Opinions

Het enige wat deze film met de vier voorgaande delen gemeen heeft, is Bruce Willis. Alle andere dingen, die de eerste films juist zo leuk maakten, zijn hier niet aanwezig.

Het personage John McClane is ook veranderd. Hij nam het nooit zo nauw met gevaar maar gaf zo nu en dan blijk van enige angst of stress. In deze film is hij wel ERG laconiek. Het lijkt hem niets te kunnen schelen allemaal.

Het is allemaal nogal inwisselbaar. De mooie stunts en het re-de-lij-ke plot (hey, het is geen The Game, maar extreem slecht was het ook weer niet) kunnen de film niet redden.

Het is jammer dat dit soort films wel potentieel en budget hebben, maar een coole franchise vernaggelen en daarom kan ik voor deze kwalitatief redelijk actiefilm, die an sich best 3 tot 3.5 sterren waard is, echt niet meer geven dan 2.5 sterren. En dan ben ik gul.

Waardeloze film die nergens poogt origineel te zijn of iets toe te voegen aan het genre 'voorspelbare romkom'. De hoofdrolspeler heeft een geschikte kop voor de rol maar acteert als een houten klaas. Jessica Alba is een uitgedroogd zonnebankfossiel, alleen op de poster ziet er er nog leuk uit, in de film is het een draak.

Het eerste halfuur is best aardig, maar vanaf het midden zakken het tempo en de humor compleet in, waardoor de aftiteling als een verlossing komt. Er komen veel tietjes in de film voor, maar dit is niet meer dan een zwaktebod om het complete gebrek aan plot, talent en humor te verdoezelen, met als dieptepunt de masturberen-met-een-grapefruit grappen en die dikke hork bij het zwembad.

Minstens zo waardeloos en vrijwel hetzelfde plot:

Just My Luck (2006)

27 Dresses (2008)

Dit is echt de laatste keer dat ik zo'n film kijk, kan vrouwlief hoog en laag springen.

1.5 ster.

Een leuke, onderhoudende film die vooral een comedy is. De serieuze ondertoon werkt helaas niet echt. De "relatie" met tussen Cronauer en het Vietnamese meisje kent nauwelijks diepgang dus daar krijg je als kijker niet echt veel "gevoel" bij.

Ik heb wel regelmatig gelachen, het is denk ik nog veel leuker als je alle types kent die Williams imiteert, ik kende bijv. alleen Richard Nixon en zijn manier van praten.

3.5 sterren

Matige maar vreemdgenoeg onderhoudende film.

Duurt lang, maar er zijn films waarbij de lange speelduur veel storender is dan hier. Er gaan desondanks toch een paar dingen goed mis.

Niks tegen op Matt Damon (deed het uitstekend in de Bourne films) maar hier is hij een houten klaas. Zijn personage wordt ook totaal niet ouder en als man van middelbare leeftijd is hij - ondanks dat hij zelf ook niet meer de jongste is - volkomen ongeloofwaardig. Daarnaast is de opbouw van het verhaal eerst erg rommelig. Als er wat structuur in begint te komen, is hij student en dan pardoes geheim agent. Het wordt niet echt duidelijk waarom juist HIJ zo geschikt is voor spionage.

Wel grappig is om Joe Pesci weer eens te zien (mijn god wat ben je oud geworden) en dat De Niro, die meestal rollen speelt die veel jonger zijn dan hijzelf, hier een oud kreupel ventje speelt. Jammer dat het zo'n klein rolletje is. Angelina Jolie doet waar ze goed in is (geil kijken en overtuigend janken) en daar is ook weinig op aan te merken.

De film als geheel is echter niet enkel droef en treurnis, het kijkt lekker weg maar het verhaal had meer doorspekt kunnen zijn van beklemmende scènes (zoals de erg goede "tell me your name" scene).

3 sterren

P.S. op veel posters staan Damon, Jolie en De Niro met hun smoelwerk op de voorkant, wat eigenlijk nergens op slaat als je kijkt hoe klein het rolletje van De Niro is. Doet me bijna denken aan Guilty by Association

Na lange tijd weer eens herzien. Mooie film, goed geacteerd, onderhoudend. Briljant? Geenszins. Het is allemaal redelijk standaard. Dik verdiende 3,5 sterren, meer niet...

Ik vond de serie erg leuk en de film ook.

Het is leuk om alle personages nog een keer te zien, maar de film op zich is niet bijster geniaal. Iedere hoofdpersoon krijgt op een nogal geforceerde wijze een mini-plot. Gaandeweg worden de bekende bijfiguren erbij betrokken, waarvan alleen Jari enigszins uit de verf komt (in tegenstelling tot bijvoorbeeld Evert, Tom of Tante Cor).
Aan het einde van de film worden de meeste verhaallijnen nogal snel afgeraffeld en het plot rondom Anouk heeft zelfs een open einde. Ook weet je niet hoe het afloopt met Claire en Dirk. Verhaaltechnisch dus bepaald geen topper, maar het is ook lastig omdat een film normaal 1-2 hoofdpersonen heeft, en een serie vaak meer. Allerlei personages uit een serie in een film proppen en dan ook goed uit de verf te laten komen is een onmogelijke opgave, ik weet het, maar volgens mij had het hier en daar wel beter gekund.

Desondanks vaak en hard gelachen.

Ik begrijp het "Oh ga jij met je vriendin naar Gooische Vrouwen? Geeft niet, mijn vriend gaat ook hoor..." ook helemaal niet. De titel doet vermoeden dat het een wijvenserie is, maar ik vind de humor heel universeel. En de andere (10%) mannen in de zaal ook.

3 sterren

P.S. Susan Visser krijgt wel een ouwe kop, zeg!

The Goonies is een gemankeerde, maar invloedrijke film uit de jaren 80. Zelfs reclames probeerden 10 jaar later dezelfde vibe te vangen: https://www.youtube.com/watch?v=P2K_DSvEevE.

Ik had hem nooit gezien, maar kende hem wel: op de Nintendo NES had je in de 80s ook een spel genaamd "Goonies II" wat een volledig op zichzelf staand vervolgverhaal heeft. Afgelopen zondagmiddag maar eens opgezet met het hele gezin.

Hoewel het geen Spielberg film is, is hij wel producent en op de één of andere manier sijpelt zijn invloed in het begin door in de sfeer. Alleen al het typische, mysterieuze, avonturenfilmmuziekje. Maar hij zou de beginfase van de film allicht beter hebben uitgevoerd.

De personages en het achtergrondverhaal worden namelijk in moordend tempo geïntroduceerd. Knipper met je ogen en je mist dat ze zich de "Goonies" noemen naar de wijk waar ze wonen: de "Goon Docks". Mede daarom heb je het idee dat je kijkt naar een vervolgfilm; de film lijkt soms te veronderstellen dat de kijker reeds bekend is met de personages en hun eerdere avonturen. Uiteraard gedraagt geen enkele van de kinderen zich normaal. De ene is overdreven stoer, de andere een tech wizzkid en de obligatoire dikkerd. Ze hebben allemaal ook een naam (Lawrence) en bijnaam ("Chunk") waardoor het even duurt voor je door hebt wie wie is.

Deze Chunk is eigenlijk een vrij tragisch figuur, die er niet ècht bij lijkt te horen en zijn dikke pens moet laten zien tot vermaak van de anderen; later in de film is hij ook degene die in de meest benarde posities komt. Maar goed, in 1985 kon het allemaal. Net als grappen over SM-speeltjes op zolder en een gesprek tussen 16-jarigen die aan elkaar vragen "heb jij het al met Andy gedaan". Of wat te denken van de slechteriken die hun broer Sloth vastgeketend wegstoppen in een cel en slechts sporadisch voeren. Om nog maar te zwijgen over zijn uiterlijk. Anno nu allemaal zéér ongepast in een film met 6+ rating, maar des te meer een heerlijk jaren 80 tijdsdocument.

Na ruim anderhalf uur druk geschreeuw is het voorbij en dan kijk je terug op een film die het dankzij vrij aardige practical effects en grote sets nog aardig overeind blijft.

3,5 sterren

P.S. ook tamelijk absurd dat Chunk besluit om Sloth in huis te nemen zonder overleg met zijn ouders.

Een klein meesterwerkje waar je heel even stil van wordt bij de aftiteling.

Ik ben een Clint-fan, zowel van zijn regie als acteerwerk. Ik was zeer blij dat hij op zijn ouwe dag nog tenminste één keer te zien zou zijn voor de camera. En dat deed hij goed. Je ziet het karakter van een norse oude man (zeg maar gerust een bejaarde etterbak) heel langzaam opengaan. Daarbij zet Clint weer een paar prachtige oneliners neer.

Het minst aan de film is het toch ietwat makkelijke verhaal (in de eerste vijf minuten wordt aan de hand van erg simpel geschreven dialoog de setting, sfeer en richting van de film aangegeven. Jammer. Ook vond ik Tao (Toad, haha) slecht acteren. Maar hij had gelukkig niet heel veel dialoog.

Zoals de persoon boven mij al aangeeft zit er veel humor in de film, maar perfect gedoseerd en getimed. Het is een heel rustige, kleinschalige film en de gebeurtenissen zijn niet van epische proporties, maar voor de personages erg ingrijpend en belangrijk waardoor het toch een heel krachtige film is.

4.5 sterren.

Helaas geen IMAX bios in Groningen, dus weet ik niet wat ik heb gemist. Maar Wolff Euroborg 3D is ook niet slecht. En je kunt er goed parkeren

In Gravity worden ontieglijk veel goede keuzes gemaakt. Het lange openingsshot, de afwezigheid van credits, de spanningsboog, de geweldige muzikale ondersteuning en de briljante mix van luchtige Clooney-opmerkingen en retespannende, overdonderend spectaculaire stukken. Ook het einde is perfect en de film stopt het juiste ogenblik.

Er zitten ook enkele geweldige cameratechnische vondsten in de film, met als hoogtepunt de scène waarin je als kijker bij Bullock in het ruimtepak kruipt.

De enige keer dat ik mijn wenkbrauwen fronste was bij de ietwat obligate scène met de kabel om de voet van Bullock. Dan weet je wel wat ik bedoel. Wat Clooney dan doet is zo'n vreselijk platgetreden pad, dat past eigenlijk niet in een film die verder behoorlijk vernieuwend is. Maar aan de andere kant maakt het de rest van de film alleen maar sterker. De film kakt op ongeveer tweederde ook even behoorlijk in (het stukje waarin Bullock een hond nadoet). Maar daarna wordt het direct weer spannend. Tijdje geleden dat ik zo met klamme handjes uit de bios kwam.

Clooney's stem lijkt veel op die van Tim Allen en in een ruimtepak is het net Buzz Lightyear. Die kop van hem erbij, gecombineerd met zijn laconieke houding, deed mij continu daaraan denken.

Maar het is Bullock die hier haar magnum opus neerzet.

Gravity is groots en klein tegelijk. En die subtiele balans maakt de film zo goed. Het heeft technische grenzen van films maken verlegd en gaat toch eigenlijk over (hoofdzakelijk) twee mensen. Het laat zien hoe wijds het heelal is en hoe weinig de mens voorstelt. Hoe groot ons technisch vernuft is om de ruimte te geraken en hoe hulpeloos we zijn als onze technische snufjes ons in de steek laten. En hoewel je het gevoel hebt een blockbuster te kijken, speelt de film zich af op weinig locaties die bovendien ook erg klein zijn.

4,5 sterren

Poeh, ik word hier echt te oud voor denk ik.

The Gray Man herkauwt de slechtste "superspion moet op de vlucht voor zijn eigen opdrachtgever" films van de laatste vier decennia en poogt dit te verkopen met een saus van dikke, amper te volgen CGI actiebombarie. Netflix doet het weer: een nietszeggend en voorspelbaar script opleuken met tientallen miljoenen aan visuele nonsens en wat bekende koppen op de poster. En wederom is het niet te pruimen.

Deze film moet wel recordhouder zijn wat betreft locaties over de hele wereld. Uiteraard met grote letters in beeld gebracht. Van Hong Kong tot Wenen en van Kroatië tot Praag en Berlijn. Heerenveen en Blankenberge zijn zo ongeveer de enige steden die ontbreken. Want dat hoort zo bij leeghoofdige actiefilms: het is een ongeschreven regel dat je een mager plot moet compenseren met een overdaad aan filmlocaties.

Natuurlijk heeft de film zijn momenten. Sinds John Wick zie je steeds meer neon, kleuren en nachtelijke scènes die door de vele kleuren heerlijk van je scherm spatten. Zo ook hier. Een knokpartij temidden van een professionele vuurwerkinstallatie is ook leuk gevonden en een lekker excuus voor al die kleurtjes op je scherm.

Chris Evans (waarom die pornosnor?) die midden in een een gevecht even pauzeert, op een bankje gaat zitten en een steentje uit zijn schoen haalt, je kunt niet anders dan er even om glimlachen.

Maar dat twee knappe mannen, vlak voordat ze een gevecht op leven en dood gaan leveren, nog de meest stompzinnige oneliners uitwisselen, dat was 20 jaar geleden al achterhaald. Ook lijken personages totaal niet gehinderd door meerdere schot- en steekwonden. Het is echt zó dom allemaal.

Het dieptepunt is de casting van Regé-Jean Page (wie?) als CIA-baas. Ik kende hem niet, maar vond hem totaal niet indrukwekkend met zijn perfect geschoren metroman-baardje. Totdat mijn vrouw zei: hey, die ken ik uit Bridgerton (een blackwashing-romantisch kostuumdrama voor vrouwen). Toen snapte ik ook meteen waarom hij zo'n miscast is met zijn feminiene dagcrèmegezicht.

Sowieso ligt het er bij deze film heel dik bovenop dat men allerlei minderheden een rol wilde geven. Allicht omdat de hoofdrollen (weer) waren weggelegd voor twee blanke 'cisgender' mannen, is - waar het even kon - iedere bijrol het tegenovergestelde. Ik miste alleen wat Aziaten, maar die zoeken wat minder de publiciteit qua 'representatie in films' of ze zijn gewoon tevreden met Jackie Chan.

Het ergste is nog wel dat er genoeg zaadjes worden geplant voor een vervolg, waarin we waarschijnlijk meer te zien krijgen van de 'schaduwregering'. Ga ik die kijken? Ach, het is altijd leuk om te zien hoe Netflix van mijn tientje abonnementsgeld het voor elkaar krijgt om 200 miljoen dollar op te branden aan zo'n prul als dit.

Dus ja.

En daardoor houd ik het ook in stand, ik weet het. Sorry.

2 sterren.

Zeer slechte film die om de één of andere reden (met name bij meisjes) ook in deze tijd nog altijd mateloos populair is.

De soundtrack is in de disco's en skihutbarren doodgedraaid (kan het niet meer h o r e n), het acteerwerk is slecht, het verhaal is stom en de grappen zijn flauw. Kortom, het is een hele slechte flutfilm. Het enige positieve aan deze film is de vrolijkheid en het enthousiasme die vooral in de liedjes tot uiting komen.

Het is een wonder dat dit zo'n bekende, toonaangevende musical/film is geworden. Voor hetzelfde geld had het nu dezelfde status als de gemiddelde Chuck Norris film.

Oh ja en alle highschool tieners in deze film zijn de 30 gepasseerd. Zoooo slecht. Maar goed, voor welke tienerfilm geldt dat niet.

1.5 ster

Normaliter schrijf ik graag een lange review maar ik zou enkel in herhaling vallen bij mijn bovenbuurman:

Een vrij treffende review van deze film. Het kan een smaakkwestie zijn, allicht, maar om enkele feiten kun je moeilijk heen - en dat is bijvoorbeeld dat dit simpele verhaaltje ook in een uurtje verteld had kunnen worden, of omgekeerd: dat de royale speelduur met meer verhaal en intrige gevuld had kunnen worden.

Verder viel mij ook Joel Edgerton op. Nooit van die kerel gehoord maar zeker een naam om te onthouden.

2,5 sterren

P.S.

Allereerst: wat een leuke poster bij deze docu! Ik zag The Greatest Night in Pop langskomen op Netflix, ging voor de gein even een stukje kijken en bleef geboeid kijken tot het einde. Het lied is natuurlijk overbekend. Ik heb hem met de hele klas nog eens geplaybackt in groep 6. Ik was de eerste stem, dus Lionel Richie met "There comes a time...". Van de juf moest ik daarbij in de verte wijzen, weet ik nog.

Ik besefte me alleen nooit dat het best een prestatie moest zijn geweest om tientallen artiesten van - op dat moment - werkelijk ongekende populariteit op één plek te krijgen. En dat hadden ze slim aangepakt! En ik had nooit verwacht dat er zoveel beeldmateriaal van zou zijn. Ook van stukjes die de mist in gingen en de oprecht blije gezichten als een solo, diep in de nacht, eindelijk goed ging. Nooit gedacht dat zelfs de stem van Bruce Springsteen "hij heeft een strot met gebroken glas erin" ook een keer op is om 6 uur in de ochtend.

En wat een genot om MJ aan het werk te zien. Verlegen, eenvoudig, beleefd, gewoon een vrij normale kerel. Maar wel met continu een zonnebril op - binnen in een studio, 's nachts. Maar hij is tenminste nog herkenbaar als normale neger. Zijn haar is hier al een beetje raar (een jaar eerder had het in de fik gestaan bij de opnames van een Pepsi commercial). Het uiterlijk van MJ zou hierna alleen maar gekker en gekker worden. Maar dit is hoe ik hem graag zie.

Ook Bob Dylan, die ik altijd al een rare autistische vent heb gevonden, laat hier zien dat hij echt niks kan met meer dan 2 mensen om zich heen. Hij leek continu liever ter plekke door de grond te zakken dan nog één minuut in dezelfde ruimte te zijn als al die mensen.

Het is opvallend hoe men zich beperkt tot de feiten. Men prijst de mensen die iets wezenlijks hebben bijgedragen, maar dan is het ook klaar. Geen eindeloze stroom zever over hoe geweldig iemand is om mee te werken, hoe getalenteerd, bla bla. Sterker nog: Sheila E voelde zich een beetje bedonderd omdat zij naar haar idee was uitgenodigd om Prince naar de studio te lokken (wat wellicht ook wel zo was). De docu draait daar niet omheen. Ook windt men er geen doekjes om dat Prince geen zin had in al dat gedoe met al die mensen. En Waylon Jennings, die hem voortijds al smeerde. Het ging niet allemaal van een leien dakje.

Lionel Richie is ook een hele leuke verteller, trouwens. Oprecht, geen nonsens en prettig om naar te luisteren.

4 sterren! Must see voor iedere liefhebber van 80s muziek.

Fun fact: in de beelden van de American Music Awards zie je dat ze een categorie hadden met "Favorite Black Artist". Dat was toevallig het enige jaar dat die categorie zo heette, daarvoor (en erna) heette het "Favorite R&B/Soul artist". Het had iets te maken met de dominantie van MJ in het jaar ervoor. Hier meer info. In retrospectief natuurlijk volledig absurd

Green Book.

Over de film kan ik kort zijn: het is een leuke, gezellige feelgood film. Twee tegenpolen krijgen, hoe kan het ook anders, langzamerhand wat waardering voor elkaar. Uitgekauwder dan dat krijg je het niet. Maar dat is niet erg omdat het ook nooit verveelt. Zo ook hier niet: beide heren spelen goed, de film is mooi gemaakt en de set dressing is echt prachtig. Het is echt 60s ten top.

Maar dan de verwachtingen die je krijgt door die stomme Oscars. Beste film. Beste original screenplay. Beste mannelijke bijrol. Om bij dat laatste te beginnen: Mahershala Ali is een geweldige acteur, maar als je hem briljant wilt zien acteren dan moet je het derde seizoen van True Detective kijken. Daar speelt hij de sterren van de hemel. De rol van "Doctor Don Shirley" is zo makkelijk dat iedereen dit had gekund. Is dit dan een #WhyOscarsSoWhite sympathie-prijs? Je zou het bijna denken.

Dat geldt in elk geval zeker voor de beste film-Oscar. Want kom nou. Het is een bromance / dramady / roadmovie met racisme als achtergrond. Het is geen film over racisme. Het lijkt alsof men dit er heel erg graag in wil zien: oh het is politiek correct, stelt racisme aan de kaak, laten we dat vooral belonen.

De kritiek die de film krijgt is dan ook volkomen terecht: een "suikerspin versie van de werkelijkheid" (zie: Beste Film, maar ook een 'suikerspinversie van de racistische werkelijkheid' | NOS

De transitie van hoofdpersoon Tony Lip is weliswaar grappig maar eigenlijk natuurlijk volkomen ongeloofwaardig. Aan het begin van de film zie je hem nog twee glazen weggooien waar zojuist twee zwarte heren uit gedronken hebben, maar in een tijdsbestek van twee maanden is hij ineens dikke maatjes met een man van een ras dat hij tot voor kort blijkbaar nog te vies vond om aan te raken.

De makkelijke, oppervlakkige maar veelal grappige scènes maken dat je dit eigenlijk niet merkt, maar ga over deze film nou niet al te moeilijk doen en maak er niet meer van dan het is. Het is dus is alles behalve een geloofwaardig aanklacht tegen racisme.

De waardering die ik heb voor deze leuke feelgood film wordt dan ook compleet overschaduwd door de saus die de politiek correcte goegemeente er overheen giet.

3,5 sterren

P.S. Mortensen is hier 60 jaar oud maar speelt een kerel die op dat moment 32 was (met kleine kinderen en alles). Vreemde casting keuze eigenlijk.

Ik vind grappige superheroes altijd een verademing.

Bruce Banner (Hulk), Bruce Wayne (Batman), Peter Parker (Spiderman) en alle anderen zijn altijd van die vervelende zeikerds. Gekwelde geesten, die weinig zeggen behalve gezever over dat ze helemaal niet willen zijn wie ze zijn enzo.
Tony Stark (Iron Man) brak daar mee. Een sarcastisch, egoïstisch eikeltje als superhero. Dat hadden we (ik tenminste) nog niet gezien.

The Green Hornet borduurt hierop voort. En gaat er overheen. Want Britt Reid is een regelrechte malloot. Een vadsige, luie maar stinkend rijke aandachtshoer. And I like it

De film balanceert heel even tussen comedy en drama, maar wordt dan ineens erg melig en dat houdt pas op bij de aftiteling. Grootste hoogtepunten zijn Christoph Waltz die een soort parodie speelt op zijn rol in Inglorious Bastards (heerlijk over the top) en de scène dat Reid en Kato ruzie krijgen en beginnen te vechten. Het grootste deel van de film keek ik met hooguit een glimlachje hier en daar, maar toen ze dat deden kon ik niet stoppen met lachen. En het ging maar door (thank god!!). Onwijs melig.
Ook leuk dat Bruce Lee toch nog een soort-van cameo maakt (op papier, letterlijk)

Jammer is dat die Kato-acteur nauwelijk Engels spreekt. Bijna net zo slecht als Jet Li. Volgens mij is hun script voor hen ook in fonetische klanken in plaats van echte Engelse woorden geschreven.

Hoe dan ook, geen hoogstandje, maar zeker genoeg leuke scènes, oneliners en andere leuke ingrediënten voor een vermakelijke film. Seth Rogen speelt het personage Britt Reid vaak op en soms over de irritatiegrens, maar al met al kijk ik met een grijns terug op deze film.

3,5 sterren

Eerste film ooit waarbij ik traantjes voelde prikken. Vrij unieke prestatie en daarom zonder meer 5 sterren.

Kwam vooral ook omdat ik totaal onbevangen de film ging kijken, want ik had van tevoren echt geen idee waar het over ging.

Ik vind de samenvatting die hierboven staat dan ook wat te veel verklappen. Zal eens een voorstel tot wijziging indienen.

Mja.

Degelijk gemaakt, goed geacteerd, actie, intrige, toffe achtbaanrit. Alleen het scenario is niet zo sterk. Het is alsof ze Titanic hebben gemaakt voor een publiek dat nog niet weet dat de boot gaat zinken.

Het is niet zo heel leuk om te kijken naar een film over een kerel die een plot ontrafelt waarvan je de uitkomst al weet. Daardoor wordt de film ook nergens echt spannend.

Zoals iemand hierboven al schreef moet je de makers credit geven dat ze een keer een standpunt innemen. De meeste films over het Midden-oosten laten dit wat in het midden. Daar kan je tegenover stellen dat het wel het meest populaire standpunt is (de Irak-oorlog was verkeerd). Je kunt daar ook anders tegenaan kijken, maar dat is meer een politieke discussie.

De trailer doet trouwens vermoeden dat de hoofdpersoon, zoals in vele andere films, aan de andere kant komt te staan en opgejaagd wordt door zijn eigen mensen. Dat blijkt dus niet - helemaal - het geval.

3 sterren

GreenBerg gaat over Roger Greenberg: een neurotische kerel die een tijdje op het huis van zijn broer past en daar herinneringen ophaalt en aanpapt met de huishoudster/assistent van zijn broer. Dat kan beste leuk zijn: een malle vent die in een andere omgeving zijn eigen ding doet en daarmee mensen irriteert maar uiteindelijk hun harten wint. Dat kan.

Roger Greenberg is echter een vervelende eikel die vervelende dingen zegt, vervelende keuzes maakt en vervelend doet tegen andere vervelende personages. Florence, zijn love-interest, is ook vervelend en heeft een schroefje los zitten, maar niet zoveel schroefjes als Roger Greenberg zelf. Dan is daar nog die Britse vriend, ook een tamelijk vervelend karakter, die het gedoe van Roger alleen maar pikt omdat hij en zijn vrouw uit elkaar zijn.

Het vervelendste is nog wel dat er vrijwel niets in de film gebeurt. Greenberg verwoordt dit zelf als "I'm trying to do nothing right now..." en dat is dan ook onbedoeld metaforisch voor de hele film: er gebeurt niets. En wát er gebeurt, is vervelend om naar te kijken. Vervelend en heel erg saai.

De enige reden om deze film geen 0,5 sterren te geven is dat zowel Florence als Roger prima worden gespeeld door Stiller en Gerwig, maar dat kan niet verbloemen dat dit een vervelende, saaie film is die echt helemaal nergens over gaat. Het einde is helemaal om te janken.

De vervelendste film die ik in jaren heb gezien.

1 ster

Greenland is zo'n film waarbij je je afvraagt: kijken mensen in een global disastermovie wel eens global disastermovies?

De CGI kometen en drukgolven die niet altijd mega overtuigend zijn, daar struikel ik niet zo snel over. Gebrek aan diepgang en clichés rond een gescheiden koppel dat door/ondanks/dankzij een wereldwijde ramp weer met elkaar moet optrekken, we hebben het al vaak gezien.

Maar waar ik me altijd groen en geel aan erger is domme keuzes die hoofdpersonen maken. Dat Gerard Butler en zijn vrouw geen global disastermovies hebben gekeken, wordt duidelijk wanneer ze keer op keer verbaasd zijn dat de weg is geblokkeerd door files. Of dat ze geen duidelijke afspraken maken over "wat als we elkaar kwijt raken in deze drukte".

Maar de ranglijst der irritaties wordt met vlag en wimpel aangevoerd door het de vele hints naar het diabetes medicijn. Bij de derde keer voel je je als kijker gewoon intellectueel geschoffeerd. Als je dan nog niet door hebt dat dit een belangrijke plot device gaat worden, kun je er beter een eind aan maken.

Ondanks de clichés en het simplisme is dit geen onaardige film, die op de één of andere manier toch onder mijn huid wist te kruipen en me continu een onbehaaglijk gevoel gaf. Misschien omdat ik ondertussen zelf een gezin heb en iedere situatie mijn gedachten een beetje deden afdwalen naar "wat als ik...".

Beslist geen topper maar zeker ook niet slecht.

Tot slot viel me op dat Butler amper moeite deed om zijn Schotse accent te verbergen. Uiteraard bleek dit uiteindelijk ook een plot device te zijn.

3,5 sterren

Wat betreft Greyhound hink ik een beetje op twee gedachten. Het is een geweldig visueel spektakel, maar het heeft totaal geen diepgang (ha ha, woordgrap).

Natuurlijk weer baanbrekende computerbeelden. En niet zomaar iets maken met de computer, maar een woeste zee met schepen. Als ik iets heb opgestoken in mijn 30 jaar als gamer, dan is dat dat het supermoeilijk is om water op een realistische wijze na te maken met een computer. En dat is hier prachtig gelukt.

In de anderhalf uur zit er welgeteld één afstands-shot in dat er niet mooi uit ziet. Hier lijkt de boot een beetje onnatuurlijk in de zee 'geplakt'. Verder ziet het er allemaal subliem uit en zijn de gevechten intens en meeslepend.

De dialogen zitten wel slim in elkaar en bevatten vaak broodnodige informatie voor de kijker, zonder 'uitleggerig' te worden. Een bemanningslid dat continu zit te luisteren naar geluiden zegt bijvoorbeeld: "ik hoor geen scheepsschroeven, kapitein". In het echt zou hij waarschijnlijk zeggen "ik hoor niks", omdat het voor de kapitein wel duidelijk is wat hij probeert te horen, maar een kijker die niet bekend is met de techniek van destijds, weet nu wel wat die man daar zit te doen.

Een ander positief punt is dat de enige twee zwarte acteurs in de film, de rol spelen van kok. Natuurlijk gun ik iedereen zijn kansen in het leven, ongeacht zijn kleur, maar destijds was dat nou eenmaal anders. Zwarte marineofficieren had je niet. Veel films van de laatste tijd menen de geschiedenis te moeten 'blackwashen' en nemen een loopje met de werkelijkheid. Greyhound durft het gewoon aan om louter blanken op de brug te tonen. Belachelijk dat je dit als verdienstelijk moet aanmerken, maar we leven nou eenmaal in een belachelijk politiek correct tijdperk.

De speelduur is relatief kort (anderhalf uur, waar vind je dat nog, zeker bij oorlogsfilms). Maar dat komt omdat alle personages, dat van Tom Hanks incluis, geen enkele diepgang hebben. Niks, nul. In een ongemakkelijke flashback zien we Elizabeth Shue opdraven als vrouw van Hanks, om vervolgens nooit meer terug te keren.

Een speelduur van 2 uur was prima geweest, dan had ik misschien een vliegende fuck gegeven om de personages en gaf het ook wat adempauze van wat nu 90 minuten rammen is.

Er wordt ook helemaal niks gedaan met het gegeven dat de kapitein in Duitsland is geboren. Sterker nog, zijn naam wordt niet eens genoemd (al noemt zijn vrouw hem "Ernie"). De trailer doet vermoeden dat de onervaren kapitein zich continu moet verdedigen tegenover zijn crew, maar dit is een dwaalspoor.

Tom Hanks kijkt ook de hele tijd als een golden retriever die van zijn baas een paar klappen met een stok heeft gehad, maar geen idee heeft waarom hij dat verdiende. Als hij het niet te druk heeft met bijbel citaten mompelen, dan, want de kapitein is gelovig tot op het bot.

Zoveel potentie, maar zo onevenwichtig.

Mag natuurlijk niet in de schaduw staan van Das Boot, maar die legendarische film (kijk liever de miniserie, trouwens!) is een flauwe referentie. Wel interessant om het verhaal nu van de andere kant te zien.

Overigens vraag ik me af of het pestgedrag van de Duitsers via de radio ook maar op enige waarheid gestoeld is, het kwam nogal onrealistisch over.

3 sterren

Sacha Baron Cohen flikt het weer. Na zijn overbekende typetjes Ali G., Borat en Brüno kwam hij met The Dictator, wat ik persoonlijk zijn sterkste film vind vanwege de subtiele en minder subtiele kritiek op dictators, domme volgzaamheid, Amerika en zijn verborgen agenda, geloof en machtsspelletjes.

Maar ondanks dat Grimsby geen diepere laag heeft, komt deze film kwalitatief heel dicht in de buurt.

Dat komt vooral doordat de grens van het maatschappelijk aanvaardbare, waarvan je dacht dat die niet meer overschreden kon worden, toch weer een beetje wordt opgerekt. Je wilt grappen over zwarte mensen? Kinderen? Mensen met AIDS? Mensen met een handicap? Grimsby brengt je een zwart gehandicapt jongetje met AIDS en geloof me, die krijgt het zwaar te verduren.

De meest beruchte scène is natuurlijk die met de olifanten, maar de film heeft nog veel meer grappen die soms subtiel en soms onsubtiel nog veel beter zijn. Als Nobby op zoek gaat naar zijn broer en een "bordeel" denkt te infiltreren ziet hij een man met "THERAPIST" op de rug. "The Rapist..." mompelt hij nog, voordat hij deze volkomen onschuldige man een pak slaag geeft. Zo'n simpele woordgrap, maar kom er maar eens op!

Niet alleen ik heb me bescheurd, mijn vrouw - geen voorstander van dit soort vieze films - kon regelmatig een besmuikte glimlach niet onderdrukken. En dat zegt wat.

Als kers op de taart zijn de actiescènes ook nog eens van een zeer hoog niveau. Het ziet er echt prachtig uit.

4 sterren

Groeten van Gerri werd gemaakt tijdens de eerste lockdown in 2020. Wie dit over enkele jaren leest zal wijzer zijn dan ik nu (en nog wijzer dan Frank Lammers tijdens het maken van deze film). Hoeveel lockdowns volgen er nog? Wordt alles ooit weer normaal?

Hoe dan ook - de eerste lockdown was een feit in maart 2020. Alles ging dicht, van scholen tot restaurants en werk moest, waar mogelijk, plaatsvinden via de webcam. Vervelend, maar ook wel weer spannend en amusant.

De eerste week was het vooral giechelen om collega's die hun webcam niet aan de praat kregen, maar daarna was dat toch vooral ergerlijk. Er moest toch een beetje gewerkt worden. Dat was al moeilijk genoeg met thuis rondhangende kinderen - dus pleur even op met je "ik kan in inloggen" of "ik zie niemand" of "hoe moet mijn microfoon aan".

Het is in die context dat Frank Lammers een film bedacht over het leven van een docent. Een goedmoedige nerd, getuige ook de talloze Star Wars actiefiguren die terugkeren in alle kamers van zijn mannenhuishouden.

Uiteraard krijgt het een komische wending, een plotselinge rise to fame en zit er een liefdesverhaaltje in. Maar hoewel het corona-tijdsbeeld slechts het decor is voor het verhaal, zal juist dat decor hetgeen zijn waardoor deze film herinnerd zal worden.

Het dagelijkse leven van Gerri geeft goed weer hoe het was. De verveling, berusting, verslonzing, eenzaamheid.

Het is vooral knap dat het nog best een vermakelijke film is geworden, ondanks het budget dat amper meer dan vijfduizend euro kan zijn geweest. Lammers schakelde vrienden en bekenden in, zoals Elise Schaap uit Undercover, komieken Viggo Waas en Peter Heerschop (en de stem van Martin van Waardenberg) en Sanne Langelaar met wie hij werkte in Michiel de Ruyter. David Lucier als 'Bruce' met wie hij werkte in Sneekweek. Daarnaast duikt Lammers' dochter Isa nog op als 'Zoom leerling' (onder haar echte naam) en komt Mierlo nog in beeld (geboorteplaats van Lammers).

Alleen deze legpuzzel is al vermakelijk.

De enige misser is Lammers' nicht Evalinde Lammers als de hyperactieve TV-producer Carlijn. Aan de telefoon is het al niet best, maar als ze daadwerkelijk ten tonele verschijnt is haar acteerwerk ronduit bedroevend.

Lammers zelf neemt de regie en hoofdrol voor zijn rekening en draagt de film. Sinds Michel de Ruyter en de geweldige serie Undercover kan hij bij mij wel een potje breken. Ik zag hem in laatstgenoemde serie vorige week nog als gangster, en nu had ik maar 10 minuten nodig om hem te geloven als sullige scheikundedocent. Dat is wel een verdienste.

Gezien het absurd lage budget, sympathieke idee en prima uitvoering 3 sterren dik verdiend.

Als laatste noot is het in zekere zin ook een dappere film. Hij werd gemaakt toen mensen nog bij bosjes neervielen, met name in verzorgingsflats. Hoe vind je de juiste toon voor een film die zo dicht op de actualiteit zit? De begrafenis scène is daarom enerzijds hilarisch. Hoe bizar is het om zoiets via webcam te doen? Anderzijds was het wel de realiteit: alles was achter glas, op afstand, onpersoonlijk. Bizar.

Een film die minder is dan de som der delen. Adam Sandler is altijd een risico. Net als Ben Stiller en Will Ferrell overigens - ze maken zelden middelmatige films, het is altijd ofwel briljant ofwel uiterst kut. Deze film is er geen uitzondering op: het is, enkele leuke momenten daargelaten, wederom uiterst kut. Hij heeft zich, in een dappere poging dit patroon te doorbreken, omringd met figuren die ik altijd zeer kan pruimen: Kevin James en Chris Rock. David Spade ken ik niet zo goed maar ook die speelde een leuk personage.

Het is echter een vrij saai en voortkabbelend verhaal dat de film nekt. Er gebeurt van alles en toch eigenlijk ook weer niks. Het is een aaneenrijging van sketches waarvan de ene geslaagder is dan de andere.

Ik had trouwens Grown-Ups 2 al gezien, en wist destijds zeker dat ik dit eerste ook al had gezien, maar ik had me dus compleet vergist. Nu heb ik ze dus in omgekeerde volgorde gezien en ik moet zeggen dat ik het tweede deel veel grappiger vond. Dat is minstens zo onsamenhangend, maar alle individuele sketches in die film zijn heel erg grappig en hier zitten veel te veel matige momenten in die amper een glimlach kunnen bewerkstelligen.

Het helpt ook niet echt dat de film maar niet kan kiezen tussen all-out poep en pies humor dan wel gezapige familiefilm.

2 sterren

Een enorm chaotische film waarvan ik me goed kan voorstellen dat mensen het niks vinden.

Om maar wat te noemen: er zit eigenlijk geen verhaal in. De vier hoofdpersonen lopen een middagje door hun dorp, kloten maar wat aan en het eindigt allemaal met een enorm tuinfeest waarvan de aanleiding me totaal is ontgaan.

De flauwe openingsscène deed mij het ergste vrezen, maar de scènes met het losgeslagen computer-hert is veruit het slechtste stuk in de film. Daarna wordt het allemaal veel beter.

Het leuke aan Grown Ups 2 is dat je er in recordtijd een hele serie personages wordt geïntroduceerd. Ik lees hier nu dat die zelfs in andere films van dezelfde producers zitten.

Het zijn bijna evenveel personages als in The Simpsons en die serie vult er 25 seizoenen mee. Dat wil niet zeggen dat er teveel personages in zitten. Het zijn allemaal eendimensionale karikaturen, en al die maffe lui komen op het laatst allemaal samen op het feest. Dat maakt deze film maf, idioot, karikaturaal, chaotisch maar toch ongelooflijk grappig.

De vergelijking met The Simpsons is natuurlijk helemaal makkelijk door de stoner-schoolbusdriver.

Het slaat eigenlijk nergens op dat op dat tuinfeest ieder personage uit de hele film - van rij-instructeur tot gymleraar - is uitgenodigd. Maar dat geeft allemaal niet.

Afgezien van de slechte openingsscène zitten er nog wel meer flauwe grappen in die de plank totaal misslaan. Maar gemiddeld genomen is deze film echt een samenraapsel van flauwe onzin die men overduidelijk met veel plezier, met de voeten op tafel, heeft bedacht. Er had iets meer een rode draad in gemogen want het voelt als een reeks losse sketches, maar desalniettemin vaak en hard gelachen.

3,5 sterren

Grudge Match had van mij niet gehoeven. Stallone had in 2006 met "Rocky Balboa" een waardig, zo niet prachtig, einde aan de filmcyclus gebreid. Dat hij nu toch weer de handschoenen oppakte voelde dan ook volkomen overbodig. Maar toen ik vorig jaar las dat hij het op ging nemen tegen Robert de Niro was mijn interesse toch wel gewekt en de trailer beloofde heel wat. Zoveel weerzin ik in het begin tegen deze film had, zo reikhalzend keek ik maandenlang naar de film uit, totdat diverse critici met hun negatieve recensies kwamen. Hoe zit het nu werkelijk?

Stallone kennen we van Rocky, DeNiro heeft de boksfilm "Raging Bull" op zijn naam staan. Een rauwe zwartwitfilm van Scorcese die ik - moet ik bekennen - nooit gezien heb. Maar de film heeft een status die minstens zo legendarisch is als alle Rocky-films bij elkaar. Het uitgangspunt is dus geniaal: twee legendarische acteurs tegenover elkaar.

Comedy is voor beide heren geen onbekend terrein, hoewel dit zeker wel de zwakke kant van Stallone is. Een geinige actiekomedie als Tango & Cash is nog wel te harden, maar als het ècht louter komisch bedoeld is (zoals het alom verguisde Stop Or My Mom Will Shoot) dan gaat hij op zijn bek. Robert de Niro is er beter in maar is de laatste jaren nogal een sellout en zet zijn handtekening onder alles wat geld oplevert - ook bizar slechte komedies zoals The Family en The Big Wedding.

Ik had dan ook niet de verwachting dat deze film hele hoge ogen ging gooien maar de diverse negatieve recensies slaan echt helemaal nergens op. De meeste recensenten komen ook nauwelijks verder dan "te oud" en "ze doen hetzelfde trucje nog een keer". Maar dat is nou juist het punt van de film! Beide heren zijn ondanks hun leeftijd goed in vorm, wat zeker respect waard is. Je ziet aan het lichaam van Stallone echter wel dat hij misschien iets teveel van zijn spieren vraagt want het ziet er fit uit - maar niet echt gezond.

De film werkt zoals alle boksfilms - serieus of komedie - toe naar een onvermijdelijke climax: het eindgevecht. In de aanloop daarnaartoe zien we natuurlijk de nodige bejaardengrappen waarbij de meeste humor van DeNiro komt. Stallone heeft een wat serieuzer personage maar zijn scènes worden opgeleukt door een erg geestige Alan Arkin. Uiteraard komen de nodige verwijzingen naar Rocky voorbij maar dat verwacht je als kijker ook wel een beetje. De grappigste scènes zijn ongetwijfeld de stukken waarin "Kid" en "Razor" hun bokswedstrijd moeten promoten met diverse publiciteitsstunts. Tenminste, het is keer op keer bedoeld als publiciteit, maar draait uit op stunts. Sommige scènes waren echt hilarisch.

Ondertussen worden nog wat oude familiebanden aangehaald en wat oud zeer uitgesproken. Ook dit schijnen sommigen te moeten te moeten bekritiseren. Waarom? Komedies hebben altijd wel wat drama om het wat inhoud te geven. Iedere romkom heeft een "rise" (alles gaat goed) en een "fall" (shit hits the fan), uiteraard gevolgd door een happy-end. Noem mij 1 komedie waarin niet een paar serieuze scènes in zitten omtrent thema's als liefdesverdriet, vertrouwen en vergeving. Grudge Match is hier geen uitzondering op.

Kevin Hart, die de laatste tijd behoorlijk productief is met films, is als organisator van de 'Grudge Match' de rode draad in de film en voegt ook wel wat leuke grappen toe. Het eindgevecht is zowaar best spannend omdat het beide kanten op kan gaan. In goede oude Rocky traditie worden de volle 15 ronden volgemaakt (dat mag geen verrassing zijn) en de film eindigt met een geniale post-credits scène met Kevin Hart en twee andere beroemde boksers.

Ik snap echt niet hoe je deze film slecht kunt vinden. Toegegeven, het is geen The Big Lebowski. Nee, het is een doorsnee comedy - maar wel een hele leuke.

4 sterren dik verdiend.

Ik houd niet zo van dit soort films maar deze vond ik best te pruimen. De film bracht alleen niets nieuws een deed me sterk denken aan diverse andere films, vooral The Ring.

Wel leuk dat het in Japan speelt. Japan is creepy.

3 sterren

Ten eerste, de kustwacht is een krijgsmachtonderdeel, en heeft weinig tot niets met de gezondeheidszorg te maken.

Ten tweede, jij illustreert perfect hoe gevaarlijk die tendentieuze docu's van Moore zijn. De man stelt problemen aan de kaak, prima; maar doet dat op een eenzijdige manier en belicht alleen de feiten die zijn mening ondersteunen. Veel mensen nemen alles wat getoond wordt aan als feit, en dat is toch best riskant.

Over de film zelf dan, want daar heb je wel een punt: het is inderdaad een voorspelbare film. De mentor die zich opoffert voor zijn pupil hebben we al gezien in Armageddon en Poseidonen wellicht vele andere. Dat zie je echt van mijlenver aankomen. Er zaten veel grappige momenten in en er werd prima geacteerd. Leuk om Costner terug te zien, die kerel is erg cool en verdient echt een comeback.

De ware kracht van de film - de stunts en actiescènes - maken het oppervlakkige, voorspelbare verhaaltje wèl goed. Je moet hem zoals eerder gezegd echt kijken in de bios of op zijn minst op een plasmabak met surroundgeluid. Helaas duurt de film ondanks de spannende actiescènes een half uur te lang.

3 sterren

Guardians of the Galaxy is een interessante film die diverse genres mixt tot een genietbaar geheel. Het is een superheldenfilm, in space, maar wel met een licht komische insteek. De film voelt origineel aan en is met name door de visuele pracht heel goed door te komen. Visueel is de film namelijk verreweg één van de mooiste en best afgewerkte films die ik in tijden heb gezien.

Er zitten ook vele leuke grappen in. Zo doet hoofdpersoon Quill af en toe denken aan "The Dude" uit The Big Lebowski doordat zijn manier van praten en zinnen die vaak eindigen op "...man!" De wisselwerking met Drax, die metaforen niet snapt en alleen maar met dure woorden praat, is daardoor heel leuk. Ook heb ik erg genoten van Michael Rooker. Maar niet alle kwinkslagen zijn dijenkletsers. De wasbeer Rocket had veel potentie, maar is soms eerder irritant dan grappig. Met name de scène dat hij tegen een graspol aan gaat schoppen van ergernis is een moment waarbij je denkt "is het de bedoeling dat ik nu moet lachen?".

De verhaallijn is supersimpel: hoofdpersoon wil magisch object vinden voor het geld, maar dan blijkt het lot van de Melkweg samen te hangen met dit object. Gaat hij het verkopen of voorkomen dat de booswichten hun plannen er mee uitvoeren? Zijn keuze zal geen verrassing zijn. Maar het tweedimensionale stripverhaal is ook niet meer dan een kapstok voor actie en diverse mooie scènes, die steevast gered worden door Quill die zo graag een bekende boef wil zijn maar er is steeds niemand die zijn zelf bedachte schurkennaam herkent. Door de simpele verhaallijn, de humor en het sarcasme wil de film helaas niet echt spannend worden, maar door de prachtige beelden en fantastische sets is dit helemaal niet zo erg.

Companion, what did you retrieve? - You're an imbecile.

3,5 sterren

"I'm Mary Poppins, y'all!"

Mijn plasma TV heeft op papier iets van 16,7 miljoen kleuren, maar ik geloof dat ik ze gisteren in Guardians of the Galaxy vol.2 allemaal langs heb zien komen in 137 minuten.

Net als het vorige deel is het een visueel spektakelstuk. Het verhaal is wat minder, maar wordt gered door een steengoede soundtrack, leuke oneliners en de vele verwijzingen naar de jaren 80 popcultuur. Dankzij deze drie elementen was de film zelfs kijkbaar voor mijn vrouw, bepaald geen sci-fi liefhebber. De film is vooral grappig. Ik lag al dubbel toen Hasselhoff genoemd werd, maar toen moest de rest nog komen. Bij Pac-Man kon je me ook wegdragen.

De personages worden wat uitgediept en met name Rocket heeft hier baat bij. Kurt Russell is ook een mooi personage. Het is meer van hetzelfde als deel 1 maar dat is niet per se erg. Het is gewoon leuk.

Er wordt gehint naar een vervolg waarin we meer van de cameo van Sylvester Stallone gaan zien. Ga ik weer kijken.

3,5 sterren

Aardige kleine film die nergens irriteert maar verder ook niet zoveel teweegbrengt.

Het einde is ook een beetje open en laat wat dingen onbeantwoord: hoe loopt het nou ècht af met de carrière van Andy? En gebeurt er nog wat in zijn liefdesleven? Maar dat zijn eigenlijk bijzaken, want het gaat om de relatie tussen moeder en zoon. Die wordt wel leuk neergezet. Streisand speelt een bemoeizuchtige moeder, die niet compleet irriteert omdat het duidelijk uit liefde doet en niet omdat ze een troela ia. Rogen speelt een goedmoedige nerd die het lijdzaam ondergaat en het lastig vindt om er tegenin te gaan. Al met al wel geinig maar wat meer humor zou fijn geweest zijn.

2,5 sterren

Haha, bovenstaande punten vielen mij ook op, ik heb voor het eerst sinds lange tijd een film uitgezet, dit was echt TE droevig. Het was niet alleen slecht maar nog saai ook, na een half uur was er nog niets gebeurd.

Echt schofterig dat ik dacht een onbekende film met Freeman in huis te halen aangezien hij levensgroot met naam en tronie op de voorkant van de DVD prijkt.

Gelukkig heb ik er in tegenstelling tot jou maar 1 euro aan uitgegeven.