Opinions

Dit vond ik - naast de nog steeds heersende rouwperiode van zijn naasten - de grootste kracht van de documentaire. Wellicht ook omdat dit in het teken stond van de manier van werken van Hillenius. Dat hij figuren van alle zijden wil weergeven. De drie vensters worden ook zo gevisualiseerd dat we ook daadwerkelijk van drie zijden kunnen kijken naar wat zich afspeelt op het scherm. Bijvoorbeeld de bezoekjes aan het atelier.

En maar goed ook, want als dit een een recht-toe-recht-aan documentaire was met maar 1 venster en we anderhalf uur moeten kijken naar pratende mensen over een niet zo'n bijzonder mens...dan was ik snel afgehaakt. De stijl dwingt nu fascinatie af.

Goede documentaire, maar hier en daar zakt het wel wat in. Niet echt een ontspan-documentaire. 3,5*

Sommige kunst van Hillenius doet me trouwens denken aan de landkaarten in de Bosatlas...

Tegenvallende psychologische (?) thriller....ik bedoel drama, nee romantische film, of was het toch science fiction? De scriptschrijvers wisten het blijkbaar ook niet, dus mixten ze al die genres door elkaar in het kader van "dan zijn we origineel!!!"

Helaas verzandt de film na een intrigerend begin in een voorgekauwde Hollywood film zonder al te veel verrassingen in het rode-draad-verhaal. Een verwachte puzzel met 1000 stukjes werd een vloerpuzzel met 6 stukken.

De film moet het hebben van de montage (veel close-ups, de flitsende beelden zijn hier veelal effectief en in dienst van het plot, ik heb me daar niet aan gestoord). En de acteerprestaties: Adrien Brody, Kris Kristofferson en Daniel Craig spelen op niveau, dankzij de sterke karakters die de scriptschrijvers hen toeschreven. De twee hoofdrolspeelsters [Knightely en Jason Leigh] spelen op niveau, maar hun karakters zijn minder sterk. Ze worden geheel weggespeeld door de mannelijke tegenspelers.

Waar gaat de film nu eigenlijk de mist in? Heel simpel, het moment dat Brody en Knightely met elkaar in bed duiken. Ik schaterde het uit van het lachen, wat natuurlijk niet mag bij een psychologische thriller. En dit was ook de nekslag voor de pyschologische thriller. Vanaf dan gaat alles volgens het boekje. Het leek wel een eerste les schaken, als kijker kon je de volgende stappen al met gemak inzien. En zo geschiedde het dus ook, waardoor ik als kijker onverzadigd maar alles op me liet afkomen...

En dan het veelbesproken einde. Gut gut gut. Blijkbaar moest er een compromis komen? Er zijn dus twee interpretaties mogelijk: 1) Brody komt in zijn laatste minuten als stervende nog even terug in 2007 en ziet met plezier dat alles goed is [laten we hopen dat dit de bedoeling was] of 2) [het Hollywood einde] Brody krijgt een derde leven in 2007 en leeft nog lang en gelukkig met Knightely [brrrrr, en totaal ridicuul].

Maak een film gewoon af, lieve mensen. Maar goed, zo wordt er tenminste wel over je film gepraat natuurlijk...

2,5* lijkt me voldoende.

Liefdevol en teder portret van regisseur Demy door de ogen van echtgenote Varda, zowel als persoon als kunstenaar.

Jacquot de Nantes is geen gewone biopic over Demy. De film volgt Demy hoofdzakelijk als jongetje en adolescent en zijn wens om marionettenspeler/decorbouwer/filmregisseur te worden. De herinneringen aan en gebeurtenissen tijdens zijn kindertijd (waaronder WWII) spelen ook een hoofdrol in de films van Jacques Demy. Veelvuldig wordt de film vermengd met het oeuvre van Demy waar dezelfde scene/herinnering terugkomt, tot vaak verbluffende resultaten.

Maar daar blijft het niet bij...

Varda zet ook Demy als oude man op het celluloid, waarbij extreme close-ups niet worden geschuwd en zelfs niet een tedere hand van Varda op zijn schouder. De wetenschap dat Demy haast direct stierf na de opnamen van deze film, geeft deze ode aan een eigenzinnige filmregisseur nog dat extra beetje schwung.

Indrukwekkend, al ben ik een van de weinigen blijkt maar weer eens...

Produced by Emir Kusturica, name-building.

Jagoda u Supermarketu is een lelijk en goedkoop geschoten film dat voortvarend begint. Plaats van handeling, een Joegoslavisch-Amerikaanse supermarkt, gerund door een mevrouw die van haar personeel eist dat ze moeten lachen, want dat hoort in een Amerikaans concern. Jaja, de film wordt dus een anti-Amerikaans produkt. En de film laat weinig heel van het consumentengedrag, reclame- en media-invloed, het Amerikanisme dat de ex-Joegoslavische landen overheerst, niets is te gek. Het probleem van deze satire is dat 80 minuten echt te lang is, en dat de boodschap irritant begint te worden, zeker als de grappen infantieler worden. Een kort-film was beter en zeker effectiever geweest. Ik kom niet verder dan twee sterren voor deze komedie vol surprise-eieren, coca-cola-blikjes en Cosmopolitan-magazines.

Daar zijn de meningen dus over verdeeld. Eerder de eerste 'videoclip' die gechoreografeerd was. De Jailhouse Rock sequentie past trouwens eerder in het MGM musical genre.

Zelfs Rock Around the Clock was eerder... Ach, de meningen zijn verdeeld. Wikipedia heeft een zeer leuk en informatief artikel over de 'music video'.

Dan, de film, daar draait het hier meer om. Jailhouse Rock was de derde film van Elvis, en tevens ook de succesvolste en meest gewaardeerde. Wellicht ook omdat de rol Presley het beste lag, zanger die doorbreekt met een bad guy uitstraling, en vrijheid in bewegingen (ook volgens mij de enige film met de welbekende Elvis moves).

Maar Elvis is geen acteur. Ook al is het script redelijk interessant (fall and rise and fall and rise and fall...), het gaat om de moves en zang van Presley.

Jailhouse Rock is een redelijk amusante film, en verdient toch een extra half sterretje voor het titelnummer, een mijlpaal in de muziek(film)-geschiedenis. Drie sterretjes.

Tegenspeelster Judy Tyler overleed helaas (auto-ongeluk) enige dagen na het draaien van de film. Stoppen op je hoogtepunt is misschien wel een zeer pijnlijke showbusiness-les (iets waar Presley niet naar wilde luisteren).

Hulde aan Arte die zo nu en dan vergeten films op het scherm brengt. Helaas te weinig in originele taal.

Jalsaghar wist gelukkig te ontsnappen aan de nasynchronisatie-Gestapo. Een statische en muzikale film over weemoed, de ondergang van de Indische aristocratie, de daarmee gepaarde trots, respect, en liefde voor muziek. De regisseur (voornamelijk bekend om de Apu-trilogie) wist voor deze film de creme-de-la-creme van de Indische traditionele muziek te contracteren.

Het is te hopen dat Jalsaghar ooit te bewonderen valt voor een nog groter publiek.

Een teen knoflook in het aars van een varken, een seksueel voorspel met een papegaai, het gezwaai van blote piemels (om maar te zwijgen van te strak zittende onderbroekjes van Javier Bardem), de borsten van Cruz die volgens de mannen die er van mogen proeven heerlijk smaken, en iemands harsens in slaan met een groot stuk ham.

Kitscherige erotica galore die de soaps op een (overigens te makkelijke) satirische wijze op de hak neemt. Leuk om na vele jaren weer te zien, de papegaai scene was ik compleet vergeten, hilarisch! Ik bedoel: Guaca! Guaca!

Tegenvallend maar vooral incompleet portret omtrent 'de beste gitarist van de wereld' Jan Akkerman. Incompleet, omdat binnen een klein uur de gehele carriere van Akkerman aan bod 'moet' komen, waardoor het een afgeraffeld geheel wordt [zie alleen maar het feit dat hij een keer wegliep bij een tv-programma, wat - zoals tekstueel in beeld kwam - blijkbaar een belangrijk moment was, maar waarom... onduidelijk].

Verder is Akkerman niet echt spraakzaam. En het ergste van allemaal durven z'n collega's en vrienden niks boosaardigs (zoeken naar vriendelijke termen) over hem te zeggen, terwijl ik het gevoel kreeg dat hij een ongelooflijke eikel is.

Verder was de voice-over een snurkfeest van jewelste. En zien we Akkerman voornamelijk op z'n gitaren spelen op festivalletjes, concertzaaltjes en in z'n werkkamer. Niet echt boeiend, alleen leuk voor de liefhebbers, maar dit behoort niet tot het betere Nederlandse documentaire-werk.

Twee sterren. Hoogtepunt: de evolutie van Akkerman die duidelijk werd door de tiental versies van dat nummer van Focus. Een goede samenvatting.

Mensen mensen toch. Er mag ondertussen toch wel verondersteld worden dat de (met name oorlogs-) Sovjet-cinema bol staat van nationalistische en oversentimentele theatraliteit. Als je dat niet trekt, blijf dan vooral ver weg van deze vehikels.

Ik trek het wel, zeker in de oude cinema. En deze 'Vader van een Soldaat' weet de verwachtingen goed waar te maken. Een tearjerker, deze keer eens niet van epische lengte. Een verademing an sich.

Maar goed. Laten we eerst vooropstellen dat de Sovjet-Unie een groot (van omvang, he!) land was met verschillende bevolkingsgroepen, grofweg gezegd de huidige opdeling van voormalige Sovjet-landen. Het gros van de filmmakers uit de Sovjet-Unie waren Russisch, een handjevol Sovjet-cineasten van non-Russische afkomst wist toch ook door te breken en naamsbekendheid te verwerven. Een van hen was Rezo Chkheidze, van Georgische afkomst.

Rezo Chkheidze's 'Vader van een Soldaat' is wellicht zijn bekendste prent. Ongetwijfeld door de nationalistische Sovjet-verheerlijking. Maar tegelijkertijd wordt die ook enigszins tot kakken gezet. Want de botsingen tussen de Russische en Georgische cultuur (oftewel onenigheid binnen de Unie) spelen een grote rol in de film. Het belachelijk maken van de "dommige" boer uit Georgië versus de onwetendheid (ook hier geuit door de leden van de site, gefeliciteerd) omtrent de gehechte waarde voor vruchtbare aarde, in het bijzonder door DE trots van Georgië: de wijndruifcultivatie. De sleutelscene omtrent deze rode draad in de film gaat door merg en been waar vader Georgi compleet door het dak gaat als een Russische tank door druiventakken paradeert. Maar ook de verbroedering van beide culturen is meer dan mogelijk.

'Vader van een Zoon' is daardoor juist wél een toevoeging aan de keur aan nationalistische Sovjet-oorlogsfilms!

Helaas bevat de film te veel flauwe kluchtige momenten die afbreuk doen aan het geheel. Wellicht de bedoeling om het allemaal wat lichtvoetiger te maken, maar bij mij overheerste de irritatie. Een smet op deze tearjerker die heel wat diepere lagen kent dan de voorgangers alhier ons doen geloven.

De film wordt pas echt leuk als Jay en Silent Bob in Hollywood aankomen. Daarvoor is het een beschamende puberkomedie, met slechts een handjevol aardige grappen, m.n. op conto van de verwijzingen naar andere films.

Oh ja, ik heb natuurlijk geklapt voor Mark Hamill.

De laatste 40 minuten geven de film bestaansrecht: 2,5*.

Ruwe diamant die langzaam maar zeker geraffineerd wordt bijgeslepen tot een prachtig geheel en een finale die naast uitermate vervreemdend toch ook wel op z'n plaats is.

De vraagtekens die Movsin plaatst bij de (of een) betekenis van de film kunnen vervangen worden door uitroeptekens. Want de film laat naadloos en genadeloos het verschil zien tussen de wereld (en interpretatie daarvan) van kinderen, en die van volwassenen. En meer valt er ook niet te ontdekken. Vaag/Onduidelijk??? Nee hoor, verre van. Veel fantasie heb je er echt niet voor nodig...

Tel hierbij op de prachtige locatie(s), een paar adembenemende speekseldruppende scenes en natuurlijk de bombastische muziek van Prokofiev om in sommige scenes de jeugdige sprookjesgevoelens extra te benadrukken. De waltz tussen moeder en zoon (terwijl de klok langzaam maar zeker naar een belangrijke eindtijd sluipt) is niet voor niets de balwaltz uit Cendrillon (Assepoester dus) waar de klok abrupt 12 uur slaat.

Adembenemende film waarbij helaas de 2 jonge hoofdrolspelers te 'gespeeld' overkomen; maar misschien is dat ook wel weer de bedoeling of mijn interpretatie als volwassene.

Ach gut, ach gut, 'and they called it puppy love'...

Een romantische film tussen twee jonge tieners waar vanzelfsprekend de tissues noodzakelijk zijn. Oude koek?? Ja, zie bijv. En Kärlekshistoria. Maar zeker ook nee. Eens een keer twee buitenstaanders die elkaar vinden. Jeremy is een echte nerd (haalt allemaal tienen) en draagt natuurlijk een bril en geruite spencers. Susan heeft geen vrienden, valt niet echt op.

Geen vervelend Hollywood sausje te bespeuren. De twee 16-jarigen lijken wel voor de eerste keer verliefd te worden. Kleine gedragingen, zenuwachtigheid, gespreksonderwerpjes, het is aandoenlijk (maar ook herkenbaar natuurlijk). Dit naturel-gegeven is de grootste kracht van de film.

En cheesy, natuurlijk. De twee acteurs mochten een liedje inzingen. Benson zingt 'The Hour Glass' dat meerdere malen voorbij komt, en O'Connor het liedje 'Jeremy'. Vreselijke teksten, maar toch werkt het.

Hoe voelt het om voor het eerst echt verliefd te zijn, en hoe pak je dat aan? That's the question.

Curieuze cult-waarde.

Ach gut, ach gut, 'and they called it puppy love'...

Een romantische film tussen twee jonge tieners waar vanzelfsprekend de tissues noodzakelijk zijn. Oude koek?? Ja, zie bijv. En Kärlekshistoria. Maar zeker ook nee. Eens een keer twee buitenstaanders die elkaar vinden. Jeremy is een echte nerd (haalt allemaal tienen) en draagt natuurlijk een bril en geruite spencers. Susan heeft geen vrienden, valt niet echt op.

Geen vervelend Hollywood sausje te bespeuren. De twee 16-jarigen lijken wel voor de eerste keer verliefd te worden. Kleine gedragingen, zenuwachtigheid, gespreksonderwerpjes, het is aandoenlijk (maar ook herkenbaar natuurlijk). Dit naturel-gegeven is de grootste kracht van de film.

En cheesy, natuurlijk. De twee acteurs mochten een liedje inzingen. Benson zingt 'The Hour Glass' dat meerdere malen voorbij komt, en O'Connor het liedje 'Jeremy'. Vreselijke teksten, maar toch werkt het.

Hoe voelt het om voor het eerst echt verliefd te zijn, en hoe pak je dat aan? That's the question.

Curieuze cult-waarde.

Het debuut van Michael Mann, een tv-film met de welbekende gevangenisfilm-clichés met de nadruk op 3 groepen, white power, black power en latino power. Een man valt buiten de boot, jawel, Peter Strauss als Rain Murphy die rondjes rent. Lukt het hem 'buiten de boot te vallen' en 'kei- en keihard te lopen'?

De film voelt aan als een waargebeurd RTL4-drama, maar weet toch in het slotakkoord enigszins fraai en symbolisch te eindigen. Peter Strauss is daarnaast ook de enige acteur die er iets van bakt. De rest totaal niet, zal ongetwijfeld te maken hebben met de clichés.

Toch weet de algehele sfeer in de film te overtuigen, maar dat is hoofdzakelijk te danken aan het feit dat de film is opgenomen in Folsom Prison tussen de inmates.

De muzikale ondersteuning is ook wel apart, seventies americana met o.a. een versie van Stones klassieker Sympathy for the Devil (ook een symbolische betekenis natuurlijk). Helaas ook een absurd tranentrekkend synthesizerdeuntje bij de dood van Stiles...getsie, ik proestte het bijna uit.

whoewhoe...whoewhoe...

Het was dan ook zeker niet de bedoeling Rosenberg als een aardige jongen neer te zetten, om het even pover uit te drukken. Hoe is het mogelijk dat zo'n lief jochie dat bij Han Reiziger (r.i.p.) stotterend z'n kunsten laat horen, jaren later, als midden-twintiger, een grote loser is met immens grote problemen en met talent? Ik denk niet dat je dan een soort sprookjeswereld neer dient te kwakken. Berkvens kiest opnieuw (net als in Advocaatje Leef Je Nog) voor een nachtmerrie-achtige toestand, somberheid, duisternis, dreiging. De koffie-slurp-scene is daarvan het beste voorbeeld wat me is bijgebleven. Met enige hoop er tussen door geweven, zoals de poetische, haast religieuze verzoeningsscene tussen vader en zoon. De passie zat ook alleen in de muziek, en het samenzijn met de familie, de rest was een vuilnisbelt.

Cultfilmpje, vooral omdat het de eerste 'expliciete' film is over homoseksuelen en hun 'levensstijl'. Vallois maakt er een experimenteel gedrocht van. Veel vrijende stelletjes, opmerkelijke uitspraken ('ik doe het alleen met mijn tweelingbroer'), geneuzel wat moet dienen als gefilosofeer terwijl men high is, niets is te gek in de 70ties. Gelukkig neemt de film zich verre van serieus, zodat het haar leuke momenten kent, met als absolute hoogtepunt het einde wanneer onze geheimzinnige Johan eindelijk wordt vrijgelaten uit de gevangenis, opgewacht door iedereen die meespeelde in de film, incl. alle wannabe-Johans.

Destijds waaide er natuurlijk weer veel onrust en de film werd meteen als pornografisch bestempeld en enkele scenes werden geschrapt (oke, in 1 scene zie je een stelletje 'half'stijve piemels krijgen). Curieus, doch te flauw experimenteel en verre van boeiend: 1,5*

De ongecensureerde versie komt bijna uit op dvd

...En Venise is dan ook een van de weinige hoogtepuntjes van de film. Een veelbelovend begin, maar tijdens de strafschoppenserie weet deze Nederlandse film net als onze vaderlandsche elftal het flink te verbruien.

Het belangrijkste Van Kilsdonk-element zit er in. Het gebruik van de muziek en bekende liedjes. In 'Ochtendzwemmers' was dat nog fris, hier is het behoorlijk halfbakken. Venise is dan nog leuk, maar als onze Johan verkondigt dat hij vanaf nu liedjes gaat zingen die Evy zullen achtervolgen, kun je niets anders dan in de lach schieten als de klassiekers als 'When the Lady Smiles' en 'Als Ze Er Niet Is' (ook nog eens op slechte wijze) worden ingezet.

De grap dat Johan eigenlijk ook de meest getalenteerde voetballer van de elf is, wordt dan wel geniaal uitgewerkt, en het is des te jammer dat dit maar mondjesmaat aan de beurt komt.

De finale, daar wil ik weinig woorden aan vuilmaken, regelrechte troep. Oftewel, een gestopte penalty. Jammer, net als de verschrikkelijke poster overigens, die uitstraalt alsof de film zich afspeelt op de witte stranden van Ibiza ipv Texel.

Zeer opmerkelijke film.

Een naadloze aanklacht jegens het onmenselijk behandelen van militair gewonden die zich hebben ingezet voor hun vaderland in oorlogstijd. Ook al speelt de film zich af ten tijde van het einde van de Eerste Wereldoorlog, het voelt alsof de Vietnam-oorlog die in 1971 nog in volle gang was op de achtergrond (on)bewust aanwezig is. Het laatste kwartier van de film is dan ook ijzersterk.

Minder ijzersterk zijn de scenes van de surrealistische gedachtenwereld van Joe. Komt het door de medicijnen? Zou me niks verbazen, de laatste naweeën in '71 van het hippietijdperk of zo. Haast onnavolgelijk.

Op de dvd staat overigens ook een radio-uitvoering uit 1940 met de stem van niemand minder dan James Cagney. Ook zonder beelden blijft de bedoeling meer dan overeind. Benieuwd naar het boek van Trumbo himself uit de jaren '30.

Geheel het tegenoverstelde hier.
De film was briljant (met heel veel uitroeptekens) tot en met die scene. Fantastische dialogen, de twee dames overtuigden me, terwijl Hayden mij totaal niet overtuigde (ik vond het eigenlijk maar een slap personage, die Johnny Guitar, niet zo geheimzinnig/(ver)vreemd als ik gedacht had). Na die briljante (ook met heel veel uitroeptekens) scene [ik reken de blik van McCambridge terwijl ze Vienna's stek in lichterlaaien zet nog even mee bij de briljant-uitroeptekens] zakte de film in...helaas. Het woord 'cliché' komt bovendrijven. De scherpte is weg, het stylisme geraakt ook steeds verder op de achtergrond. Gelukkig zijn er nog een aantal momenten die me wisten te bekoren, maar het niveau van de eerste driekwart van de film weet Johnny Guitar niet meer te halen. Wegens de vele uitroeptekens bij de briljantie van de eerste driekwart van de film, ken ik deze western een mooie 4 sterren toe. Aanrader.

Film die uit de vergetelheid werd gehaald doordat de documentaire Game Over: Kasparov and the Machine ondersteunende beelden uit deze stille film gebruikte. Namelijk dat een schaakcomputer met menselijke trekjes al lang bestond in allerlei vormen, waaronder de machine 'De Turk' (alhoewel daar ook een echt mens in zat verstopt).

Le Joueur d'Échecs grossiert in massa-scenes (oorlog, revolutie en een feest in het Russisch Keizerlijk Paleis). Opmerkelijk zijn de scenes met de machines/robots (veelal mensen die heel veel moeite hebben niet te bewegen) van Baron von Kempelen, die een fraaie rol spelen in een van de eindclimaxen van het verhaal.

Geen hoogtepunt uit de stille cinema, maar desalniettemin vermakelijk: kleine 3,5*.

Kunuk leverde met zijn Atanarjuat een prachtige (doch te lange) film af. Aangezien zijn nieuwe The Journals of Knud Rasmussen qua lengte korter zou duren dan Atanarjuat, schepte veel hoop.

Helaas, deze film leek 2 keer langer dan Atanarjuat, en waar Atanarjuat het veelal moest hebben van prachtige shots, komen die in 'Journals' zelden voor.

Mager verhaaltje, te 'clean' gevoel voor dramatiek, en behoorlijk saai. Het verhaal dat 'de vader' vertelt is zo eentonig qua klank (en duurde meer dan 10 minuten!) dat ik moeite had niet in slaap te vallen. Dan komen er ook nog wat vervelende 'erotische' scenes voor met het hoofdrolspeelstertje die de bedoeling hadden duidelijk te maken dat zij in contact stond met de 'spirits'. Verschrikkelijk stompzinnige scenes.

Ach, een tegenvaller. Toch maar omlaag gegaan naar 2*. Inderdaad voor de mooie plaatjes en het laatste half uur. Jammer.

Erg grappig 'reisverslag' van een perskaravaan en hun relatie met presidentskandidaat George W. Bush. Compleet oneens met Wolverine, de docu laat de innemende kant zien van een 'groot man', een normale man die veelal slechte grappen maakt, net als het gros van de mannen op de wereld. En dat is ook wat precies de bedoeling was vanuit pr-oogpunt, iets wat de journalisten zelf ook ondervonden na de verkiezing, ze hebben zich laten inpakken en zelden iets negatiefs kunnen schrijven over Bush (itt de andere kandidaat Gore, die niet kon opschieten met zijn perskaravaan).

Koppelaar Bush lukte het niet de paars-gebrilde Alexandra te koppelen aan Newsweek Guy, maar het is hem potdomme gelukt een Nederlander te strikken voor zijn favoriete journaliste: Michiel Vos. (ok, ok, Alexandra en Michiel ontmoetten elkaar op het IDFA waar deze docu te zien was, de wanhopige roep van een eenzame jongedame zoekend naar warmte werd toch door iemand gehoord).

Een script vol verschrikkelijke grapjes [de laatste regel van Georgina bijvoorbeeld, hoe krijgt men het verzonnen]. Acteerprestaties van bedroevend niveau (alleen Tygo weet nu en dan zien dat hij niet voor niets een veelgevraagd acteur is). En het sounddesign (w.b. de flashbacks naar de legende dat tevens uitermate lelijk op de camera is vastgelegd) was om te janken.

Het idee had potentie, maar het komt er gewoon niet uit. Vooruit, een zuur verdiende ster, en daar mag het team van Joyride nog blij mee zijn.

Judge Dredd had vanalles in zich om een cult-status te verwerven. Prachtige sets, de kostuums van Gianni Versace, en zelfs Mr. Stallone himself die weer eens mag doen waar hij goed in is: one-liners trachten uit te spreken.

Eerlijk is eerlijk, deze factoren maken de film uitermate de moeite waard om te kijken en te vervallen in enige lachbuien [I am the LAW].

Waar schort het dan aan? De slechte special effects komen uit de eighties [1995 als produktie-jaar, ik kan het echt nog steeds niet geloven]. Het script dat rammelt aan alle kanten en behoorlijk stupide is. En Rob Schneider als gruwelijk irritante 'grappige' sidekick wiens personage de doodsteek is voor de cult-waarde. De regisseur zelf legt de schuld bij Stallone, omdat hij zich te veel bemoeide met het script (er bleef weinig over van het fantastische en indrukwekkende originele script aldus de trivia op imdb).

Slechte kitsch die te behappen is door de sets, kostuums, Stallone met z'n scheve bek, en een schmierende Assante niet te vergeten. De rest jeukt. 2,5* is het wel waard.

Ik ben zeer content dat deze film een 'boost' krijgt alhier. Ik vind/vond het zeer vreemd dat een film die al jaren in de toplijst staat van imdb hier zo genegeerd wordt/werd.

Maar eerlijk is eerlijk, een zwart-wit film van drie uur uit Hollywood over de nasleep van WWII + rechtbank-drama staat nu eenmaal niet meteen garant voor filmplezier. Ikzelf wilde de film juist zien vanuit persoonlijke interesse en mijn professie.

Judgment at Nuremberg is een Hollywood-film. Grote sterren + setting. Maar is on-Hollywoodiaans in uitvoering. De argumentaties in en buiten de rechtzaal zijn van een niveau die je je niet kunt voorstellen in een Hollywood-film. Geen one-liners, geen vals sentiment, geen flauwe sub-plotjes met romantische bedoelingen etcetera. De film is een wel overwogen statement omtrent 'accountability' en 'responsibility'. Niet alleen destijds omtrent de zaken in nazi Duitsland, maar ook omtrent de moderne conflicten wereldwijd. Judgment at Nuremberg is nog steeds van deze tijd. Het zet je aan het denken en genoeg stof om over te discussieren (zie FK en DF) met elkaar of met jezelf. Hoe zou jij gehandeld hebben? Een vraag van welk het antwoord mij zeer beangstigt...

Zo, vandaag ook mijn Korine-ontmaagding mogen ontvangen... en aangenaam verrast.

Eigenlijk een vreselijke mengelmoes van stijlen, gebeurtenissen en wat al niet meer. Niet altijd even boeiend en geslaagd helaas. Maar op het moment waar Julien een heuse traan laat biggelen in de gospelkerk voelde ik al dat er iets bijzonders moois aan de hand was en dat de film mooi zou gaan eindigen. En jawel: resulterende in een hartverscheurende maar toch bevrijdende (Julien lijkt wel genezen) finale.

Knap dat Korine uit het geharrewar toch iets puurs weet te maken.

Bovenstaand plot is verwachtingsvol als het aankomt op een interessant drama.

Helaas, helaas, helaas. Na 15-20 minuten ontaardt de film in een té gezocht plot (de verkrachter en het vriendje van Julietta worden beste vrienden en blijken elkaars overburen te zijn; Julietta is zwanger en nadat ze erachter komt dat haar beide ouders vreemd gaan steelt ze de auto en vlucht naar haar vriendje, die niet thuis blijkt te zijn en dus veel optrekt met de verkrachter zonder dat ze weet dat hij haar verkracht heeft; verkrachter zit vol gewetenswroegingen; Julietta wordt goed bevriend met de vriendin van de verkrachter; etcetera)
Dit verschrikkelijke, onwaarschijnlijke plot wordt ook nog eens zeer luchtig gebracht met flauwe grapjes zodat de dramatisch bedoelde scenes niet serieus genomen kunnen worden.
Het meest hekelijke punt van de film is natuurlijk dat Julietta en de verkrachter verliefd op elkaar worden. De post-confrontatie-scene nadat Max (de verkrachter) Julietta de verkrachting heeft opgebiecht is te slecht voor woorden. Julietta staat met een mes te dreigen (zou ze hem doodsteken?), en vraagt hem "war es schön? Antwoord weifelend, vol spijt, en blijkbaar vol romantiek: "Ja."
Negeren is mijn advies. Dat dit script uberhaupt geld heeft gekregen is mij een raadsel.
1 kleine ster voor het eerste kwartier dat enigszins te pruimen was.

Een van de meest bekende liedjes uit een Disney animatie. Het zit meteen in m'n hoofd. Aangezien het gezongen wordt door Balou (de beer) hadden ze meteen een leuke woordgrap: bear necessities.

The Jungle Book is mijn favoriete Disney uit de "old-school" periode. Swingend, spannend en uitermate geestig.

Grappig dat Redlop al een documentaire van Werner Herzog aanhaalde, aangezien tijdens het kijken van Jungle Rudy meerdere malen door mijn gedachten gingen: "Als Herzog dit had gemaakt, dan dit en dit en dit."

Herzog, die ook vele documentaires heeft gemaakt omtrent gewone mensen met een droom die veelal in combinatie met de jungle zijn. Vergelijkingen met Herzog is onvermijdelijk...

Grootste probleem is dat Rob Smits niet de mogelijkheid had met de persoon zelf, Jungle Rudy dus, te spreken. Hij moet het dus doen met brieven, home-videos, en ingesproken tapes. En - gelukkig - ooggetuigen, waaronder zijn drie dochters.

Andere grote verschil, in het nadeel van de docu van Smits, is dat Jungle Rudy (+ familie) wel dromers zijn, maar geen praters. Praten over gevoelens en emoties lijkt haast wel verboden. En dat is juist de sterkste troef van Herzog, de emoties van de hoofdrolspeler(s). Nu is het gewoon een geschiedenisles van een man met een droom, waar ik maar weinig feeling mee had. De 'goh...interessant' factor verdwijnt dan langzaam maar zeker.

De documentaire zit wel uitstekend in elkaar. Beeld en geluid, historie en heden, het vloeit heerlijk in elkaar over. Het eindshot is magistraal (wat Redlop ook al aangaf). Maar meeslepend en pakkend is de documentaire zelden.

Drie sterretjes, had iets prachtigs kunnen zijn.

- Er is een jurk uit de lucht komen vallen
- Vast van de buren... kwam die van links of van rechts?
- Van boven

Dit soort nuchtere humor wordt volop afgewisseld in De Jurk met Van Warmerdams absurdisme. Moraal: pas op voor treinconducteurs, de huisdieren van mode-ontwerpers, en natuurlijk draaiorgels.

De film gaat de mist in bij 'het drama' omtrent de scenes met Olga Zuiderhoek als zwerver, die mij niet wisten te raken. Voor de verdere rest weer dikke pret met wat vleugjes thriller-elementen. Kleine 4 sterren.

Gisteren op het IFFR de internationale premiere van de director's cut van 13 Assassins, die zo'n 15-20 minuten langer is dan de internationale versie, en - naar het schijnt, en zeker opvalt her en der - meer Miike-like is. En eerlijk gezegd, daar zit 't probleem. 13 Assassins is in feite een klassieke samurai-film, maar met wat flauwe grappen (zoals de seks-scene, zucht) verspreid over de lengte van de film, voelt het toch geforceerd 'ik moet modern/grappig zijn voor de fans' aan. Ik ben bang dat als ik de internationale versie had gezien, het woord 'meesterwerk' meerdere malen ter sprake gebracht zou hebben. En dat doe ik dus niet (jammer genoeg).

Dat Miike aan de lopende band films aflevert, is bekend. Het is daarom al extra opmerkelijk dat deze produktie zo groots en tot in de puntjes verzorgd is. Echt zo'n multi-jaren project in Hollywood-termen.

Maar goed, ja, dit is veelal een klassieke samurai-film, waarbij natuurlijk meteen de bekendste referentie 'Seven Samurai' te binnen schiet. Want ook hier is het laatste uur niets meer dan 'total massacre', yeah. En wat knap is, hoera, dankjewel Miike, geen rondspuitend CGI-bloed, whoehoe. Ook al rollen er koppen en wordt bijna iedereen wel onchirurgisch geamputeerd of als een goede goochelact doormidden gezaagd. Sterker nog, de kracht van 'het niet laten zien' maakt het allemaal juist spectaculairder. Een uur lang gaat het eigenlijk gewoon door, en zo nu en dan wordt er heel eventjes (om het dramatisch interessant te maken) stilgestaan bij iemand die sterft.

Prima stijl- en smaakvol hak-chop-vermaak met kruidige finesse, met hier en daar helaas een vervelende rotte appel. Maar die rottigheid wordt gelukkig wel verpletterd in het grote modder- en bloedbad.

Must-see voor liefhebbers van good-old samurai-films. Ook al word je in het begin gek van wie nu wie is, ach ja. Het wordt allemaal snel duidelijk.

Terwijl in de eerste minuten van de film al twee verschrikkelijke covers door de boxen schalden [Just Like Heaven van The Cure werd verkracht door ene Katie Melua, en pure godslastering, welke filmmaker durft in het begin van zijn film na Trainspotting nog Iggy Pops Lust for Life te gebruiken zij het in een cover door een vrouw] - wilde ik al iets anders gaan kijken, maar elke film verdient een kans.

Maar goed ook, want het debacle wat de eerste minuten wel niet is (ondanks de fleurige tuin), wordt met prettigheid overstelpt, veelal te danken aan een stralende Reese Witherspoon. Zij maakt van deze vol met cliches overgoten romantische komedie gewoon een prettige en vlotte versnaperingen-avond. Zelfs tegenspeler Mark Ruffalo komt in de tweede helft van de film beter in z'n rol.

Ondanks kleine foutjes omtrent het hele geestgebeuren, en hier en daar flauwe bijpersonages en clicheetjes, weet Just Like Heaven toch met vele sterke grappen en gebeurtenissen een positieve indruk achter te laten. Scoort gemakkelijk 3 sterren.

De zoveelste shockerende case-studie omtrent een familie waar mishandeling, incest en zelfs moord haar weerslag vindt op het gedrag van de latere generatie(s) zoals pogingen tot zelfdoding, alcoholisme, mishandeling, incest, prostitutie, drugs en het leven in bouwvallige caravans danwel achterin een pick-up truck.

Terwijl de kinderen van Melvin Just in geur en kleur (denk aan kleurpotloden) vertellen hoe hij hun seksueel heeft mishandeld, blijf je met verwondering achter hoe het allemaal toch zo ver kan komen. Stof voor Jerry Springer adepten Compleet bizar, en dat is nog maar zachtjes uitgedrukt.