Opinions

Nadat ik deze film ooit eens na drie kwartier had uitgezet omdat het niet was wat ik ervan verwachtte (dijenkletsers), heb ik hem een paar dagen geleden nog een kans gegeven.

Deze film is zo vreselijk leuk en zo vreselijk anders dan de rest. De grappen liggen er minder dik bovenop maar komen vooral naar voren in grappige dialogen en bizarre situaties.

Hoogtepunt vond ik het moment dat Jesus in beeld kwam, met "Hotel California" van de Gipsy Kings. En natuurlijk de aanwezigheid van Sam Elliott.

4 sterren

De financiële crisis is niet cool of sexy maar gewoon stom en ingewikkeld. Een film hierover maken en dit aankleden met excentrieke personages en leuke visuele grapjes maakt het onderwerp er niet leuker op.

Hoe begrijpelijk en metaforisch het ook verteld wordt (soms, in geestige intermezzo's, door totaal niet ter zake doende celebrities): de film maakt dat je de crisis kan snappen maar de vraag is of je ook zin hebt om dit te snappen.

Dit was niet het geval bij het gezelschap waar ik de film mee keek: mijn vrouw en een bevriend stel. Dit is een film om met zijn tweeën te kijken en je bek te houden, want als je bijvoorbeeld de uitleg over een CDO mist, dan heb je de rest van de film een groot probleem. Zoals het geval was bij mijn gezelschap.

Dan kan het breken van de Vierde wand - Wikipedia - nl.wikipedia.org de boel ook niet meer redden.

Desalniettemin was de film onderhoudend door dit soort kwinkslagen en door een opvallende rol van Steve Carrell. Ik vond hem zeer goed in zijn serieuze, maar uiteraard overdreven, rol.

2,5 sterren

Big Trouble in Little China is me me ooit aangeraden toen ik de loftrompet stak voor They Live. Een legendarisch, komisch-gewelddadige jaren 80 actiefilm - met wat humor en een cameo van Al Leong, door mij en mijn vrienden steevast De A-Team Chinees genoemd.

Ook hier komt Al Leong weer opdraven - zoals altijd als naamloze henchman. Maar verder is de film allerminst legendarisch. Bizar slechte monsters, absurde karikaturen en eigenlijk een vrij oninteressante hoofdpersoon die een beetje door de film heen strompelt van matige set naar matige set. Een Chinees meisje wordt ontvoerd - maar ze is even chinees als babi bangang. Verwarrend. De go-to acteur voor de rol van machtige Chinees of Japanner, James Hong, in de domste rol van zijn leven met malle makeup die hem 2000 jaar oud moet laten lijken.

Nee, geen geslaagde film. Het is niet goed genoeg, niet spannend genoeg, niet over the top genoeg en er valt ook maar weinig te lachen.

2 sterren voor 1 seconde Kim Catrall in een nat t-shirt zonder BH.

Een vrij lage grapdichtheid, een gebrek aan leuke personages en algehele flauwigheid maken deze film tot eentje die ik snel zal vergeten.

De kluchterigheid voelt aan als een vroege jaren-90 misverstand-komedie. Ieder personage heeft een tik of flauw subplotje wat de cast tot een samenraapsel van flauwe, ongrappige karikaturen maakt. Personages maken ook domme keuzes en kloten maar wat aan.

Die maagd-dokter is een hele stomme one-trick-pony, en er is werkelijk niks leuks aan het personage van Katherine Heigl. Robin Williams houdt zijn optreden opmerkelijk ingetogen - meestal eist hij alle aandacht op en vrijwel nooit op een leuke manier. Dus dat was wel goed.

Het is geen film die zo slecht is dat je jezelf wilt bewerken met een kaasschaaf, maar deze film is prima als vijfde film wanneer je na het samenrapen van vier Steven Seagal titels de 5 voor 5 euro DVD aanbieding van Bart Smit niet meer vol krijgt.

2 sterren

Beter dan dat kan ik het niet omschrijven. De film leunt niet te zwaar op de humor maar combineert het met meerdere moralen en thema's.

Toch heeft de film vele leuke momenten. De plotsamenvatting hierboven is alleen al grappig en de poster is helemaal geniaal.

Voor mijn werk ben ik veel actief op het gebied van verrekijkers en spottingscopes en zag tot mijn vreugd Jack Black hier een Kowa verrekijker gebruiken (voor de geïnteresseerden: net zo goed als Zeiss of Swarovski, maar minder duur doordat je minder betaalt voor het stickertje).

Wel vond ik de ommezwaai in het karakter van Bryan Dennehy een beetje overdreven en niet heel goed geschreven. Het kwam niet geloofwaardig over.

Al met al niet verveeld, 3 sterren

Ik heb dit predikaat al eerder aan films gegeven:

Niet grappig genoeg voor comedy, niet dramatisch genoeg voor drama.

Maak eerst eens die keuze, en dan een film. Dit is allemaal "wel aardig". Het verhaal sleept zich voort en is sowieso gestoeld op het belachelijke idee dat Bill zijn vrouw niet meteen verlaat. Wat moet je nou nog met die overspelige slet? Zo vreemd als de film dus begint, eindigt hij ook. Want wat Bill nou gaat doen, geen idee.

Eckhart doet het allemaal wel leuk, net als de rest van de cast, maar het suffe verhaal gaat nergens naartoe.

2 sterren

Leuke film, zet de sfeer in het mijnwerkersstadje in 1984 goed neer (al zien dat soort stadjes ar vandaag de dag nog steeds zo uit, grote delen van Engeland is net een derdewereldland). Er zit geinige subtiele humor in, maar qua verhaal kabbelde het wat voort, het was niet dat er veel gebeurde ofzo...

3.5 sterren

Je moet er wel even voor in de stemming zijn, de films van Alejandro González Iñárritu. Want veel droeviger en zwaarmoediger worden ze niet. Geheel ongemerkt heb ik in de loop der jaren al zijn films gezien en ik kan ze me, in tegenstelling tot veel films, allemaal nog vrij goed voor de geest halen. Dat zegt wel iets. Ik was dan ook razend benieuwd naar Birdman, zeker nadat hij werd overladen met Oscarnominaties. Over twee weken zullen we zien hoeveel de film gaat verzilveren.

Het duurt niet lang of het is duidelijk waar de film het van moet hebben. Het acteerwerk. Minutenlange, onafgebroken shots met onafgebroken, puik acteerwerk. Keaton speelt zijn rol geweldig als compleet uitgebluste acteur. Leuk om Norton weer eens in een fatsoenlijke film te zien, want hij doet waar hij goed in is: acteren. De laatste jaren heeft hij zijn talent nogal verspild aan tenenkrommend slechte films als Stone (2010). De rest van de cast was ook overtuigend met als uitschieter een opvallend ingetogen Galifianakis. Bij Emma Stone heb ik me alleen maar geërgerd aan haar uitpuilende goudvis-ogen. Ik vind haar even aantrekkelijk als Jack Nicholson in een glanzende legging.

Op het acteerwerk kun je weinig aan te merken hebben. Ook visueel is het mooi om naar te kijken. De cameravoering is losjes maar niet tè homevideo-achtig. De belichting en de kleuren zijn prachtig. De innerlijke strijd die Keaton voert, wordt mooi neergezet in woord ("this place smells like balls") en beeld (de ogenschijnlijke telekinese en allerlei andere special effects).

Toch heb je bij de aftiteling een leeg gevoel. De laatste vijf minuten voelen een beetje afgeraffeld en vaag en dit haalt eigenlijk de hele film een beetje onderuit. Technisch gezien is dit een hele goede film, maar dat spreekt niet iedereen aan. De trailer zet de gemiddelde filmkijker ook wel een beetje op het verkeerde been. Vrijwel alle stunts en special effects die de film rijk is, zitten er in zijn geheel in. De trailer heeft mede daardoor een heel andere toon dan de film.

Het is lastig om je in te leven in Riggan Thomson omdat zijn acties steeds vager worden. Daardoor heeft de film op een aantal momenten de neiging tot wazig voortkabbelen en hierdoor krijgt Birdman een compleet onnodige arthouse sfeer. Met wat meer amusementswaarde en een beter einde zou de film over enkele decennia legendarisch zijn. Nu niet.

3,5 sterren

Alles kapot.

Toevallig heb ik van deze regisseur ook enkele andere bekende films gezien, waaronder Babel, 21 grams en Amores Perros. Het maken van depri films lijkt een beetje zijn handelsmerk.

Een film waar je echt voor in de stemming moet zijn. Niet noodzakelijkerwijs zelf depri maar wel in een zeer geduldige bui om hier echt voor te gaan zitten. De film is vooral zwaar omdat de pogingen van Uxbal e.e.a. recht te zetten, lang niet allemaal vruchtbaar zijn. Terwijl hij al kanker heeft maakt hij nog meer shit mee. Het is een zeer knap geacteerde, meeslepende film.

Wel zijn een aantal dingen stom. Uxbal die aan niemand vertelt dat hij ziek is. Ik haat het als mensen dat doen. Ook zijn paranormale gave is een vreemd thema in de film wat er eigenlijk niet in thuishoort. De scenes die hiermee te maken hebben zijn dan ook vreemd.

3 sterren

Saai, saai saai!

Ik houd van film noir, en films die zich in de jaren '40 en omstreken afspelen (Chinatown, LA Confidential), maar deze film is echt vreselijk rommelig, er gebeuren stomme dingen die je uit de sfeer halen (stomme bokswedstrijd) en Johansson overacteert verschrikkelijk als de stereotiepe filmnoir femme fatale, compleet met blonde pijpekrullen en vuurrode lippen. Die driehoeksverhouding slaat ook nergens op, het lijkt wel basisschool-vriendschap, mij maak je niet wijs dat die kerels niet allebei het bed met haar in willen. Een (onnodig) onlogische situatie die het alleen maar moeilijker maakt om je als kijker in te leven in de film.

Daarbij komt ook nog eens dat het verhaal van de hak op de tak gaat en moeilijk is te volgen. En dat voor een De Palma film, de man van Body Double, Carlito's Way, Untouchables, Blow Out en Scarface... Bah!!

2 sterren

Hmm, het was voornamelijk plaatjes kijken. Er waren teveel (onuitgediepte) hoofdpersonen, kon al die koppen nauwelijks uit elkaar houden.

Film had verder niet zo gek veel diepgang of plot, gewoon constant actie, en wat voor! En ook nog eens zeer goed gefilmd. Geen minuut zonder rondvliegende kogels; bravo. 4 sterren

De film Black Panther werd direct na release gekaapt door linkse en/of gekleurde mensen, met name in Amerika, en bejubeld als een doorbraak voor zwarten: eindelijk een zwarte superheld en een grotendeels zwarte cast. Wauw.

Niet alleen is dat natuurlijk niet correct (zie Will Smith als superheld Hancock) maar je kunt een film over een zwarte held in Afrika natuurlijk niet maken met alleen maar blanke acteurs. Lijkt me logisch. En zo revolutionair is het ook weer niet: Stan Lee bedacht Black Panther al in de jaren 60. Toen zwarten in Amerika nog achteraan in de bus moesten zitten.

Maar goed, logica is aan linkse mensen niet besteed.

Daarmee heeft de hele film een lading gekregen die het totaal niet kan dragen, want het is helemaal geen revolutionaire film. Het is ook geen emanciperende film. Want hoewel Wakanda wordt neergezet als buitengewoon welvarend en technologisch ver gevorderd - de zwarte bevolking leeft nog steeds in stammen en bedient zich nog altijd van oeroude, gewelddadige rituelen. Haal je hier als zwarte wereldburger nou voldoening uit? Ik kan het me niet voorstellen.

Binnen het Marvel-universum is dit een middenmoter. De film is hier en daar wat saai. Maar de actie is fraai en de visuals ook. Het acteerwerk is houterig. Veel 'momenten' zijn vreselijk voorspelbaar, zoals het moment waarop de cavalerie de boel komt redden en meer van dat soort typische film-momenten die je al 100x eerder hebt gezien.

Wat wel goed is gedaan, is het verhaal achter de badguy. En ook de verschuiving van badguy. Ook vroeg ik me af hoe ze aan de kijker wilden verkopen dat temidden van eindeloze hongersnoden in Afrika, één land extreem welvarend is en dat het niet onder de voet wordt gelopen door migranten. De oplossing: het land is verstopt. Prima.

Waarom Wakanda dan toch niet, al dan niet stiekem, andere landen ging helpen, vond ik minder goed uitgewerkt. Sterker nog: ik vond Wakanda op voorhand egoïstisch en dat is na het zien van de film niet veranderd.

Al met al is het prima pulp. Marvel levert nooit bagger af, maar niet altijd hoogstandjes. Deze film is geen hoogstandje, maar goed verteerbaar. Als fan van Game of Thones vond ik het wel grappig te zien dat ze 2 seizoen aan soortgelijke intrige in 1 film probeerden te proppen. En dat is prima gelukt.

Wat ik nog wel het meest opmerkelijk vond is hoe poepserieus Black Panther zichzelf neemt. Na het jolige Thor - Ragnarok is dit zo'n enorme stijlbreuk dat het bijna onbedoeld komisch wordt door de extreem serieuze toon.

2,5 sterren

Het kon me niet echt smaken, deze formulematige Marvel-film. Want er zijn nogal wat de revue gepasseerd, de laatste jaren en het begint echt een trucje te worden.

De slechterik is nooit echt slecht maar door omstandigheden zo geworden of verbitterd en teleurgesteld in de mensheid (en daarom moet iedereen dood). De slechterik deed het wel goed, maar sprak me verder niet aan.

Door de afwezigheid van Chadwick Boseman is er ook geen duidelijke, aansprekende hoofdpersoon. Ze hebben geprobeerd wat ze konden na het overlijden van Boseman, maar het viel bij mij niet lekker.

2 sterren

"Alle leeftijden" mijn reet. Mijn zoontje van 5 zat trillend als een rietje op de bank bij de laatste 20 minuten toen de hoofdpersonen achterna werden gezeten door een enorm monster.

Hij wilde het niet verder kijken. Uiteindelijk samen verder gekeken omdat zonder happy end de film hem tot in zijn dromen zou achtervolgen.

Ja nee, dit was het niet. Wat mij betreft de zwakste Marvel film tot nu toe.

Misschien ben ik wat Marvel-moe, of zitten in de film veel verwijzingen naar films die ik me niet meer goed kan herinneren door de overdaad aan Marvel-films.

Misschien komt het wel doordat je op voorhand weet dat het hoofdpersonage in een eerdere film al het loodje heeft gelegd en verlies je daarom je interesse.

Of omdat Natasha Romanoff gewoon een oninteressant personage is, dat de hele tijd chagrijnig kijkt en behalve een geheime assassin-training in Rusland eigenlijk geen enkele superpower bezit. Er wordt nog een "zusje" aan de haren bij gesleept, die door wat prettig sarcasme de boel wat opvrolijkt, maar waar we uiteindelijk helemaal niks om geven. De slechterik is ook slecht, en dan niet op een goede manier. En wat zijn beweegredenen waren, behalve dan slechterik zijn om het slechterik zijn, heb ik ook nergens kunnen ontdekken.

Maar het ergste is nog wel dat er eindeloze scènes met oeverloze dialogen in zitten, waardoor in het midden de film geheel inkakt. Allemaal slap geouwehoer met personages die maar weinig om elkaar geven, en waar je als kijker ook helemaal niks mee hebt. Spaarzame lichtpuntjes zijn een piepklein rolletje (met tekst!) van Olivier Richters a.k.a. "The Dutch Giant", die daarna helaas niet meer terugkeert in de film. Of dat "Red Guardian" met veel moeite zijn pak nog aan krijgt. Maar verder? Meh.

Thor Ragnarok was een vreemde eend in de bijt in het "MCU' door de enorme hoeveelheid grappen en grollen, en zo heeft ook Black Widow een heel andere insteek. Maar in plaats van humor krijg je hier veel te veel dom gelul met bloedserieuze koppen en in tegenstelling tot de Thor-komedie pakt dat heel slecht uit.

2 sterren

Tsja, wat hiervan te vinden. BlacKkKlansman vertelt over de undercover operatie van een zwart en joods duo in de KKK. Een goede rol van Washington jr., Adam Driver zoals altijd weer heel authentiek en naturel, en Steve Buscemi, die Steve niet bleek te zijn maar zijn broer Michael (nooit geweten dat hij een broer had).

Het is niet duidelijk in een genre te vangen. Gaandeweg is de film komisch door goede dialogen, en op het laatst wordt het enigszins spannend. Ondertussen serveert regisseur Spike Lee een aantal iets te lang uitgesponnen scènes met veel soul en funk muziek om de 70s sfeer goed neer te zetten. Maar het genre is natuurlijk ondergeschikt aan de boodschap van de film. En die wordt wel èrg hard bij de kijker door de strot geramd.

Wat Spike Lee had moeten doen, is de waanzin voor zich laten spreken. Het politiegeweld, het gebruik van racial slur door agenten die dat doodnormaal vinden ("toad", "coon"). En het complete gedachtegoed van de Klan. Het is af en toe zo geschift dat het komisch wordt. Dan is het helemaal niet nodig dit extra dik aan te zetten. In der Beschränkung zeigt zich der Meister. Wel, Spike Lee toont zich geen Meister.

De film heeft bijvoorbeeld een ijzersterke scène met een oude man die vertelt over de lynchpartij van een zwarte jongen in 1916. Je wordt er echt even naar van. Een sterk moment, wat compleet teniet gedaan wordt door meerdere geforceerde verwijzingen naar het beleid van Trump. Zo is er iemand van de Klan die zegt "let's bring America back to greatness again" (een duidelijke verwijzing naar Make America Great Again, de lijfspreuk van Trump). Ook hoor je een paar keer "America first".

Maar dat is niet alles. Aan het eind worden er beelden getoond van de aanslag in Charlottesville en de reactie van Trump daarop. Gemakshalve wordt een lynchpartij door meer dan 2000 mensen toen, even gelijk gesteld aan een aanslag door één geschifte idioot nu. Nee hoor Spike, er is niks veranderd. Uhuh.

De afsluiter van de film is een compleet overbodig statement dat de film zijn complete zeggingskracht ontneemt en bovendien een belediging van de kijker, die niet slim genoeg wordt geacht om de overduidelijk activistische boodschap zelf uit de film te destilleren.

Spike Lee schiet door. Daarom een nette 3 sterren, terwijl er meer in zat.

Na enkele vruchteloze pogingen deze film bij mijn vriendin door de strot te duwen, was al snel duidelijk dat ik deze film in mijn eentje moest kijken.

Door de jaren heen heb ik reeds enkele malen een poging ondernomen - meestal als vriendin er niet was, bijv weekendje weg met vriendinnen ofzo - om deze film te kijken. Minstens drie keer ben ik erbij in slaap gevallen.

Toch wilde ik per se deze film kijken. Ik vind Ford cool, Hauer cool en cyberpunk cool. Afgelopen weekend maar eens wat Golden Shower (Golden Power, Redbull kloon van Aldi - red.) achterovergeslagen en Blade Runner weer aangezet.

Het blijft een vreemde film. Hij is zo vreselijk saai. Maar tegelijkertijd kun je je ogen uitkijken in de supergedetailleerd uigewerkte cyberpunk wereld. Er zit zoveel in, het is niet op te noemen. Op een gegeven moment loopt er een voorbijganger door het beeld met een bril met domme lichtjes. Al dat soort domme dingen worden zo natuurlijk gefilmd, alsof het doodnormaal is. Dat maakt de setting van Blade Runner geloofwaardig.

Het verhaal wist me niet echt te boeien, noch de personages, noch de keuzes die zij maken. Allemaal heel oppervlakkig.

Maar qua aankleding en filmsets DE benchmark voor alle cyberpunk films.

2,5 sterren

Sorry hoor, deze film deed me van mijn stoel vallen van de engheid destijds, in hun opzet zijn ze dan ook meer dan volledig geslaagd en films die dat kunnen krijgen de volle 5.

***** dus.

Ik weet niet hoe ik de laatste paar maanden terecht kom bij sekte/satanisme films zoals Kiss The Girls, Constantine, The Ninth Gate, Les Rivieres Pourpres etc, maar dit is op Constantine na wel de minste van het stel.

Hoewel Basinger en de rest van de cast het aardig doen, en de visuele effecten ietwat gedateerd aandoen maar niet storend slecht zijn, is het een algeheel gevoel van "we hebben het allemaal al eens eerder gezien" wat de film de das omdoet.

2.5 sterren

Een biografische film trekt mij nooit zo, omdat je de afloop meestal al weet. Laat dan op zijn minst de weg daar naartoe iets nieuws brengen. Iets wat je nog niet wist over die persoon. Maar deze film is - vreemd genoeg - bovendien gebaseerd op boek vol fictie, dus je hebt geen idee wat nu echt gebeurd is en wat niet. Wat heeft het dan voor zin allemaal?

En de persoon Marilyn Monroe interesseert mij bovendien ook niet.

Maar ja, ik heb ook een echtgenote. En die wilde hem graag zien.

En het viel niet mee. Wat me nog het langst zal heugen is de opvallende cinematografische stijl. Het is visueel erg interessant in beeld gebracht, zonder dat het echt overdadig wordt. Filters, wazigheid, kleur, zwartwit en vrij naadloze wisselingen. Het staat in dienst van het verhaal en is bedoeld om dit extra diepte mee te geven. En dat lukt wel.

Maar het verhaal is suf, fragmentarisch, selectief, verwarrend enzovoorts. Gewoon een beroerd scenario dat lang blijft hangen in de jeugd en daarna een enorme sprong maakt, een eerste huwelijk overslaat, niets vertelt over het feit dat Monroe zelf een productiemaatschappij oprichtte, enzovoorts. Ze komt over als een dom wicht. Na een half uur ben je die hijgerige fluisterstem ook helemaal spuugzat. Alsof je in 1993 aan het bellen bent met een babbelbox van Menno Buch.

Wel moet gezegd dat Ana de Armas het alleraardigst doet, en de film is ook niet zuinig met tietjes en tepels dus dat is altijd een plus. Het lijkt soms wel een Nederlandse film uit de jaren zeventig.

2 sterren

Een sterke film met een zeer sterke Hounsou. Onderhoudend van begin tot eind. 4 sterren

Blow is een soort lichtvoetige versie van Scarface, en daarmee is eigenlijk alles wel gezegd.
Wat een verfrissende kijk op het boevenvak is, is dat George Jung op een gegeven moment besluit om te stoppen. Dat is iets wat ik vaak mis in gangsterfilms: de boef zwemt in het geld, en blijft maar risico's nemen.
Het is de menselijke natuurlijk om altijd maar méér te willen - maar deze film is daarop een verrassend positieve uitzondering.

Mooie rol voor Ray Liotta als de vader, maar de moeder was een overacterend mormel met een veel te hoog voorhoofd. Zeer aan dat mens geërgerd. Penelope Cruz was ook waardeloos.

Inmiddels zijn we 20 jaar verder en zonder al te veel te verklappen, kijk maar even op de Wiki pagina van George Jung. Hij heeft inmiddels weer mondjesmaat contact met zijn dochter. In dat licht is het zielige einde van Blow wat beter te verkroppen.

3,5 sterren

In het begin is het mysterieus en wordt goed de tijd genomen om een mysterieus sfeertje te maken, maar dan is het (zoals eerder gezegd) te snel opgelost en zakt de film een beetje in. Pas aan het einde komt wat spanning om het te compenseren. Ook vond ik het personage Sally pijnlijk om naar te kijken, wat een vervelende oliedomme doos.

Travolta was leuk en speelde erg goed. Ook de badguy en de ontmaskering van hem hadden beter gekund, maar dat heeft weer te maken met de te snelle opheldering van het mysterie.

Ook doet de film gedateerd aan. Ik heb het allemaal al eens gezien. Maar vooral vanwege bovenstaande opmerkingen mbt plot en personages.

Toch 3.5 sterren

Redelijk spannende film waarin de originele, rustige stijl en muziekkeuze van Lynch opvalt. Jammer is het gebrek aan logica in de (gedragingen van) personages, ik ben toch te rationeel om een film waarin iedereen zich als een totaalmalloot gedraagt hoog te waarderen. Vond Hopper niet bijzonder.

3 sterren

Geweldige film met goede muziek. Ik ben geen blues/soul-fan maar deze muziek is gewoon leuk en vrolijk.

Na meerdere keren kijken blijft hij leuk, en het einde is echt super. De achtervolging is meesterlijk en dat shot met al die mensen in dat kantoortje... Priceless.

4 sterren.

Wat een vreselijke film.

Een aaneenrijging van losse flodders en alleen in het laatste halfuur komt er iets van intrige los: wie speelt er nou met wie?

Tot dan toe was de enige spanning van de avond: zit er nog een slokje bier in het flesje, of moet ik naar de keuken lopen voor een nieuwe?

Want de film is ruim anderhalf uur lang doodsaai , en onrealistisch ("ongeloofwaardig" is hier eigenlijk een beter woord) bovendien. Een CIA-baas die via zijn mobiele telefoon opdrachten uitdeelt terwijl hij zijn kinderen naar school brengt en een computernerd die alles in de gaten houdt vanuit een met schotelantennes volgeladen huis in het bos. We zullen wel nooit alles weten over hoe de CIA precies werkt, maar zo in elk geval vast niet.

Verder veel zandkleuren, zweterige Arabieren, een verhaal dat van de hak op de tak springt, amper angstaanjagende badguys, een overbodige love-interest in de vorm van een Arabische chick met wenkbrauwen waar je "welkom" in kan scheren en je klompen op kan vegen, en een arme DiCaprio die er ook niks meer van kan maken dan het is.

1,5 ster

P.S. Ook belachelijk dat die griet werd ontvoerd om DiCaprio te lokken. Hebben die Al-Qaida mafketels teveel Chuck Norris films gezien? Een echte agent denkt namelijk "jammer dan" maar alleen in films denken geheim agenten met hun pik en laten ze zich op zo'n stomme manier in de val lokken.

Als Queen-fan was dit natuurlijk een must-see. Natuurlijk kun je er niet omheen hoe goed Rami Malek in zijn rol zit. Hij is wat magerder dan Freddie Mercury maar zodra hij twee passen zet en drie woorden spreekt, vergeet je bijna dat het een acteur is. Behalve Freddie is ook de acteur die Brian May speelt, extreem goed gecast. Het haar is natuurlijk nep maar het gezicht en de neus, lijken sprekend.

De film is vlot, kleurrijk en kijkt heerlijk weg. Het heeft een lach en een traan en een indrukwekkend einde. Het is ook een goede keuze om toe te werken naar het absolute hoogtepunt van de band - hun Live Aid optreden is volgens velen één van de beste rock-performances ooit.

Maar.

Toch voelt de film erg gezapig aan en dat is niet voor niets. John Deacon ging vrijwel direct na Freddies dood met pensioen, maar May en Taylor weten van geen ophouden. Ze hebben actief meegewerkt aan deze film. Dat maakt de film anders dan (vrijwel) alle andere biografische films. Dat zijn vrijwel altijd biografieën; Bohemian Rhapsody is een autobiografie. Althans, van Taylor en May, en dat merk je. Zij worden geportretteerd als buitengewoon goedmoedige kerels.

Het lijkt soms wel alsof je niet naar Mercury, Deacon, May en Taylor kijkt - maar naar Hielke, Sietse, Louw Vrolijk en Kees van De Kameleon.

Mercury, die zich niet meer kan verdedigen, is de emotionele saus over het zootje braveriken en hij is dan ook het enige personage dat zich enigszins bloot geeft, zij het op een oppervlakkige manier.

Deze film had gemaakt moeten worden zonder medewerking van de band. Dan had je een rauwere, intensere en minder kinderachtige film gekregen.

3 sterren

Niets aan toe te voegen, behalve:

De aanwezigheid van John Travolta was nauwelijks merkbaar, hij had een heel ingetogen rol. Ik verwachtte meer stoere praat, zoals bij Over The Hedge (met Bruce Willis) maar Travolta's rol was opmerkelijk tam. Ook wel jammer dat er niet meer verwijzigen naar bekende films en Hollywoodsterren in zitten. Dat is altijd erg geestig.

Op IMDb staat trouwens dat Ron Moss de stem van Dr. Forrester inspreekt, maar die heb ik nergens gezien?

4 sterren

Op voorhand vreesde ik de 155 minuten.

Met name de laatste 45. Dat bleek niet terecht. Hoewel de film zeker 10-15 minuten te lang is, zit hij zó vol mooie en memorabele scènes dat je de tijd om vliegt.

We zien de 70s op een manier die je alleen beter kan beleven door een tijdmachine. Alles klopt. Geen andere film weet dit decennium met zo'n kleurenpracht en oog voor alle foute details uit dat tijdperk weer te geven. Boogie Nights draagt zoveel meer op zijn beeld- en geluidsspoor dan bewegende plaatjes en muziek. Men heeft de "vibe" en ethiek van de 70s weten vast te leggen. En dat is heel knap.

Vooral omdat het ook nog eens prachtig gefilmd en geacteerd is. Er zitten geen irritante personages of overacterende mongolen in. Het is gewoon goed en misschien zelfs redelijk geloofwaardig.

Gaandeweg glijdt de film in de jaren '80 en begint de stront de ventilator te raken. En als dan de onvermijdelijke neergang komt, dan gaat iedereen ook echt heel erg hard neer. In de goot, en dan nog iets lager.

Een goede film met weinig zwakke momenten. Alleen de scène in het huis van de drugsdealer op het laatst is vervelend, omdat het onbegrijpelijk is dat ze daar maar op die bank blijven zitten, pas na heel lang komen ze op het idee om weg te gaan.

Ik wist weinig meer van de film dan dat Mark Wahlberg er in speelde en dat hij 155 minuten duurde. Blij verrast was ik dan ook toen werkelijk de ene na de andere Hollywoodster tevoorschijn kwam in deze film.

4 sterren

P.S. deze film kwam niet zo lang nadat Marky Mark zijn onderbroekenmodel- en rapper-carrière beëindigde. Knap hoe hij toen al zo'n rol zo goed wist neer te zetten - misschien wel zijn beste ooit.

Neem het spel Fallout 3, haal het verhaal weg, doe Denzel erin. Meer is het niet. Of toch?

The Book of Eli is een fantastisch gefilmde, geweldig mooi gestyleerde film naar een toch wat tegenvallende ontknoping waar je allerlei inhoudelijke vraagtekens bij kunt zetten. The chase is better than the catch..

Als liefhebber van Denzel, postapocalyptische films zoals Terminator en Mad Max, en games zoals Fallout 3 is deze film erg herkenbaar qua plotelementen, landschappen enz. De bandieten leken regelrecht gekopieerd uit computerspelletjes en voor de rest lijkt alles veel op Mad Max, Waterworld enz. Maar het is alleen zo geweldig gefilmd dat de rest erbij verbleekt. Niet alleen qua camerawerk maar ook het grauwe kleurfilter is geniaal.

De ontknoping valt echter tegen. Het is jammer dat je al snel vermoedt wat voor boek het is, en dat dit ook snel bevestigd wordt. Je rekent dan op een ontknoping dat het toch anders zit, maar helaas. Inhoudelijk kan je heel veel vraagtekens zetten bij het feit dat een slechterik het boek in wil zetten voor kwade bedoelingen, maar nog veel gekker is dat die lui op Alcatraz een gat in de lucht springen omdat ze nu eindelijk de wereld kunnen redden. Aan het eind zie je dat het boek - inmiddels talloze malen herdrukt - dan ook naast een Koran op de plank wordt gezet, waarmee de film lijkt te zeggen: je kan de wereld redden met een Bijbel, en niet met een Koran, want die hadden we al op de plank staan en we deden er niets mee. Je kan je ook afvragen hoe het kan dat alle Bijbels werden verbrand en (dit wordt niet expliciet benoemd) niet alle Korans. Als er namelijk één boek is dat momenteel zorgt voor onrust... Daar kan je natuurlijk over debatteren, maar interessanter vind ik de vreemde stellingname van de film in deze kwestie. Ik heb namelijk niks met religie en vind de climax dan ook een beetje suf.

3,5 sterren, had meer kunnen zijn met een beter einde.

P.S. overigens klopt de plotsamenvatting niet echt en geeft het ook veel info weg. Hij heeft een boek en gaat naar het westen en Carnegie wil het hebben. That's it.