Opinions

Nacht van de wansmaak materiaal voor gevorderden. Je verwacht een idiote splatterfilm met een man met een kalkoenenkop in de hoofdrol; je krijgt een ultra-idiote anti-drugs-dramafilm met een man met een kalkoenenkop in de hoofdrol. Lieve hemel, wat was dit ... euhm .... slecht. Het acteerwerk is zelfs nog beneden het peil van die van de pornofilms uit dezelfde periode, om nog maar over de uitstraling te zwijgen. Gelukkig bevat de film nog 1 leuke moordscene (er zitten er bar weinig in overigens), en de finale is dan toch de allerbeste grap die nooit gemaakt had mogen worden. Daar heb ik best 1 ster voor over.

Links laten liggen dit gedrocht. Geloof me maar deze keer.

Compleet bagger, ruk en klo(o)te is de film nu ook weer niet, mijns inziens. Maar het is ook verre van 'fantastisch, bangelijk, vet, cool'.

Krause weet veel sfeer te creeren in het bos op klaarlichte dag, met name door de soundscape (of hoe dat ook moge heten in het jargon). De dreiging en spanning blijft aanwezig. En dat is eigenlijk ook het grootste pluspunt.

De acteurs weten niet veel uit hun (vooral zwijgzame) rollen te halen. Als er gesproken wordt, gaat het mis. Want de dialogen en monologen zijn van verschrikkelijk niveau, alleen al de poging om op het laatst er een diepe psychologische prent er van te maken, verwordt tot mislukt experiment (om over het laatste shot maar te zwijgen).
En dan het script, vol horror-cliches en allerlei personages die zo maar opduiken (jaja, zelfs houthakkers!!!). De horror sfx zijn veelal keurig te noemen.

Krause kent blijkbaar de kneepjes van een horror-film, maar inhoudelijk bakt hij mislukte koekjes. 1,5*.

...die ook een jaar later uitkwamen dan deze docu.

Tja, eerder een 'extra' op een dvd'tje van een willekeurige moderne vampierenfilm. Leuk dat Carpenter en Landis nog even in het zonnetje worden gezet, net als rolmodellen Max Schreck, Bela Lugosi en Christopher Lee. Maar ja dan moeten er nog zo'n 35 minuten gevuld worden met acteurs en actrices uit produkties als Van Helsing, Bloodrayne, Queen of the Damned en nog meer rommel (m.u.v. dan van die ene film van die immens populaire regisseur waarvan de grootste spoiler is dat de film gaat over vampieren). Over wat er wel niet allemaal gebeurde op de sets, hahaha, hihihi. En hoe cool het wel niet is om een film te draaien in Roemenië. Fuck off, daar zitten we niet op te wachten. Wat een sof.

Mooi opgebouwde film. Heerlijk loom tempo, prachtige scenes, en Rotteveel speelt haar rol met verve. Het grootste compliment is toch wel dat ik vaak het gevoel had dat ik niet keek naar acteurs maar naar echte mensen.

Het einde is een beetje teleurstellend. De ommezwaai komt nogal uit de lucht vallen, mijns inziens.

Aanrader, dvd is te koop bij het Kruidvat voor 5 euro (incl. Engelse ondertiteling). 4 sterren.

Interessante experimentele dans-film, die het voornamelijk moet hebben van prachtig (zeg maar gerust adembenemend) camera-werk, mooie vormgeving en interessante kleine scenes. En natuurlijk de muziek van David Eugene Edwards, die ook te zien is overigens.

Toch zijn er grote irritaties. Ten eerste dat je David Eugene Edwards (ook al legt hij weer z'n ziel bloot, wat wel past bij de film) te vaak ziet zingen tussen de dans-scenes. Ten tweede, de editing. Er wordt flink geknipt, gewerkt met slow-motions, waardoor het allemaal niet zo vloeiend overkomt als op de toneelplanken. En ook het verhaal, de mythe wordt nogal psychologisch overgebracht door Engelse teksten (opgezegd door een Vlaamse met accent). Bij mij resulteerde het in een 'yeah right' status. Laat me maar gewoon genieten van dat fysieke geweld van de dansers (daar staan de produkties van Vandekeybus ook om bekend, het is onbegrijpelijk dat de dansers niet na een minuut al met hoofdpijn van het toneel verdwijnen). Dikke 3*, de dans-scenes kwamen naar mijn mening niet altijd even goed uit de verf.

De (inmiddels 12) films van Wim Vandekeybus (die zelf ook meehuppelt) en zijn dansgezelschap Ultima Vez zijn nu verkrijgbaar in een mooie dvd-box.

Toch maar verlaagd naar het allerlaagste ondanks de fraaie bombardement-scenes. Het is zuchten en steunen bij het overmatige gebruik van oude journaalfragmenten en de daarop volgende zwart-wit scenes die snel overgaan in kleur, het ontieglijk slechte acteerwerk (niet alleen volkszangertje Smit maakt zich daar schuldig aan), de complete non-topografische kennis van Rotterdam en wat al niet meer.

Het meest vreselijke is toch wel het script. Een soort goedkope rip-off van Titanic inderdaad, maar als het daar nu ook bij bleef. Waren het nu grappig bedoelde knipogen (oh my god) of het daarmee gepaarde complete non-respect voor de slachtoffers van WWII in de vernietigingskampen? De Duitse Eva (had ze echt geen andere naam kunnen krijgen?) gaat trouwen met een rijke industriëel die haar rondleidt in het nieuwe huis inclusief een brandnieuwe GASOVEN. Op dat moment besloot m'n vriendin maar uit pure wanhoop te gaan strijken. Ik hield vol....tot en met de finale, waar die gasoven - zoals de kijkers hebben gezien - een prominente rol speelde. Pijnlijk, zeer zeer pijnlijk en verfoeilijk...

Schattige jonge blonde meisjes doen het blijkbaar altijd veel beter (vallen meer op blijkbaar) in een ensemble film. Want dat is 'Bon Voyage' in feite. De hoofdmoot qua thematiek ligt bij 'de dood'. Een nukkige opa die niet zielig gevonden wil worden, al helemaal niet door zijn enige dochter, die dan weer op haar beurt nukkig (it's all in the family) reageert. Haar man probeert het te sussen, maar heeft dan weer op zijn beurt een sociale handicap (communiceren is moeilijk). Iets wat zijn dochtertje dan weer niet heeft, en haar opa bombardeert over kinderlijke vragen over de dood. En dan zijn er nog de sub-thema's 'verloren vriendschappen' en natuurlijk 'de eerste keer'. En hier gaat het dan ten eerste de mist in. Het script wil te veel ook al weten de draden elkaar in de finale weer te vinden. M.n. het subverhaal over de dochter die graag ontmaagd wil worden kennen we ondertussen wel en hebben we al vaker (beter) gezien.

Ten slotte, de telefilms van dit jaar pretenderen jeugdfilms te zijn. Toch weer een misser voor die doelgroep. Een familiefilm (7-jarigen, 12-jarigen, 15-jarigen en volwassenen) blijkbaar, alleen zullen de jongeren snel afhaken bij de verhaallijnen rondom de volwassenen.

Alweer een moderne horrorfilm die me totaal niet wist te bekoren. Slecht script, hakkerig camerawerk waardoor je vaak amper iets ziet, en het einde is echt om te janken zo slecht met een speciale vermelding voor de Boogeyman die - zoals m'n voorganger al perfect verwoordde - ontsnapt lijkt te zijn uit de Scooby Doo films...

Toch zijn er hier en daar een paar flauwe schrik-momenten die bij mij toch weer wat hartkloppingen wisten op te wekken. Een kleine anderhalve ster dan maar voor dit gedrocht dat ook nog eens de filmzalen wist te halen. Onbegrijpelijk.

En dat is hem dus niet gelukt... Want de hele film zit boordevol verwijzingen naar andere films, om al te zwijgen van opvallende cliches die het horrorgenre rijk maken. En dit is natuurlijk veel meer een horrorfilm dan een thriller. De film moet het dan ook veelal hebben van de scares. Die werken wel, maar de film ontspoort compleet qua logica. Gelukkig zit er sporadisch nog een fris windje humor in om er als kijker niet snel de brui aan te geven, dat ook te maken heeft met het hoofdthema, het rotsvaste geloof in religies. Een maatschappelijk probleem verpakt in een commerciele horrorfilm. Ook al zitten er deze keer geen kinderspookjes met blauwe gezichten in, er zijn genoeg krakende nekjes, rollende oogballen, schaduwen en donkere kelders te bespeuren. En een kraanvogel natuurlijk, symbool voor 'het eeuwige leven'....of toch een verwijzing naar die ene bekende Hitchcock flick?

Irritant, doch entertainend. Maar ook erg rommelig.

Het script is meer uit om grappig en cool te zijn, en verliest daardoor een goed verlopend verhaal uit het oog. Dafoe geeft een masterclassje schmieren weg - en het lukt 'm uiteindelijk mij te irriteren door compleet overbodige grappig bedoelde one-liners. En Funny Man Rocco is alles...behalve funny (mijn god, een prachtig voorbeeldje van een irritant vriendje van jezelf een plaats gunnen in je film).

Maar ja, het entertaint wel. Maar het lukte me niet door de vele zure appels heen te bijten. Laat ik maar eens de gulden middenweg bewandelen voor m'n beoordeling. Ik geef Duffy de voorkeur van de twijfel w.b. het vervolg. Wellicht is ie in die tien jaar wijzer geworden.

Wederom een zeer opmerkelijke film van Van Warmerdam, die nu meer de horrorkant opgaat, dan puur een absurdistische film te maken. Ja, Borgman zit vol smakelijke absurdistische humor, maar is tevens een serieuze film, vol verwijzingen naar 'het religieuze', en dat gaat wel vaak gepaard met 'bloedstollen'.

De toon hiervoor wordt al gezet met de openingszin die in beeld komt: een haast bijbelse uitspraak; het moge duidelijk zijn welke kant de film opgaat. Als dan meteen in de beginscene de katholieke kerk jacht maakt op Borgman en zijn kornuiten, kan het haast niet anders de link te leggen dat zij het kwaad vertegenwoordigen. Later zijn er legio voorbeelden om duidelijk te maken dat ze 'demonen' zijn, het allerbekendste beeld dat Borgman naakt op de slapende Marina zit en haar nachtmerries voorschotelt, jaja, zie daar de link naar de nachtmerrieschilderijen van bijv. Henry Fuseli. Ook verschijnen ze hier en daar als honden (onwelkom in de kerk) en het pikzwarte theaterstuk in de tuin - Ich Bin, Wir Sind - is wellicht een verwijzing naar de bijbeltekst over de demon Legioen en zijn legioen demonen.

Ach ja, dat is wat ik er dus o.a. uithaal. Met dat dus in gedachten is de finale van de film ook helaas een afknappertje. Iemand zei al dat het gedaan mocht zijn met de judaskus van Marina, maar helaas moet er nog wat getreuzeld worden, terwijl de vraag blijft of Marina nu wel of niet is gedood/vergiftigd. Uit piëteit wellicht niet, als het aan de blik van Borgman richting het slaapkamerraam op het eind valt af te lezen? Het is dan jammer dat er geen keuze wordt gemaakt door Van Warmerdam, je zou haast denken dat de demonen juist niet gevallen engelen zijn, maar echte engelen die de kinderen redden uit de klauwen van die monsterlijke ouders???

De veelal staccato uitgespuwde dialogen maken het allemaal nog afstandelijker, maar het is vooral Perceval als de vader die er niks van bakt. Je zou bijna geloven dat het Van Warmerdams meesterwerk geweest zou kunnen zijn (maar dat blijft debuut Abel). Aparte film in het eveneens aparte oeuvre van Van Warmerdam. What's next?

In 2005 won deze documentaire de Oscar.

Op het eerste gezicht dacht ik...o god...scoren op sentiment. Het viel toch mee gelukkig.

De foto-klas is een erg leuk idee van Zana Briski, en de foto's die de kinderen maken zijn vaak pareltjes. Dat is de grote kracht van de documentaire. Een kinderoog let op andere zaken dan het oog van een volwassene.

Maar goed, kinderen scoren, zie ook Etre et Avoir. Het mag dan ook vreemd heten dat deze geen release heeft gehad hier.

Aractingi's aanklacht tegen het verzet van de Libenase traditionalisten jegens alles wat maar als verwesterd wordt gezien. Aractingi kiest voor deze parabel voor de Dakbeh, een traditionele dans. En haalt natuurlijk de burgeroorlog flink aan om aan te geven dat Libanon niet meer dat 'traditionele' land is als weleer.

Serieus onderwerp, n'est-ce pas?

Jammer dus dat hij kiest voor een a-serieuze aanpak. De dansgroep is wel heel erg slecht (het ziet er echt niet uit, amateurisme ten top), de film zit boordevol (clowneske) typetjes, en dan heb ik het nog niet gehad over de overload aan slow-motion scenes (brrrr). Gelukkig weet hij toch de serieuze brok-in-de-keel momenten, aangaande datgene wat de burgeroorlog heeft teweeg gebracht in Libanon, in tact te laten. De a-serieuze aanpak is toch te veel debet om Bosta een interessante world cinema film te noemen.

Ik vond de tweede helft juist beter dan de eerste helft. Wellicht ook doordat Tony Curtis een magistrale rol speelt, wat een finale. Veelzijdig acteur.

De eerste helft wil maar niet echt op gang komen, trage opbouw, sommige scenes die te lang door'zeveren', en een paar irritante verdachten die zo uit een stripboek komen wandelen. Jammer. Gelukkig maken de montage en de overheerlijke split screens heel veel goed. De speurtocht van Fonda en Kennedy is niet echt spannend, zeker als je weet dat Curtis nog moet komen. Eerste helft 2,5*, tweede helft 4,5*. De non-Pabo-studenten weten wat mijn waardering is.

Leuke opvolger van La Boum. Het twee-luik geeft een goede impressie van de tienerwereld van een meisje. Vic is nu 15,5 jaar en flink op zoek naar zoen-avonturen. Sophie Marceau speelt haar rol weer op een natuurlijke manier. Erg knap.

Ook hier weer een verschrikkelijk zeiknummer dat zo'n 10 keer voorbij komt. Your Eyes van de Britse band Cook da Books [inderdaad, een one hit wonder]. Er werd in 1982 weer flink geschuifeld op de dansvloeren. ["gelukkig" komt Reality nog eventjes voorbij]

En een mooie ode aan de film Singin' in the Rain.

De twee-luik is nog steeds mateloos populair. Sophie Marceau kreeg destijds maar liefst 200.000 brieven van meisjes die hun problemen met haar ('hun beste vriendin') wilden bespreken. En in Frankrijk werden de films gebruikt voor discussie-/praat-avonden voor ouders die niet wisten hoe om te gaan met hun puberende dochter(s). Maar ook voor ouders met kinderen die problemen hebben met hun relatie. De La Boum serie bevat veel tips (aangezien de relatie tussen de ouders van Vic nu niet helemaal soepel verloopt).

Beter dan de hedendaagse romantische tienermeiden-films.

Vermakelijke coming-to-age tienerfilm met een piepjonge Sophie Marceau, haar debuut, slechts 13 jaar jong. Ze werd een heldin van vele jonge meisjes in Europa en Azie. En we weten wat er met haar gebeurde toen ze ouder werd....

La Boum is ook een van de meest succesvolste tienerfilms, gepaard door 'schandalen'. Tja, op het grote scherm een dertien-jarig meisje zien zoenen met een jongen is natuurlijk niet helemaal pluis, alhoewel het wel (ook toen) de realiteit was.

En dan natuurlijk dat walgelijke rotnummer, dat tientallen keren in de film terugkeert. Reality van Richard Sanderson. Volgens mij geen hit geweest in Nederland (ik had het nog nooit gehoord). Het nummer heeft vele weken op 1 gestaan in ondermeer Frankrijk en Duitsland. In Azie is het nog steeds een van de meest populaire karaoke-nummers. Niet voor niets staat er op de dvd een sing-a-long- en een karoake-versie van dat nummer.

Er kwam een vervolg. La Boum 2 (goh, origineel!). Deze vindt binnenkort haar weg in mijn dvd-speler.

Oei oei, au au...

Ik kan me werkelijk waar niet voorstellen dat iemand die het boek heeft gelezen, kan beweren dat dit een fantastische verfilming is.

Het boek is geheel geschreven vanuit de observaties van Bruno. De film is veel te uitleggerig door de gebeurtenissen ook te beschrijven vanuit de ooghoeken van andere personages, hoofdzakelijk Bruno's moeder. De charme verliest haar glans 'glansrijk'.

En dat niet alleen, sommige belangrijke personages (m.n. de huismeid) worden weggemoffeld en natuurlijk - het viel te verwachten - het einde wordt met de grootste Hollywood-achtige dramatiek (aaarrghhh) op het netvlies geprint....(helaas inconsistent met het boek, maar goed, alles voor de waterige ogen en volgesnoten zakdoeken bij het filmpubliek).

Ook de look/setting van de film is goedkoop, met name het kamp.

Het boek is vele malen innovatiever en interessanter (en rijker). De film is een sof, maar gelukkig weet die hier en daar toch de juiste toon neer te zetten om er niet een pyjama-party van te maken.

Lees allen het boek!!! Ook zij die dit verschrikkelijk vonden. Een mooie allegorie van kinderlijke naïviteit en het wir haben es nicht gewusst vraagstuk.

Een bijna perfekte aanklacht tegen intolerantie. En dat jochie kan nog acteren ook nog. Een post-WWII-film met een prachtig verhaal, maar dat zo nu en dan flink verpest wordt door zeer overbodige musicalstukjes. Heel jammer.

Inderdaad. Ik vind het opmerkelijk dat de doelgroep deze film niet echt een warm hart toedraagt, en het probleem met een actrice als Jennifer Aniston (ja, ook ik wens haar vooral een ongename tijd in een Zweeds anorexia-kliniek toe) is dat de critici ook met veel plezier een produktie de grond instampen.

Gek genoeg stoorde mevrouw Aniston me deze keer niet. Sterker nog, het samenspel met Vaughn is op hoog niveau. Snelle en sterke dialogen. Het script kent ook veel vrij spel van een hoop bijpersonages die allemaal een rol spelen in dienst van het verhaal.

Dat het script ook boordevol flauwe en voorspelbare humor (voor de doelgroep) bevat is begrijpelijk, maar wel jammer, maar ik heb me niet uitzonderlijk geirriteerd deze keer. Maar het niveau van de rest van de film torent flink boven het gros van de romcom Hollywood-flicks van de laatste tijd. Verrassend goed, zeer dikke 3*. Een bezichtiging waard, zeker als je Owner of a Lonely Heart van Yes ook zo'n vreselijk nummer vindt.

Lyrisch als de voorgangers (en eerdere stemmers) ben ik niet.

Je zou haast denken dat de Sovjet-Unie nog steeds bestaat, want deze 'Brest Fortress' is een sterk staaltje patriottistische cinema. Ook niet echt onvoorspelbaar, er wordt nog steeds gepronkt met de eretitel 'heldenfort'. Tijd dus voor een film.

Eerlijk is eerlijk, alles ziet er verzorgd uit. Helaas is de film geschoten in harde HD kwaliteit vol schokkende (lees: wiebelende/blijf-met-je-poten-van-de-montageknipschaar-af) beelden waar het CGI-bloed uit lichamen spuit en soms op de lens terecht komt. Realistisch blijkbaar, overdrijven is ook een vak. Liever gezegd, spuuglelijk. En veel ook nog in slow motion, ondersteund door een overdramatische (korenslag?) soundtrack.

En dan natuurlijk nog het script. Een vertelling door de vijftienjarige hoofdrolspeler (op latere leeftijd) (en let op de prachtige finale) die natuurlijk alle subplotjes aan elkaar weet te weven. Maar ook hier gaat het de mist in, want het subplotje van de romance tussen de reizende bioscoopman en het kruideniersmeisje is juist geforceerd en past niet in het plaatje.

Toch valt er genoeg te genieten, maar de moderne cinema-snufjes zijn echt niet mijn ding. Gelukkig is het tussen de bedrijven (gevechten) door veelal de 'good old stuff'. Een kleine ode aan de Sovjet-oorlogscinema weet de regisseur dan ook nog eens te brengen door een kraanvogel over te laten vliegen. Je zou bijna een tissue vol kunnen snuiten...

Prachtige sets, goed gebruik van licht en muziek, mooie balans van drama 'het Monster van Frankenstein huilt' , humor en horror (niet dat het hedentendage nog voor enig schrikeffect zorgt).
Half sterretje aftrek voor het acteerwerk van de dienstmeid die té vaak en té irritant in beeld verschijnt.

Zoveelste hopeloze tienerfilm met een slecht script, vol karakters en grappen en gebeurtenissen die we altijd al tegenkomen. Ook het acteerwerk is niet om aan te zien, alleen Bree Turner (bitch Tina Hammersmith) zou best eens kunnen doorbreken. Voor de rest was het een vleesfabriek.

Toch 1 ster voor de cheerleader-dansjes, die zagen er wel spectaculair uit.

Prachtige film op alle vlakken. Mooie plaatjes voornamelijk om bij weg te dromen, maar het is Heath Ledger met een acteerprestatie waar ik 'U' tegen zeg.

Het einde ging helaas te lang door, de laatste scene had weggelaten kunnen worden. En Anne Hathaway wordt echt geen 20 jaar ouder als ze haar een Dolly Parton pruik opzetten. En ja hoor, het was te verwachten, Ennis vindt zijn verloren shirt in de kast van Jack. Bloody obvious maar oh zo prachtig hoe mams een brown bag te voor schijn tovert. Maar toch, die laatste scene, too much.

Toch weet Ang Lee de thema's zeer goed te verwerken, vooral mijn complimenten voor de screenplay writers. Dikke 4*.

Slechte Disney-animatie. Met name de beren zijn slecht getekend. Behoorlijk ergerlijk als je daar zo'n driekwart van de film mee zit opgescheept. Alle Disney ingrediënten zitten er weer in, en de elanden - de verplichte komische sidekicks - vallen geheel buiten de toon met hun uiterst moderne 'grapjes' in een serieus bedoelde filmwereld met mammoeten. En de zwarte beer heette gelukkig Tug i.p.v. Thug...(ik weet niet of dit een grapje was van de makers?)

En dan de soundtrack. In een historische wereld bewoond door eskimo's (de Inuït) past geen muziek gezongen door Tina Turner en Phil Collins. Om maar te zwijgen over de tenenkrommende inhoud van de lyrics.

Nee, Brother Bear doet meer denken aan een straight-to-video produktie.

Zeker de moeite waard. Na Open Hearts, weet Bier weer een zeer intens drama op het doek te toveren. Niet alleen door het verhaal [op een paar puntjes na], maar ook door het camerawerk dat zo nu en dan wel erg dicht op de huid zit van de acteurs.

Kleine minpuntjes in het verhaal: de talrijke 'komische' noten en het moment supreme in Afghanistan wanneer Michael z'n medegevangene onder druk van bebaarde mannen doodt. Aangezien de enige ongeloofwaardigheid omtrent deze sleutelscene, kom ik niet verder dan 4 sterren.

Kom maar op met de nieuwe Bier.

Fijne herhalingsoefening van Borat. Zelfde opbouw + uitvoering. Alhoewel Sacha Baron Cohen hier en daar te veel (en te lang) de banaliteit opzoekt, wat niet altijd voordelig uitpakt. Cohens methode is net als die van Michael Moore discutabel, het levert echter tot nu toe uitermate vermakelijke en confronterende beelden op. Een goede formule met een boodschap die aankomt, maar ik ben bang voor een vermoedelijke herhalingsmoeheid.

De anders nogal behaarde Cohen, heeft veel uren moeten doorbrengen in de harskliniek, au...

(en jammer natuurlijk dat LaToya Jackson er uit is geknipt)

Ook al werd de documentaire (als vaker) ingekort voor de televisie, het is toch onontkoombaar dat de deja-vu gevoelens de boventoon voeren. Als Verkerk ons dan ook nog in de eerste helft van de documentaire met een niet-ophoudende alles uitleggende voice-over door het leven van Kru Bah en z'n discipelen en de bevolking leidt, denk je bijna dat we te maken hebben met een mooi geschoten reportage. Gelukkig zien we nu ook andere dingen, zoals de rol van de zuster en drugsverslaafden die steun zoeken bij het klooster en zelfs aldaar intreden. Zodoende is het geen makkelijke herhalingsoefening. Maar een beduchte opvolger van de bejubelde eerste documentaire is ook geen sprake. Even cashen? Ongetwijfeld, het heeft de tempel geen windeieren gelegd. Er is electriciteit!!! Of dat er ook gekomen was zonder Verkerk, wordt aardig stilgehouden.

Stop Spike Lee, John Singleton en Ken Loach in een blender, even mixen, resultaat: Saul Dibb.

Zijn Bullet Boy is een reactie op ghetto-films gefilmd vanuit het perspectief van de Britse zwarte / arme onderklasse. En dit dan 'op de huid' zonder veel troelala en toeters en trommels, en bombastische violen en gangsta-rap om het geheel nog aan te dikken wordt gelukkig ook achterwege gelaten.

Bullet Boy mag dan wel vol zitten met cliche's, moralistisch zie-je-nu-wel momenten...het feit dat de cast uit veelal amateuren bestaat draagt bij tot het realistische gehalte van het verhaal. De realiteit zit nu eenmaal vol met cliche's. Maar gelukkig wordt het niet de strot ingeduwd. De film kent een rustige opbouw naar een onvermijdelijk slot-akkoord.

Mag zeker gezien worden door een groter publiek, 3,5*.

De (pervert-light) stijl van Clark bevalt me prima, ik denk dat dat ook de reden is dat ik deze film toch met een voldoende (3*) waardeer.

Want het shock-effect dat Kids teweeg bracht, dat mist hier. De film is meer een karikatuur van Clark himself geworden. Serieusheid maakt plaats voor a-serieusheid.

De cast (als de kids eens te meer stoned waren) wist me niet te overtuigen, het werkte eerder op m'n lachspieren. Ook de laatste scene ('the sentences' was gewoon slecht... een 'yeah right' gevoel overkwam me.

Waar de film wel in uitblinkt is de verstorende relaties tussen ouders en kinderen (Clarks films kunnen ook als voorlichtingfilms gezien worden, maar ja, zijn stijl werkt m.i. niet voor de doelgroep 'ouders'). En ook de laatste helft van de film, de groepsvorming, plan, en wat daarop moge volgen, is een sterk staaltje psychologische cinema.

Een film dus met irritaties en bewondering. Met Kids heeft Clark z'n statement al gemaakt... stoppen op je hoogtepunt?

Het is zeker een indrukwekkend tijdsbeeld van de koloniale waanideeën die in de jaren 50 nog steeds de koning te rijk waren.

Hier en daar kreeg ik wel jeuk van het commentaar. "Als er hoog bezoek komt, dan gaan de inlanders zich wassen", en "zie daar, de koning krijgt een bloemetje aangereikt van een inlands meisje in Europese kledij".

Verder is deze documentaire niets meer dan een uitgebreid Polygoon-nieuwsbulletin. Inclusief een half uurtje stijlbreuk als we worden getrakteerd op een natuur-documentaire met een veel te lange antropologische bijdrage van de vangst van een okapi door de pygmeeën.

We zien 'bwana kitoko' veel zwaaien, een defileetje afnemen en een toespraakje houden. Maar wat vond hij nou echt van dit staatsbezoek (hoogtepunt was blijkbaar de safari?). Wel een gemis, maar ach, het is dan ook interessant propaganda-materiaal uit de donkere bladzijden van de Belgische geschiedenis.