Opinions

Verbluffend portret van een hoogbejaarde Zweedse die een jaren 60 sferen hotel met 20 kamers runt in haar dooie eentje. Je kunt niets anders doen dan de adem inhouden als Maja wankelend op een keukentrapje in het raamkozijn stapt om zodoende de ramen te lappen.... 3-hoog...

De vele tussentijdse shots verraden al snel dat het niet helemaal lekker gaat met de gezondheid van Maja en dat haar oh zo geliefde 'festival' niets minder is dan een metal-festival, waardoor de spanningsboog compleet verloren gaat. Daarom des te verdienstelijker (?) dat de maker het wel lukt om de documentaire op een juiste manier af te sluiten.

Maja is het wandelende en knuffelende bewijs dat doorgaan met je levenswerk de enige remedie is voor een gelukkig leven. Rock on!

De "leugen" was compleet onnodig geweest; sterker nog, met de kennis dat het einde onwaar is (ondanks dat het een juiste oplossing is m.b.t. 'het script') snijdt de regisseur in z'n eigen vingers. Het werkt dan averechts. De overige 85 minuten zijn namelijk geen leugens, maar de kans bestaat dat men daarover ook gaat twijfelen. Is het drama daar ook te veel aangedikt? De gefantaseerde afloop doet afbreuk aan de documentaire, en dat is spijtig.

Prima dokument waarin het oude Belgische kolonialisme in de Congo nog steeds aan de orde van de dag is. Musungu [blanke] is het meest gehoorde woord in de documentaire.

De touch van Michiel van Erp (ditmaal als producer) is uitermate sterk aanwezig in deze documentaire over de stoffige en oubollige wereld van Paleis Het Loo en het ensemble van rare mensen die daar werkt. Je kunt je afvragen of de directie deze documentaire eerder heeft mogen aanschouwen dan de Nederlandsche kijker. Sommige scenes zijn te beschamend, waardoor Mugs wangetjes behoorlijk rood werden bij tijd en wijle. Maar goed, als de kersverse directeur van Paleis Het Loo hardop roept bij zijn eerste bezoek aan zijn 'directeurshuis' (dat alleen al, omg) - terwijl er flink bezuinigd moet worden - 'deze keuken kan echt niet, er is geen magnetron...en geen 6-pits-fornuis..... Foei foei, behoorlijk niet "paleiswaardig" om het maar even uit te drukken in het enige woord in de dictionaire van de voorzitter van de vrijwilligersclub. De conservatoren zijn stuk voor stuk personen waar een draadje los zit. Gelukkig is er nog een extreme droogkloot van een 'techneut'/manusje-van-alles die de mensheid aldaar redt.

Een bezoekje aan Paleis Het Loo zakt genadeloos verder weg in de 'dagje-uit-wishlist'. Dit klein uurtje gniffelen om 'echte mensen', daar kun je me wél blij mee maken. Kek!

De blockbuster destijds in Italië. Lollobrigida werd het nieuwe sekssymbool van de cinema, die blootsvoets in een oud jurkje en 2 vlechtjes in het haar met haar welvormige bips veelvuldig door het beeld rent of zich nestelt op de rug van een ezel.

Niet alleen dat was scandaleus. De film neemt vooral de carabinieri op de hak, en daar waren ze niet van gediend. De vervolgfilm kreeg (net als in deze film) een inleidende tekst mee, die deze keer wel goedgekeurd werd, wat vreemd genoeg de satire extra benadrukte. Ook het katholicisme wordt op de hak genomen. En als extra druppel op de reeds gloeiende plaat komt onze sergeant toch samen met de vroedvrouw, een ongetrouwde vrouw met kind...oh, oh, destijds een grote schande.

Het script, dat genomineerd werd voor een Oscar (de film won overigens wel een Zilveren Beer in Berlijn), is wel tijdgebonden. Anno nu doet het geen stof opwaaien. Wat overblijft is een fijne komedie met gelukkig vele tijdloze grappen, met klucht-elementen en een fijne cast.

Wellicht gaat m'n waardering omhoog na het zien van het vervolg die komende week in de dvd-lade zal worden gepropt. Beide films zijn in Nederland op dvd verkrijgbaar op het NRC Italiaanse Magistralen label.

Veel en veel leuker dan voorganger Pane, Amore e Fantasia, en daarmee zal ik ongetwijfeld tegen heilige huisjes aanschoppen, aangezien 'deel 1' toch wel als de klassieker te boek staat met Oscar-nominaties en de doorbraak van Gina Lollobrigida. Zij is ook nu weer gehuld in dat afvallige jurkje en veelal zittend met haar achterwerk in de hoofdrol op een ezel. Klucht pur sang, en een verrassende finale.

Egodocument is ook wel de juiste bewoording van dit prijswinnend eindexamen-project.

Zeer herkenbaar, zwijgende families door het oorlogsverleden (alhoewel het hier vele gradaties erger is). Marijn Frank is nogal in de war, en probeert alles te begrijpen. Door gesprekjes met haar moeder, de nieuwe vrouw van haar vader, haar ooms en tante, en haar grootmoeder die ze nooit van haar leven heeft gezien. Ze komt dan met een opmerkelijke conclusie, waarin ze haar vader wel heel erg idealiseert, en de rest van de familie 'te kakken zet'. Persoonlijke kijk van de jongedame, de kijker komt toch met andere conclusies: 'Meisje, meisje toch, wat ben je een verknipte persoonlijkheid'. Het is te hopen dat deze bespiegeling van haarzelf ook tot haar doordringt. Niet verwonderlijk dat de familieleden bij de aftiteling een soort van rectificatie mochten plaatsen dat zij zichzelf niet herkenden in de beelden die Marijn Frank heeft geschetst. Communiceren en interpreteren, het blijft moeilijk.

Jammer dat de chronologie nogal verwarrend is, dan is pappa dood, dan nog springlevend, dan weer dood, dan bijna dood. En dat er veel minuten verloren gaan aan het opzetten van de camera en het wegsturen van haar poes was behoorlijk amateuristisch.

Aardig debuut, nieuwste project "mijn gesprekken met mijn psycholoog"?

Oneens, Abu-Assad gaat her en der over de grens, zijn boodschap wordt erin geramd. Wat wel knap is, is dat hij er geen tear-jerker van weet te maken, iets wat met gemak gedaan had kunnen worden, maar hij trapt niet in die valkuil gelukkig.

Paradise Now is een scherpe film, de 'humoristische' momenten waren in mijn ogen 'schrijnende' momenten, en dat veel mensen 'klagen' over het einde + non-verdieping van de karakters en hun beweegredenen vind ik onbegrijpelijk.

Intrigerend fictief kijkje in de denkwereld van vermeende Palestijnse martelaars. Vier sterren mijnerzijde.

De horrorfilm die wordt vergeleken met een van de betere horrorfilms, ik noem 'm nog maar even voor de volledigheid, The Blair Witch Project. Mijn interesse is dan meteen gewekt. Meteen na het zien van deze Paranormal Activity vallen de vergelijkingen nogal mee. Eigenlijk komen alleen de low-budget produktie en dat het [daardoor] ook kaskrakers zijn (en horror-films) overeen.

Paranormal Activity zou je kunnen omschrijven als Blair Witch for Dummies. Een van de grootste kritieken van die film - veelal door het oliedomme publiek - was het onbegrijpelijke [mensen toch] einde. Paranormal Activity kaatst de bal terug, alles - maar dan ook echt alles - wordt in de puntjes uitgelegd, waardoor je als kijker de finale / de uitkomst van mijlenver ziet aankomen.

Maar dat is nog niet eens de grootste kritiek op Paranormal Activity. De opzichtigheid van de aanwezigheid van de 'entiteit' is schrikbarend te noemen. Niet alleen visueel, maar zeker auditief. Jawel, we horen spannende (externe) muziek, harde voetstappen (waar ze dan weer niet van wakker worden) en wat al niet meer. Maar ook DAT is nog niet alles. Keer op keer krijgen we voorwerpen in beeld te zien die in de volgende scene 'een rol gaan spelen', maar ook onderwerpen die het koppel met elkaar bespreken, zoals - het dieptepunt van de film - het ouija-bord. Het voelt dan aan als een gescripte film ipv zogenaamde 'found footage'.

Hebben we nu alle treurnis gehad? Nee hoor, de finale (ondanks het verwachtingspatroon) stelt ook teleur. Het originele einde [niet gezien, maar wie verzint zo iets stupides] is nog debieler dan het einde dat nu te zien is in de filmzalen [blijkbaar op verzoek van Steven Spielberg himself....tja, kassa]. Blair Witch for Dummies: we zien te veel, eigenlijk zo'n beetje alles. Het was all bloody obvious wat er zou gebeuren, maar helaas gaat de camera niet meteen op zwart. Het gooien van het lijk van Micah had niet gehoeven, maar oke, daar kan ik mee leven. Dan had de camera op zwart gemoeten. Maar nee, mevrouw moet nog even in de camera kijken en haar tanden in hem zetten, want het moet wel overduidelijk zijn voor het oliedomme publiek dat ze is bezeten door de entiteit. Het haalde voor mij in ieder geval alle spanning weg.

Gelukkig valt er genoeg te griezelen qua entertainment: de lakens, het 'ontvoeren'/meesleuren van Katie en natuurlijk Katie's ellenlange observaties 's nachts buiten het bed naar Micah, zweet-in-de-handen-scenes.

Blair Witch fans zullen echter teleurgesteld zijn.

Onterecht laag gemiddelde, hoewel het zeer begrijpelijk is dat een operette [platte klucht meets platte musical] uit 1925 niet bij een filmliefhebber in de smaak zal vallen.

In huize Mug, waar het edelkitsch alarm [hoera] luid te horen was, wilde de film maar niet loskomen het eerste kwartier, maar daarna werd het toch genieten geblazen. Niet omdat het zo briljant was, maar door het feit dat de cast, aankleding en muziek zoveel plezier uitstraalden. De acteurs mochten zelf hun liedjes zingen (vandaar dat het niet 'briljant' is, het is hier en daar flink schrikken) en het script laat veel ruimte aan 'de kijker betrekken bij de film' door de acteurs hier en daar commentaar te leveren in de camera. Ach, een liefdesduet tussen Sabine Azéma en Pierre Arditi terwijl ze kreeften deponeren in een megagrote pan met kokend water is toch het toppunt van romantiek, n'est ce pas?

3,5* voor dit kitscherige huzarenstukje van de regisseur die vooral faam verwierf door het meesterwerk Nuit et Brouillard, een documentaire over de Holocaust.

Zij die van Ozons 8 Femmes wisten te genieten...probeer dit eens.

Deze film wilde ik alleen maar zien door alle heisa eromheen.

nou.........

De aankleding was prachtig, flashbacks zaten goed in elkaar, de talen waren ook een pre, en de verhaallijn rondom Judas was goed weergegeven.

Maar ja, twee zeer grote irritaties:

1) De vele martelscenes. In het begin had ik nog wel enig medelijden, maar op een gegeven moment schoot ik echt in de lach. Overdaad schaadt het geloof.

2) Ik raakte niet alleen de tel kwijt van zweepslagen en andere vormen van marteling, maar ook het aantal slow-motion momenten gepaard met monumentale muziek. Uit wanhoop knielde ik op de grond, hief mijn armen in de hemel en vroeg me luidkeels af: "Waarom?"

Alleraardigste produktie uit de Ealing Studios. Het eerste uur verstild glimlach-plezier maakt plaats voor heerlijke lachbuitjes in de laatste 20 minuten, waar alles compleet over-the-top gaat, incl. melkvliegtuigen en varkens aan parachutes.

Een film die een moderne adaptatie / remake wel waard is, Passport to Pimlico is wel een zeer brave komedie, dat kan extravaganter en vooral bijtender. Prima vertier: 3,5*

Verbazingwekkende prent, remake van quasi-jeugdfilm Ofelaš, maar daarover later meer.

Deze versie is een rechttoe rechtaan actie-film waar een kleurenfilter overheen is gegooid zodat alle frisse kleuren verdwijnen. Met uitzondering dan van het rode cgi-bloed dat al spetterend in grote hoeveelheden door het beeld vliegt. Lelijkheid ten top, zeker in combinatie met overmatig gebruik van de slow-motion knopjes. Genoeg actie-snufjes gelukkig om het geheel nog in de 'vermaak-sectie' te plaatsen. De aankleding (zeker die van de Vikingen) is ook een uitermate positief punt in de film.

Nispel gaat helemaal in de fout met het uitgangspunt. "Pathfinder" is gebaseerd op een 12e eeuwse Saami-mythe/legende. Zie de originele 'verfilming'. Ach, nu zijn de Lappen Indianen, en de 'tjuder' Vikingen. En dan net doen bij de optiteling dat het zich hier draait om een Indianen-legende... Dat de legende boordevol mystieke elementen bevat komt mondjesmaat aan orde in de zogenaamde herverfliming, iets dat wel een zeer grote rol speelt in het origineel. De mystieke proporties worden een beetje er bij de haren bijgetrokken om er nog een verhalend iets van te maken. Maar het is duidelijk: het gaat niet om de inhoud, het gaat om de spierballen, het gebrul en het bloedvergieten. De mystiek komt aandralen als vreemde eenden in de bijt. De finale is dan ook een anti-climax van jewelste. Nispel wilde blijkbaar te graag zich houden aan de gebeurtenissen van het origineel. Jammer dat die (ondanks een Oscar-nominatie) in de vergetelheid is geraakt. Toch maar eens die Duitse dvd opsnorren.

Pathfinder is uitermate geschikt voor een filmavondje van puberende padvinders.

Jammer dat er dan weer geen woord word gezegd over de bekendste hond met hondenkar, Bert. Inderdaad, Patrasche. Wie?

Tja, bij mij enkel bekend als wanna-see anime-film (eigenlijk een hermontage van de uitermate populaire anime-serie uit de jaren 70) waar menig volwassen vent al snotterend zijn zakdoek door heeft vol gesnoten. Yeah, kitscherige dramatiek over de loyale vriendschap tussen een hond en z'n baasje.

De documentaire gaat vooral over het beeld van de Japanners omtrent Patrasche (zo'n vuilnisbakken-ras bestaat eigenlijk niet, oh oh) en natuurlijk Vlaanderen (zo Hollands als maar zijn kan), en de onkunde (in het verleden) van de Belgische toeristensector om daar mee om te gaan. Wat zelfs leidde tot een gehele verkettering van Suske en Wiske (oei) door de Japanners. Te hilarisch voor woorden.

Het probleem is dus hoofdzakelijk ontstaan door het feit dat het Vlaamse verhaal (nou ja, geschreven door een Britse, pas door de Japanse toeristen bekend geworden in Vlaanderen) mega-populair is in Japan en voor eeuwig is vastgelegd op menig netvlies aldaar door de anime. Dat het in werkelijkheid alles er anders uitziet (idyllische grasweiden met molens en jongetjes op klompen rondom Antwerpen....euhm, tja) wil er maar niet ingaan. De toeristensector doet er dus alles aan om die idylle in stand te houden, maar echt lukken doet dat niet.

Vermakelijke documentaire, met veel beeldmateriaal uit de anime-serie [trouw aan het einde] en Amerikaanse verfilmingen (jaja, zelfs een met Chaplin-kindsterretje Jackie Coogan) die allemaal met een happy end op de proppen komen. De Vlaamse (originele!) voice-over voelt echter amateuristisch aan.

Goh, dat vond ik juist de betere aspecten. Uberkitsch galore vol rood en roze, overdadige make-up, en bloemen bloemen bloemen en nog eens bloemen water geven onder de tonen van een aantal klassieke muziek stukken. Dat imponeert, net als de cast. Maar het verhaaltje is té gemakkelijk en kent weinig tot geen verrassingen. Ik kon er derhalve geen traan om laten. Film die zeer mooi is ingepakt met bloemetjescadeaupapier, simpelweg gezegd.

Gisteren had ik eigenlijk zin in 'een lekker slechte cult-horror-film', waarbij ik languit op de bank onder het genot van lekkere warme thee en een zak chips enigszins relaxed van zou kunnen genieten. De zak chips is nog ongeopend........

Een zeer onaangenaam sferistische italo-gore parel van Lucio Fulci (ik heb die beste man te lang links laten liggen blijkbaar) die de aandacht behoorlijk weet vast te houden. Een aantal inventieve scenes, schitterende en fascinerende make-up effects en veel mist en blauw en een effectief zenuwslopend muziekdeuntje. Wat wil je nog meer? Wellicht een wat beter en interessanter verhaal, een soundscore zonder oerwoudgeluiden (sorry hoor) en een paar special effects die daadwerkelijk het gewenste shock-effect dienen op te wekken. Het einde met die brandende poppen en mannen in zware loodjassen ipv de kleren die ze eerst aan hadden was toch een behoorlijke flater.

"Zin in de andere twee delen van de trilogie!!!!", riep de enthousiasteling. Benieuwd of die zak chips nog geledigd gaat worden voor de houdbaarheidsdatum.

Deneuve krijgt nog dagelijks post van die (aller)kleinsten (uit Frankrijk)...

Kitsch galore inclusief de welbekende liedjes die het oeuvre van Demy (ont?)sieren. Boordevol verwijzingen naar andere sprookjes (van hoofdzakelijk Perrault, zelfs naar die andere belangrijke Franse sprookjesverfilming van La Belle et la Bete door Cocteau) en Franse literatuur en proza. Peau d'Âne is dus wel iets andere koek dan de vele Oost-Duitse en Tsjechische sprookjesprodukties uit de jaren 60 en 70, om maar te zwijgen van wendy's referentie naar Kunt U Mij...

Extravagante kleding, flamboyante aankleding, zoete kleuren, en natuurlijk een oogstrelende Deneuve die destijds zelfs zonder prinsessenkleding een 'air de la princesse' uitstraalt.

Toch is wendy's kritiek terecht. Het meeslepende verhaal is niet aanwezig. Eigenlijk is Peau d'Âne Perraults kopie van z'n eigen Assepoester. Dan blijft Demy te lang hangen en dan weer vliegt hij met het snelheid van het licht door het verhaal. Die coherentie ontbreekt, terwiijl Demy wel iedere minuut weer iets geks of moois uit de hoge hoed weet te toveren. Zelfs helikopters....of Deneuve en haar prins die 'dronkenheid door alcohol' goedkeuren. Jaja, niets is te gek voor deze sprookjesvertelling. Curieus of dubieus? Leve de kitsch!

Ook in huize Mug was sprake van een jeugdtrauma.

"Oooooh, Franz Joseph uit de Sissi films", zwijmelde m'n vriendin die zich al snel afzonderde nadat der Kaiser al moordend te werk ging.

Interessante film, die toch her en der te onevenwichtig is qua acteerprestaties, vreselijk ongrappige (grappig bedoelde) personages (de politie-inspecteur) en enige cliche-momentjes die de (bijna) constant aanwezige onderhuidse spanning jammergenoeg doorbraken. Een link naar Hitchcock was snel gemaakt, waarbij ik bijna ging geloven dat het een meesterwerk had kunnen zijn als de master of suspense hier mee aan de haal was gegaan. Heerlijke shots op de vrouwen die vermoord gingen worden. Stoute Franz Joseph!

De laatste jaren is de Spaanse horrorfilm erg geliefd geworden. Amerikaanse remakes, regisseurs die mogen proeven van Hollywood, en een grote fan-base.

Des te opmerkelijker dat de 6-delige tv-film-reeks Películas para No Dormir (vrij vertaald, films waardoor je niet in slaap zal vallen) geregisseerd door die Spaanse 'grootheden' nog niet ontdekt zijn door de fervente pindakaas-eters van deze site. Even aandacht schenken dan, alhoewel deze Cuento de Navidad niet meteen een kraker van jewelste is.

Cuento de Navidad is meer geschikt voor de jongere kijkers. Veel gore is er niet te ontdekken. Het is meer een ode aan de jaren 80, tevens de periode waarin de film zich afspeelt. Van foute jaren 80 zombie-flicks-videobanden tot fluitende ijslollies, van Star Wars tot The Karate Kid. Vanuit dat opzicht is de film zeer te behappen. Tja, wie is er als jongeling niet opgegroeid met slechte horrorfilms en andere Hollywood-troep?

Slijpt u uw bijl nog even bij en met een bak nootjes op de schoot valt er meer dan te genieten. Zelfs een gezonde nachtrust naderhand!

Prachtige film dat het voornamelijk moet hebben van landschappen en settings, maar ook adembenemend acteerwerk van de gehele cast.

De film 'faalt' echter in het script, dat weinig verrassend is, maar ook vreemde 'jumps' maakt. Echt vloeiend gaat het niet, en daar irriteerde ik me nu en dan aan.

Desalniettemin een aanrader, 3,75* en deze keer rond ik naar boven af.

Behoorlijk rommeltje deze paardenfilm over een paard met een (raaaaaaaaaaaaaarrrrrrrre) trauma, een jongedame die een speciale band krijgt met dat paard, en natuurlijk een lekkere jongen om mee te tongen. De film zit boordevol spectaculaire beelden van gegalloppeer over het Waddeneiland Ameland, fraai, en eigenlijk ook het enige dat de film kijkbaar maakt.

Want, sjongejongens, dat script. Om te huilen. Een kakmeisjesclub dat komt paardrijden, een band incl. een dikke excuusneger (excusez le mot) met het repertoire van allerlei zoetsappige Hollandsche liedjes (het is niet voor niets een TROS-productie), ach, eigenlijk alles. Zelfs een shetland-pony genaamd Rakker die als side-kick de allergrootste lachers in zijn reportoire heeft.

Gelukkig is daar hoofdrolspeelster Liza Sips die als enige soapie laat zien dat zij meer in haar mars heeft dan de rest van de cast. Dieptepunt is ongetwijfeld haar tegenspeler Levi van Kempen (ook een soapie) die gecast blijkt te zijn voor zijn blote torso. Geef die jongen alsjeblieft nooit meer een rol, zelfs niet in een soap, wat een non-talent.

Liza Sips op een steigerend paard op de natuurlijke 'steppe' van Ameland en een mooi geschoten onderwaterscene; ik kan er maar liefst 1,5* voor uitdelen, jawel! Hier had veel meer mee gedaan kunnen worden.

...communisme

Pentathlon is een verschrikkelijk banale en stompzinnige (geen direct-to-video??) prent vol slechte actie, stasi's die na de val van de Muur 'neo-nazi's' worden, en zelfs ik zwem nog sneller de borstcrawl dan te zien is bij de Olympische (korte baan?) finale in Seoul. Lundgren mag wat drama-scenes [ik wil geen doping!] spelen die totaal de mist in gaan, blijf toch gewoon met je spierballen rollen man.

Mosley weet de film een ietsiepietsie te redden met wat geslaagde humor als Lundgrens baas [Lundgren wordt hamburger-bakker ].

Compleet onzinnig dit. Mijn 1* waardering is eigenlijk nog te lief.

Kijk, zo wil ik ze graag zien! Kan met gemak de concurrentie aan met Casablanca (wint zelfs naar mijn mening), een film die meerdere malen in m'n gedachten kwam bovendrijven tijdens het bekijken van Pépé le Moko.

De overacting zal menigeen tegen de borst stuiten, sommige musical-achtige stukjes zullen bij menigeen de tenen krommen, en de in elkaar geknutselde kasbah zal door menigeen als compleet gedateerd aangemerkt worden. Dikke vriendelijke middelvinger, ik vond het fantastisch: 4,5*.

Pépé le Moko is in alles een Hollywood film, m.u.v. de taal. Het lijkt wel of de film noir dankzij de Franse naam ook daadwerkelijk gegrond is in de Franse cinema. Niet verwonderlijk dat de rechten van deze 'Hollywood' film ook daadwerkelijk meteen verkocht werden in Hollywood zelf. In plaats van een release in de bioscopen, besloot men de film te remaken (ja, dat is echt niet iets van deze tijd beste mensen). Resultaat: Algiers (overigens met twee Europeanen in de hoofdrollen). Er is zelfs sprake dat de producers alle kopien van Pépé le Moko wilden vernietigen. Jaja, de Hollywood-mafia.

En dan hebben we het nog niet gehad over een van de grootste cartoon-helden allertijden: Pepé Le Pew. Overduidelijk gebaseerd op het personage Pépé le Moko, de stem van Charles Boyer in de remake Algiers werd door Mel Blanc 'gekopieerd'. Verder is het nog grappig dat een van de cartoons 'The Cat's Baw' heet.

Tot zover weer deze encyclopedische wetenswaardigheden.

Aanrader voor de liefhebbers van Hollywood-flicks uit de jaren 30 en 40 (en ik noem nogmaals Casablanca).

Rustige (tv-)bewerking van een oud-Fransche roman. Helder verteld (en er gebeurt heel wat kan ik u vertellen), fraaie kostuums en lokaties, en prima acteerwerk.

Maar de tv-produktie straalt er toch te veel vanaf. Je voelt gewoon dat het verhaal een betere uitwerking verdient. 3,5 sterren en een aanradertje voor hen die dit soort klassieke verhaaltjes vol intriges wel kunnen waarderen (of fans van kostuum-drama's).

Anarchistisch druk is wellicht een betere omschrijving van deze komedie met weinig adempauzes. Niet alleen door het gescheld, geschmier en de politiek incorrecte grappen, maar ook door een keur aan gebeurtenissen die het befaamde sneeuwbal-effect in ere houden. En daar houd ik wel van.

Niet altijd 100% volgbaar (toch gebrek van zeer goede kennis van de Franse taal), en Marie-Anne Chazel als de zwangere Zézette met nep-gebit vliegt hier en daar uit de bocht, en dat gaat gepaard met de nodige irritaties.

Hoge herzien-waarde als m'n Frans weer op niveau is opgevijzeld.

Interessant plot en mooie graphics + aankleding worden verneukt door slechte montage (veelal bekend als 'MTV montage', veel geknip enzo), doorzichtige dialogen en plotwendingen, hier en daar lelijke sfx en een abominabel slecht acterende 'bad guy'.

Hier had wel iets moois van gemaakt kunnen worden, helaas mislukt. Toch nog 2*, kijkt goed weg. Potentie-gevoel is aanwezig in de film.

Script waarvan de schrijvers dachten: "de kijkers zullen het slikken als zoete koek". Het ergste is nog wel dat sommige inside jokes zich toespitsen op het script (zoals we al eerder zagen in Adaptation) en zelfs hameren op het letten op details. Dat er dan 1 groot mega-detail over het hoofd wordt gezien, dat slikte deze kijker dan niet als zoete koek. Macmanus irriteerde zich er ook aan lees ik: Jovovich en Zahn die in het geheim keuvelen over hun gedachten wie de moordenaars zouden kunnen zijn. Wellicht goed te praten doordat ze op dat moment al flink aan de crystal method zaten, of dat ze daadwerkelijk voor 100% zich gedragen als 'het nieuwe koppel' zelfs tijdens hun intieme momenten. Belachelijke redeneringen, die ik (zelfs als ze zouden kloppen) ook niet zou slikken als zoete koek.

Deze irritatie is dubbel zo irritant, omdat de rest van het script juist wel mijn goedkeuring verkrijgt. Een verdubbeling van de score zou er in gezeten hebben. Uiterst amusant en 'witty'. Met wellicht de langste en overthetop-ste finale ooit. Het leed werd hierdoor enigszins verlicht. Erg jammer.

Credits naar Hawai, en Olyphant geheel in z'n element.

Ik voelde me officiëel 'oud' toen bleek dat 'hot girl' Heather Locklear in deze film de moeder speelt van 'hot (?) girl' Hilary Duff...time flies...

Zoals was te verwachten is 'The Perfect Man' weer een dertien in een dozijn film. Hilary Duff is op haar irritantst in de film, maar gelukkig heeft dit Duff-vehikel bij-acteurs en -actrices die wel wat meer in petto hebben. En dat redt de film enigszins. Het is tevens de eerste Duff film waar ik ongegeneerd hardop heb gelachen [ja, ik geef het toe]. Te danken aan de Styx-grappen. Tot mijn grote verbazing (aldus imdb) is de zanger van de Styx-coverband in werkelijkheid de originele zanger van de band die hij reeds had verlaten. Opmerkelijk. 1,5* te danken dus aan Styx...

"De onverfilmbare roman!", werd van allerlei daken geschreeuwd. Hoop bombarie, goede publiciteit.

Jaaaaaaaaaaaren geleden was het boek van Süskind verplichte stof voor Duits. Het was ook het eerste verplichte boek dat me beviel. Maar onverfilmbaar... nee.

Tykwer verfilmde het ook zoals te verwachten was, veel close-ups (maar ook wijde natuur-shots), veel kleuren (maar ook veel donkerte/zwartheid), veel schoonheid en viezigheid, en dat in een moordend en dan weer ultra-rustig tempo.

Tykwer had gelukkig goed in de gaten dat Das Parfum niet een regelrechte thriller is, maar ook een zwarte komedie. Met finesse weet hij dat brengen, alleen vliegt hij flink uit de bocht met het personage Baldini, vertolkt door grootheid Dustin Hoffman, die van Baldini één grote karikatuur maakt. Debet aan de film.

Prachtige verfilming, en hulde aan Ben Whishaw en de verbluffende schoonheid van de twee roodharige dames. Ja, je kon ze 'ruiken'. Vier dikke sterren. Gaat het zien, gaat het zien.

Ook de enige screening in Nederland (en op het IFFR) in de originele Franse dub, zodat de lipsync overeen komt. De Engelse dub komt uit in de Nederlandse en Vlaamse zalen, blame fucking A-Film.

Getuige de lange lange lange rij bij Cinerama met beteuterde mensjes hopende op een restkaartje, en de screening in een veeeeeels te kleine zaal, hebben zowel de programmeurs als distribiteur niet in de gaten dat 'Persepolis' stiekem door veel mensen is gelezen.

De film wist mijn verwachtingen waar te maken. Alhoewel de verschillende verhaaltjes niet als een prachtig geheel gesmeden worden in een film, het is te fragmentarisch. Dat werkt toch beter op papier. Maar goed, een headbangende animatie-Marjane maakt veel goed.

Heerlijke adaptatie van Dickens' werk. Vlot tempo (soms ook te vlot), gepast 'kinderlijk' acteerwerk, aangedikte kenmerken van personages dat tot uiting komt tot in de kleinste details (de knoopjes van de jurk die openspringen bij de mollige Peggotty). Ik moet toegeven dat een van de belangrijkste personages, Uriah Heep, niet goed uit de verf komt in deze film, erg jammer. Daarentegen zet W.C. Fields (die Charles Laughton verving!) een fantastische Mr. Micawber op het celluloid.

4 gigantisch dikke sterren