundy). Wel is het zo dat naarmate het einde van het verhaal nadert, het allemaal wat flauw en clichématig wordt en het einde vond ik zelfs zwak en dan doel ik op het einde op het ruimtestation, waar de onbekende gevonden vrouw Mina Jensen (komt uit een andere dimensie) gaat ingrijpen (dood daarbij ook bemanningslid Monk en verwondt bemanningslid Schmidt, waarbij het uiteindelijk uitloopt tot een eindgevecht tussen haar en bemanningslid Hamilton) en uiteindelijk in de ruimte wordt gezogen. De laatste paar minuten van het verhaal vond ik wel weer leuk en geeft ook een tip van de sluier m.b.t. de Horror / Thriller film "Cloverfield (2008)". Echt realistisch is dat wel niet want die film speelt zich af in 2008 en deze in 2028.

Ook zijn sommige plotelementen wat aan de zwakke kant. Zo heeft het doorgedraaid bemanningslid Volkov op een gegeven moment een geweer nodig en dat maakt hij gewoon even met een 3D-printer, die voorheen werd gebruikt voor het maken van "Bagels" en daarin blonk de 3D-printer niet bepaald in uit. Verder komen de dialogen wat ongeïnspireerd over en vooral m.b.t. de technische dialoog, waarin de bemanning naar verklaringen en oplossingen zoekt voor wat hen overkomt.

Visueel gezien mocht deze film er zeker wezen, want het ruimtestation "Cloverfield Space Station" werd regelmatig fraai in beeld gebracht en dat zowel van buitenaf als van binnen. Ook met de special effecten zat het wel goed. Wat dat betreft is dit zeker geen goedkope film geweest en had hij ook zomaar in de bioscopen kunnen draaien (dan was ik er zelfs misschien heengegaan).

De cast in deze film is min of meer op twee handen te tellen en hoewel niemand echt wist te overtuigen, deden ze het wel verdienstelijk en leuk en dat laatste is vooral van toepassing op Chris O'Dowd in de rol van de eerder genoemde Mundy en dat voorval vanwege zijn humor. Hij is dan ook vooral bekend als komediant. Degene die het vooral verdienstelijk deden, waren Gugu Mbatha-Raw (als bemanningslid Eva Hamilton, afkomstig uit Engeland) en de bekende Daniel Brühl (als bemanningslid Schmidt, afkomstig uit Duitsland). Die twee spelen ook min of meer de hoofdrol in dit verhaal en zeker op het ruimtestation en ze zijn ook de twee die op het einde weer terugkeren naar de aarde, wat ze echter beter niet hadden kunnen doen

Alle acteurs en actrices heb ik eigenlijk genoemd in mijn bericht op John Ortiz (als bemanningslid Monk en het is me ontgaan uit welke land hij afkomstig is) en David Oyelowo (als commandant Kiel, die zich op een gegeven moment opoffert bij het loskoppelen van een onderhoudsdek van het ruimtestation) na dan en de laatste komt clichématig uit de Verenigde Staten. De film mag dan wel afkomstig zijn uit de Verenigde Staten, maar is het is gewoon flauw dat een commandant steeds uit de Verenigde Staten moet komen.

Deze Thriller / Sciencefiction film krijgt veel negatieve kritieken, maar ik heb me er gewoon goed mee vermaakt en ik vond deze film met circa 95 minuten ook wel lekker wegkijken.