Opinions

Aardige Avontuur / Komedie film met het bekende Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill, dat hier niet veel meer doet dan hun oude routine nog eens afdraaien. De formule van de komische knokfilms met het duo is begin jaren tachtig ook ietwat sleets geworden. Het duo is inmiddels de veertig en respectievelijk de vijftig ruim gepasseerd en dat is merkbaar. Wel is de vormgeving, in hun dertiende gezamenlijke film, ditmaal zorgvuldiger dan gemiddeld en de film is opgenomen op Key Biscayne in Florida.

Alan (Terence Hill) heeft al zijn geld verloren bij het gokken en zijn laatste kans is een schatkaart van een oom. Hij vlucht op het zeilschip van Charlie (Bud Spencer), die als promotiestunt voor "Puffin Marmalade" (eten waar hij zelf van walgt) rond de wereld zeilt. Het schip is nauwelijks tien meter lang, maar toch weet Alan zich te verbergen. Als Charlie ontdekt dat er bier en eten verdwijnt, zet hij een val en betrapt hij Alan. Het liefst zou hij hem overboord smijten, maar Alan weer Charlie ervan te overtuigen naar een afgelegen eiland te varen, te weten Bongo Bongo eiland, waar een goudschat begraven zou liggen. Ze krijgen ruzie en knokkend vallen ze overboord en moeten ze naar het Bongo Bongo eiland zwemmen. Eenmaal aangekomen op Bongo Bongo eiland ontmoeten ze de wonderlijke plaatselijke bevolking, slavenhandelaren en de Japanse soldaat Kamasuka (John Fujioka) die de schat nog steeds bewaakt en denkt dat de Tweede Wereldoorlog nog aan de gang is.

Spaghetti-western veteraan Sergio Corbucci regisseerde de film en Eerder maakte Corbucci al de Komedie / Misdaad film "Odds and Evens (1978)" met het duo. "De Vier Vuisten Hebben de Tropenkolder", oftewel de Nederlandse titel, is een leuke en vermakelijke film met veel humor (met name flauwe humor) vrolijke gevechten en een bestorming met een opgelapte Japanse tank.

De Japanse tank was geen echte Japanse tank uit de Tweede Wereldoorlog, noch een replica, noch was hij op één van beide gebaseerd. De tank werd speciaal voor de film gebouwd zonder enig specifiek historisch ontwerp. En het Kamasuka personage was gebaseerd op Hiroo Onoda, een Japanse militair die vooral bekend werd doordat hij zich bijna dertig jaar na de Tweede Wereldoorlog nog ophield in de jungle van het Filipijnse eiland Lubang, omdat hij weigerde te geloven dat de oorlog was beëindigd. Over hem is recent ook de Drama / Oorlog film "Onoda: 10,000 Nights in the Jungle (2021)" gemaakt.

Als Bud Spencer en Terence Hill op het Bongo Bongo eiland aankomen, maken ze dus kennis met de plaatselijke bevolking en de Japanse soldaat Kamasuka. Schokkend daarbij is de manier waarop de plaatselijke bevolking, een soort van negers, worden voorgesteld, namelijk als lui, oliedom en dol op bananen. Tegenwoordig mag zoiets natuurlijk niet meer in een film, maar destijds kon het nog door de beugel. Aanvankelijk moet het duo het tegen deze lieden opnemen, maar al snel worden de partijen elkaars bondgenoten. Dat komt goed uit, want er zijn twee ploegen belagers, één die het op de vrouwen en jongens van het eiland heeft gemunt, oftewel de in het leer geklede en "gay" uitziende slavenhandelaren, en ander clubje (de op Terence Hill jagende gangsters) dat eveneens op zoek is naar de schat.

Dit resulteert dan in twee leuke gevechten, waarbij ik het gevecht met de slavenhandelaren, die op het eiland aankomen per boot, het leukste vond. Want de slavenhandelaren zien er komisch en gay-achtig uit in het leer en eentje van hun (die vond ik wel wat weghebben van Robin Williams) draagt ook een hoofdtelefoon en luistert naar muziek. Ook hun leider (leuk gespeeld door Ottaviano Dell’Acqua) was opzicht wel komisch en naderhand zegt hij ook over de Japanse soldaat Kamasuka:

"Daar is hij weer met zijn 'banzai."

Iets wat Kamasuka regelmatig zegt.

Op het einde zien we dan nog het grote gevecht tussen het duo en de slavenhandelaren samen met de gangsters, die aankomen per watervliegtuig op het eiland, die eveneens op zoek zijn naar de schat. Opzicht was dat ook wel een leuk gevecht, maar het gevecht met alleen de slavenhandelaren vond ik leuker. Ook het einde van de film was wel leuk, als het duo het gevonden geld van de goudschat aan de kustwacht geeft, omdat ze denken dat het geld vals is. Maar dat blijkt dus niet het geval te zijn, waarna Bud Spencer kwaad wordt op Terence Hill.

Al met al is "De Vier Vuisten Hebben de Tropenkolder" wederom een leuke en vermakelijke Avontuur / Komedie film van het bekende Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill.

Deze film speelt zich af in het hoogtepunt van het Benito Mussolini tijdperk en is best langdradig en eigenlijk ook wat saai.

Hoewel het verhaal zeker niet slecht is en hetzelfde geldt voor de uitvoering (zeker qua visuel aspect), kon de film me als geheel niet echt boeien. Dat kwam mede omdat ik dit soort films vooral toch kijk vanwege de erotiek en dat kwam er in deze film wat bekaaid vanaf (zeker in het eerste gedeelte van het verhaal) en was ook eentonig. Zo valt er zeker genoeg te zien van de zeer fraaie hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli (o.a. plast ze in een steegje, en krijgt ze een soort van verdovingsspuitje waarna de bejaarde echtgenote haar gaat uitkleden en betasten, ook maakt hij er foto's van. Die scene was tevens het hoogtepunt van de film) in de rol van Teresa Rolfe, maar meestal zijn het maar korte scenes die wel visueel fraai in beeld zijn gebracht. Zeker de fraaie rondingen van hoofdrolspeelster Stefania Sandrelli. Er wordt ook behoorlijk wat gepraat en gediscussieerd in deze film, maar daar zit ik eigenlijk niet echt op te wachten in een dergelijke film.

Het laatste gedeelte van de film waarbij Frank Finlay (als de bejaarde echtgenote) vrouwenlingerie draagt en het doet met zijn vrouw en vlak daarna een beroerte krijgt waaraan hij uiteindelijk zal sterven, was wel aardig. Zeker de scene erna met zijn doodskist in een Venetiaanse gondel waarna Benito Mussolini een speech voert (de oorlogsverklaring) aan het volk. Zowel Frank Finlay en Stefania Sandrelli doen het leuk in deze film, maar daar is ook alles mee gezegd en Stefania Sandrelli is eigenlijk ook de enige reden om deze film helemaal uit te kijken.

Al met al vond ik dit toch zeker een wat tegenvallende film van Tinto Brass en ik heb hem ook regelmatig wat zitten vooruit te spoelen.

Best een vrij recente onbekende (ik weet niet of deze film hier in Nederland op grote schaal in de bioscoop te zien was) Thriller / Drama, die zeker wist te boeien en die ook een best indrukwekkende cast had met o.a. Tom Hardy, Noomi Rapace, Vincent Cassel en Gary Oldman (de laatste twee overigens wel in een beperkte rol).

Het sobere verhaal (speelt zich af in de jaren 50 in een streng communistisch Rusland) zat best goed in elkaar (zeker de eerste 45 minuten van het verhaal vond ik sterk en goed en de film heeft een mooie inleiding) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan, hoewel de film wel wat aan de lange kant is. Verder weet de film ook te boeien en is hij zelfs op bepaalde momenten spannend zoals o.a. de scene in de trein (waar men het voorzien heeft op Tom Hardy) en ook op het einde. Het einde met het adopteren van de twee kinderen, vond ik overigens heel mooi en ontroerend. Het was overigens ook wel apart want in het begin van het verhaal werden de ouders van de twee kinderen nota bene nog vermoord door een irritant teamlid uit het MGB-team van Tom Hardy. Visueel is alles zeer sober (weinig kleur) maar mooi weergegeven en dat paste natuurlijk perfect voor de tijd en plaats waar het verhaal zich in afspeelt.

Dat deze film goed te bekijken valt komt mede door de eerder aangegeven indrukwekkende cast. Met name de twee hoofdrolspelers Tom Hardy (in de rol van Leo Demidov) en Noomi Rapace (in de rol van Raisa Demidov) speelden hun rol goed en overtuigend. Ze mogen dan wel getrouwd zijn in de deze film, maar niet alles is koek en ei tussen hun. Dat ze ietwat met een overdreven Russisch accent praten (zeker Tom Hardy) moet je op de kop toenemen en vond ik persoonlijk niet echt vervelend. Ik had het pas vervelend gevonden als ze Russisch zouden praten (versta ik namelijk niet) of juist puur Engels. Ook de overige cast deed het wel verdienstelijk zoals Joel Kinnaman (in de rol van laffe, jaloerse en irritante MGB mederwerker Vasili) en Gary Oldman (in de rol van sympathieke Generaal Mikhail Nesterov), maar de slechterik (beter gezegd kindermoordenaar) "Tortoise" (gespeeld door Mark Lewis Jones) vond ik eigenlijk niet echt goed uit de verf komen en zeker zijn einde vond ik matig en flauw.

Al met al best een aardige Thriller / Drama (zeker het eerste gedeelte van het verhaal), maar wel eentje die eigenlijk wel veel te lang duurt. Met circa 30 minuten korter en misschien ook wat minder wendingen, was deze film beter uit de verf gekomen.

Inmiddels al een klassieker geworden in het horror genre en ik moet zeggen dat het eerste deel ook gewoon goed was. Het eerste deel was tenminste nog fris en en ook boeiend (zelfs een beetje spannend). De delen die daarna kwamen waren allemaal minder en vanaf deel 4 nam de humor de boventoon. Wie is er vroeger als kind niet opgegroeid met Chucky films

Dankzij het succes "Child's Play (1988)", is de franchise tot op heden nog steeds levend en zagen we vrij recent nog het zevende deel uitkomen, namelijk het waardeloze "Cult of Chucky (2017)". En op laatstgenoemde film is ook een vervolg in de maak, in de vorm van een Chucky tv-serie. Het bestaansrecht voor deze Child's Play remake is daarom ver te zoeken en ik had er ook geen hoge verwachtingen van, maar desondanks heb ik me er eigenlijk best goed mee vermaakt.

In deze remake geeft alleenstaande moeder Karen Barclay (Aubrey Plaza) haar eenzame en slechthorende zoontje Andy (Gabriel Bateman) een bijna afgedankte roodharige Buddi-pop voor zijn verjaardag, zijn nieuwe "beste vriend" Chucky. Wat ze niet weet is dat er met de elektronica instellingen van Chucky is gerommeld door een rancuneuze fabrieksarbeider, waardoor Andy er langzaam achter komt dat Chucky niet zo onschuldig is als hij eruitziet.

Het mag dan wel een remake zijn, maar de film biedt genoeg verandering voor een originele insteek en dat passend bij het huidige digitale tijdperk. Chucky ziet er in deze film ook wat anders uit en hij is ook geen geest van een seriemoordenaar (in het origineel was dit Charles Lee Ray) die in de pop kruipt. Chucky is nu artificiële intelligentie dat zich kan verbinden met huishoudelijke apparaten van het merk "Kaslan" (waarvan ook de Buddi-poppen afkomstig zijn) en elektronica (die natuurlijk gebruikt worden als moordlustige apparaten, zoals o.a. drones) en dat zorgt voor een aantal vermakelijke scènes.

Op de filmtitel en wat personages na, zoals moeder Karen Barclay, kind Andy Barclay en detective Mike Norris (Brian Tyree Henry), is dit een compleet eigen draai aan de franchise, waardoor het verhaal altijd onvoorspelbaar blijft. De cast deed het opzicht best verdienstelijk, maar alle credits gaan natuurlijk naar Mark Hamill (hij is natuurlijk vooral bekend als "Luke Skywalker" in de Star Wars-saga en daar zit in deze film ook een grappige verwijzing naar, want Andy wilt de Buddi-pop eigenlijk "Han Solo" gaan noemen) als vervanger van Brad Dourif, die met zijn stemgeluid de soms sympathieke, maar altijd komische Chucky tot leven brengt en dat van meelijwekkend tot doodeng.

Natuurlijk gaat Chucky ook een aantal keren gruwelijk te keer (o.a. de vriend van Karen waarvan de gezichtshuid wordt gevild en welke dan als trofee wordt gebruikt, waardoor er een kluchtsituatie ontstaat, en de perverse en spionerende conciërge die uiteindelijk op een cirkelzaag valt), waarbij hij inspiratie krijgt bij het kijken van "The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986)". Maar al de bloedige actie is zo over the top dat je er onwillekeurig om moet lachen en dat komt ook door de komische quotes die Chucky zegt tijdens het moorden. De suggestieve scènes, met Chucky’s oplichtende ogen in het donker, werken echter het best en ook is het leuk om te zien hoe hij de vriend van Karen, te weten Shane (David Lewis), regelmatig de stuipen op het lijf jaagt (o.a. als hij aan het plassen is ).

Het einde in de speelgoedwinkel "Zed-Mart" met o.a. de nieuwe Buddi-poppen was best aardig en daar krijgt een bekende Chucky quote ook een leuke draai, namelijk i.p.v. "Don't fuck with the Chuck !" wat er nu gezegd "Don't fuck with my son !"

Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze remake van Child's Play en door de leuke en frisse veranderingen van het verhaal en de personages, voelt het eigenlijk niet aan als een remake maar juist als een nieuwe film.

Redelijk vervolg op het eerste deel maar wel een stuk minder. Het einde in de speelgoedfabriek was best goed.

Met uitzondering van het begin "a little strangulation, to keep the circulation goin" was dit gewoon een draak van een film. Andy Barclay was zeer irritant in deze film en zijn donkere vriendje zelfs nog erger. Het hele gedoe in het leger sloeg nergens op en was ook zeer kinderachtig gemaakt. Dit vond ik de slechtste Chucky van allemaal. Het sloeg gewoon allemaal nergens op.

Vond de 1000 kilometer lange tocht door China in deze film maar erg kort duren. Had bovendien meer drama verwacht dan wat ze in de film lieten zien. Vond persoonlijk deze film erg soft. Het meest indrukwekkende van deze film vond ik nog het einde toen een paar echte kinderen, die de tocht hebben meegemaakt en nog leven, aan het woord kwamen.

Wel een aparte maar ook een duistere en beklemmende film. Prima gespeeld door Clive Owen en een leuke bijrol van Michael Caine die nog een beetje humor brengt in deze sombere film.

Matige film. De sfeer in de film is best aardig en de beelden van het stadje en de omgeving waren ook best fraai, maar helaas zijn de acteer prestaties van de hoofdrolspelers David Anders en Kandyse McClure zo dramatisch slecht dat die de film al gelijk de nek omdraaien. De laatst genoemde zag er overigens wel aardig uit in het sexy korte gele jurkje. Dat was voor mij eigenlijk het hoogtepunt van deze matige film.

Frank: Harry, you get into that sweet little thing yet?
Hank: I'll bet he'd settle for a hand job, right Harry?

"The Children", uit de koker van Lloyd Kaufman en Michael Herz (oftewel een "A Troma Team Release"), is een obscure horrorfilm die vooral een cultstatus heeft verworven door zijn vreemde premisse en goedkope uitvoering. Regisseur Max Kalmanowicz levert een low-budget productie af die ergens balanceert tussen creepy idee en amateuristisch B-filmvermaak. De film heeft een beklemmende soundtrack en levert een verrassend sfeervolle en originele kijkervaring.

Het verhaal gaat over een klein dorpje Ravensbeck, waar vijf schoolkinderen in een schoolbus door een vreemd ongeluk in aanraking komen met een mysterieuze giftige gaswolk afkomstig van een chemische lekkage in een fabriek. Ze stappen daarna uit hun schoolbus, ogenschijnlijk ongedeerd, maar blijken veranderd te zijn in onnatuurlijke, zombieachtige wezens.

De kinderen hebben een griezelige eigenschap, namelijk iedereen die ze omhelzen of aanraken, wordt onmiddellijk dodelijk verschroeid. Hun zwarte nagels verraden hun vervormde aard. Terwijl ze op het eerste gezicht nog steeds onschuldige kinderen lijken, vormen ze een dodelijke bedreiging voor hun families en de hele gemeenschap.

De film volgt de paniek in het dorp wanneer ouders, zoals John Freemont (Martin Shakar) en zijn hoogzwangere vrouw Cathy (Gale Garnett), die overigens net zoals de schoolbus in haar Volkswagen Kever door de mysterieuze giftige gaswolk reed, en autoriteiten, waaronder sheriff Billy Hart (Gil Rogers), proberen te begrijpen wat er is gebeurd en hoe ze de kinderen kunnen stoppen, terwijl niemand het over zijn of haar hart kan verkrijgen om daadwerkelijk geweld tegen hen te gebruiken.

Het beeld van kinderen die met uitgestrekte armen langzaam op volwassenen aflopen, werkt zowel komisch als verontrustend en geeft de film een unieke spanning. En het contrast tussen kinderlijke onschuld en meedogenloze dreiging werkt bijzonder goed. Ondanks zijn beperkte budget, weet de film slim gebruik te maken van sfeer en suggestie. Het tempo is beheerst, de setting van het kleine dorpe draagt bij aan een gevoel van isolatie, en de film ademt die typische, grimmige jaren 80 horrorvibe en ook is er wat bloot te zien. Namelijk van een topless vrouw (Rita Montone als Dee Dee Shore) die buiten ligt te relaxen / slapen bij het zwembad, terwijl haar gespierde man naast haar met gewichten bezig is.

De acteerprestaties zijn misschien niet groots, maar wel functioneel genoeg om het verhaal geloofwaardig te houden. Gil Rogers zet als sheriff Hart een sympathiek personage neer, en Martin Shakar en Gale Garnett brengen als de bezorgde ouders een herkenbare emotionele laag in het verhaal. Ook de overige deed het verdienstelijk, zoals Tracy Griswold als de jonge hulpsheriff Harry Timmons en Joy Glaccum als Suzie MacKenzie die de vriendin is van de hulpsheriff en waar mijn openingszin betrekking op heeft als twee mannen, te weten Hank (Edward Terry) en Frank (Peter Maloney), de hulpsheriff wat aan het plagen zijn en vragen of hij al seks heeft gehad met haar. Suzie MacKenzie loopt er ook de hele tijd sexy bij in een heel kort spijkerbroekje en sandalen op sleehak. En hoewel June Berry maar heel eventjes te zien is als serveerster Sally in een wegrestaurant (waar ze aan het flirten is met de sheriff) in het begin van de film, vond ik haar wel een mooie en sexy roodharige verschijning.

En de vijf kinderen Nathanael Albright (als Tommy Button), Julie Carrier (als Janet Shore), Jeptha Evans (als Paul MacKenzie), Sarah Albright (als Ellen Chandler) en Clara Evans (als Jenny Freemont, oftewel de dochter van John en Cathy die ook nog een zoontje hebben) deden het opzicht ook verdienstelijk als zombieachtige wezens en ze hadden ook duidelijk plezier in hun rol. Hoe de kinderen uiteindelijk worden uitgeschakeld (door het afhakken van de handen) was best leuk en ook grof. Zeker het laatste kind, die de sheriff heeft verschroeid, welke helemaal in stukken wordt gehakt door John Freemont. Voordat dat ze het afhakken van de handen doorhebben, schiet de sheriff ook op de kinderen, maar dat helpt niets. En het einde met de zwangere Cathy die een besmette baby baart met zwarte nageltjes, was ook leuk gevonden, hoewel je dat natuurlijk al zag aankomen.

Wat de film echt optilt, is de muziek van Harry Manfredini, die o.a. bekend is van de muziek in de "Friday the 13th" films. Zijn onheilspellende score versterkt de spanning enorm en zorgt ervoor dat "The Children" veel dreigender aanvoelt dan de beelden op zichzelf zouden doen.

Al met al is "The Children" een horrorfilm die, ondanks zijn lage budget en eenvoudige middelen, iets bijzonders weet neer te zetten. De premisse is uniek, de sfeer is beklemmend en de combinatie van kinderlijkheid en horror werkt goed. Voor wie houdt van vergeten jaren 80 horrorfilms met een creepy randje, is dit een echte cultparel.

Opzicht was dit best een verdienstelijke Horror / Thriller waarvan het verhaal misschien te belachelijk voor woorden is, maar de uitvoering ervan eigenlijk best geslaagd is.

Zoals de titel het al aangeeft, draait deze film om kinderen en wel om de kinderen van de twee gezinnen die bij elkaar om kerstvakantie te vieren. Die kinderen halen je het bloed onder de nagels uit en ze doen dat ook letterlijk als ze opeens zomaar hun ouders aanvallen zonder enige verklaring. Vanaf dat moment wordt het best een aardige creepy film (ook een lekker sfeertje) die weet te boeien en misschien ook wel een tikkeltje spannend is. Het einde vond ik ook best geslaagd. De cast stelt weinig voor, maar doordat de kinderen zo vervelend en irritant zijn bereiken ze wel het maximale in deze film. Overigens mochten Eva Birthistle (als één van de ouders) en Hannah Tointo (één van de kinderen) er wel wezen en mede door hun keek de film zich ook lekker weg.

Al met al gewoon een verdienstelijke Britse Horror / Thriller welke zich aardig wegkijkt en dat laatste mede ook door de korte duur van maar circa 80 minuten.

Op deze Japanse Actie / Horror film ben ik toevallig gekomen via "Link de filmposters" en gezien de fraaie filmposter was ik wel benieuwd naar de film en heb ik hem gepindakaasd.

Op een dag komt Giko Nokomura (Rio Uchida), een delinquent schoolmeisje, naar school om haar proefexamen te maken. Onderweg wordt ze in een hinderlaag gelokt en belandt ze in gevecht met een aantal mutante cyborgklasgenoten, die ze allemaal vakkundig verslaat met haar kettingzaag. Deze klasgenoten werden veranderd in gemuteerde cyborgs door Nero Aoi (Mari Yamachi), een medeklasgenoot en gekke wetenschapster. Terwijl de leraar zichzelf tegen Nero barricadeert en klasgenoten erop uit zijn om Giko te verslaan, staat een confrontatie tussen Giko en Nero, die ook Giko wil veranderen, op de loer.

De toon van "Bloody Chainsaw Girl" wordt gezet vanaf de openingsscène waarin Rio Uchida in actie komt in schoolmeisjesuniform en kettingzaag, terwijl ze de hoofden en armen van haar cyborg-aanvallers afhakt. Haar belangrijkste tegenstander in de scène is het cheerleader meisje Sayuri Bakutani (Seira Sato) dat met haar armen en vingers munitie afschiet en vervolgens gaat zitten en haar benen spreidt om vanuit haar kruis raketten af ​​te vuren. Om te laden moet ze voorovergebogen knielen, zodat haar cheerleader-aanhangers haar van achteren kunnen herladen. Om nog maar te zwijgen van de hoofden van verschillende onthoofde cyborgs die rondkruipen als iets uit "The Thing (1982)".

Later krijgt Rio Uchida te maken met de travestie cyborg ninja Hanzo (Yuki Tamaki) in de gangen van de school, die ze bevecht met haar geüpgradede kettingzaag in de "Shop Club", waaronder geweren (oftewel de "Chainsaw Shooter") en schuifarmen (oftewel de "Extending Chainsaw") en in de climax scène neemt Rio Uchida het op het dak van de school op tegen Mari Yamachi die een kettingzaag hanteert, die eruitziet alsof deze is ontworpen door Hansruedi Giger, die zich kronkelt met de zielen van haar slachtoffers.

De film is gemaakt met een laag budget en lijkt zich alleen af ​​te spelen rond een in onbruik geraakte school. Bloed spat rijkelijk en ledematen en ingewanden vliegen rond. Het belachelijke verhaal stelt eerlijk gezegd niet veel voor en ondanks dat de film maar circa 70 minuten duurt, is het soms wat langdradig en saai. Dat komt mede door de verschillende flashbacks en enkele te uitgebreide gesprekken. Beide helpen wel bij het "waarom" van het verhaal te ontdekken, zoals het zich in het heden ontvouwt. Zo kom je te weten waarom Nero Aoi een gekke wetenschapster (heeft o.a. een "The Dead-Yet-Alive Cat" gemaakt, die bestaat uit een kat en speelgoed) werd en ook wordt de geschiedenis tussen Nero en Giko en de achtergrond van sommige studenten duidelijk, waarbij het thema pesten een belangrijke rol speelt.

Zo werden er van het meisje Sayuri Bakutani stiekem foto's gemaakt van haar slipje als cheerleader (dus als ze haar benen in de lucht heeft) welke verkocht werden aan jongens en met die foto's werd ze dan gepest. En medeleerlingen hebben het schoolmeisjesuniform van Nero Aoi vernietigd, waardoor ze gedwongen wordt om in haar zwempak naar de klas te gaan. Mede hierdoor wordt ze een gekke wetenschapster, met een geheime locatie onder de school, en transformeert ze degenen die haar vernederd hebben tot gemuteerde cyborgs. Uiteinden ontdekken we ook dat Nero Giko wil vermoorden omdat Giko de enige persoon was die aardig tegen haar was en dat druist tegen haar principes.

Visueel gezien zag het er allemaal best aardig uit (o.a. de opening met de blauwe zee en de groene beboste omgeving) en gezien het lage budget geldt dat ook voor de meeste effecten. Maar de explosies hadden wel wat beter gekund. Hetzelfde kan gezegd worden over de acteerprestaties. Terwijl de meeste uitvoeringen perfect passen bij de belachelijkheid van het verhaal, ondermijnen sommige momenten van slecht acteerwerk de consistentie van het gekke verhaal. Rio Uchida (continue rondlopend in een schoolmeisjesuniform met een kort rokje en houten slippers) en Mari Yamachi deden het best leuk en ze zagen er ook niet onaardig uit.

Er zijn ook geregeld komische momenten te zien, zoals een topless ninja lid (Kaori Tsubaki) die vecht met Giko en waarbij deze de kettingzaag tussen haar borsten krijgt en er dan gezegd wordt:

Giko: What's your cup size?
Topless ninja: G!
Giko: Liar!

Waarna ze wordt dood gezaagd

Al met al is deze Japanse "Bloody Chainsaw Girl" leuk om eens gezien te hebben.

Aardig romantisch thrillertje die er wel inmiddels wat gedateerd uitziet. Het verhaal is best boeiend en met de uitvoering zat het ook wel snor, een hoogvlieger is deze film echter zeker niet. De eerste 45 minuten zijn overigens best gezapig maar daarna komt de film lekker op gang en zeker het einde is best boeiend. De cast voor deze film is ook best indrukwekkend en vooral Ed Harris en Madeleine Stowe speelden goed. De laatste zag er overigens ook best fraai uit (ook naakt). Ook Benicio Del Toro deed het goed maar hij kwam vooral in het tweede gedeelte van de film voor (wel sterk trouwens). Deze film komt eigenlijk zelden nog op TV maar de zender MGM zendt hem nog regelmatig uit. Daar heb ik hem ook op gezien (daar duurde hij om precies te zijn 92 minuten).

In deze film is snotaap Cary Guffey een paar jaar ouder, maar dat wil nog niet zeggen beter genietbaar. Ook deze film moet het weer hebben van Bud Spencer want de rest is het kijken niet waard. Het is inderdaad jeugdsentiment (als we vroeger ergens met de school heengingen dan werd in de bus vaak dit soort films opgezet) deze film maar meer ook niet en hij behoort toch ook wel tot de slechtste Bud Spencer film. Eigenlijk was hij alleen echt leuk in combinatie met Terence Hill. Ik vergeleek ze vaak met de "Laurel en Hardy" van de jaren 80.

Redelijke thriller die op het laatst nog zelfs enigszins verrassend werd. De cast deed het overigens best goed met name Julianne Moore die behalve goed speelde ook mooi uitzag. Maar de echte schoonheid in deze film was natuurlijk Amanda Seyfried die er wederom zeer mooi uitzag. Het einde vond ik overigens teleurstellend en zwak.

Rafael Padilla stierf op 4 november 1917.
Hij was nog geen 50.
Zijn naam en zijn werk raakten in vergetelheid.
Met Footit veranderde hij het clowns nummer
en voerde het duo van de domme August
en de witte clown in.

Deze waargebeurde Drama / Biografie film heb ik gisteravond via "Film1 on demand" bekeken en dat vooral omdat ik geen andere films meer op voorraad had (is eigenlijk al twee weken het geval).

In dit vergeten verhaal van een buitengewoon man, welke zich afspeelt in Frankrijk vanaf het jaar 1897, draait het om de Franse clown Chocolat (Omar Sy), wiens echte naam is Rafael Padilla, die de eerste zwarte circusartiest is en die uitgroeit tot een beroemdheid in de tijd van de belle époque in Parijs. Samen met zijn partner, de clown Footit (James Thierrée), beleeft hij weergaloze successen. Maar kan hij omgaan met de valkuilen van de roem, de vele vrouwen en het snelle geld ?

Hoewel het best racistische (het woord "Neger" vliegt je om de oren) verhaal visueel mooi (met name de beelden van Parijs) in elkaar steekt en me ook wel redelijk wist te vermaken, vond ik het verhaal wel een clichématig verloop hebben (zonder verrassingen) en ook kreeg ik geen echte band met de clowns Chocolat en Footit (die nooit lacht), die ik beiden niet echt sympathiek vond overkomen. De eerste o.a. door de manier hoe hij met vrouwen omging zoals met circusartieste Camille (Alice de Lencquesaing), die hij op een pijnlijke manier dumpte en de laatste vond ik vooral zichzelf verrijken, waarbij hij ook nog eens racistische trekjes had. Beiden hebben ook erg verschillende karakters en komen uit verschillende milieus. Zo is Chocolat in Cuba geboren als zoon van slaven, waarvan je ook een aantal scènes te zien krijgt.

Wat dat betreft vond ik het knap dat beide ondanks al deze verschillen elkaar trouw bleven en zelf vrienden van elkaar waren en dat tot de dood (door tuberculose) van Chocolat in 1917 (toen de Eerste Wereldoorlog bezig was). Dat laatste werd best tragisch in beeld gebracht, waarna de film afsluit met echte zwart-wit (ook best toepasselijk voor Chocolat en Footit ) beelden van de clowns Footit en Chocolat, waarbij ik zelfs moest glimlachen. Voor de rest heb ik eigenlijk nauwelijks moeten lachen of glimlachen om dit verhaal, behalve dan bij de scène waarbij Chocolat de hoofdrol speelt in het William Shakespeare toneelstuk "Othello" (omdat hij serieus genomen wilt worden), waarbij hij dan een staande ovatie verwacht van het publiek, maar die hem juist bejegend met "schijnvertoning" en racistische woorden.

Omdat het in dit verhaal o.a. draait om racisme (daarbij valt onze Zwarte Pieten-discussie in het niets), zit er ook best een harde scène in het verhaal en dat op het moment dat Chocolat in de gevangenis belandt (omdat hij verraden is geworden, hij heeft namelijk geen identiteitspapieren, door de bazin van het circus waar hij voorheen voor werkte en dat circus werd succesvol door hem), waarbij de bewaarders hem met een bezem keihard (tot bloedens toe) over zijn rug schrobben/vegen. In deze gevangenis maakt hij kennis met de Haïtiaanse activist Victor (Alex Descas), die hem voorhoudt dat hij geen artiest is als hij zich zwart-wit laat behandelen. Hoewel het niet met racisme te maken heeft maar met gokschulden (aan gokken was Chocolat verslaafd, net zoals kleding en vrouwen), werd hij naderhand nog eens flink te grazen genomen, waarbij zijn hand op een pijnlijke manier werd verbrijzeld.

De cast draagt deze film en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Omar Sy en James Thierrée, die beiden ook duidelijk zichtbaar een band met elkaar hadden. Omar Sy (die vrijwel de hele film voor zijn kont wordt geschopt) kennen we vooral natuurlijk van de Franse Komedie / Drama film "Intouchables (2011)" en hij is met zijn imposante postuur (hij doet me altijd denken aan de Engelse acteur Adewale Akinnuoye-Agbaje, die ik vooral kan als Simon Adebisi uit de geweldige en keiharde gevangenisserie "Oz (TV Series 1997–2003)") en zijn grote glimlach uitstekend in zijn element. James Thierrée is voor mij een onbekende, maar hij blijkt directe familie te zijn van Charlie Chaplin en heeft dus ook duidelijk zichtbaar het artistieke leven in zijn genen. Dat is vooral ook goed te zien in de vele scènes die zich afspelen in het circus.

Verder deed Olivier Gourmet (als de welgestelde circusdirecteur die het clownsduo Chocolat en Footit met veel geld overhaalt om naar zijn circus in Parijs te komen) het ook best goed en hem vond ik zowel sympathiek als juist niet sympathiek (misbruikte Chocolat, die op posters te zien is als een circus aap, als uithangbord voor zijn circus).

Overigens vond ik de al eerder genoemde Alice de Lencquesaing, Clotilde Hesme (als Marie Hecquet, die een schooljuf is en die zich ontfermt over zieke kinderen en waarop Chocolat verliefd raakt en dat is overigens wederzijds) en Héléna Soubeyrand (als Régina Badet, die de vrouwelijke hoofdrolspeelster is in het toneelstuk "Othello") wel mooie verschijningen in het verhaal.

Al met al aardig om eens gezien te hebben deze waargebeurde Drama / Biografie film (duurt circa 120 minuten) over de opkomst en ondergang van Rafael Padilla (een performer in hart en nieren die niets liever wilde dan het publiek vermaken), oftewel clown Chocolat, maar meer zeker ook niet. Deze film laat wel goed de verhoudingen zien tussen blank en zwart in die tijd (speelt helaas hedendaags nog zelfs).

Dit is alweer de tweede (eerder heb ik al het zeer matige "Valerie on the Stairs (2006)" van hem gezien) korte Horror film van regisseur Mick Garris in de vermakelijke "Masters of Horror" TV-serie en net zoals zijn andere korte Horror film, stelt deze film ook weinig voor en heeft het ook weer weinig met Horror te maken, omdat dit niet meer is dan een eenvoudige Thriller. Het enige leuke en vooral vermakelijke in deze film zijn de twee fraaie vrouwen Leah Graham (in de korte maar krachtige rol van Elaine) en Lucie Laurier (in de rol van Catherine waar o.a. het verhaal om draait), die beiden ook topless zijn te bewonderen. De POV (Point of View) douche masturbatie scene, liggend in bad, bij Lucie Laurier was ook best geinig, ondanks dat je alleen haar benen, voeten (met donkerrood gelakte teennagels) en handen ziet en de doucheslang en douchekop (waaruit dan lauw water stroomt) die ze vast houdt en tussen heer benen richt.

In dit verhaal draait het om de jonge en alleenstaande (hij is op gescheiden van zijn vrouw Vanessa , waarvan hij ook een zoontje heeft) ietwat depressieve Jamie (gespeeld door Henry Thomas), die op een gegeven moment vreemde dingen in zijn mond proeft en ook allerlei vreemde hallucinaties ziet en raar droomt, waarbij hij opeens ergens anders is en ook opeens een vrouw is. Hij ziet en voelt (op een gegeven moment zegt een vriend/collega tegen hem "Je voelde hoe ze geneukt werd ?" ) dan alles wat de vrouw meemaakt en dan gezien (via het eerder genoemde POV) vanuit haar oogpunt. Ondanks dat Jamie niet weet wie de vrouw is en waar ze woont, raakt hij verliefd op haar. Naarmate hij meer over deze vrouw te weten komt (die o.a. op een gegeven moment haar vriend Hooper vermoord omdat hij haar bedrogen heeft met een andere vrouw), o.a. dat ze van chocolade houdt, dat ze schildert, dat ze van Afrika houdt (wat dat betreft is het wel raar dat ze een Aziatisch vriend heeft ) en dat ze woont in Vancouver, besluit Jamie haar op te gaan zoeken. Aangekomen in Vancouver ontdekt Jamie dat de naam van de vrouw Catherine is en ontmoet hij haar ook eindelijk. Maar was dat wel zo verstandig om te doen ?

Hoewel het verhaal (had wel iets weg van de leuke film "Being John Malkovich (1999)") wel leuk gevonden was en in de eerste 30 minuten ook wel wist te vermaken (daarin is ook al het bloot te zien van de fraaie rondborstige vrouwen Leah Graham en Lucie Laurier), ging het daarna snel bergafwaarts met het verhaal en wordt het ook een flauwe, saaie en voorspelbare bedoeling, die alleen nog draait om Jamie en Catherine. Vanaf dan wist het verhaal me eigenlijk ook niet meer te boeien en valt er ook vrijwel niets meer te genieten (ik hoopte eigenlijk nog op een topless scene van Lucie Laurier, wat helaas niet het geval was), buiten een tweetal harde momenten. Namelijk de manier hoe Catherine haar Aziatische vriend Hooper vermoord (door met een mes in zijn borst en buik te snijden) en op het einde waarbij Catherine een speerpunt door haar hand krijgt (fraai in beeld gebracht) en uiteindelijk ook wordt doodgeschoten door Jamie die op dat moment zichzelf ziet vanuit het oogpunt van Catherine. Nadat hij Catherine heeft doodgeschoten, zegt hij tegen de politie die hem aan het ondervragen (daar begint het verhaal eigenlijk ook mee en is naderhand nog een aantal keren te zien, waarbij je dan niet weet tegen wie Jamie aan het praten is) is "Toen wist ik hoe het voelt om te sterven" Hoewel het einde misschien nog wel leuk was, was het aan de andere kant ook behoorlijk flauw en voorspelbaar.

De cast doet het niet bepaald geweldig in dit verhaal en zeker niet de saaie hoofdrolspeler Henry Thomas (in de rol van Jamie). Het was wel leuk om Matt Frewer (in de rol van Wally die de collega en vriend is van Jamie en die ook speelt in een rockband) weer eens terug te zien in een film en hij zorgde ook voor wat humor in het verhaal. Wat dat betreft is het jammer dat hij na 30 minuten niet meer in het verhaal voorkomt. Ondanks dat Leah Graham (in de rol van Elaine die Jamie ontmoet bij de groente fruitafdeling van een supermarkt) maar een korte rol heeft in het verhaal, maakt ze op mij wel indruk met haar schoonheid en was het natuurlijk mooi meegenomen dat zij ook topless te bewonderen is. Die scene was overigens wel geinig omdat Jamie daarna voelt hoe Catherine wordt geneukt door Hooper, waarbij Elaine dan verbaasd en geschokt toekijkt (ook overigens zijn ex-vrouw Vanessa en zijn zoontje Booth die bij hem langskomen en hem wakker willen maken als verrassing). Dat topless geldt ook de fraaie Lucie Laurier (in de rol van Catherine), als ze zich gereed gaat maken voor de eerder genoemde douche/masturbatie scene. Die hele scene en het vooraf (topless van Lucie Laurier) vond ik persoonlijk ook het meest vermakelijke in dit verhaal.

Al met al wederom weer een matige korte Horror (terwijl het niet meer is dan een Thriller) film van regisseur Mick Garris, die ik puur vanwege het meespelen van twee mooie vrouwen, die dus ook topless zijn te bewonderen, iets hoger aansla dan zijn andere korte Horror film "Valerie on the Stairs (2006)", die ik afgelopen week nog heb gezien.

Leuke vecht film waarin Yanin Vismistananda de show steelt in alle vechtscenes. Vond deze film wel wat weg hebben van Kill Bill 1 (vooral op het einde). Het verhaal stelt opzicht niet veel voor en hoogstaande dialogen, laat staan acteer prestaties, zitten er ook niet in maar het kijkt zich wel allemaal lekker weg. De film zit boordevol vechtscenes en daar draait het in deze film juist om. Er zit ook af en toe humor in zoals dat gevecht met die spastische breakdanser zoals "Reinbo" hem noemde

De donkere versie van de leuke film "Magic Mike (2012)", vandaar ook de titel "Chocolate City", maar dan een hele slechte versie, want zowel het verhaal als de uitvoering ervan zijn beroerd en hetzelfde geldt voor de gehele cast (met misschien wel als dieptepunt Carmen Electra als Club DJ).

I.p.v. dat men er een luchtige Drama film van heeft gemaakt, heeft men er juist een serieuze Drama film van gemaakt, die echter de plank volledig misslaat. Ondanks dat de film niet lang duurt, is het een hele marteling (mede ook door de vreselijke muziek) om deze film tot het einde uit te zitten. Aan deze film hoef je maar weinig woorden vuil te maken en dat doe ik dan ook maar.

Misschien dat bepaalde soorten vrouwen deze film nog leuk vinden (er valt bij de heren overigens geen Mars of Snicker-reep te zien, maar wel zeer regelmatig een chocolade sixpack), maar zelfs dat betwijfel ik.

Ik heb deze film een tijdje geleden gezien en vond hem toen al heel slecht. Ik kan me er eerlijk gezegd ook bijna niets meer van herinneren en dat zegt dan genoeg hoe slecht hij was. Het enige wat me nog een beetje bij is gebleven is de gevangenis scene welke best wel grof was.

Jaren 70 / 80 Actie / Horror / Sciencefiction / Thriller B-films vind ik meestal wel leuk om te zien, want die bevatten meestal een combinatie van een onnozel verhaal (soms leuk, soms flauw), wat actie en wat bloot en dat is ook van toepassing op deze film, die een moderne versie is van "Trapped (1973)", maar dan met robots i.p.v. honden.

In deze Horror / Sciencefiction film zitten acht tieners, vier jongens en vier meiden, vast in een winkelcentrum, waar drie kapotte (door bliksem) beveiligings-robots moordneigingen krijgen en waarbij de tieners moeten zien te overleven.

Het cliché verhaal was opzicht wel leuk gevonden, maar is wat aan de flauwe en saaie kant en ook weet je al vrij snel wie het niet zal overleven en wie wel. Het verhaal weet ook niet echt te boeien en spannend wordt het nooit en ook niet als ze er op het einde nog wat slangen en spinnen bijdoen in een dierenwinkel. De robots op rupsbanden waren opzicht wel geinig (ze schieten ook met lasers) en zeggen na het doden van iemand ook steeds:

"Dank u. Prettige dag verder"

De cast speelt natuurlijk niet hoogstaand, maar voor een film als deze deden ze het nog best verdienstelijk en hier en daar zeiden ze soms ook wat leuks, zoals iemand die een M16 vuurwapen zit te laden en dan zegt:

"We sturen die krengen een Rambo-gram"

Het bloot in deze film komt overigens op conto van Suzee Slater en Barbara Crampton en de laatste is best een bekende actrice, die in de jaren 80 regelmatig te zien was in Horror films zoals "Re-Animator (1985)", "From Beyond (1986)" en "Puppetmaster (1989)". Beiden dames gaan overigens ook best op een grove manier dood, want Suzee Slater's hoofd ontploft en Barbara Crampton komt in brand te staan.

Verder was het leuk dat Paul Bartel en Mary Woronov (die wel iets wegheeft van Halina Reijn) uit "Eating Raoul (1982)" hun rollen dunnetjes overdeden in het begin van het verhaal, waar de drie robots (Protectors) worden geïntroduceerd (o.a. met een promotiefilmpje) in het winkelcentrum.

Omdat de film maar iets van 70 minuten duurt, keek hij opzicht wel lekker weg, maar veel stelt het eigenlijk niet voor en ik ben bang dat ik deze film ook weer snel vergeten ben.

Prima thriller van John Carpenter die goed weet te boeien en op bepaalde momenten zelfs spannend is. Het is inderdaad een klassieker en goede verfilming van Stephen King. Hoofdrolspeler Keith Gordon deed het best goed. Geweldig om te zien hoe hij van persoonlijkheid veranderde dankzij Christine. Ik moet zeggen dat ik Christine sexier vond dan Alexandra Paul

Ik moet zeggen dat deze film me verrassend goed is bevallen en dat terwijl ik er juist lage verwachtingen van had. Van te voren dacht ik dat het wel weer eens een flauw filmpje zou zijn (leek het ook in de eerste 10 minuten) maar dat is het zeker niet geworden. Het verhaal is opzicht best leuk gevonden en met de uitvoering zit het ook wel goed hoewel ik de wending misschien iets te abrupt en te cliché vond. Visueel mocht de film er zeker wezen (best regelmatig spectaculair) en de special effecten zagen er ook best fraai uit. Ook deed de best wel onbekende cast het leuk en goed. De film lijkt met 85 minuten misschien iets aan de korte kant maar ik vond de duur van de film eigenlijk wel prima. Het eerste uur (de opbouw) zit leuk in elkaar en de laatste 25 minuten zijn zeer spectaculair en zit vol met fraaie actie. Al met al een zeer leuk filmpje wat zich prima wegkeek en mij aangenaam verrast heeft.

Na het tegenvallende Narnia boekverfilming "Prince Caspian (2008)" moest het budget van deel drie omlaag en dat is te zien aan sommige effecten in dit avontuur waarin twee koningskinderen weer in het magische rijk van Narnia belanden.

Dit derde deel begint spectaculair als Lucy Pevensie (Georgie Henley) en Edmund Pevensie (Skandar Keynes) en hun nare neefje Eustace (Will Poulter) bijna verdrinken, omdat er ineens water stroomt uit een schilderij met een schip. Het kunstwerk blijkt een poort naar Narnia en het drietal belandt in een zee op die bijzondere wereld. Ze worden opgevist door koning Caspian (Ben Barnes), die op een missie (opzoek naar zeven zwaarden) is langs vreemde eilanden. Bijvoorbeeld eentje vol onzichtbare mensen en een met een vijver waarin alles in goud verandert.

Dat klinkt leuk en afwisselend, maar het verhaal mist vaart en spannend wordt het nergens. Een nogal fantasieloos verhaaltje, dat bovendien weinig banden heeft met de vorige Narnia-avonturen.

Ik heb deze film destijd in de bioscoop gezien en vond het een prima Science-Fiction/actie film met veel mooie beelden en goede special effecten (m.u.v. de honden, die waren erg nep). Vin Diesel en Nick Chinlund (schitterende rol als Toombs) vond ik het prima doen in deze film en Thandie Newton vond ik er zeer mooi uitzien. Ik vond het verhaal vanaf de eerste minuut tot de laatste minuut boeiend en soms ook spannend.

De film staat eigenlijk volkomen los van Pitch Black en zijn ook 2 verschillende films. Pitch Black is meer een thriller/horror en Chronicles of Riddick is meer een Science-Fiction/actie film. Pitch Black is een schitterende film maar deze is ook gewoon goed. Ik heb de film al meerdere keren gezien (komt gemiddeld wel eens paar jaar op TV) en hij verveelt eigenlijk nooit. Ben trouwens benieuwd of er nog een vervolg op komt want de film had min of meer een open einde.

Lang geleden dat iemand, in dit geval Fransman, nog een recensie (een erg goede) heeft geschreven over deze film en de film heeft ook maar relatief weinig stemmen. De film bevat veel naaktheid en seks en dat is gelijk al tijdens de opening te zien, waarbij een studente, te weten Coralie (Adeline Rebeillard), masturbeert tijdens een wiskundeles. Het zijn de eerste beelden van de film en daarbij zie je dan na circa één minuut de kaalgeschoren poes van Adeline Rebeillard, die door haar gevingerd wordt. Maar "Sexual Chronicles of a French Family" is geen pornografie. Het is kunst! Maar de kunst is tot op zekere hoogte klein en toch moet het worden bewonderd omdat het de grenzen van verhalen vertellen, film en seks verlegt.

"Sexual Chronicles of a French Family" gaat over een gezin, bestaande uit de 43-jarige vader Hervé (Stephan Hersoen), de 41-jarige moeder Claire (Valérie Maës), de 22-jarige adoptiezus Marie Leïla Denio, de 21-jarirge zoon Pierre (Nathan Duval), de 18-jarige zoon Romain (Mathias Melloul) en de 72-jarige grootvader Michel (Yan Brian), op het Franse platteland terwijl ze omgaan met hun interpersoonlijke seksuele verlangens.

Hoe geknipt en droog de titel ook doet vermoeden, de film gaat niet diep genoeg om ons daarover te informeren. Na de opening van de film wordt er een jaarlijkse familiefoto gemaakt door grootvader Michel en daarbij zegt Romain dan:

"Zoek op de foto de persoon die nog nooit heeft geneukt of gevogeld."

En dat is natuurlijk Romain zelf, die nog maagd is en daarover gefrustreerd is (o.a. te zien tijdens een etentje met zijn vader, die dan tegen Romain vertelt dat hij op 16-jarige leeftijd voor het eerst seks heeft gehad). Deze jongste zoon van het gezin, wordt volwassen als hij betrapt wordt op masturberen (wat ook expliciet wordt getoond) in zijn biologieles, terwijl hij zichzelf filmt. Hij heeft namelijk een weddenschap met andere studenten afgesloten, waaronder zijn vriendin Coralie, om hetzelfde te doen, maar zij werden niet gepakt. Hun directeur (Philippe Duquesne) roept moeder Claire op het matje, waarna Romain geschorst wordt en hij een paar dagen thuis moet blijven. Dit zet moeder Clarie eraan toe om een dialoog te beginnen met het gezin, waarbij ze hen aanmoedigend om hun seksualiteit vrijer en opener te ontdekken.

Zo ontdekken we snel dat de familie op hun eigen vorm omgaat met seksuele verkenningen. Of het nu de ouders zijn die te maken hebben met de ontrouw van moeder Clarie en waardoor vader Hervé condooms gebruikt als ze seks hebben met elkaar, de biseksualiteit van broer Pierre, de adoptiezus Marie die continue neukt met haar vriend Cédric (Grégory Annoni), de frustratie van Romain omdat hij nog steeds maagd is of de relatie van grootvader Michel, wiens vrouw is overleden, met de prostituee Nathalie (Laetitia Favart) die hij twee keer per maand bezoekt.

Van daaruit vertakt de film zich om het seksleven van alle familieleden te verkennen en dat is soms best leuk om te zien en met name die van de ouders, adoptiezus Marie en broer Pierre (die zich regelmatig bezighoudt met trio's), die allemaal extreme voldoening vinden bij hun partners. Het eindeloze spervuur ​​van seksscènes is nooit zo grafisch als ze aanvankelijk lijken, met zorgvuldig georkestreerde camerabewegingen worden relevante geslachtsdelen regelmatig net buiten beeld gehouden. Maar desondanks zijn er toch regelmatig expliciete seksscènes te zien, waarbij er o.a. pijpen, aftrekken, beffen en neuken te zien valt.

Zo zien we Coralie na circa één minuut masturberen in de klas en hetzelfde zien we Romain doen na circa drie minuten, zien we na circa 12 minuten Pierre masturberen op porno, zien we na circa 23 minuten Marie neuken in de natuur, waarbij ze o.a. haar vriend Cédric pijpt, zien we Pierre na circa 28 minuten deelnemen aan een trio waarbij er neuken, pijpen en aftrekken (inclusief een zaadlozing) te zien valt, zien we na circa 31 minuten grootvader Michel neuken met prostitué Nathalie, zien we na circa 40 minuten Pierre weer deelnemen aan een trio, zien we na circa 45 minuten Claire voor het eerst volledig naakt (en daar was ik best blij om, want Valérie Maës vond ik een leuke vrouw om naar te kijken), waarbij ze op Hervé gaat zitten die van haar naakt op de vloer moet gaan liggen, zien we na circa 46 minuten hoe Marie gebeft wordt door haar vriend Cédric, zien we na circa 48 minuten hoe Claire en Hervé met elkaar neuken en waarbij Hervé dan een condoom gebruikt en zien we na circa 50 minuten Marie langdurig neuken met haar vriend Cédric.

Na circa 53 minuten zien we dan Romain voor het eerst seks hebben met Coralie op zijn kamer, waarbij we o.a. aftrekken en neuken zien. Coralie bekent dan ook aan Romain dat ze al met een oudere man heeft gedaan, maar met hem voelt het als de echte eerste keer. Dit is een moment dat heel oprecht en aangrijpend is en de kijkers een hint geeft van haar karakter en manier van denken.

Daarna bevinden we ons één jaar later in de tijd en is grootvader Michel gestorven aan een hartaanval terwijl hij klaarkwam en daarover zegt Romain dan het volgende:

"Opa was bij Nathalie toen het gebeurde, zij heeft mama gebeld. Een hartaanval terwijl hij klaarkwam."

Ondanks de dood van grootvader zien we daarna nog wat seksscènes en naaktheid, zo zien we Cédric masturberen in bed waarbij Marie toekijkt die eigenlijk boos is op Cédric omdat die alleen maar met seks bezig is. Zien we Claire volledig naakt op de badkamer die aan het praten is met Hervé (ze heeft het er o.a. over om haar borsten te laten liften) en zien we Romain neuken met Coralie, waarbij ze elkaar filmen. En daarbij zegt Romain dan tegen de kijkers:

"Zij is niet degene, maar zij is de eerste."

Dit is een veelzeggende kijk op deze relatie die niet via een voice-over aan de kijkers moet worden verteld, maar moet worden verteld in hun interacties, gesprekken en seks. Daarna wordt er nog de jaarlijkse familiefoto gemaakt, dit keer door prostitué Nathalie, en op die familiefoto staan dit keer ook Coralie en Cédric en ook bloemist Maxime die de vriend is van Pierre. Het is ook de eerste familiefoto waarbij iedereen lacht en blij is. Daarna is de film na circa 79 minuten ook afgelopen.

De cast doet het verdienstelijk en vooral Valérie Maës als moeder Claire vond ik het leuk doen. Ik vond haar zoals al gezegd ook een leuke vrouw om naar te kijken en helaas is zij wel het minst naakt te zien. Degene die namelijk het meest naakt is te zien is Leïla Denio als Marie en zij mocht er ook best wezen. Datzelfde geldt ook voor Adeline Rebeillard als Coralie en zij had ook de mooiste borsten.

"Sexual Chronicles of a French Family" is dus geen erg lange film met een speelduur van minder dan 80 minuten. De film is ook veel te oppervlakkig voor het onderwerp. We krijgen vooral karakterontwikkeling gedurende de seksscènes en die zijn er genoeg. Bijna de helft van de film bestaat uit seksscènes, wel niet bedoeld als pornografie, maar eerder als toegangspoort tot intimiteit, plezier en nieuwsgierigheid. Hoewel "Sexual Chronicles of a French Family" zeker geen hoogstaande film is, heb ik me er wel redelijk mee vermaakt.

Jammer dat ze nog maar zelden op TV verschijnen want vroeger was het gewoon altijd genieten en feest als ze op TV kwamen (in de jaren 70 waren ze vrijwel iedere dag te bewonderen op de Duitse TV). Deze film is ook een pareltje van Stan Laurel en Oliver Hardy en beiden spelen zeer leuk. Verhaal is trouwens ook best leuk en het was bovendien grappig om Peter Cushing (vooral bekend van horror films) te zien in deze komedie en hij deed het ook nog goed.

Mooie film, vooral de opbouw van de film was goed. Ik had deze film nooit helemaal gekeken maar vandaag is het me eindelijk gelukt.

Deze film heeft veel weg van "Cidade de Deus", maar kan er zeker niet aan tippen. Het verhaal is best aardig, de acteurs spelen ook best goed en de beelden zijn soms zeer fraai maar het is het allemaal net niet. Ben wel blij dat ik daar niet geboren ben