Opinions

Heineken 0.0: The Movie

Formule 1 is een sport waarbij 3 hardgekookte eieren bij het ontbijt al kunnen resulteren in een gridstraf, want een scheet in de auto zou wel eens kunnen zorgen voor een onreglementaire voortstuwing. Het is dan wel grappig dat in een film over deze door eindeloze regeltjes vermorzelde sport, hoofdpersoon Pitt pas op het allerlaatst te maken krijgt met een "race indicent" dat vervolgens "under review" komt, nadat hij ruim twee uur weg kwam met de meest gekke strapatsen, tot en met het bewust eraf tikken van bumpers aan toe.

Maar wie zich daar aan ergert heeft de duidelijke waarschuwing gemist die de makers in het begin al afgeven: Brad Pitt, die uiteraard single is, uiteraard roekeloos, uiteraard in een oude camper slaapt en vanzelfsprekend met duffelbag, leren jas, zonnebril en versleten jeans tegen een ondergaande zon grijnzend de paddock op komt slenteren. Dit is zo'n film, ja. Old school Hollywood. Niet alleen zijn personage heeft een winterslaap van 30 jaar gehad, maar ook het plot van deze film zou zo uit de jaren 90 kunnen komen.

Dat gezegd hebbende: wat een spektakel. Regisseur Kosinski had natuurlijk een prachtig CV met het fenomenale Top Gun Maverick. Brad Pitt trekt altijd publiek en niemand minder dan Hans Zimmer mocht er een pakkende soundtrack aan toevoegen. De F1 verleende zoveel mogelijk medewerking, nadat eerdere pogingen strandden. Zo zou Driven van Stallone eigenlijk over F1 gaan, maar hij raakte gefrustreerd door het gesloten karakter van de teams en zocht zijn heil bij Indycar. Het nieuwe (Amerikaanse) F1 management zag blijkbaar wel een kans om nog meer geld uit deze tot op moleculair niveau vercommercialiseerde sport te persen, dus kwam er nu wel medewerking, tot en met het officiële F1 logo aan toe. Deze film mocht niet mislukken.

Het resultaat is groots, meeslepend, knap gefilmd. Niks op aan te merken. Zelfs het voorspelbare plot zie ik door de vingers, alsook het race commentaar dat zo absurd uitleggerig is dat iemand die het verschil niet weet tussen een raceauto en een balzak nog snapt wat er op het scherm gebeurt. Ook de Deense acteur Kim Bodnia die in steenkolenduits met zijn vrouw en kinderen spreekt, neem ik voor lief, evenals de wel erg opvallende Heineken 0.0 product placement.

Het doel van de film is tamelijk onrealistisch: om het team te redden, moeten ze minimaal één race winnen. Je zou zeggen dat je als investeerder liever een stabiele middenmoter hebt, maar goed. Dit doel is tegelijkertijd wel goed gekozen. Het zou raar zijn dat Pitt halverwege het seizoen zou instappen om kampioen te worden. Die ene winst als doel is dus beperkt, maar genoeg voor de film en de personages.

Wat personages betreft: in F1 The Movie racen de twee hoofdpersonen vooral tegen elkaar en tegen hun eigen demonen. De rest van het veld fungeert louter als figurant. Max Verstappen bijvoorbeeld, zou bang zijn geweest als 'bad guy' te worden neergezet en komt slechts drie keer terloops in beeld en laat zich éénmaal "thats cheeky" ontvallen als hij wordt gepasseerd. Zelfs co-producer Lewis Hamilton komt amper in de film voor, al zou je hem nog de minst betekenisloze figurant kunnen noemen. Het is ergens wel jammer, maar we mogen allang blij zijn met wat we hebben: echte coureurs en geen gefingeerde namen. Ook houdt dit de focus van de film wel heel goed bij de twee hoofdpersonen.

Humor: toen Toto Wolff ten tonele verscheen leidde dit hoorbaar tot hoon in de bioscoopzaal

Ook leuk om de slipstream weer eens als aap uit de mouw terug te zien, net als in Days of Thunder.

4,5 sterren, topvermaak. Ik kijk nu al uit naar de volgende Kosinksi.

De game was geweldig, maar de film pure quatsch. Ook niet te volgen voor iemand die het spel niet heeft gespeeld. Je kan je afvragen: moet de film leuk zijn voor iemand die Final Fantasy VII niet kent? Mwa, niet per se. Het is een bonus voor de gamefans. Dit lijkt ook de bedoeling geweest van de makers.

Want het relatief complexe verhaal valt in de game (waar je vele uren mee bezig bent) goed te snappen, maar hier gaat het helemaal nergens over en is de film één grote opbouw naar een climax waarbij mensen met zwaarden van vier meter lang op elkaar inhakken terwijl ze honderd meter hoog kunnen springen. De film neemt zich ook veel te serieus (het spel bevatte veel droge humor) en je gaat je hoe langer hoe meer ergeren aan alles. Karakters die lijken op blanke Japanners met blauwe ogen met hun vreemde emo-jap piekhaar kapsels. Dialogen die kant nog wal raken. Misschien ging er in de vertaling wat mis en klopten de ondertitels niet (heb Japanse versie gekeken), maar ik heb er geen positief gevoel over.

2 sterren

Ik heb The Fall Guy volgens mij zes weken geleden gezien, maar vergeten te reviewen. Veelzeggend: ik ben het meeste van deze film ook alweer vergeten. Wel weet ik nog dat hij erg traag op gang komt met dialogen die misschien grappig bedoeld zijn maar de plank totaal misslaan. Ik kwam er niet lekker in.

Er zitten wel genoeg enigszins originele of anderszins kijkbare stukjes in om het geen totale flop te noemen. Mij staat een gevecht bij waarbij Gosling rondloopt in een neon-gele outfit, wat erg mooi in beeld gebracht is.

Toch overheerst wat teleurstelling, met zo'n A-list cast.

3 sterren

Als ik een minpuntje zou moeten noemen, zou ik de scènes met Duvall nomineren. Elke keer als hij in beeld is, en bezig is met zijn vrouw en zijn pensioen, verheug je je weer op de volgende scène met Douglas, want iedere Douglas-scène wordt in deze film steeds kwadratisch briljanter en grappiger.

Het Duvall personage had wellicht uitgewerkt kunnen worden als een soort tegenpool van Douglas of iets met een eigen verhaallijn wat op het laatst samenvalt met die van Douglas ofzo.

Niettemin blijft dit één van mjin favoriete films die ik minstens een keer per jaar kijk in een baldadige bui. 5 dikke vette sterren.

Een leuke film maar wel met een beroerd verhaal.

Er wordt bijvoorbeeld niet uitgelegd wie Don Cheadle is en waarom hij doet wat hij doet. En waarom hij niet blij is met het meisje in de supermarkt. Ook is het vreemd dat aan het eind van de film die kinderen nooit echt bestaan hebben, en de kijker er vanuit mag gaan dat de hoofdpersonen, 13 jaar na hun afscheid, toch nog het leventje gaan beginnen dat we hebben gezien in de "glimpse". We gaan er vanuit dat die kinderen dan ook weer komen.

Voelt toch niet helemaal als een bevredigend, goed uitgewerkt verhaal. De onafgemaakte verhaallijntjes uit de "glimpse" helpen hier ook niet echt bij (de vrouw die hem probeert te verleiden bijvoorbeeld). En of die megadeal nu wel of niet doorgaat.

Het was wellicht leuk geweest als Cage heen en weer werd geslingerd tussen beide realiteiten en de opgedane kennis uit de ene realiteit gebruikte om de andere realiteit te beïnvloeden en vice versa. Maar goed, het is geen Inception, het is een feelgoodmovie...

Ik vind Groundhog Day-achtige films, persoonsverwisselingen, alternate realities en variaties hierop altijd erg cool dus al met al wel een OK film.

2.5 sterren

Fuck.

Saaie, foute, flauwe film en zonde van de tijd van De Niro.

Meneer zou in 2009 het boek The Winter of Frankie Machine gaan verfilmen. Dat werd blijkbaar afgeblazen (eeuwig zonde), maar waar komt hij wel mee? De ene lamlendige comedy na de andere (al heb ik goede hoop voor Grudge Match). De Niro is niet meer de jongste en de tijd die hem rest, zie ik hem liever besteden aan goede films. Zijn repertoire van de afgelopen 5 jaar is zoiets als een fles goede wijn van 30 euro door de spaghettisaus flikkeren (om even bij Italiaanse thematiek te blijven).

The Family dan. Het is me niet duidelijk waarom hij de alternatieve titel Malavita heeft, misschien een copyright dingetje dat verschil per continent ofzo. Hoe dan ook. Eigenlijk is de familie Manzoni niet meer of minder dan de maffia-equivalent van de familie Flodder. De grappen komen dan ook met name door het contrast tussen hun handelswijze, normen en waarden en die van de doorsnee, brave burgers om hen heen. De film heeft zelfs een eigen Sjakie, gespeeld door Tommy Lee Jones en een maffia-versie van hond Whisky.

Maar deze film maakt echter pijnlijk duidelijk dat de uiterst wrede praktijken van maffiosi zich gewoon niet lenen voor comedy. De familie Flodder chanteert de buurman en laat arrogante kwallen van de tennisclub het zwembad in rijden. Dat is leuk. De Niro daarentegen, slaat mensen die hem niet aanstaan 12 botbreuken of sleept ze achter zijn auto aan. Dat is gewoon niet grappig. En al helemaal niet als je de reden kent voor zijn gedrag. Ik kan daar niet om lachen. Maar Robert de Niro, wat doet u nu?

Daarnaast bevat de film de slechtste seks-scène in 30 jaar waarbij het stel in kwestie in 2 seconden een stijve krijgt (respectievelijk een natte schede) en 1 seconde later al wild tegen de deur omhoog loopt te stoten (zonder rubber). Films mogen best een beetje overdrijven maar dit werkt zelfs bij Ron Jeremy niet zo.

Van comedy's verwacht ik geen realisme, maar deze film slaat qua realisme echt alles. Want laat mij eens een Frans dorpje zien waarin werkelijk iedere inwoner perfect Engels spreekt

Verder is het een ronduit saaie vertoning en gebeurt er 45 minuten lang niets. De scène waarin De Niro de film Goodfellas kijkt, waarin hij dus zelf speelt, lijkt een geestig hoogtepuntje te worden, maar dan ook alleen omdat je verwacht dat hij zichzelf nu op de hak gaat nemen, maar hier wordt uiteindelijk helemaal niets mee gedaan. Op het laatst wordt het zowaar nog een beetje spannend maar dat kan niet verhinderen dat ik op The Family terugkijk als een droevige, saaie, ongrappige film.

Het wordt ook tijd dat Michelle Pfeiffer qua rollen gaat kiezen voor iets oudere personages en aansluiting zoekt bij de generatie Diane Keaton, Glenn Close, Susan Sarandon. Ze heeft meer rimpels bij haar ogen dan ik op mijn scrotum. Het is dan niet meer geloofwaardig dat je een 14-jarige zoon hebt. Nog meer geldt dit voor Dianna Agron, die 27 is en een meisje van 17 speelde. Nou is dit fenomeen in films niks nieuws maar dit keer was het wel héél erg.

Toen de aftiteling kwam en ik zag: "Directed by Luc Besson" viel ik helemaal van mijn stoel. Blijkt dat die man met Leon toch echt een one hit wonder was, want al zijn andere films zijn troep.

1,5 ster

Far Cry...

Er zit een running gag in de film waarin de bedbrestaties van Jack Carver door zijn vrouwelijke kompaan op 2/10 wordt gewaardeerd. Allicht is dit een inside joke van Boll met het oog op de te verwachten IMDb rating

Het staat me tegen de film de grond in te boren. Want dat wordt door iedereen al op voorhand gedaan. Hey, Uwe Boll is wel een Duitser, dus bijna een Nederlander, en hij maakt coole lowbudget actiefilms. BETER DAN JOUW KANTOORBAAN! Eet dat, vooringenomen hobbycriticus dat je bent. Ja jij, beste lezer. Ik heb het tegen jou.

Opzij dus met die vooroordelen, want Far Cry is best vermakelijke onzin. Boll brengt de actie niet altijd even goed in beeld maar het is best een leuke actiefilm, alleen jammer dat Boll qua clichés en verhaal is blijven hangen in de jaren 80. De voorspelbaarheid en het feit dat er geen moeite is gedaan deze film iets ècht interessants mee te geven, vormen dan ook de genadeklap voor deze film. Het geheel lijkt heel erg op American Ninja II: ook een eiland, ook supersoldiers, ook een vrouwelijke reporter die gered moet worden. Oh, en: ook best een slechte film.

Niet dat een genadeklap verder nodig is, want Til Schweiger mag eruit zien als een kruising tussen Arnold Schwarzenegger en Jurgen Prochnow, hij heeft geen fractie van het talent van zijn beroemde Duitstalige voorgangers. Hij acteert als een houten jklaas en met zo'n dik accent dat ze Jack Carver maar ineens tot Duitser hebben gemaakt (geen gek idee met zo'n typisch Duits klinkende naam... ). Zijn dialogen zijn zo houterig, statisch en emotieloos dat je je afvraagt of Til Schweiger zijn achternaam niet wat meer moet gaan eren.

Tot slot de onvermijdelijke vergelijking met de game. Wat dat betreft scoort de film niet slecht, behalve dan dat er geen echte mutanten in de film voorkwamen, maar ik denk dat er niet genoeg budget was voor de benodigde CGI. De 'super soldiers' zijn ook niet meer dan wit geschminkte stuntmannen, waardoor je onmiddelijk denkt aan de groen geschminkte hersendode zombies uit Bassie en Adriaan en de Huilende Professor, waardoor de film nog potsierlijker wordt dan hij al was.

Ook herinner ik me uit de game een veel tropischer klimaat dan in de film. Maar dat terzijde, er zijn slechtere game-adaptaties.

Kort samengevat: voorspelbare B-film die toch nog beter is dan je verwacht.

Maar toch niet meer dan 2 sterren.

P.S.

Wie verzint deze plotsamenvatting? Dit bovenstaande slaat nergens op. Is dat niet het verhaal van de game? Dat loopt nl. iets anders.

Opvallende film met personages die om de één of andere reden zo anders zijn dan in alle andere films. Hier en daar lees ik karikaturaal, maar ik vond ze juist opvallend realistisch. De dialogen, mimiek en handelswijze in de complexe situaties waarin ze belanden, alles is erg menselijk en zeer herkenbaar.

Zoals de scène waarin Jerry gelaten in zijn kantoor afwacht totdat de agente met hem komt praten, en intussen een heel kunstwerk van abstracte tekeningetjes heeft gemaakt. Ik kan me het gevoel wat hij had precies voorstellen, maar ook weer niet omschrijven. En zo waren er nog veel meer scènes. En daarbij is de film vaak ook nog eens ontzettend grappig, maar dan op een hele subtiele manier. Een keer wat anders dan dijenkletsers.

Ik kan me voorstellen dat sommigen 'm saai vinden, maar als je ervoor gaat zitten valt er veel te zien. 3,5 sterren

En over het al dan niet waargebeurd zijn: het kan best zijn dat de makers dat expres hebben toegevoegd terwijl het dus niet waar is. Je gaat zo'n film dan toch anders kijken, het beïnvloedt je wel. Sterker nog, op mij kwam daardoor de film realistischer over dan hij misschien daadwerkelijk was. Leuk bedacht.

Faster. Per ongeluk briljant, of gewoon ordinair slecht?

Je kunt je afvragen of de film een briljante les is in moraal: schuld en vergiffenis, goed en kwaad. Misschien is dat neveneffect wel per ongeluk, door een slecht geschreven script. Een korte analyse.

The Rock opent de film met veel vaart en vastberadenheid. Waarom? Zijn broer is omgelegd. Hoe kan dat ? Het waren allebei bankovervallers. Risico van het vak, lijkt me. Vervolgens ontvouwt zich een wraakfilm a la The Punisher (compleet met gestaar naar een oude foto) waarbij het lijkt alsof zijn gezin is afgeslacht. Nee, zijn criminele broer legde het loodje omdat zijn vriendin hen verraden had. Die vriendin komt overigens nergens in de film voor, maar wel de boeven die toevallig net even slimmer waren dan The Rock en zijn broer.

De goodguy (is hij dat wel?) opent vervolgens een genadeloze klopjacht en deinst er niet voor terug ijskoud te executeren, zelfs na smeekbedes pompt hij mensen kogels tussen de ogen. Als hij zijn vader wil executeren volgt een compleet overbodige scène met zijn moeder. Echt een dood verhaallijntje. Maar als een neger ineens met een bijbel gaat zwaaien, toont hij genade. Zijn hele handelen in de film heeft evenveel samenhang als een varken in een moskee.

Ondertussen volgen we Cop, een sleazy agent die enerzijds wordt neergezet als corrupt, anderzijds als aardige man met een dik zoontje. Je weet halverwege de film al wel waar dit naartoe gaat, en ook voor hem geldt: is hij nou goed of slecht?

Dan die malle hitman, die de hele film rondvliegt als een vuurpijl zonder stokje. Hij is er voor wat actie, verder een totaal overbodig personage. Zijn hele achtergrond en relatie met Maggie Grace is volkomen overbodig. Gek genoeg wordt zijn personage nog meer uitgediept dan dat van de hoofdpersoon.

Is de film een les in goed en kwaad? Nee. Was de schrijver high, en zijn pagina's van verschillende scripts samen in 1 schoenendoos bij een filmproducent belandt? Absoluut.

Camerawerk, montage en acteerwerk dikke voldoende. Maar niemand wist ècht waar hij mee bezig was.

2 sterren

The Father. Met zulke topacteurs (Colman en Hopkins) is een voldoende al veilig gesteld bij de opening credits. De rest van de cast is ook uitstekend.

De film biedt alle ruimte aan Hopkins om een grote waaier aan stemmingen tentoon te spreiden en de oude baas pakt dan ook groots uit met een knap staaltje acteerwerk.

Colman heb ik erg hoog zitten sinds Broadchurch en ook in The Crown seizoen 3 en 4 was ze geweldig. Hier is ze natuurlijk ook weer goed, al is haar rol niet zo uitdagend als die van Hopkins.

Qua verhaal had ik er wel iets meer van verwacht. Ik hoopte een beetje op een staaltje gaslighting (https://en.wikipedia.org/wiki/Gaslighting) door boosaardige lieden die op 's mans fortuin uit waren of iets dergelijks, maar in plaats van een mystery thriller krijg je een intrigerend, realistisch beeld van een man die langzamerhand verzuipt in zijn eigen dementie.

Ergens voelt het meer aan als een toneelstuk dan een film, gezien het beperkte aantal sets en het kleine aantal acteurs. Maar veel meer heeft Hopkins niet nodig.

In zekere zin is het een belangrijke film voor begrip van ouderen. De aftakelende bejaarde is niet langer een meewerkend of lijdend voorwerp in de film, maar het is de hoofdpersoon en we kijken met hem mee, door zijn bril, naar zijn wereld. En dat is geen pretje. Het geeft die anonieme bejaarden in de verzorgingsflat een gezicht.

4 sterren dik verdiend.

P.S. aparte poster trouwens; Colman en Hopkins hebben beide een ander kapsel dan in de film. En kleding die ze in de film niet dragen.

Deze film is natuurlijk onmogelijk te haten en daarom al snel overgewaardeerd. Toch hebben we het allemaal al eens eerder gezien, bijv. Demain Tout Commence of zo'n Adam Sandler film, weet niet meer welke.

Wat we niet eerder zagen is Kevin Hart in een serieuze rol. En dat gaat de komiek goed af. De grappen moeten voornamelijk van zijn twee beste vrienden komen, die een tikje socially awkward zijn. Echt hilarisch wordt het nooit. Het kabbelt prettig voort. 3 sterren

Ik kan meegaan met de mensen die deze film goed vinden, want vermakelijk is hij zeker, en bij vlagen ook wel spannend. Maar ik begrijp de mensen die de film afkraken ook volkomen. Misschien nog wel meer.

Het is allemaal heel degelijk. Acteerwerk, spanning, prima. Maar de film probeert op geen enkel vlak iets nieuws. Ik durf zelfs wel te stellen dat gevangenisdrama's het meest afgebakende genre is, en derhalve ook de meest clichématige films zijn die bestaan.

Bij deze film lijkt het alsof men niet meer heeft gekeken naar de realiteit in gevangenissen, maar naar andere films die over gevangenissen gaan. Het is dan ook een karikatuur van het genre waarin alle clichés aan bod komen, van sadistische bewakers tot gangs tot verborgen wapens tot een moeizame relatie met het thuisfront.

Ik miste er alleen nog twee (de toestanden rondom vallende zeepjes, en "the guy that can get things" voor geld).

Wat moet je geven aan een film die prima entertainment biedt, maar na 24 uur alweer uit je geheugen is verdwenen?

Ik houd het maar op 2,5 sterren.

Gisteren echt genoten van deze film. Frank Lammers en Elise Schaap hebben een geweldige chemie zoals je het zelden ziet. De film heeft alles: spanning, intrige, verraad, romantiek en humor, vooral tijdens een melige drugs-trip-scène.

Inhoudelijk zijn veel zaken volkomen voorspelbaar. Dat Bouman uiteindelijk tegenover Brink komt te staan, voel je na drie minuten al aan. Of de openingsscène met een dronken pa met een levensles die uiteraard later weer terugkomt. Zo leent de film wel meer bij talloze jaren 80 misdaadflicks. Maar het kan de pret niet drukken.

Je moet lang wachten op de echte actie en spanning, maar tot die tijd is de hele film al een geweldige belevenis. Maar ik denk dat je de opbouw vooral waardeert als fan van de serie, en dan is elk detail echt genieten geblazen. Dat Ferry uiteindelijk XTC is gaan produceren blijkt dus te danken aan Danielle. Dat soort dingen.

Ach en die accenten die niet lekker kloppen, een anachronisme hier en daar. Lekker belangrijk.
Ik kom uit Groningen en voor mij klinkt Amsterdams en Brabants allebei even dom

Tot slot: met deze film wordt duidelijk wat meer sympathie gekweekt voor Ferry Bouman, waarmee de basis is gelegd voor een nieuw Undercover seizoen waarbij Bob en Ferry noodgedwongen samen undercover gaan. Held en antiheld. Wedden?

Ik vond het niet zo extreem slecht als hier wordt geschetst. Toegegeven, ik had op (veel) meer gehoopt. Het voelt een beetje episodisch aan, als 1 aflevering in een serie en nauwelijks als onderdeel van een overkoepelend plot. Dat komt vooral doordat er amper acteurs uit de vorige seizoenen/film in zitten.

Visueel is het allemaal wel oké. Best aardige actiescènes ook. De nieuwe personages konden me gestolen worden, al is "Lex van Dun" wel een lekker gestoorde tegenstander. Zijn typische maniertjes bevielen mij wel. Het verhaal had weinig om het lijf, maar desalniettemin is het altijd leuk om Ferry terug te zien omdat het gewoon zo'n heerlijk lomp personage is.

Dat maakt mij erg vergevingsgezind, tot het einde. Want hoe je dit einde ook interpreteert, het is een stom einde. Als hij dood is, is het niet alleen kut omdat hij dood is maar ook omdat het een matig afscheid is van een geweldig personage, maar als hij nog leeft en er komen nog meer tegenvallende sequels, is het ook kut.

Kortom: niet zo oogbalschurftverwekkend als menig teleurgesteld kijker je wil doen geloven, maar aan de andere kant behoorlijk waardeloos vergeleken met de series en film die eraan voorafgingen. Met name ook omdat de meest recente iteratie, de prequelserie "Ferry", door mij is beloond met 4.5 sterren omdat het bijna Breaking-Bad-goed was en nog beter dan de originele Undercover-reeks.

3 sterren

Deze film is echt 1 groot rariteitenkabinet, en Besson wist toen hij af was nog niet of het nou echt een komedie moest worden of een wat serieuzere s/f film.

Waaaazig.

Het boek was een ongekende huisvrouwensensatie en werd door menigeen giechelend aan elkaar cadeau gedaan. Voor de luie lezer zoals ik is er het medium film, dus heb ik 10 jaar na de hype maar eens gekeken waar het destijds nou allemaal om te doen was.

Zonder enige vooringenomenheid kan ik zeggen dat voor een film gebaseerd op een boek, de personages onverwacht bagger zijn. Bovendien zijn de dialogen stom en alle handelingen vaag en ondoordacht.

En dan moeten we ook nog geloven dat een goed uitziende dame van 21 maagd is? Houd toch op. In het echt zou zij al meer lullen gezien hebben dan een gepensioneerd uroloog. En die Grey, een soort Twilight-versie van Gordon Gekko maar dan slechts 27 jaar oud, wist ook totaal niet te overtuigen. Juist door die leeftijd is hij ongeloofwaardig als zowel business tycoon als BDSM-meester.

Maar wat hier echt niet goed gaat, is dat het een gemiste kans is om BDSM in een ander daglicht te stellen. Het is iets waar iedereen wel eens over nadenkt, in welke rol of gradatie dan ook. Maar de samenleving vraagt van ons dat we op kringverjaardagen vooral benadrukken dat het "echt niets voor mij" is. Want als we het taboe doorbreken en praten over seks, dan moeten we toch echt de schijn ophouden dat we zoveel mogelijk "vanilla" zijn, om maar niet als freak gezien te worden.

En daar zit het grote manco van 50 Shades of Grey: de hoofdpersonen zijn gemankeerde freaks en bevestigen het vooroordeel in plaats van ons te trakteren op een nieuwe invalshoek, die de simpelen van geest een frisse blik op ietwat "afwijkende" slaapkameravonturen zou kunnen bieden.

Daarnaast is de "actie" voor een film over BDSM ook wel héél erg tam. Ik snap best dat je een nietsvermoedende kijker niet moet choqueren met een dildo ter grootte van een lantaarnpaal, maar kom op... In dialogen wordt gesproken over anaal fisten, maar in de praktijk zitten we op driekwart in de film nog te ouwehoeren met een veer van een pauw.

1,5 ster.

Absurd maar leuk concept dat goed uitgewerkt lijkt te worden maar dat valt uiteindelijk toch tegen door het abrupte einde.

2.5 sterren

Echt een heel erg slechte film, zo fout en humorloos, niet te geloven.

Leuke film maar niet bijzonder. Bruce Willis en Twee Kwartjes zijn enkel om de casting list op te leuken, want hun rollen stellen qua inhoud en screentime weinig (Willis) tot niets (Twee Kwartjes) voor.

D'Onofrio zet een geweldige badguy neer en Duhamel een sympathieke held. Het verhaaltje wordt uitgewerkt volgens het boekje, maar al met al geen slechte film.

3 sterren

Deze film is cool. Films over de koude oorlog zijn cool. Toen had je enge Russen, en wie heb je nu als badguys in films? Religieuze fanatici met baarden. Die kunnen niks moois maken, alleen maar zichzelf opblazen. Russen daarentegen, maken mooie dingen. Zoals dit vliegtuig. Of zoals de Red October.

De film komt wat traag op gang maar let vooral op de flight scenes, die er nog steeds niet gedateerd uitzien. Echt supergoed.

3.5 sterren

Prachtige film, die je zo je vriendin kan voorschotelen (wat ik dan ook gedaan heb en ze vond het nog leuk ook!). De nadruk ligt niet op het geweld, de nadruk ligt op het verhaal en de spanning.

4.5 sterren.

Behoorlijk zoetsappige film waarbij een "oh wat zijn we met zijn allen toch happy in Camelot" sfeertje alles overheerst en ook wel enigszins verpest.

De scene dat Guinevere voor het eerst aankomt bij Camelot en ze de stad bekijkt vanaf de heuvel, omschreef iemand op imdb.com eens ongeveer als volgt: "OF de inwoners van Camelot hadden achter ieder raam een kaarsje branden, OF de kerel die de maquette heeft gemaakt wist niet wanneer hij moest ophouden..."

Iets anders dat de film verziekt is dat deze film door SBS6 (en later hun satellietzender Net5) steevast TWEE KEER PER JAAR is uitgezonden. Net als de films Outbreak en Iron Eagle trouwens.

Stink SBS.

Het is makkelijk om First Man een torenhoge beoordeling te geven omdat het thema mij zo aanspreekt. De reis naar de maan is één van de coolste en belangrijkste dingen die de mensheid ooit heeft gedaan. De film, gebaseerd op de biografie van Armstrong, heeft echter wel zijn fouten en dat vergeet je makkelijk door het grootse thema.

Allereerst een nuancering: het betreden van een ander hemellichaam is één van de grootste prestaties die we ooit geleverd hebben, maar de reden was natuurlijk stom. Het was de Koude Oorlog en men wilde (eindelijk eens) de Russen aftroeven die al drie mijlpalen hadden behaald (eerste satelliet, eerste man en eerste ruimtewandeling). De film windt hier ook geen doekjes om en maakt het niet groter dan het is. Het was pure prestige. Dit leidde, misschien wel terecht, tot protesten van mensen die het onnodige geldverspilling vonden. Maar na het succes van Collins, Aldrin en Armstrong verstomde dit al snel.

Ondanks dat het spelen met raketten, of zoals Janet Armstrong het in een vlaag van woede noemt "boys playing with balsa wood model rockets", geen ander doel had dan propaganda, is de reis van Armstrong, zowel zijn carrière alsook de daadwerkelijk trip naar de maan, ronduit episch.

Toen dan eindelijk de Saturn V vertrok, met geweldige CGI en een uitstekende soundtrack, werd het een beetje vochtig in mijn oogjes. Vanwege de grootsheid van de hele onderneming, maar ook vanwege het treurige begin van de film - gebeurtenissen die Armstrong blijkbaar maar moeilijk een plekje kon geven in zijn leven en die hem ertoe zetten zichzelf te begraven in zijn werk.

De film is ook een aangrijpende vertelling over de onveilige situaties waarin de astronauten destijds belandden. Dat is mij, als dertiger, eigenlijk amper bekend. Het succes van de maanlanding blijft hangen, maar de offers die daarvoor nodig waren zijn onderbelicht in de geschiedenis.

Maar behalve een verhaal over raketten, is dit ook het verhaal over een man.

Neil Armstrong.

En daar heeft de film het moeilijk. Want Armstrong was een moeilijke vent. Ongetwijfeld goed neergezet door Ryan Gosling die in sommige scènes, aldus de zoons van Armstrong, ontzettend veel leek op hun vader. Maar Armstrong is geen typische hoofdpersoon voor een film. Hij is stil, stug, emotieloos, koud en zakelijk. De ultieme doelgerichte man. Dit wordt perfect geïllustreerd tijdens de lancering van Apollo 11 - hoe hij continu strak omhoog kijkt naar zijn doel - de maan.

Zijn persoonlijkheid levert een hoop stroeve scènes op. We hebben na een tijdje wel door dat Armstrong een 'binnenvetter' is maar dat maakt hem nog altijd moeizaam inpasbaar in een film als dit. Je wilt een uitbundige Bruce Willis en niet een emotieloze testpiloot met een graad in luchtvaarttechniek.

Toch is aan het eind, als hij bij de krater staat en iets persoonlijks achterlaat op de maan, alles vergeten en vergeven. Of Armstrong dat echt deed is onduidelijk (familie en collega's menen dat dit goed zou kunnen), maar het zou prachtig zijn als het zo was, dus nemen we dit maar aan.

4,5 sterren

Sjonge jonge, wat een shitfilm. Ik heb niets tegen op films die leunen op sfeer in plaats van verhaal, maar deze film was gewoon dodelijk saai, en bevatte verschillende irritante personages met Rayette als hoogtepunt.

Wat een drama. Ik heb hem twee keer afgezet maar uiteindelijk toch uitgekeken, verspreid over twee dagen.

Nicholson is erg goed maar ondanks dat kom ik niet verder dan 2 sterren. *gaap*

Leuke cast, iets te lang, niet een hele hoge grapdichtheid maar wel een flink aantal leuke momenten. Met name de hele subtiele dingen en dialogen.

De serieuze (drama-)ondertoon heeft niet teveel nadruk.

3 sterren

Ben een fan van Eastwood (zowel zijn acteer- als regisseerwerk) maar was op voorhand erg sceptisch over deze film. Toch was het een uiterst positieve verrassing, vooral wat betreft het standpunt van het script. Niet overdreven Amerikaans, tikje kritisch zelfs, en een terechte boodschap.

De film had een goede balans tussen harde actie en rustige stukjes waar de personages goed uit de verf kwamen. Wat wel slecht was (vond ik) was dat je in de actiescènes bijna niet kan zien wie wie is.

Wat Saving Private Ryan is voor het USA/Duitsland conflict, is Flags of Our Fathers voor wat zich in de Grote Ocean afspeelde tussen de USA en Japan, met als interessante twist dat het hier om een soort tweeluik gaat waarbij je beide partijen te zien krijgt (moet "Letters From Iwo Jima" nog zien, trouwens). Het is wel jammer dat de Jap weer eens wordt neergezet als anonieme vijand, maar dit gemis wordt wel een beetje goed gemaakt door Letters from Iwo Jima denk ik.

Ook zeer sterk was de fotoslideshow op het eind.

4 sterren, goed zo Clint.

Ik had alweer teveel azijnberichten gelezen over The Flash, waardoor ik met een fris biertje en evenzo frisse tegenzin er voor ging zitten.

Marvel films kan ik nog wel aan mijn vrouw kwijt, maar de DC films kijk ik in mijn eentje. Ze kwam een keer binnenvallen tijdens de onderwateroorlog in Aquaman en liep meteen hoofdschuddend weer weg. Kan ik haar niet kwalijk nemen. En iedere keer weer, blijkt het DC universum minder lekker geschreven dan Marvel. Stan Lee en consorten gaven slechteriken bijvoorbeeld altijd een goed hart mee, maar enkel door omstandigheden of een ongeluk werden ze een booswicht. Daardoor is een dom karakter als Steppenwolf in Justice League ook helemaal niet leuk. Die is gewoon slecht en daar moet u het maar mee doen. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. DC is gewoon de mindere, klaar.

Maar goed, gelaagdheid en diepgang zoeken in films gebaseerd op infantiele stripboekjes, dat moet je ook niet teveel doen natuurlijk. Biertje los doppen en plaatjes kijken!

The Flash slaagt er in om voorgaande films een beetje aan elkaar te knopen. En daarbij ook nog veel oudere DC-films te betrekken. Uiteraard is het leentjebuur bij de nieuwste Spider-Man film, waar - dit mag anno vandaag geen spoiler meer zijn - meerdere acteurs die vroeger Spider-Man speelden, opduiken. Dat gebeurt hier ook en zelfs nog veel meer. Zelfs de "BAFF" "SOCK" "OOOF" Batman van Adam West krijgt een halve seconde screentime. Erg leuk gedaan, al vond ik de digitale Christopher Reeve er niet echt realistisch uit zien. Maar met afstand de leukste cameo zit vlak voor de aftiteling.

Sowieso zit het met de humor wel goed, grappen zijn geslaagd en ook weer niet te melig en talrijk. Ik heb aardig wat kritiek op de CGI gelezen maar nergens iets storends kunnen ontdekken. Qua verhaal, humor en special effects allemaal prima.

Een verhaal met een multiverse en tijdreizen haalt per definitie elke spanning uit de film, omdat onwelgevallige resultaten altijd opnieuw geprobeerd kunnen worden. De schrijvers van deze film maken echter voldoende aannemelijk dat tijd en ruimte helaas niet zo kneedbaar zijn als wij denken en dat je op een gegeven moment toch echt keuzes moet maken, die niet voor iedereen goed uitpakken. Oké.

Ezra Miller dan. Een product van zijn tijd. Vreemde generatie Z figuur, veel in opspraak, gearresteerd, non-gay-binair of weet ik veel als wat hij zich identificeert. Eerlijk is eerlijk: in de film heeft hij soms een typisch Amerikaanse slissende gay-tongval, dus waarom ze van hem niet gewoon een gay personage maken en geflirt met een vrouwelijke reporter forceren, geen idee. Ik weet ook niet of we hem gaan terugzien als The Flash, waarschijnlijk implodeert die gast als een soort Britney Spears. Maar na een tijdje ben je aan hem gewend en krijg je zelfs een dubbelrol cadeau. Hoe raar hij ook off-screen is, in deze film is hij prima.

Dè reden om deze film te gaan zien is Batman. De OG Batman uit 1989 en 1992! De film uit '89 siert al decennia mijn top10 hier op Moviemeter. Een film die echt àlles heeft.

De Keaton-Batman is er leuk en respectvol in geschreven en vele details kloppen. Het huis, de Batcave, auto en vliegtuig (al was die in 1989 lang niet zo groot). Veel oog voor detail. Waarschijnlijk zitten in het huis nog veel meer easter-eggs voor wie goed kijkt. En natuurlijk de Danny Elfman muziek. Prachtig! Leuk ook om te zien dat de Batman van Affleck er hopeloos 'gezocht' en fancy uitziet in zijn lelijke pak, en dat de Keaton-Batman nul komma nul gedateerd is en nog altijd geweldig is in zijn relatieve eenvoud.

Richting het einde voelt Batman wel een beetje als een death metal rocker op een One Direction concert. Deze Batman hoort daar niet thuis. Hij ziet ook meer daglicht dan in de eerste twee films ('89, '92) bij elkaar. En zijn voertuigen hebben steeds 'oddly specific' gadgets die hem uit situaties redden waar een ontwerper nooit op kan anticiperen, maar toe maar. Dat is nou eenmaal Batman.

Perfect? Verre van. Amusant? Zeker. Kon zelfs de royale speelduur pruimen.

3,5 sterren

Een goede film best meeslepend is, ondanks dat je als kijker maar weinig empathie voor de hoofdpersoon kunt opbrengen. Het blijft dan ook een beetje een moreel dilemma en je balanceert als kijker een beetje heen en weer omdat de hoofdpersoon fout is en toch ook weer niet. Misschien maakt dat de film ook zo boeiend. Het is een lange zit maar je merkt het niet.

Wat mij wel bevalt is hier en daar wat gedurfde dingen zoals het taalgebruik, drugsgebruik maar ook de full frontal nude in de eerste minuten. Het eerste wat je ziet is een tedde

Keurig.

3,5 sterren

Boeiende film, goede sfeer.

Vanaf het begin lijkt het een soort X-file, of op zijn minst een mindfuck a la Fight Club te worden, maar dan blijkt de verklaring toch redelijk voor de hand liggend. Die airmarshal kerel is wat dat betreft niet heel erg goed gecast want zijn Daan Schuurmans kop ziet er al niet erg betrouwbaar uit, heel verbaasd was ik eigenlijk niet. Uiteindelijk is het voor mij toch een teleurstelling omdat ik een andere richting had verwacht.

Maar het verhaal is natuurlijk suf, het is TE toevallig dat niemand dat meisje heeft gezien. Die Daan Schuurmans moet haar toch meegelokt en gedrogeerd hebben, hoe kan het dat niemand dat zag? Dat lag er ZO dik bovenop dat ik dacht dat dit wel een mindfuck film MOEST zijn, maar ik had ongelijk. Jammer..

En inderdaad:

kos wrote:

En waarom zegt die piloot dat dat meisje ook gestorven is na contact met Berlijn terwijl dat helemaal niet zo is . En zo waren er nog tig dingen.

Gekeken op Interactieve Televisie van Ziggo.

Matige film die slecht begint met louter irritante personages. Aan het eind wordt de film een beetje gered door een aardig whodunnit plot.

De film is zo nu en dan zo bizar dat je je niet eens afvraagt waarom niemand in de buurt de explosies hoort en eens poolshoogte komt nemen.

Bij vlagen wel geestige dialogen van o.a. die dikke bewaker.

2.5 sterren