Opinions

"You've been killing me with Adolf Hitler's gun this whole time? What the hell is wrong with you?"

Frank Grillo, waar was je al die tijd? Een kop die je allicht bekend voorkomt, maar die nooit een leading man is geweest. Een blik op zijn acting credits leert dat ik hem onbewust al vaak gezien heb, met name in de serie Prison Break en een terugkerende rol in de Avengers franchise, al kan ik me hem totaal niet meer herinneren.

Deels komt dat doordat Grillo zich pas vrij laat zo'n ruige Gerard-Butler-na-een-avondje-drank-en-drugs look heeft aangemeten. In Prison Break was hij bijvoorbeeld nog keurig gladgeschoren. De Grillo van 2021 ziet eruit zoals je verwacht dat iemand eruit ziet die Grillo heet. Alleen de naam al.

Voor deze rol heeft Grillo zich goed opgepompt. Geen grammetje vet en aderen die op springen staan. Zijn lichaam verraadt wel dat het tot het uiterste is gepusht. Niet zo raar, want Frank Grillo mag volgend jaar 57 (!) kaarsjes uitblazen.

Veel tijd om de gespierde actieheld uit te hangen heeft hij dus niet meer, het is dus maar goed dat hij met BOSS LEVEL meteen zijn magnum opus aflevert!

Want deze film is alles wat ik had gehoopt, en meer. Natuurlijk alle bekende fun van timeloop-films: Groundhog Day, Edge of Tomorrow, de miniserie Day Break of het recente Spring Break: het is altijd een kapstok voor goede grappen en maffe situaties.

Boss Level combineert dit vanaf de opening credits met jaren tachtig 8-bit nostalgie en is één van de weinige, zo niet de enige, film die een uitleg poogt te geven over de oorzaak van de timeloop. Absurde sciencefiction natuurlijk, maar hey, boeiend. Het plezier straalt er vanaf de eerste minuut vanaf en dat gaat onophoudelijk door tot de aftiteling. Mel Gibson speelt een megalomane boef die enigszins doet denken aan zijn rol in Machete Kills, maar dan ingetogener en veel beter.

De scènes met zijn zoon geven het personage Roy Pulver de nodige diepgang en zijn alleen al mooi omdat zijn zoon wordt gespeeld door zijn echte zoon, Rio Grillo. Ook zorgen deze scènes voor de nodige balans in de voortrazende film en raken ze precies de juiste toon zonder overdreven sentimenteel te worden.

Kritiekpunten? Ach. Sommige explosies waren nep, de helikopter was duidelijk gefabriceerd met de computer en bloedspetters leken niet van een vloeistof te zijn gemaakt; het was meer een soort rood poeder dat bij de vele badguys uit hun jasjes spatte. Maar dat kan ook een stilistische keuze zijn. En het einde, nou ja. Ik kan er mee leven.

Dikke fun, pretentieloos vermaak van de bovenste plank. Een film die ik volgende week zo weer zou kunnen kijken.

4,5 sterren

The Bounty Hunter is een romkom verpakt als actiekomedie, met een aantrekkelijke man en een mooie vrouw. Het biedt eigenlijk voor elk wat wils, al komt de actieliefhebber er het meest bekaaid vanaf. Behalve een obligatoire car chase zit er weinig actie in.

Aniston en Butler zie ik beide graag spelen dus ben ik wat vergevingsgezind en dat moet ook wel, want het is allemaal zo voorspelbaar als eb en vloed. Van Jason Sudeikis had ik iets meer hilariteit verwacht dan het simpele rolletje van opdringerige collega dat hij hier neerzet. Spaarzaam hoogtepunt is een achtervolging over een golfbaan waarbij de ballen om de oren vliegen van zowel Gerard Butler als de kijker.

Van alle domme romkoms die Jennifer Aniston heeft gemaakt sinds Friends eindigde, is dit één van de meest opvallende (de andere is die met Adam Sandler met al die moorden).

3 sterren omdat ik hier en daar toch een beetje moest grijnzen.

Dit schreef ik op 16 augustus 2004.

Daarnet herzien en inderdaad, het is ergens wel standaard. Want filmpersonages die hun geheugen kwijt zijn, zijn vreemd genoeg nooit bakker of marketingconsultant. Ze zijn altijd geheim agent. Of het nu gaat om Geena Davis (Long Kiss Goodnight), Jackie Chan (Who Am I), Liam Neeson (Unknown) of Matt Damon (Bourne). En dat waren maar een paar van de films die ik me zo 123 kon herinneren.

Toch is de film enorm spannend, meeslepend en nergens compleet over the top. Jason Bourne doet redelijk verklaarbare dingen, bedient zich van alledaagse voorwerpen en trucs om dingen voor elkaar te krijgen. Hij is snel en slim maar nergens compleet bovenmenselijk.

Dat maakt het leuk om te kijken, want het is een leuk personage om je als kijker mee te vereenzelvigen. Wat zou jij doen?

Achteraf is 3.5 wel wat mager, ik maak er 4 sterren van.

Ik wist dat hij wat minder was dan de eerste delen maar toch is het jammer om dit dan bevestigd te zien.

De film is creatief verweven met de personages en gebeurtenissen uit de eerste drie delen, maar is verder erg rommelig en het voegt weinig toe aan het verhaal. Er wordt iets meer uitgelegd over het "programma", maar tot een echte ontwikkeling komt het niet. Stacy Keach en Edward Norton zijn puur eyecandy, het komt bijvoorbeeld nergens tot een confrontatie tussen Aaron Cross en degenen die hem uit de weg willen ruimen.

Neemt niet weg dat het een onderhoudende, spannende film is met zeer gave stunts en actiescènes. Zowel Renner als Weisz doen het goed in hun rol. Maar net als je het gevoel hebt dat het is begonnen, komt ineens de aftiteling.

Robert Ludlum heeft tig Bourne-boeken geschreven, genoeg inspiratie voor een vervolg waarbij er qua plot ook echt wat meer ontwikkeling in zit.

2,5 sterren

Goede en spannende film die hier en daar wordt verpest door onnodig jachtig en verwarrend camerawerk (de knokpartij met de Duitser en de achtervolgingsscène met de taxi waren wat dat betreft een drama).

Verder is de film een feest der herkenning: veel speelt zich af in Berlijn, waar ik onlangs geweest ben, en ik herkende bijna iedere locatie. PLUS: de Duitser spraken Duits (en de Russen waren ook echt Russen). Dat is bij voorbaat al een pluspunt.

De film liet mij achter met een lichtelijk onbevredigd gevoel, het is dan ook niet echt eenhappy end ofzo. Ook het bezoekje aan die dochter vond ik niet echt goed uitgewerkt waardoor het een beetje vreemd overkwam.

De film komt zo nu en dan sowieso vreemd over, omdat Matt Damon een getrainde moordenaar speelt, maar hij er ondanks zijn 34 jaar nog altijd uitziet als een broekie. Beetje een Leo diCaprio of Michael J. Fox syndroom.

Ik twijfel tussen 3.5 en 4, maar die flashy ADHD-achtige montage bestaande uit enkel close-ups was soms toch echt storend, dus maak ik er 3.5 sterren van.

Net als in Supremacy enorm veel actiecloseups, vooral het gevecht met die Marokkaan in Tanger, en de achtervolging in de politieauto in New York. Bij die laatste ging ik er echt op letten, geen enkel shot duurde langer dan een seconde. Erg overdreven flitsend, maar toch pakte het goed uit.

In tegenstelling tot Supremacy vond ik de extreme closeups hier wel goed werken, het kan er aan liggen dat dit de eerste Bourne film is die ik in de bios zie. Je verliest wat overzicht (iets wat je onwillekeurig toch altijd wil als kijker), maar in ruil daarvoor heb je het gevoel dat je enorm dicht op de actie staat, en dat is ook wel gaaf. Enige echte minpuntje is, is dat Bourne net even iets teveel bizarre crashes overleeft, al dan niet met een schrammetje of een manke poot die hij 5 minuten later weer is vergeten.

Erg geinig is trouwens dat veel details precies stroken met de eerste twee delen: zo gebruikt Bourne op een gegeven moment het paspoort van een Gilberto uit Brazilië: in deel 1 zie je dit paspoort een halve seconde lang maar wordt er verder niets mee gedaan (in de bank in Zwitserland). Leuk dat ze op allerlei details uit de eerdere films terugkomen. Aardig verhaal, veel actie, continu spannend.

4 sterren!

Een sterke film die de kijker een (min of meer) nieuwe blik op de Tweede Wereldoorlog geeft, namelijk door de ogen van een onschuldig kind.

Daarin ligt de kracht van de film (de simplistische kijk doet je nogmaals beseffen hoe zinloos en belachelijk oorlog en haat is) maar tegelijkertijd is de grenzenloze naïviteit van Bruno soms wel wat ergerlijk. Ook al ben je acht, en niet zo slim, bepaalde dingen moet je toch in de gaten hebben. Of in elk geval sneller snappen dan Bruno dat doet.

De grootste ergernis van deze film bij anderen, is de onmogelijkheid van het contact tussen Bruno en het joodse jongetje. Bijvoorbeeld alleen al omdat hij nooit zo dicht bij het hek had kunnen komen. Ik denk dat je wat dat betreft een oogje moet toeknijpen en de film wat meer in abstracte zin beschouwen.

Als je even over feitelijke onjuistheden/onmogelijkheden heen kijkt, blijft er een mooie film over, waarin nogmaals, zij het op een heel andere wijze, duidelijk wordt gemaakt dat er in de Tweede Wereldoorlog iets goed fout ging, en dat dat nooit meer mag gebeuren.

3.5 sterren

P.S. Dat joodse ventje, die Shmuel, lijkt wel heel erg op Jantje Smit.

Kijk maar (Jantje)

Kijk maar (Shmuel)

Samen met deel 1 en 2 afgelopen week herzien.

Waar bij de eerste delen de regie en het camerawerk afschuwelijk is, heeft deze film wat meer fantasie in de regie. Een meebewegende camera, kortere shots, het voelt allemaal frisser aan dan de saaie regie van de eerste twee delen.

Dat kan niet alle slechte punten verbergen maar het maakt dit deel wel tot het minst oogpijnigende deel van de trilogie. Als je je even niet ergert aan het bizar slechte acteerwerk van de zoon van Braddock maar goed.

3 sterren, dat is 0,5 meer dan de beide eerste delen.

De eerste helft van de film is vreselijk, met name door houterig acteerwerk, maar vooral ook een dom verhaal, waarbij je niet snapt waarom die jongen niet gewoon de politie belt.

Maar het hele eerste deel is een opmaat naar een briljant tweede deel waarbij ik op een gegeven moment niet meer kon stoppen met lachen. Alles wat je kan verzinnen op het gebied van zombies en het bestrijden ervan, gebeurt gewoon. Het is echt een feestje

Helaas maakt dat de film als geheel niet briljant, want ik heb nog nooit een film gezien die zo uit balans is, en waarvan het eerste deel zo saai is, en het tweede deel zo leuk.

4 sterren

Moddervette splattergore!

Je kent het wel, op zondagavond nog even een filmpje kijken. De grote titels op Netflix heb je wel gezien, dus kijk je wat verder. Alyssa Milano? Dat is toch het dochtertje van Arnold Schwarzenegger in het 80's meesterwerk Commando? Even kijken... Het is gebaseerd op een boek. Nou dat kan niet verkeerd zijn, dan zit het plot vast goed in elkaar. Wel zo handig bij een whodunnit die de kijker op de bank mee laat raden naar wie de moordenaar is.

Nou, dat valt wel wat tegen. Kwalitatief is het allemaal niet zo slecht als de gemiddelde waardering je wil doen geloven, maar het voelt meer aan als een lange aflevering van een willekeurige crime-serie dan een film. De kwalificatie 'romantiek' bij deze film is ook nog al raadselachtig, want de nadruk ligt bepaald niet op de romance tussen hoofdrolspeelster Grace en de buurman/agent.

Wat de film uiteindelijk de das omdoet is de typecasting, waardoor je al snel vermoedt dat er meer schuilgaat achter bepaalde personen met een bepaalde tronie. Dat is wel jammer.

2,5 sterren

Spielberg maakt naast dom vermaak (Indiana Jones) en baanbrekende science-fiction (Jurassic Park) vaak films met intrigerende waargebeurde verhalen. Vaak gaat dit over personen die ondanks hun komaf of overtuiging er voor kiezen om 'the right thing' te doen. Schindler die joden helpt, Lincoln die slavernij afschaft, noem ze maar op.

Op zoek naar verhalen over mensen die ondanks alles 'the right thing' doen - ze worden onderhand schaars mag ik aannemen - kwam Spielberg uit bij advocaat James Donovan, een advocaat die in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog een betrapte Russische spion verdedigt, wat hem door zijn omgeving niet in dank wordt afgenomen. Maar Donovan, prima gespeeld door Tom Hanks, blijft volharden want ook al is hij de vijand, hij heeft recht op een eerlijk proces. En, it's the right thing to do.

De uitgekauwde moraal kennen we wel. Deze film is dan vooral weer een excuus om Spielberg's meesterlijke sfeerschepping te etaleren en zijn steengoede decorbouwers en set dressers hun kunstje te laten doen. Het verhaal heeft namelijk weinig om het lijf, gaat niet erg diep en laat je zelfs achter met feitelijke onwaarheden. Iets met een afscheid en een achterbank, wat een suggestie wekt die in werkelijkheid niet klopte.

Een piekfijne formulefilm die op basis van de namen wellicht te hoge verwachtingen wekt.

3 sterren.

P.S. de Oscar voor Mark Rylance slaat nergens op. Zijn Russische spion is een interessant personage maar compleet emotieloos. Dat had ik ook nog wel kunnen acteren.

Weliswaar een vrouwenfilm maar dan wel een hele mooie.

Fans van de typische "Go ahead make my day" Eastwoodfilms moeten deze vooral mijden.

3 sterren

Ik vond het best vermakelijk.

3 sterren

Daar is ze weer, de klungelige dertiger, nu veertiger, die vooral bezig is met haar zelfbeeld en niet kan kiezen tussen welke vent ze wil en dus hopeloos single blijft.

Na de aardige eerste twee delen hebben we 12 jaar moeten wachten op dit derde en ogenschijnlijk laatste deel. Maar die twaalf jaar eisten wel hun tol.

Bridget Jones is in deze film 43, maar Zellweger was is in werkelijkheid al 46. Ze had vroeger altijd van die wangetjes om in te knijpen (of, zo u wil, uw poederbuks op leeg te schieten). Das war einmal: de nieuwe Bridget heeft één en ander 'laten doen' en wat vroeger een charmante besmuikte grijns was, is nu een grimas alsof ze in een zure bom bijt.

Zellweger wilde de film nog wel doen, maar het gezicht had er geen zin meer in.

Die twaalf jaar hebben ook Colin Firth geen goed gedaan. Zijn hoofd anno 2016 leent zich nog wel voor films met politieke intriges, maar een romkom is bepaald niet iets waar je het eerst aan denkt bij het zien van zijn stijve, ingevallen gezicht en het dunne haar. Maar soit.

Waar ik echter wel wat moeite mee had is het verhaal. Zoals de plot samenvatting al verraadt raakt Bridget zwanger, maar zijn twee mannen de mogelijke vader. Daarna wurmt onze hoofdpersoon zich in de meest ongemakkelijke situaties om het makkelijke en logische (gewoon het vertellen) maar te ontwijken. Dit is natuurlijk de crux van het hele verhaal, maar toch: de hele tijd gaat het vooral over háár.

Maar dat er ook een (ongeboren) kind in het spel is, dat ook rechten heeft, wordt even vergeten. Het bieden van een goede en stabiele toekomst aan een kind vind ik iets wat je zeer serieus moet nemen en eigenlijk is de hele film daarom zeer ongepast. Maar goed, wie ben ik.

Als ik mijn moraalridder-modus even uitzet kan ik nog wel gniffelen om deze film.

2,5 sterren

Ik ben vandaag ziek en had hem al een tijdje liggen, de perfecte setting dus: met een kop thee op de bank met een deken en een kussen een vrouwenfilm kijken. Alleen, ik ben geen vrouw.

De film is dan ook precies dat wat je zou verwachten, en wist me in geen enkel opzicht te verrassen met briljante humor, plot, spanning, of wat dan ook. Het is een vrouwenfilm pur sang.

Ik sta in principe open voor alle genres en ben niet zo'n kerel die iedere film zonder vuurwapens klakkeloos afkraakt, maar om nou te zeggen dat dit een verfrissende film was, nee.

Leuk detail is wel dat Zellweger in deze film ook echt 32 is. Vaak spelen oudere acteurs veel jongere mensen, maar dit klopt gewoon. Ronduit opmerkelijk.

2.5 sterren

Oh, hij is vanavond toevallig ook op TV

Aardige film, die soms best spannend is maar het om tenenkrommende momenten weer compleet om zeep helpt. Alles behalve het einde is redelijk voorspelbaar, en hebben we al eens eerder gezien, o.a. in het betere "Midnight Express".

Wel goed dat de film is gemaakt, landen met belachelijke rechtssystemen en corrupte ambtenaren kan je niet genoeg bekritiseren. Door alle verslaggeving omtrent Thailand zou ik al nooit een voet op Thaise bodem zetten, maar deze film zorgt ervoor dat ik zelfs niet meer ga eten bij een Thais restaurant hier in de buurt (waarvan de kokkin lijkt op de cipier uit deze film).

Dat dan weer wel.

3 sterren

Een moderne film noir. Zelfde thematiek, maar zonder regenjassen, hoeden en voiceover.

Ik vond het wel wat. Niet bijzonder maar zeker wel boeiend. Prima mee vermaakt in het vliegtuig.

3 sterren

Goed geacteerd, interessant en aangrijpend verhaal maar eigenlijk niet mijn type film. Maar ja, als je je vriendin af en toe First Bloods en Die Hards door de strot ramt, moet je wel eens consessies doen.

Brothers is zo'n concessie.

Omdat voor Tobey een hoofdrol is weggelegd, weet je dat hij terugkomt. Ik had weliswaar de DVD-hoes niet gelezen, maar vermoedde dit toch. Ik kan me voorstellen dat de film beter is als je dit niet weet.. Leuk aan de film is, dat er steeds dingen gebeuren en dat mensen keuzes maken, die je niet verwacht. Momenten die in elk geval bepaald niet in het standaard Hollywood stramien vallen. En dat is een positieve kijk ervaring.

Tobey laat zien meer te kunnen dan Spider-Man.

Toch gaat het allemaal iets te traag, desondanks een nette 3,5 sterren van mij.

"Wat Netflix kan met middelmatige formulefilmpjes om het aanbod te vullen, kunnen wij ook", moet er gedacht zijn op de burelen van Amazon en inderdaad, ook Prime is sinds kort verrijkt met een doorsnee comedy die weliswaar alle hokjes afvinkt maar waarvan het eindresultaat desondanks tamelijk pover is.

Peter Dinklage speelde het leukste personage in Game of Thrones met zijn fantastische sarcasme en ook Brolin is niet onbekend met comedy, zoals het aardige Ricky Stanicky en natuurlijk zijn rol in Deadpool 2.

Maar deze rollen willen maar niet echt tot leven komen. Dinklage heeft een rare snor die groter is dan hijzelf. Brolin speelt een man die zich na een leven voor criminaliteit wil settelen met een jonge vrouw. Maar de beste man is al eind 50 en heeft een veel te oude kop om iemand te spelen die een gezin wil stichten. Hij past dan ook voor geen meter bij zijn vrouw.

Maar hij maakt het nog niet zo bont als Glenn Close. Die is dapper strak getrokken met spanbanden en tie rips maar toch verraadt haar tandenloze smalle mondje dat ze bijna 80 is.

Er is wel wat potentie in het script, maar de film tikt met grote moeite de middelmaat aan. De absolute highlight van de film is Brendan Fraser als verknipte slechterik, maar goed, in het land er blinden is Éénoog al snel koning.

2.5 sterren

Ik heb veel en hard gelachen, maar het geheel is minder frisss dan Borat. Borat was een verkapte satire op de domme Amerikaanse samenleving. Bruno pretendeert daar een beetje op door te gaan maar focust zich eigenlijk veel meer op andere dingen, vooral kontneuken en piemels.

De laatste scène was trouwens erg grappig, en ik had niet verwacht bepaalde personen te gaan zien in deze film

3 sterren

Prachtige film die door een compleet gebrek aan verrassing wel minder is dan verwacht. Het is echt gru-we-lijk voorspelbaar. En hoewel de hoofdrolspelers ook akelig precies de rol vertolken die je bij ze verwacht, doen ze dit wel heel erg goed. Maar goed, hun rollen zijn dan ook een soort gemiddelde van typetjes die ze al hun hele leven spelen. Maar ondanks dat zowel de scriptschrijvers als de acteurs enkel platgetreden paden bewandelen, is de film zeker de moeite waard.

3.5 sterren

Een nette oldschool film.

Een film die niet meer wil zijn dan het is: een film uit het "unusual buddy" genre die noodgedwongen moeten samen werken om het mysterie te ontrafelen en zelf het vege lijf te redden.

Een onderhoudende film met voldoende vaart. Er zitten weer wat leuke oneliners in, en Stallone weet de film toch het nodige elan te geven. Hij heeft een wat minder opgeblazen plofkop dan in zijn laatste paar films.

3,5 sterren

Aardige film met een lekker sfeertje. Gekeken in HD op een 65 inch plasma, en heel even waande ik me in het San Fransisco van de jaren 60.

Maar inhoudelijk gaat het echt te traag, er zit niet zoveel plot in, en het wordt ook nog eens sloom gebracht. Tel daarbij op tergend lange shots van nietszeggende dingen (op het laatst, het vliegtuig dat aandockt bij een terminal) en het wordt zo nu en dan een erg lange zit.

De beroemde achtervolging kon na alles wat ik er hier over gelezen had, alleen maar tegenvallen en dat gebeurde ook een beetje. Toch een zeer indrukwekkende scène voor die tijd, zeker als je je bedenkt dat menig James Bond film uit die tijd er vele malen slechter uit zag bij auto achtervolgingen.

Wel heb ik me voorgenomen meer films van Steve McQueen te gaan kijken, want die kerel is best wel heel erg cool.

3 sterren

Na vijf (toch?) Transformers films die steeds verder over the top gingen, verlangde ik, murw gebeukt door al die idioterie, terug naar de eenvoud van het simpele eerste deel. Shia Laboeuf die contact legt met een handvol Transformers en zijn ouders die er niet achter mogen komen. Erg charmant.

Ik werd op mijn wenken bediend met Bumblebee, een film die het klein houdt en helemaal terug gaat naar de kern van de relatie tussen mensen en Transformers. Prachtig!

Tenminste...

Als de uitvoering niet zo simplistisch en ongeïnspireerd was geweest. De held is een stoer meisje, daar kan ik me overheen zetten. Prima natuurlijk. Haar comic relief sidekick is een zwarte jongen. Ook dat past helemaal in deze tijd. Maar ze hebben totaal geen chemie en veel scènes zijn zó oppervlakkig en dom geschreven dat het de film helemaal onderuit haalt.

De special effects zijn in deze film mooier dan ooit. De opening op Cybertron is nog erg lelijk, maar als de actie zich verplaatst naar de aarde lijken de robots compleet op te gaan hun omgeving. Ze zijn er niet in 'geplakt'. Het oogt super realistisch. Iedere reflectie op de gele motorkap van Bumblebee klopt.

De actie en effecten hebben in Bumblebee gelukkig een iets minder prominente plek, om meer ruimte te geven aan menselijk drama. Daarom is het zo jammer dat juist dit zo slecht en clichématig is uitgewerkt. Onder de streep is het een soort Herbie on steroids.

Dat de hoofdpersoon wéér een buitenbeentje is, is ongelooflijk vermoeiend.

Waarom valt een als auto vermomde robot nou nooit eens in handen van de quarterback van de school, die voor de lunch nog even de nerds met hun balzak tegen de vlaggenmast slaat en 's avonds de prom queen vingert onder de tribune bij het sportveld? Waarom altijd van die snowflakes die met zichzelf worstelen. En met hun genderidentiteit, want... Meisje dat aan auto's sleutelt, ik bedoel... if it walks like a duck, and talks like a duck... Nou ja.

Als er nou één schrijver had meegewerkt die wèl humor had dan was het karate-broertje echt leuk geweest. Dan was Ron, de goedbedoelende maar onhandige stiefvader, ècht grappig geweest. Dan was Bumblebee ook wat grappiger, wat zijn personage echt sympathiek zou maken. Veel meer dan een tape van Rick Astley uitspugen doet hij niet.

Het is het allemaal nèt niet.

Ik vind het ook verbazingwekkend hoe inconsistent Transformers zijn. Soms kunnen ze urenlang kapot gebeukt worden om als een Terminator steeds weer te herrijzen, en soms worden ze met een zwaard in één keer doormidden gehakt. Sommige enorme explosies zijn amper schadelijk, maar bij andere vliegen ze in duizend gruzelementen. Ook verliezen ze zich altijd eerst een een paar minuten hand-to-hand combat voordat ze zich herinneren dat ze beschikken over een kanon waarmee ze de tegenstander eigenlijk ook wel in één klap kunnen afmaken.

Wel leuk dat Michael Cena zichzelf bevestigt als de nieuwe go-to guy als je een dommekracht zoekt voor in je film. Hij is een mooie kruising tussen Josh Brolin en Channing Tatum (of heet die kerel nou Tatum Channing of Tanning Chatum, ik vergeet dat altijd, maar wat is dat nou ook voor een naam man...).

De soundtrack is natuurlijk geweldig. Aan het begin worden er in recordtempo tientallen 80s songs doorheen geramd, zodat het millennial publiek altijd wel iets herkent. Natuurlijk mogen A-Ha en Rick Astley niet ontbreken. Dat zijn een beetje open deuren, maar gelukkig zit Runaway van Bon Jovi er ook nog in (helaas veel te kort).

Grote potentie, veel gemiste kansen. 2,5 sterren

The Burial is een vrij simpele film die zich afspeelt in een periode die nog maar kort geleden lijkt, maar nu al esthetisch compleet fout en achterhaald is: 1995.

Ik scrollde door Prime Video en zag een film over een begrafenisondernemer, een advocaat en een rechtszaak. Had ik er zin in? Nee, niet echt. Maar toen zag ik Jones en Foxx en zonder voorkennis over rapportcijfer of recensies direct aangezet. Bij sommige acteurs kan dat.

Kwalitatief uiteraard prima. Het simpele verhaal wordt ruim gecompenseerd met de over the top charme van Foxx en de rust van Jones. Ook de rest van de cast is goed.

Het grofgebekte personage "Willy E. Gary" deed me met zijn gouden bril en snorretje gek genoeg denken aan een onlangs overleden vastgoedondernemer, wat mijn waardering voor Jamie Foxx in deze rol alleen maar groter maakte. Groningers weten misschien wie ik bedoel.

Prima! 3,5 sterren

Hele leuke absurde film waarbij het script misschien iets te simpel is en de speelduur iets te kort, maar er zitten veel geniale momenten in die vooral aan het acteerwerk kunnen worden toegeschreven. Malkovich was erg leuk, maar het verknipte personage van Clooney verdient toch wel een speciale vermelding. "Who are you!!"

4 sterren!

Het is al een tijdje geleden dat ik een lijvige review produceerde. Meestal zijn mijn langere reviews behouden aan slechte films. Complimenten zijn vaak in een paar zinnen geschreven, maar als ik een film af wil branden dan komen er woorden uit mijn toetsenbord als bootmigranten uit Afrika - ontelbaar en niet te stoppen.

En afbranden, daar leent deze film zich voor. De titel lijkt er zelfs om te vragen.

Burnt.

De film is gemaakt met veel passie voor en close-ups van culinaire zooi en eerlijk is eerlijk, tijdens de aftiteling heb je honger. Geen trek - nee, honger. Talloze mooie gerechtjes vliegen over je scherm en de liefde voor eten, smaak en gastronomie komt geloofwaardig over.

Maar we kijken naar een film - geen documentaire. We willen een verhaal, personages met diepgang, intriges, spanning. Een plot dat zich ontvouwt. Maar in Burnt zien we een chefkok met een ruig verleden die zich bij een restaurant naar binnen lult en uiteindelijk een poging doet hier een driesterren-restaurant van te maken. Meer is het niet.

De film probeert de queeste van Adam Jones te verkopen als zijnde de laatste man op aarde die nog een nucleaire holocaust kan voorkomen. Maar we kijken gewoon naar een kok die heel erg kritisch is op zichzelf en op anderen maar vooral erkenning zoekt (in de vorm van een derde michelin ster). Dit wordt zó poepserieus gebracht dat het bijna komisch wordt.

Die begeerde derde Michelin-ster in deze film over koken, kun je vergelijken met een royal flush in een film over poker. In werkelijkheid zéér zeldzaam, maar in een film komt het natuurlijk wèl voor. Toevallig.

Adam Jones is een man met een verleden, waar we verder niets van zien. Wat er is gebeurd moeten we opmaken uit wat slappe dialogen met bordkartonnen personages. Maar genoeg over het verleden. Waar gaat het naartoe? Een romance? Nee, dat wordt niet uitgewerkt. Een thriller met drugs-boeven? Ook dat zijstraatje loopt ineens dood.

Het is een film die maar wat voortkabbelt. Dat het eten er allemaal zéér smakelijk uitziet maskeert enigszins het gebrek aan diepgang. Totdat je geconfronteerd wordt met de meest debiele wraakactie van een personage ooit - zo ver gezocht dat zelfs Bassie en Adriaan het niet zouden hebben kunnen bedenken.

Ook een groot punt van irritatie is de bovenmenselijke reuk- en smaakzin die de koks wordt toegedicht. Adam Jones kan bij een complex gerecht proeven of de peper eerst is gemalen en dan gedroogd, of vice versa. En op basis van één mespuntje saus neemt hij degene die die saus bereidde, onmiddellijk in dienst en biedt daarbij het drievoudige salaris.

Ik heb zelf wel eens in een sterrenrestaurant mogen eten, maar als je totaal geen feeling hebt met haute cuisine dan komt het wel helemáál kolderiek over. De concurrent krijgt een mooie recensie? Dan sla ik mijn eigen restaurant kort en klein. Ja, het is meer dan koken mensen. Het is leven of dood.

In de bijrollen vinden we een verspilde Emma Thompson, een kleurloze Omar Sy (en dat is knap), een klein rolletje voor Matthew Rhys uit The Americans en Uma Thurman in zo'n klein rolletje dat ik haar alweer vergeten was - tot ik haar naam net op de poster zag staan. Oh ja, Uma. Sorry Uma.

Het enige wat me echt bij zal blijven is dat één van de personages homoseksueel is. En dan geen functionele homo (de stereotype flamboyante verwijfde nicht). Maar gewoon een kerel met een baan, hoop en angst, dromen en ambities, die toevallig op mannen valt. Dat is toch wel eens fijn om te zien.

2 sterren voor deze aardige documentaire.