Opinions

Honderd procent mee eens, alleen vind ik die twee sterren overdreven veel. Ik laat het bij eentje, en die is voor de scènes in Parijs. Dat zag er erg mooi uit. Alleen al omdat het "acteerwerk" in die scènes van rondvliegende auto's kwam, in plaats van de houten klazen die in deze film voor acteurs door moesten gaan. Dus de momenten met veel actie en weinig dialoog waren meteen al veel beter...

Helaas was veel andere CGI erg slecht en nep, en veel sets waren overduidelijk nep en geprojecteerd op een greenscreen waarbij de acteurs slecht belicht waren.

Er is in de hele film niemand die overtuigend acteert (al ligt dat ook aan de ééndimensionale personages die ze spelen), het verhaal is dun en slecht en het ene cliché wordt op het andere gestapeld. In een groot gevecht komt de bad chick natuurlijk tegenover de GI Joe cick te staan en die zwarte ninja vecht natuurlijk tegen de witte ninja. En vrouwen die toevallig allemaal hele dikke tieten hebben, en kogelvrije pakken, die toevallig het decolleté onbedekt laten. Lekker handig is dat. Het ergste is nog wel dat het weer eens een neger is die voor de grapjes moet zorgen, hoe cliché is dat?

Naast het gebrek aan CGI- en acteerkwaliteit is alles is vreselijk corny en afgezaagd, hier kan je vandaag de dag toch niet meer mee aankomen?

1 ster

Leuke film met de altijd prima Jason Bateman. Deze meneer heeft inmiddels een beetje patent op rollen waarbij hij als doorsnee lul belandt in de meest hachelijke situaties. Ster van de show is Jesse Plemons als de creepy agent.

Het verhaal is een leuke bijkomstigheid want het zit leuk in elkaar.

Maar vooral de humor is goed. Niet zozeer de opzichtige dingen - de echte pareltjes liggen wat dieper verborgen. Zoals die vent die te pas en te onpas weer over het vermeende overspel van zijn vrouw begint. En ook neemt de film allerlei clichés letterlijk op de hak. Zoals Max (Jason Bateman) op het einde zegt: "that is some full circle bullshit".

In films heb je in het begin altijd iets wat later terugkomt, zoals iemand die goed kan honkballen en dan op het laatst een badguy knockout slaat met een honkbalknuppel. De cirkel is dan rond. En dat je een personage dat dan letterlijk hoort zeggen is erg geestig.

Tijdens auto-achtervolgingen ging de camera tijdens sommige shots achter de auto hangen en er mee meebewegen, waardoor het sprekend leek op een computerspel als Grand Theft Auto. Nog niet eerder gezien in een film, zag er cool uit.

3,5 sterren, prima vermaak.

Dat is inderdaad wel iets wat mij ook opviel, ik had vaak zoiets van: "ja stel je nou eens voor dat hij dat ene dingetje nou niet zag. Misschien dat het script wat dat betreft net iets ingenieuzer in elkaar had kunnen zitten.

Penn had een zeer klein rolletje, en jij kan geen normale zin opbouwen. Deze film is bedoeld als mindfuck en is daar zeer goed in geslaagd, ik heb me twee uur prima vermaakt en heb minstens 10 keer fout geraden wat het einde zou zijn (of althans waar het mee te maken zou hebben). Daarom krijgt deze film de volle 5 sterren van mij.

Gamer heeft alle schijn tegen: de nabije toekomst. Een toernooi als volksvermaak. Vechten tot de dood. Ja hoor, daar gaan we weer: de zoveelste kloon van The Running Man. Dat vermoeden blijkt te kloppen: de held is een onschuldig ter dood veroordeelde, moet meedoen tegen wil en dank maar verzint een plan om te ontsnappen en de hele show op te doeken. Dat staat min of meer letterlijk als synopsis op de DVD-hoes. Daarmee komt de film dus niet bijster origineel uit de startblokken. Maar dan.

Gamer combineert het uitgemolken gegeven van The Running Man met een vleugje Avatar en haakt in op de Second Life hype (die in 2009 al weer ruimschoots voorbij was trouwens). Het bizarre verhaal wordt goed en voldoende geloofwaardig uitgelegd. De film zelf volgt dan een vertrouwd stramien waarbij het vooral genieten is van het visuele spektakel en hier en daar een erg grappige scène. De manier waarop Kable uiteindelijk een auto aan de praat krijgt is erg leuk gevonden.

De uitvoering is bijzonder gelikt, visueel ziet het er bij vlagen prachtig uit. Een beetje gore maar niet teveel. Er is ook veel aandacht voor detail. Bijvoorbeeld de grappige nicknames van diverse 'avatars' in de 'second life' achtige wereld. Maar ook het stukje waarin je Kable van achteren ziet, vanuit het oogpunt van Simon (de 'gamer') is geweldig. Het lijkt erg op Gears of War.

De toon van de film is zeer serieus en dat is op zich een goede keuze, maar wel erg jammer dat de film ondanks enkele leuke vondsten een verhaal heeft dat louter platgewalste paden volgt en op dat gebied nergens iets nieuws probeert. Een twist zou leuk geweest zijn.

Al met al minder goed dan The Running Man en de geweldige andere kloon: The Condemned.

3 sterren

Ik vond dit veruit de slechtste film van 2003.

De omgevingen en kostuums waren prachtig, het acteerwerk zat ook goed in elkaar, maar dat maakt een film nog niet goed, of wel? Een film moet mij vermaken en daar is dit drie uur durend stuk verdriet nou niet bepaald in geslaagd.

Het verhaal sleept zich voort, en speelt zich af in een tijdperk / omgeving waar ik weinig van weet en ook niets mee heb. New Yorkers die elkaar afslachten met messen, en er een vreemd soort duel / uitdaging / eer systeem op na houden. Het lijken wel Japanners in het jaar 1600.

Ik kon me daarom totaal niet inleven en de film kon mij dan ook ab-so-luut niet boeien.

Goede film. Perfecte sfeer, aardig verhaal, goede actie, gave acteurs. Bij vlagen spannend.

De film opent met een ranzige afrekening door Mickey Cohen, gelukkig is de rest van de film niet zo ranzig. De openingsscène dient gelukkig alleen maar om aan te geven dat Cohen een grote gemenerik is.

Het waarheidsgehalte is wel laag; want meer dan de naam heeft het personage van Sean Penn niet gemeen met de echte Mickey Cohen. Dat was - als ik Wikipedia moet geloven - een vrij olijke boef die later zelfs nog een celebrity werd en op kwam draven in talkshows.

3,5 sterren

Ooit eens gezien met een vriendinnetje die die Pokemon onzin leuk vond. Tsjaaa. Voor kinderen zit er best een leuk verhaaltje in, geloof ik. Maar de vraag is of je je kind wel in aanraking wilt laten komen met deze massayhysterie Jap shit.

Een korte film die behoorlijk intrigeert. Goed gespeeld, maar hier en daar is het script wel wat gekunsteld. Er worden dingen gezegd die de andere persoon allang weet, maar die vooral bedoeld zijn om emotie bij de kijker los te krijgen.

Derwigken ik eigenlijk alleen uit Alles is Familie en soortgelijke dramady-films. Leuk om hem een keer in een serieuze rol te zien.

Ik miste wel uitleg en logica waarom het personage van Derwig eigenlijk toestemming kreeg om Gemmeker te gaan verhoren. Op wiens authoriteit was dat?

4 sterren

Als Guy Ritchie zeg maar Jacques Herb was, dan waren Lock Stock... en Snatch zijn Manuela en El Toreador. Want noch van Herb, noch van Ritchie, kun je beweren dat ze na hun magnum opus nog iets bijzonders hebben gedaan.

Tuurlijk, de Sherlock Holmes films waren vermakelijk en ook The Man From UNCLE was goed kijkbaar, maar behoorlijk inwisselbaar. Ze misten de sfeer, regie en visuele kwinkslagen die de eerste twee films van Ritchie wel hadden. Met King Arthur probeerde hij zijn stijl te combineren met het uitgekauwde ridder-thema, maar dat werkte juist erg vervreemdend.

Is The Gentleman dan zijn comeback? Alle ingredienten lijken aanwezig. We zijn weer in Engeland en we hebben weer te maken met boeven. Sommigen ronduit gemeen, anderen juist zachtmoedig.

Het probleem is dat juist gezien deze vertrouwde Ritchie-setting, de makers zich bewust raakten van de verwachtingen en daarom nodeloos ingewikkelde trucjes gingen uithalen met de vertelstructuur. En dat is nu juist het zwakke punt van het geheel.

Het achtergrondverhaal moet je namelijk destilleren uit een conversatie tussen Charlie Hunnam (die zijn baard uit King Arthur nog gewoon had laten staan) en Hugh Grant. Deze laatste is amper herkenbaar en dat is een verademing. Ik vond hem namelijk (op Jason Statham na) de slechtste Britse acteur omdat hij maar één typetje kan spelen: de charmante, onhandige eeuwige student. Hij blijkt zowaar nog iets anders te kunnen. Bravo.

Maar door de gekunstelde manier van vertellen duurt het lang om er in te komen, en als het éénmaal loopt, heb je voor geen enkel personage enige sympathie (op de even onherkenbare Colin Farrell na, dan). Daarom is er amper spanning.

Matthew McConaughey speelt een Amerikaan die toevallig in Engeland verzeild raakte en daar bleef plakken, maar volgens mij is het gewoon omdat ze met hem op de poster zich verzekerd wisten van een bekende ster.

Het ziet er wel leuk uit, is hier en daar quasi-humoristisch en al met al krijg je er geen ebola van aan je ogen, maar als je een avondje in bad gaat liggen met een paar IPA biertjes is dat minimaal een even goede tijdsbesteding.

2,5 sterren

Je krijgt wat je verwacht - en dat is niet zoveel. Toch een aardige blockbuster die lekker wegkijkt, ondanks de voorspelbaarheid (typecasting probleempje voor de badguy) en de stompzinnigheid.

Als Jake Lawson (Butler) orde op zaken moet stellen in het ruimtestation, wordt hij door het samenraapsel van aanwezigen niet herkend. Alsof dat niet raar genoeg is - ER STAAT J. LAWSON OP ZIJN JUMPSUIT!

Dit gebeurt vrij ver aan het begin van de film, dus daarmee wordt de toon wel een beetje gezet.

2,5 sterren.

Zoveel diepgang en karakterontwikkeling als jullie, zie ik er niet in. Desondanks een boeiende film, door de dialogen, personages, en locaties. Scènes die spannend bedoeld waren kwamen soms niet zo over, doordat de twee boeven pas laat echt de intentie leken te hebben om Carter te vermoorden. In eerdere scènes was het meer een B2 en Vlugge Japie-duo, wat niet echt de bedoeling kan zijn.

Dit alles is deels te wijten aan weinig muziek en een vreemde soort humor/hoffelijkheid bij de gangsters, waardoor je hun werkelijke intenties pas snapt als ze beginnen met schieten.

Anyway.

Het blijft een prachtig tijdsbeeld, 4 sterren

Vaak en hard gelachen. Vooral Puff Daddy, of hoe hij zich ook noemt tegenwoordig, doet het onverwacht leuk. De scène dat hij van zijn personeel nieuwe ideeën wil horen, en dan maar weer verzandt in gangsta rap ("I'm gonna fuck your shit, fuck your shit") en dat personeel dat ietwat onzeker meebeweegt op de beat, is het begin van vele briljante momenten.

Daarnaast natuurlijk veel flauwe drugsgrappen, kotsfonteinen en net-over-het-randje humor, maar minstens zoveel geestige momenten en oneliners.

Echt een aanrader als je van dit soort (Apatow-comedy) films houdt.

4 sterren

Mel Gibson begon als doorsnee acteur in surprise hits als Mad Max en Lethal Weapon, maar ontwikkelde zich daarna tot iemand met iets meer inhoud. Ik was bijvoorbeeld erg onder de indruk van zijn film Apocalypto.

Maar in huize Gibson moet ook gewoon de schoorsteen roken en dus acteert hij af en toe in niemendalletjes zoals dit. Want de prima sfeer en goede set dressing kunnen niet verhullen dat het een vrij inhoudsloos filmpje is.

De sarcastische, naamloze "Driver" manoeuvreert zich met list en bedrog door een gevaarlijke gevangenis en speelt zonder al te veel moeite iedereen tegen elkaar uit. Meer is het niet.

De kwaliteit in de film komt van een vlot geschreven verhaal en een sfeervol ogende gevangenis. Nou ja gevangenis, het is meer een soort dorp met gevangenen. Het is een beetje moeilijk voor te stellen dat er in het levensgevaarlijke Mexico (echt, ik ga nog liever kamperen in Afghanistan) een gevangenis is met vrouwen en kinderen erin. Het lijkt me dat die aan de lopende banden verkracht zouden worden. Maar goed, als je je even over dit malle gegeven heen zet, is het best een leuke film vol vaart en met een lekker droge Mel Gibson.

Voor een niemendalletje best aardig.

3 sterren

Lang geleden gezien en een tijdje terug gehuurd voor een romantisch avondje met vriendin. Vond hem toen wat minder dan ik hem in herinnering had, hij "greep" me niet meer zo als eerst. En mijn vriendin ook niet, dat zegt heel wat

Toch nog een ontroerende, spannende en soms best grappige film. 3.5 sterren

Zeer gave, beklemmende film. Werd helemaal meegezogen. Zeer spannende scènes ondanks (of eigenlijk: door) de afwezigheid van muziek. Einde is minder, de rest is heel goed.

4 sterren

Zo, die kwam even binnen.

Wat heb ik met Ghostbusters? Nou ja, ik ben een 80s/90s kid, zag de films, cartoons, speelde de NES game en in mijn klas waren een paar jongetjes met proton-packs en traps. Dus ja, ik heb er wel wat mee.

Ondanks het vrij bescheiden oeuvre van slechts 2 films (en een reboot met vrouwen die ik, net als Afterlife, even negeer) is het ook een belangrijk stukje popcultuur, niet in de laatste plaats door het overbekende deuntje van Ray Parker Jr. ("who you gonna call").

De film is visueel buitengewoon fraai gestyleerd en trakteert je anderhalf uur lang op verwijzingen, knipogen en een heerlijke jaren 80 sfeer. Wat opvalt is dat de kinderen heel goed acteren, echt een verademing. Ook de grappen en dialogen zijn leuk geschreven.

Kers op het toetje is natuurlijk wanneer de originele Ghostbusters ten tonele verschijnen en dat had wel wat eerder gekund, en ook wat beter uitgewerkt. Het is nu welgeteld één scène die ze duidelijk in 1 ochtend hebben opgenomen. Dat oogt wel wat lui. Ook dat ze ineens om het hoekje staan... Nee. Ik had wel een wat coolere 'entrance' verwacht.

Het gevoel bekruipt je wel dat Ghostbusters Afterlife, door de aanwezigheid van Murray, Hudson en Aykroyd (en de zoon van Ivan Reitman in de regisseursstoel) een soort "zegen" lijkt te hebben om met het erfgoed/mythologie te handelen naar goeddunken - juist daarom vind ik het jammer dat dit allemaal maar matig is uitgewerkt.
Want haalt Winston Zeddmore de Ecto1 nou terug naar New York? Met welk doel? En wat gebeurt daar op het laatst, duidt het rode lampje toch op nog meer spoken? Wat zijn dat voor vage mid-credit en post-credit scènes? Ze pogen iets te zeggen over de oude Ghostbusters, maar het komt helemaal niet uit de verf. Jammer!

Ik had het eerder al over de kers op het toetje, maar er is nog een kers op de kers op het toetje. En dat is dat ze met de computer Harold Ramis nog even laten terugkeren in de rol van Egon Spengler. Velen zullen dit misschien oversentimenteel vinden, maar ik vond het prachtig, respectvol en zeer emotioneel. Ik zat op de bank met een hoodie en had corona, dus mijn vrouw zag mijn tranen niet door de capuchon en door mijn corona-verkoudheid viel het gesnotter ook niet op. Geen idee waarom ik dat zou verbergen voor haar, maar zo ben ik nu eenmaal. Mijn vader overleed in 2017 en wat ik niet er voor over zou hebben om hem nog een keer te zien, zoals gebeurde in deze film... Mooi gedaan, chapeau, en dan ook nog "for Harold" in beeld.

Prachtig!

4 sterren

Een boeiende film met een top sfeer. Spannend en onheilspellend vanaf het begin.

Dat neemt niet weg dat er wel wat op aan te merken valt, natuurlijk. Zo vond ik het verhaal rond het meisje, met haar problemen, een vreemde mix vormen met de hoofdlijn van het verhaal. Het stond een beetje los van elkaar.

Ik denk dat dit iets is wat in een boek goed werkt, maar in een film minder. Een ander voorbeeld daarvan is dat de familie op het eiland wordt voorgesteld door Henrik, met in korte tijd heel veel namen. Ik kan me voorstellen dat in het boek nog meer genoemd worden; gelukkig is het allemaal nog net te volgen.

Ik kijk uit naar deel 2.

4 sterren

Parasite is een buitengewoon onderhoudende kijkervaring, omdat je door het a-typische script geen idee hebt waar het naartoe gaat. Dat is wat mij betreft de grote kracht van de film. En de sfeer natuurlijk. Aan happy endings hebben Aziaten doorgaans een broertje dood, dus dat het mogelijk niet Disney-achtig afloopt, hangt continu als een donkere wolk boven de film.

Dingen waar ik normaliter op afknap, zoals het ontbreken van sympathie voor zo ongeveer alle personages, vallen daardoor ineens niet op. Toch zit je met de hoofdpersonen, het arme, 'parasiterende' gezin, continu op de grens tussen medeleven en ergernis.

Ongemerkt wordt alles ook heel prettig in beeld gebracht. Er is veel aandacht besteed aan de cinematografie, zonder dat het de aandacht teveel opeist met bijvoorbeeld gekunstelde camerastandpunten.

Terwijl je er naar kijkt heb je echt iets van 'waar kijk ik naar en waar gaat dit in godsnaam naartoe' en na de aftiteling valt alles op zijn plaats: dit soort films en verhalen kunnen eigenlijk ook alleen maar uit Zuid-Korea komen.

4 sterren

Merkwaardig hoe weinig reacties er zijn op een film met Jeff Bridges en Meryl Streep? Ik heb hem gisteren gezien.

The Giver opent geweldig en toont ons een futuristische wereld waarin zo'n beetje alles is uitgebannen wat niet direct noodzakelijk is voor het voortbestaan van de "communities" waarin de mensen wonen: van gevoelens tot muziek en van fysiek contact tot en met leugens. Je voelt natuurlijk aankomen dat iemand de boel op stelten gaat zetten en dat is in dit geval de jongen Jonas. Jonas wordt gespeeld door een acteur die ik nog nooit eerder gezien heb, maar hij doet het heel goed.

Jonas wordt uitverkoren als ontvanger van herinneringen. Hij gaat in de leer bij The Giver. Deze meneer wordt gespeeld door een stokoude Jeff Bridges die je echt niet zou herkennen, zelfs als je net The Big Lebowski hebt gezien. Zijn dagen als "The Dude" liggen duidelijk mijlenver achter hem. Het idee achter dit overdragen van herinneringen is dat niemand in de futuristische wereld iets mag weten van hoe het vroeger was (dood en verderf) maar wanneer er onverhoopt toch problemen zijn, dat er dan 1 wijsgeer is die de bestuurders op basis van de geschiedenis kan adviseren hoe het verder moet.

Tot zover wat je ook weet op basis van de plot samenvatting. De vraag is uiteraard hoe iemand reageert op dingen die wij vandaag de dag gewend zijn: zowel positieve als negatieve dingen in het leven. Hoe ervaart iemand dit, die daarmee nog nooit in aanraking is gekomen? Het roept best interessante filosofische vraagstukken op, zij het oppervlakkig en makkelijk verteerbaar, maar toch. Wanneer je Jonas ziet genieten van doodsimpele zaken als sleetje rijden, mist dit zijn uitwerking niet. Je vraag je als kijker af of wij de eenvoudige dingen in het leven niet wat meer zouden moeten waarderen. Het omgekeerde geldt eveneens: zouden we niet minder de ogen moeten sluiten voor alle narigheid in de wereld, want we beginnen compleet afgestompt te raken. Je merkt dat de film is gebaseerd op een boek, want er is best goed nagedacht over de achterliggende moraal.

De inleiding neemt echter ruim tweederde van de film in beslag en hoewel het er visueel wel leuk uitziet, verlang je na een uurtje toch wel naar wat actie of op zijn minst een versnelling in het verhaal. Die krijg je dan ook, maar als de zaken echt interessant worden, zit je ineens tegen de aftiteling aan te kijken.

Het laatste halfuur was ook lichtelijk misselijkmakend. We keken de film met een kamer verder onze 3 maanden oude slapende baby. Sommige scènes vonden lastig te verteren. De baby gaat tegen het einde een belangrijke rol spelen en dat is allemaal moeilijk om aan te zien als verse ouder. Ik weet niet hoe anderen hier tegenover staan maar de film werd bij vlagen ronduit smakeloos.

Dat negatieve gevoel overheerst als je de aftiteling voorbij ziet rollen. Dat, de ouwe rimpelkop van Katie Holmes (scientology is kennelijk funest voor je girl-next-door charme), de te lange inleiding en nog wat andere dommigheden. Zo hebben ze zelfs in de perfecte samenleving gevangenissen, agenten en stroomstootwapens.

Daarnaast heeft de film niets wat we niet al drie keer hebben gezien en beter uitgevoerd bovendien, ondanks dat een boek aan het script ten grondslag ligt. Maar dat zegt ook niets meer tegenwoordig: The Hunger Games en Twilight zijn ook gebaseerd op boeken en dat is eveneens puberale pulp.

Het boek komt uit 1993, zo lees ik op Wikipedia. Dus plagiaat met betrekking tot de tientallen vergelijkbare films van de laatste twee decennia kun je de schrijfster misschien niet verwijten, maar veel nieuws sinds de boeken Brave New World (uit 1932) en 1984 (uit 1949) is er niet onder de zon. Brave New World ging over de angst voor technologie, 1984 over de angst voor totalitaire regimes en The Giver is eigenlijk een groot pleidooi voor meer liefde en emotie in het leven. Dat is ook de boodschap in het repertoire van Wolter Kroes.

2 sterren

Vanwege de production values, starpower en look & feel kom je niet snel op een onvoldoende uit, maar deze film is ook verre van goed.

De personages zijn vervelende karikaturen en het eiland is puur om het miljoenenbudget aan te verbranden, want voor het plot had zo'n extravagantie locatie niet gehoeven. Het hele verhaal had zich ook kunnen afspelen in een doorzonwoning in Spijkenisse.

Zoals het hoort in een mysteryfilm zijn er de nodige red herrings om je op het verkeerde been te zetten, maar de uiteindelijke uitkomst is eigenlijk best een tegenvaller. Ik ben nooit iemand die zeurt over te lange films, maar hier had - zeker aan het begin - wel 20 minuten weggeknipt kunnen worden.

De eerste Knives Out was een whodunnit die smaakte naar meer, maar Glass Onion is eigenlijk een soort Antony die door Ajax voor veel geld is verkocht aan Manchester United maar zichzelf nu voor lul zet met debiele pirouetjes en verder weinig bijdraagt aan het resultaat.

Zoals Johan Derksen zou zeggen: ze zijn teveel in zichzelf gaan geloven.

2,5 sterren

Een Uwe Boll film zonder Uwe Boll.

Maakt helaas de trailer niet waar. De trailer bevat over the top, uit zijn verband gerukte moorden. Je verwacht na het zien van de trailer, dat de film een script heeft die dit, hoe bizar ook, zal "verantwoorden" door een goed script. In de stijl van Falling Down.

Het eerste halfuur lijkt dit te gaan gebeuren. De intro is goed. De opbouw van de frustraties is geestig. En pijnlijk realistisch. Vanaf het moment dat Roxy in beeld verschijnt vliegt alle realisme van tafel. Als kijker kun je je gewoon niet inleven in haar, waardoor het geen leuk personage is.

Daarna vliegt de film vaak uit de bocht en weet het niet meer echt te verrassen. Dat is jammer, want sinds Falling Down heb ik niet meer zo'n gave maatschappijkritische film gezien. Terwijl de film gierend uit de bocht vliegt doet menig scène qua absurditeit (en stomheid) denken aan een Uwe Boll film. Wat wel leuk is, is dat de personages niet alleen mensen neerschieten die ongewenst gedrag vertonen, maar in hun dialogen worden nog veeeeeel meer dergelijke lieden genoemd. Daardoor staat de film echt bol van frust. En dat is wel lekker. Zeker omdat ik me aan 90% van de genoemde dingen ook erger.

Al met al geef ik de film het voordeel van de twijfel, maar ik had er veel meer van verwacht.

6 sterren

P.S. ik had niet gekeken wie in de film speelde, maar vond de hoofrolspeler wat trekjes van Bill Murray hebben... Blijkt het zijn broer te zijn

Ik vond hem wel leuk. Alleen al omdat de A-Team Chinees (Al Leong) erin zit (aan het begin, in dat vrachtschip). Zoals altijd is hij dood binnen 5 seconden screentime.

Deze Godzilla is zoiets als de fijnste Belgische chocola, de lekkerste Groninger mosterd en overheerlijke, door het AD bekroonde nieuwe haring. Afzonderlijk allemaal topklasse. Maar dan komt Gareth Edwards met een blender en die maakt er 1 geheel van. Het smaakt naar stront. Dat is dus het probleem van Godzilla.

Toegegeven, het is geen makkelijk onderwerp. Godzilla viert - zo lees ik hier - dit jaar zijn 60e verjaardag. Niet minder dan 30 films zijn gewijd aan dit lelijke obese gedrocht en god-knows-how-many strips en tekenfilms zijn over het kreng gemaakt in het land met de meest imbeciele popcultuur ter wereld - Japan. Na 60 jaar heb je, zeker als Amerikaanse filmstudio met een groot budget, al gauw de schijn tegen en moet je verhalen, figuren en thema's waar twee generaties mee zijn opgegroeid, met fluwelen handschoenen aanpakken. Veel bewegingsruimte hadden de makers dan ook niet, denk ik. Het is bijna not done om een CGI Godzilla te maken in plaats van een stuntman in een schuimrubberpak temidden van flatgebouwen gemaakt van dozen waar koelvriescombinaties in hebben gezeten. Want wees nou eerlijk: de pretentieuze fans van dit domme Japanse monster kunnen wel heel interessant doen over de historie van Godzilla, maar deze 2014-editie is samen met de 1998-versie wel de enige film die Godzilla het Power Rangers-niveau enigszins laat ontstijgen.

Dat de makers trouw moesten blijven aan de essentie van Godzilla - wat dan dan ook moge zijn - is hoogstwaarschijnlijk de reden dat het absoluut niet te volgen is. Ik ging de film kijken met de veronderstelling dat Godzilla de mensheid kapot wil maken en dat wetenschapper Bryan Cranston hem tegen moet houden. Van beide klopt dus geen reet. Godzilla is een soort goodguy en Cranston... Nou ja. De badguys zijn twee superlelijke monsters op spinnenpoten die met hun vierkante kop meer op metalen Transformers lijken en volkomen willekeurige dingen doen.

Los van de lelijke monsters zien actiescènes er wel prachtig uit. Waarom het echter weer allemaal bij nacht moet plaatsvinden, is me een raadsel. Ik heb een hekel aan donkere films, zeker wanneer er per seconde drie wolkenkrabbers instorten, wil ik dat graag bij daglicht zien. Ik heb daarnaast ook nog eens de 3D-versie gezien (op een 65 inch plasma) en dat brilletje haalt ook nog eens de helft van alle licht weg. Achteraf oliedom van mij, want deze film doet - wederom - helemaal geen reet met 3D. Het toont wat meer diepte, dat wel. Maar ik hoopte toch zeker op een zwaaiende staart van Godzilla over mijn salontafel. Maar er komt geen zak de "kamer in", net zo min als bij de 10 andere 3D-films die ik inmiddels heb gekeken. De tech-demo's in de Mediamarkt zijn dus zeer misleidend. Niet omdat de TV het niet kan, maar omdat de content dus nul komma nul met de mogelijkheden doet. Het is zeer ergerlijk. En donker. Heel donker.

Iedere individuele actiescène is te pruimen en soms zelfs heel goed. De trein met de brug bijvoorbeeld - best spannend. Of de scène met de onderzeeër. Cool. Dat de monsters kernraketten opvreten als voedsel vond ik leuk bedacht en heftig om te zien. Ook over acteerwerk heb ik niets te klagen, al vond ik Watanabe cliché en Cranston... Nou ja. Aaron Taylor-Johnson heb ik al eens eerder gezien, al weet ik niet meer waarin. De rest van de cast ken ik niet bij naam, maar vond niemand slecht acteren.

Een film moet alleen méér zijn dan de som der delen. Er is weinig tot geen samenhang. Aaron Taylor-Johnson overleeft allerlei bizarre situaties en hij is nog niet goed en wel geland met zijn parachute of hij staat al op een brug of in een boot of in een stad. Het was ook vervelend hoe de film soms "uitzoomde" naar de admiraal, die allerlei aanvalsplannen bedacht en dat er vervolgens weer "ingezoomd" werd naar scènes en personages die het verhaal onnodig ophielden en waarbij ik hoopte dat ze door de monsters snel vertrapt zouden worden zodat we weer verder konden met de "helikopterview".

Helaas was er geen touw aan vast te knopen wie nu wat wilde in de film. De slechte monsters wilden paren. En dan? World domination met hun kroost? Godzilla was in de verguisde film van 1998 het slechte monster en hier het goede monster? Het leger wilde alle monsters mollen? De geheime organisatie wilde alleen de slechte mollen? Aaron Taylor-Johnson wilde een bom bouwen en daarna weer ontmantelen en daarna weer laten ontploffen? En wat wilde Bryan Cranston in godsnaam bereiken door aan deze film mee te doen?

Als je het dan toch over grote zeemonsters hebt: kijk dan Pacific Rim.

P.S. als ik een euro had voor elke cliché-filmscène waarin een wetenschapper een militaire leider een bepaalde aanpak ten zeerste afraadt, dan had ik aan Watanabe toch wel een aardig zakcentje verdiend vanavond.

1,5 ster

Ik ging zitten voor pulp en kreeg het ook. Stiekem hoopt ik op wat kleine kwalitatieve verrassingen hier en daar, maar dat mocht niet zo zijn.

Het verbaast me bij deze filmsaga elke keer weer dat ze miljoenen steken in CGI-experts die baanbrekende beelden uit hun computer persen, maar dat ze het script laten schrijven door een verveelde VMBO-er.

Natuurlijk ziet het er weer prima uit, en wonder boven wonder spelen de meeste actiescènes zich een keer bij daglicht af zodat het allemaal wat beter te volgen is. Maar daar houdt het al snel op.

Wat direct opvalt: de mensheid heeft niks geleerd van de eerdere delen en blijft Godzilla maar aanvallen met straaljagers. De futiele raketten zijn amper speldenprikken, maar voor de kijker is het wel leuk als Godzilla de straaljagers uit de lucht mept. "Mayday mayday, ik heb niks geleerd van de vorige films, mayday mayday going down."

Ook opvallend: de cast is wederom geheel vervangen. Alleen Kyle Chandler mag nog even opdraven voor een volledig betekenisloos rolletje en is daarmee een heel, heel smal bruggetje naar het vorige deel.

Het hele subplot met de klokkenluider, de dochter en haar sidekick dient als comic relief maar slaat elke plank mis. Bij afwezigheid van Ken Watanabe mag een andere willekeurige Japanner het stokje overnemen om "Gojira" te roepen. Dit lijkt een eis te zijn van Japanners om met hun debiele bronmateriaal een Hollywoodfilm te mogen maken: er moet een Japanner in zitten die Gojira zegt.

Ook superlogisch: een schrijver van een verguisd boek over een onbewezen theorie wordt ineens leider van een taskforce en mag 20 minuten later het bevel voeren over een complete vloot met met kruisers en vliegdekschepen. En als hij dan het buitengewoon risicovolle commando geeft om alle schepen stil te leggen, is er niemand die hem tegenspreekt. Even later komt hij op het idee dat er heel veel helikopters nodig zijn en prompt verschijnen er heel veel helikopters die allemaal toevallig klaar stonden. De film is niet realistisch, maar mag daarom nog wel geloofwaardig zijn. Maar bij de Monsterverse ben je dan roepende in de woestijn.

De Japanners lieten in hun vreselijke Gojira films, die om onbegrijpelijke redenen aldaar nog steeds een cultstatus hebben, mannen in schuimrubber pakken tegen elkaar vechten in steden waarbij flats waren gebouwd van koelkast dozen. Mensen zag je niet.

Godzilla vs Kong (en de voorgangers eveneens) borduren hier naadloos op voort door af en toe een shot te tonen van vluchtende mensen terwijl een gigantische monster voet een taxi verplettert, maar als de camera dan uitzoomt op de vechtende monsters, zijn mensen dan weer nergens te zien. Compleet lege steden.

Weliswaar krijgen we als kijker te horen dat de stad Hong Kong het signaal heeft gekregen om te evacueren, maar dat signaal komt pas als de bekende vinnen van Godzilla reeds in de haven door het water razen.

Hong Kong heeft zo'n 8 miljoen inwoners en die krijg je natuurlijk nooit op tijd in kelders of waar dan ook. Maar goed, voor de kijker zou het ook niet zo leuk zijn om bij iedere voetstap van Kong of Godzilla tientallen mensen verpletterd te zien worden.

Sowieso is de grens tussen 'goed' en 'slecht' in deze filmsaga buitengewoon vaag. Misschien expres, maar ik vermoed vooral uit onkunde. Godzilla wordt in deze film aanvankelijk nog beschouwd als good guy, ondanks dat hij in vorige films bij iedere zwiepert met zijn staart een brug vernielt waardoor tientallen auto's met gezinnen de diepte in flikkeren. En zijn konto wordt er in dit deel natuurlijk niet beter op. Een bodycount wordt nergens genoemd maar het zal in de honderduizenden lopen (alleen zo'n kruiser heeft al snel 1500 manschappen aan boord). Al met al niet echt goed voor mijn sympathie voor Godzilla: in vergelijking met Kong is het echt een superlelijke, oliedomme hagedis.

Kong daarentegen doet wat hij al in in de jaren 30 deed: heel veel heisa maken maar ondertussen alles over hebben voor een vrouw. In dit geval heeft hij een bijzondere connectie met een doofstom inheems meisje. is zij toevallig doofstom? Praat zij toevallig in gebarentaal? Nee natuurlijk niet. Het komt amper als een verrassing dat zij Kong gebarentaal kan leren. Hierdoor wordt Kong nog wat menselijker dan hij al was en staat Godzilla er helemaal achterlijk bij met zijn domme lelijke bek.

De film vliegt echter het meest uit de bocht bij het ontdekken van de 'holle aarde'. Alles wat daar te zien is, nemen de personages zonder enige verwondering tot zich. Eentje weet er nog net een "its beautiful here" uit te persen. Waar het licht vandaan komt lijkt niemand zich af te vragen, of wie die tempel gebouwd heeft, of waarom die tempel aan de zijkant typisch neogotische raampjes heeft, enzovoorts.

Ondanks dat de poster roept "one must fall" weet je van tevoren dat dit noch Kong, noch Godzilla zal zijn. Het is een soort Batman vs Superman: na anderhalf uur stoeien met elkaar, werken ze samen tegen een nog groter gevaar. Dit gevaar kwam van "Mechagodzilla", die ik kende van enkele debiele posters van Japanse films uit de jaren 60. Wel grappig dat ze die er dan in hebben geschreven.

Nee dikke kutfilm natuurlijk, precies wat je verwacht, 3 sterren.

P.S. na het zien van het vorige deel vroeg ik mij af hoe ze de relatief kleine Kong (volgens bronnen 30 meter groot) een match konden laten zijn voor de enorme Godzilla (naar wat ik heb gelezen is hij 150 meter hoog). De oplossing is simpel: maak Kong ook ineens 150 meter...

Een film als dit is natuurlijk per definitie popcorn pulp. Maar een beetje de grootste clichés vermijden had geen kwaad gekund. Godzilla: King of the Monsters maakt er clichébingo van: voor je het weet heb je al vijf op een rij en kun je door voor de volle kaart.

Eerst eens kijken wie er allemaal meedoen in deze ongein? Hé, daar heb je Ken Watanabe weer. In tegenstelling tot zijn ondankbare rolletje in het vorige deel, wordt dit keer wèl naar hem geluisterd. Watanabe's voornaamste rol is zo vaak mogelijk Gojira te zeggen om de film enige legitimiteit en een link met het (bizar slechte en absurde) Japanse bronmateriaal te geven.

Het verbaast me nog altijd dat de franchise nog leeft, nadat Japanners zelf decennialang hebben geprobeerd het om zeep te helpen met stuntmannen in schuimrubber pakken die vechten tussen wolkenkrabbers gemaakt van koelkastdozen.

Misschien was dat zo slecht dat het weer goed werd? Wie zal het zeggen, het lijkt er soms op dat de makers van de moderne Godzilla films dit in elk geval bewust hebben nagestreefd.

Maar goed, terug naar de cast.

Kyle Chandler speelt doorgaans in wat intelligentere producties maar leek echt zin te hebben in een potje ongegeneerd... Ja wat eigenlijk? We zien hem eigenlijk de hele film vooral met zijn grote bruine ogen ontsteld kijken naar de zoveelste bizarre situatie.

Vera Farmiga is nog altijd charmant, al is dat vooral omdat ze (zeker richting het einde van de film) sprekend op Eva Jinek lijkt. Maar ondanks dat, lijken bij haar de jaren toch wat te gaan tellen.

Charles Dance mag eindelijk weer eens volgas gaan als slechterik, iets waar hij al zin in had toen hij Tywin Lannister speelde.

De cast wordt compleet gemaakt door een Chinees vrouwtje inclusief gebrekkig Engels. Sowieso is er een prominente rol voor de 'Asians' in deze film: uiteraard is Ken Watanabe de enige die de intenties van de monsters begrijpt en het Chinese dametje is de enige die alles in de context van oude legendes kan plaatsen.

Waar zouden wij westerlingen toch zijn, als we niet af en toe wat mochten snuffelen aan de hoogontwikkelde oosterse beschavingen.

Ook de 'black community' wordt niet vergeten, want te pas (kolonel, voorzitter Senaatscommissie) en te onpas (sniper) zien we zwarte vrouwen opduiken in sleutelposities.

Vandaag de dag zien we langzaam hoe het #metoo geweld zich als een politiek correct HIV virus verspreidt in de samenleving, maar Godzilla: King of the Monsters schetst een beeld van wat er gebeurt als het virus evolueert tot full blown metoo-AIDS. De cast lijkt perfect 50/50 uitgebalanceerd qua geslacht.

Zo is de dochter van Kyle Chandler en Vera Farmiga een genderneutrale tomboy in onbestemde kleding met evenveel vrouwelijkheid als een halveliterblik merkloos bier. Het enige wat nog aan de cast ontbreekt is een native-American met Down in een rolstoel.

Maar als je dacht dat de cast politiek correct en cliché was, dan moet het plot nog beginnen.

Alle platgetreden paden worden weer bewandeld. Wetenschappers die voor God willen spelen. Commandoteams die tegen beter weten in met een proppenschieter vuren op monsters van 800 meter hoog. Personages die naar schermpjes staren en volkomen overbodig commentaar geven bij wat er te zien valt: een raket die op weg is naar een doel met 10 seconds to impact.

Een personage dat zich dapper opoffert omdat alles in de film op afstand bestuurd kan worden behalve als het erop aankomt natuurlijk: dan moet iemand weer eens een bom met de hand laten ontploffen.

Naar goed monstermovie-gebruik vinden de belangrijkste confrontaties 's nachts plaats, zodat wij er als kijker weer eens weinig chocola van kunnen maken. Het moet wel gezegd dat dit deel wat dat betreft beter te volgen is dan zijn voorganger.

En tot slot: voor zover we al een ene moer geven om de personages is de film vrij plotseling afgelopen en zien we niet hoe het de personages verder vergaat. Het zou geen uitgebreid epiloog hoeven zijn, maar nadat de film eigen onafgebroken knalt, is het wenselijk om even uit te puffen bij een rustige eindscène. Die krijg je niet.

Ondanks alles is het natuurlijk een pure guilty pleasure, dit. Dat weet je, dat krijg je. Dan neem je voor lief dat personages binnen 5 tellen van een vliegtuig op de Zuidpool, ineens beland zijn in een onderzeeër bij Los Angeles, of dat Godzilla midden in de oceaan verschijnt en er slechts tot zijn knieën in staat. Het maakt allemaal niet uit.

Het vorige deel gaf ik 1,5 sterren, gek genoeg vind ik deze beter:

2 sterren

Going in Style is een ietwat gezapige, lichtvoetige komedie die prima wegkijkt, maar niet bijblijft.

Het is allemaal wel aardig: geen dijenkletsers maar toch af en toe een glimlach, geen echte spanning maar toch ben je benieuwd hoe het afloopt en een aantal hoofdrolspelers die zichzelf eigenlijk amper uitdagen.

Toch onmogelijk te haten dankzij een stukje vrolijkheid en optimisme van de personages, ondanks de diepe shit waarin ze zitten (en daaruit proberen te komen met een bankoverval).

3 sterren.

Onverwacht aardige film, na een aantal fikse tegenvallers op Netflix. Een mooi tijdsbeeld, het geheel doet nogal "Wolf of Wall Street"-esque aan. Zeer prettig. Goede kapsels, net name van Bryce Dalles Howard.

McConaughey krijgt weer een paar mooie scènes om te showen hoe goed hij is. Ook de rest van cast is uitstekend.

3,5 sterren

Gone Baby Gone is een fijne, sfeervolle film die lekker wegkijkt, nergens inzakt en doorspekt is met bekende koppen. Hij laat je ook achter met een beetje stof tot nadenken. 4 sterren

De naam David Fincher associeer ik vooral met films met een enorme plottwist. Dat maakt dat je een film van zijn hand toch anders gaat bekijken. Ik stapte destijds in The Game alsof het een boemeltreintje was, maar dat bleek een wilde rit, erger dan de Goliath in Walibi Flevo. Daarom zette ik me bij Gone Girl onwillekeurig helemaal schrap in het karretje, voorbereid op iedere bocht en gissend naar iedere onverwachte looping.

Dat continu zoeken naar een dubbele bodem, dat moet ik niet meer doen. Je bent meer bezig met nadenken over het plot, dan het bekijken van de film. En dat is eigenlijk zonde want de film is om veel redenen het aankijken meer dan waard. Zo vond ik Ben Affleck behoorlijk goed. De arme man associeer ik vooral met "I love you more than Ben Affleck needs acting school" uit Team America: World Police. Maar we zijn tien jaar verder en hij heeft me zelden teleurgesteld en recent met The Town en Argo zelfs positief verrast, zowel met zijn spel als zijn regie.

De grote ster is echter Rosamund Pike. Een bekend gezicht al weet je niet meteen waarvan. Ze timmert al een tijdje aan de weg in wat kleinere producties en dit moet dan haar grote opstap worden naar A-list. Dat lukt.

David Fincher weet al vanaf het begin een heerlijke sfeer neer te zetten, al had het misschien nog wat troostelozer gemogen a la Prisoners. Je voelt de druk op Affleck toenemen en de onderhuidse spanning, voordat hij volmondig beschuldigd wordt, is voelbaar. De goede rol van Kim Dickens als boerse maar slimme rechercheur helpt daarbij. Tyler Perry geeft de film een wat luchtigere, licht komische toon maar doet dat gelukkig met mate.

Het verhaal wordt goed opgebouwd en uitgesponnen. Het einde vind ik een geweldige en gewaagde keuze. Het is een minder wilde achtbaanrit dan The Game maar desondanks hier en daar zeer verrassend.

4 sterren.

Leuke film, en zoals wel meer Koreaanse films die ik heb gezien, is het een aparte combinatie tussen geweld en slapstick humor. En het werkt goed. Sommige stukken zijn helaas wat langdradig, maar in het tweede deel komt de film echt op gang. Eén van de betere Aziatische misdaadfilms die ik heb gezien.

3 sterren