Opinions

Goed, deze Nederlandse jongen heeft zich ook maar eens gewaagd aan deze moderne Turkse komedie. Deze komedie is al tig keer beter dan alle moderne tienerkomedies [Scary Movie 'shit'] uit de VS.

Maar toch, hij duurt te lang [grootste hekelpunt], niet alles is leuk (om over hilarisch maar te zwijgen), en de vele 'fuck you's' kwamen me op een moment ook flink de keel uit. Toch zag de film er vaak goed uit en werden veel filmgenres gecombineerd en zo nu en dan aardig gepersifleerd. Komedie is een moeilijk genre, maar G.O.R.A. weet zich aardig te redden uit het grote aanbod. Vermakelijk, maar niet bijzonder.

Leuk vond ik dat er met citaten gestrooid werd. Op een gegeven moment ook een uit een Turkse (sf?)film (zwart-wit). Iemand die weet welke dat was, ik had het gevoel dat dat zo'n Turkse klassieker is die echt iedereen kent?

[en ik voelde ook aan wanneer de ondertiteling niet fantastisch was....volgens mij is Andre Hazes niet erg populair in Turkije]

Hollywood-opsmuk voorspelbaarheid meets rauwe Europese arthouse pretenties.

De vredelievende Koran boodschap wordt als het ware er in geramd, zodat de vele hedendaagse tegenstellingen omtrent de islam nog eens extra worden aangedikt. Het maakt van 'Go with Peace Jamil' een moderne noodzakelijke film; dat het van Deense makelij is maakt het nog extra actueel.

Bloed vloeit waar het vloeit, haat en angst heerst waar het gezaaid wordt.

'Go with Peace Jamil' is niets anders dan twee dikke middelvingers naar zogenaamde islamieten (de extremisten) en zogenaamde democratische non-islamieten (de extremisten).

Over the top, maar laat een verpletterende indruk achter. Je kon een speld horen vallen tijdens de aftiteling.

Eppur si muove

Prachtige kostuums en settings etcetera; het verhaal van Galileo is superinteressant an sich, en hij legt zijn bevindingen ook helder uit aan de inquisitie.

En hier ligt ook meteen het probleem. Er zit te weinig venijn in het personage van Galileo in tegenstelling tot zijn ondervragers. Resultaat: een braaf rechtbank-drama zonder al te veel (in)spanning. Filmverhaaltechnisch suf dus. Tel daarbij op dat het script blijft gooien met namen van wetenschappers, geleerden en personen van de kerkelijke macht dat het voor de gewone kijker een warboelletje wordt.

Aardige tv-produktie, het beklijft echter niet.

Gandhi grossiert is spectaculaire en fabuleuze en 'kwijlende-Mug' massa-scenes.

Helaas is de materie niet zo spectaculair en fabuleus. Het gedachtengoed van Gandhi komt wel erg samenvattend aan bod, is bijna iedere Brit een karikatuur, en verzandt de film na de intrede van Candice Bergen in een grote reclamespot voor Life Magazine.

Grootse produktie, het ziet er allemaal prachtig uit, maar inhoudelijk mist het toch 'een ziel' (ook al sloeg er nergens de verveling toe tijdens deze drie uur cinema). 3,5*

Dappere poging van Guillaume Gallienne om zijn uitermate succesvolle one-man-theatershow te vertalen naar het witte doek. Het lukt echter niet altijd, te geforceerd om menige stand-up-comedy-grap daadwerkelijk uit te beelden, waardoor de lacher/giller verloren gaat. Sommige grappen werken op het oog dan weer wel.

Toch is het allemaal zeer verzorgd. Gallienne speelt een dubbelrol als hemzelf plus zijn moeder met verve. En de bijrollen mogen er wezen (vader + grootmoeder).

Als tekst (nu ook uit in NLse vertaling!) leest het als een tierelier, in de film probeert de grapjurk een rasechte publiekskomedie te maken (zie aldaar de scene in het Duitse badhuis) zoals we ze al vaker gezien hebben. Oh ja, Sissi-liefhebbers, er zit een briljante Sissi-scene in de film!!! Hilarisch goed!!!!

Dubbel gevoel dus, vandaar de gulden middenweg.

Ik vraag me af hoe je nu 'waanzinnig' interpreteert, kikujiro, oftewel, wat je er mee bedoelt.

Ik vond de conclusies juist 'zinnig'. Het is juist het extreem Joods-orthodox religieusme in Israël (belichaamd door hoofdzakelijk de kolonisten) dat er voor zorgt dat het geweld aan blijft houden. Ik ben het zeker eens met deze conclusie. Meer ook, omdat ik her en der meer geluiden bespeur dat 'gematigde Joden' met lede ogen toezien wat er allemaal gebeurt. Het lobbywerk door religieuze spinnen in de Israëlische politiek is te sterk.

Maar goed, verbluffende stukjes headtalk met uitspraken die je mond laten doen openvallen. Interessante materie, uitgesproken door voormalige leiders van Shin Bet. Sappig en smeuig, doch veelal kritisch. Zal ongetwijfeld verketterd zijn/worden in de Knesset en nederzettingen...

Het mag geen wonder heten dat ook Studio 100's (megasuccesvolle) Mega Mindy tv-serie nu ook een bioscoopfilm heeft. Geheid een hit, en het is des te jammer dat gekke Gertje weinig geld heeft gepompt in de film. De special effects zijn veelal waardeloos, en wat is nu een superhelden film zonder veel actie. Zelfs in K3 en het magische medaillon zit meer actie en spanning. Het ziet er allemaal maar zouteloos uit.

De film moet het voornamelijk hebben van de bijpersonages en woordgrappen die hoofdzakelijk door de ouders worden begrepen. Toch pijnlijk dat zij meer kunnen lachen dan de kinderen. Een behoorlijke sof. Mega Mindy verdient een betere en spectaculairdere film. De ingredienten zijn er, maar Gertje mag wel rijkelijker strooien met kruiden en specerijen.

Freuds psychoanalyse [kijken naar het onderbewuste, hoofdzakelijk dromen en interpretatie daarvan] vierde hoogtij in de jaren 20, niet alleen in de wetenschap, maar ook in de kunst. Het surrealisme kwam op.

Pabsts Geheimnisse einer Seele combineert de wetenschap en de kunst, dat maakt het al uniek. De gekunstelde droomsequenties zijn sterk surrealistisch, terwijl een dokter alle aspecten gaat uitleggen, zodat meneer 'genezen' verklaard kan worden. Geheimnisse einer Seele is te zien als een lange reclame-spot, dat anno 2008 weinig stof zal laten opwaaien. De dromen zijn om van te smullen.

De psychoanalyse / surrealistische droom kwam nog wel een aantal keren voor in de cinema. Meest bekend zijn wel Spellbound van Hitchcock (20 jaar later) en Wilde Aardbeien van Bergman (meer dan 30 jaar later).

Ik vond de (vreselijke?) romance een belangrijke factor van de film.

De dialogen en boodschap zijn zeer statisch. De houterige performances van Gregory Peck en Anne Revere (z'n moeder) dikken dit nog even flink aan. Gelukkig weten de zeer sterke performances van McGuire (liefje), Holm (collega) en Havoc (secretaresse) goed tegenwicht te leveren.

Geen slechte film, ik heb me goed vermaakt, 3,5*. Maar het moge duidelijk zijn dat de Oscar voor beste film te danken is aan het thema...

Het is dan ook een veredelde VH-1 muzikale-helden-portret. Aardig en veelal compleet portret van een (I admit) goed zanger. Leuke interviewtjes, maar van een goede documentaire verwacht ik ondertussen wel meer. Dit riekt naar promotie van zijn album destijds.

Bijna alle hits komen natuurlijk even voorbij, m.u.v. A Different Corner, die clip was wellicht te wit?

Drie sterren, niet echt bijzonder.

Prachtige, hartverwarmende en uiterst amusante documentaire. Mooi camerawerk ook. Tevens zeer herkenbaar, dokter Georgi. Een vriend van me werkt in de psychiatrie en is ook al jaaaaaren bezig projecten te ontwikkelen voor psychiatrische patienten om ze bezig te houden + economisch voordeel eruit te halen. Verkoop van biologische produkten etc.

Geen dvd-release? Potdorie. Ik zou er iemand heel blij mee kunnen maken.

Deze docu verdient een groter publiek.

Discovery Channel meets Animal Planet meets Peking Express

Mooie plaatjes vullen niet altijd alle gaatjes. Er gebeurt eigenlijk niet zo veel, dat weer leidt tot zo nu en dan een saaie scene.

Gelukkig liet het einde van het kamelen'drama' mij niet ongeroerd. Het laatste half uur van deze 'documentaire' is daarom ook meer dan de moeite waard, nee: een must.

Daarom 4****

Al tijdens de eerste minuut vroeg ik me af of het verstandig was niet meteen op de stopknop te drukken. Ik heb het niet gedaan. Spijt? Mwah.

Gesmoord is een experimentele film vol voor de hand liggende beeldspraak terwijl er haast continue (onverstaanbaar) gefluisterd wordt. Inhoud van het gefluister is overigens essentiëel, gelukkig is er ondertiteling.

Manlief (danwel papa) is dood, en hoe gaan mama + kids daar mee om. Mama vlucht naar een surreële wereld (he kijk, elvenoortjes, om dat te verduidelijken!), terwijl de kids denken dat ze op vakantie zijn. Deze scenes op het platteland nabij een zwembad zijn spuuglelijk gefilmd met een huis tuin keuken camera.

De flashbacks, binnenhuise en begraafplaats scenes daarentegen zijn haast prachtig gestileerd. Het komt de kracht van de film ten goede. Maar als Daneels het toch flikt een Hollywoodiaans einde te breien aan de beeldenbrij, is een diepe zucht op z'n plaats.

Ideeën zijn er volop, maar de uitwerking laat te wensen over. Hit and miss!

Van wie was trouwens het operastuk? Was niet te vinden op de aftiteling (of elders). [nee, niet Air van Bach]

Nog steeds heerst er veel woede omtrent de portrettering van Las Hurdes door Luis Buñuel in de jaren 30 in de desbetreffende streek. Van complete ontkenning (het is allemaal gelogen) tot de problematiek van de hand te doen door met een beschuldigend vingertje elders naar te wijzen (daar en daar was het net zo erg, of juist 100 keer erger).

Las Hurdes werd plotsklaps op de kaart gezet. Zelfs toeristen van nu komen naar de dorpjes met de hoop dat het nog steeds zo erg is als ze kennen van de film. Tja, de mensen wonen nu in huizen en zo en de dagjesmensen druipen snel weer af. Nog dagelijks worden de inwoners herinnerd aan de slechte 'reclamefilm' van Buñuel. En over hem hebben de inwoners ook amper goede woorden over. Hij heeft alles in scene gezet. Zelfs een ezel met honing ingesmeerd zodat deze doodgestoken werd voor de camera door bijen. Legende of waarheid, wie zal het zeggen? Iedereen heeft wel een mening daarover.

Interessant portret. Helaas worden de meningen juist na de vertoning van de 'documentaire' op het marktplein amper gepolst door Gieling. Erg jammer.

Voor 12 jaar en ouder volgens de dvd-hoes, terwijl de BBC deze mockumentary nimmer heeft herhaald na een doldwaze Halloween-nacht op BBC1. Blijkbaar tuimelden een hoop Britten in deze grap; men dacht dat het echt een live-uitzending was en dat alles echt gebeurde. Een Orson Welles' War of the Worlds post la lettre dus. Alles werd nog eens opgeklopt door gevallen van zelfmoord en vervroegde weeen, alles werd gelinkt aan de uitzending.

Zet wat prominente Britse presentatoren (die zichzelf spelen) in een studio en in een spookhuis, en de geloofwaardigheid is daar. Tevens kunnen mensen live bellen (hallo telefoon-panel!) met hilarische spookverhalen over lopende broodjes enzo. En een grote groep mensen buiten het spookhuis met enge verhalen. En vol technische storinkjes enzo.

Scepsis is aldaar en versterkt met de minuut. Maar op een gegeven moment gaat het echt mis. De scares komen op conto van vluchtige beelden van de vermeende klopgeest die zelfs te ontwaren is in de studio wanneer een audio-band te horen is met zijn stem.

Het einde is vreselijk over de top, en gaat de mist in, en je kunt je haast niet voorstellen dat mensen het geloofwaardig vonden. Nogal jammer na 75 minuten briljante tv met coryfee Michael Parkinson in een glansrol van jewelste.

Liefhebbers van poltergeisten en spookhuizen: tv-historie om niet te missen. Spot Mr. Pipes, brrrrr, m'n haren gingen zo nu en dan overeind.

Waarbij je dus het belangrijkste element van de vertelling over het hoofd hebt gezien. Alles wordt beschreven en gevisualiseerd vanuit de ogen en gedachtengangen van een kind. En dat wordt op een fantastische manier gedaan. Ik als kind zag mijn ouders, ooms/tantes, en andere volwassenen ook niet altijd als 'grote mensen'.

De film blinkt uit in mooie natuur-opnamen en kleurrijke personages. En de film is ook een bewijs dat een voice-over niet altijd irritant is, hier werkt het uitstekend.

De film werd opgevolgd door het nóg betere Le Château de Ma Mère. En de autobiografische werken van Pagnol staan nu hoog op de nog-te-lezen-lijst.

Trash met een hoofdletter T. Typische drive-in movie met veel (op hippies lijkende) motorrijders die feesten, zuipen, neuken en met elkaar op de vuist gaan. Het plot is eigenlijk nog idioter dan er op dit moment nog te lezen is.

Enerverend gefilmd, Dennis Hopper als manische bad guy (incl. volle baard, hippie-bril, spijkerjack met hakenkruis en natuurlijk een leren broek), foute muziek, veel geweld, veel ronkende motoren, en compleet ridicuul. Deze ingredienten staan je aan: kijken dus. 2,5*

Opnieuw onder de aandacht gebracht door (natuurlijk) Tarantino. Maar is nu ook gewoon te bewonderen door het gewone volk op 't MGM Movie Channel. Veel leuker dan de overhypte Easy Rider.

Alleraardigste documentaire voor (Amerikaanse) western-liefhebbers. Helaas kiezen de makers er voor ook in te gaan op 'de moderne cowboy', zodat we ook kennis maken met schrijvers, toneelspelers, fotografen, en eigenaren van een website. Ik had juist gehoopt (en ook verwacht) dat de documentaire veelal die magische plekken zou bezoeken waar de klassieke westerns waren geschoten. Slechts 4 plekken komen aan bod, van de films 'Shane' (altijd gedacht dat die bergen 'geschilderd' waren, niet dus), Pat Garrett & Billy the Kid, The Searchers (natuurlijk), en het compleet onbekende Monte Walsh (alhoewel de redenen daarvoor aan bod komen). Leuke documentaire, het is alleen jammer dat de makers niet een documentaire hebben gemaakt over puur het belangrijkste 'personage' van de western, het landschap / natuur. Nu krijgen we een lesje lasso-werpen en zadelleer c.q. zadel-leer. Komend weekend nog een paar keer te zien op de digitale zender Cultura, tesamen met oude westerns van opper-cowboy John Wayne, die op 26 mei 100 jaar geleden geboren werd. 3,5* voor deze overigens mooi geschoten documentaire, maar wat wil je met die wijdse oppervlakten.

Documentaire die een taboe-onderwerp op de kaart zet door het te minimaliseren. Is het slachten van dieren nu eigenlijk 'wel done' als dat dier een naam heeft. Ratio versus Emotie om het (wellicht voor anderen onhandig) uit te drukken. En dat is een interessante worsteling. Een worsteling waar de geinterviewden allemaal mee worstelen. W.b. dit onderwerp ben ik geheel voor de ratio-zijde. En zelfs de idealistische Dafne Westerhof van Het Beloofde Varkensland kiest zelfs voor de ratio (iets wat te weinig idealisten doen!). En onze meneer van de zevendedags-adventisten zegt dat die vaak kiest voor ratio, maar toch gaat ie naar de kinderboerderij met z'n dochtertje om haar uit te leggen dat varkens vies zijn? Erg interessant, thought-provoking en amusant, maar toch te weinig invalshoeken (niet dat ik zat te wachten op Marianne Thieme, maar een Joodse invalshoek miste toch wel mijns inziens).

Pluspunten:

- prachtig beeldmateriaal dat uitstekend past bij de passages uit het dagboek.

- ook intrigerende passages dat een aardige kijk geeft in de hersenspinsels van Goebbels.

Minpunten:

- hak-op-de-tak passages. Allerlei facetten van zijn leven en gepaarde emoties worden op je afgevuurd zonder veel adempauzes. Rommelig, moeilijk om er in te komen en te blijven. De documentaire vergt veel concentratie-vermogen.

- De achtergrond-muziek. Iemand was me al voor. Het veel terugkerende dreig-deuntje (als rode draad) was te sterk aanwezig.

- (hier zal ik het maar niet op afrekenen) De Canvas-versie: de voice-over (Goebbels' stem) was een Vlaming met een zeer vervelende stem. Wellicht dat als ik de originele versie had gezien, dat mijn aandacht minder verslapte zo nu en dan.

Mooie en interessante documentaire met uniek beeldmateriaal (ook commentaren op films uit die tijd, zeer interessante passages waren dat, zeker de uitbrander richting Leni Riefenstahl), maar toch ook rommelig hier en daar. Ik ben wel benieuwd naar 'de dagboeken'.

Leuk experiment, zo'n documentaire puur berust op dagboek-notities. Maar het grootste probleem is dat niet alle belangrijke gebeurtenissen in het Duitse Rijk 'voldoende' of 'überhäupt' aandacht krijgen.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van de film, wel van (wat blijkt) de opvolger The Bells of St. Mary's.

De titel klonk eerder als een bio-pic over Frank Sinatra, maar de cover pronkte al met de woorden Oscar winnaar beste film. Een stimulans om hem te lenen dus.

En ik mag niet mopperen, integendeel. Ik werd emotioneel overmand door een aantal zeer krachtige scenes die net niet rieken naar goedkoop sentiment.

Going My Way is een aandoenlijke mix van komedie, drama, romantiek en vanzelfsprekend muziek. Bing Crosby, een jongenskoor, en een operazangeres. Eerlijk is eerlijk, het was even wennen in het begin, zeker door de ietwat oubollige sfeer, maar de film pakte me bij m'n lurven en liet me niet los. Heeft ook zeker te maken met de cast, het straalt, het huilt, het leeft.

Lekkere feelgood-film, tip voor de Kerstdagen.

Heerlijk genoten van dit monster-drama.

Ik verwachtte een cult pulp-filmpje met een man in een rubberpak die miniatuur-ontwerpen aan diggelen ging trappen en rammen. Tenminste, daar staan de Godzilla films wel om bekend. Deze allereerste Godzilla film bevat wel enkele van dit soort scenes, maar de nadruk ligt toch op het drama-element, een script.

Japan leed destijds nog ernstig onder de atoombommen-trauma's [Nagasaki en Hiroshima]. Deze film is een reactie op de destijds nog steeds heersende trauma's onder de Japanse bevolking, en de angst voor een volgende atoom-bom, dat alleen maar dood en verderf met zich meebrengt. Dat Godzilla - die dood en verderf zaait onder de bevolking - wakker geschud wordt door kernproeven zegt al genoeg. Maar de film gaat nog een stapje verder. Godzilla kan alleen verslagen worden door een nieuw chemisch wapen. De uitvinder daarvan wil zijn uitvinding niet gebruiken, uit angst dat zijn uitvinding gebruikt zal worden voor slechte doeleinden. De vooraangekondigde zelfmoord van hem en vernietiging van al het bewijs maakt de film nog sterker. Maar er is meer (vals?) sentiment. Twee prachtige scenes met een moeder met haar kleine kinderen en de rouwende koorzang na een dodelijke aanval van Godzilla. Ik kreeg een brok in m'n keel.

Godzilla is meer dan een campy cheesy arty farty monster filmply. De film is in werkelijkheid een echte speelfilm; dit was voor mij de grootste (en positiefste) verrassing. Aanradertje.

He loves gooooooooooooooooooooooooooooooooooooooold aldus Mrs. Bassey.

Ik ook, wat een heerlijke film. Maar wat wil je met al dat blinkend goud en blinkende bling bling namen/personages als Auric Goldfinger, Oddjob en natuurlijk Pussy Galore, wier naam meer een instituut is geworden.

Technische snufjes, prachtige dames [niet alleen de dame 'geverfd' in louter goud], mooie auto, heerlijke actie, goede special effects, en her en der rake dialogen en one-liners. Helaas ook her en der wat knulligheid: o.a. de soldaten die vallen bij bosjes door het gas (way over the top) en de 'ontsnapping' van Goldfinger.

Vermaak pur sang, 4 sterren, maar dat kan wel eens verhoogd worden bij een herziening zonder irritante en plotselinge reclames waarvan ik altijd een hartaanval krijg.

De oude Italiaanse cinema staat voornamelijk bekend om haar 'neo-realisme'. Met Gomorra kunnen we nu spreken van 'neo-neo-realisme'.

Harde en confronterende film die allerlei aspecten van de Camorra laat zien. Geen romantische subplotjes dit keer, en ook niet een heldhaftige politieman die het syndicaat probeert te breken. Gewoon oude vervallen flats waar trouwerijen, cocainedeals en moorden aan de orde van de dag zijn. Wannabe-Scarface pubers komen ook aan bod. Maar ook de 'economische' maffia, kleding en natuurlijk [het zal niemand ontgaan zijn de afgelopen jaren] afval. De verscheidene aspecten staan als verhaaltjes op zich en het is eens een keer niet de bedoeling dat die verhaaltjes op 't eind samenkomen zoals we de afgelopen 10 jaar al veelvuldig gezien hebben in menig populaire arthouse hit.

Geen populaire acteurs, harde knalpartijen, stampende muziek vs. italopop, het werkt allemaal t.g.v. de geloofwaardigheid. En dan is het toch wel jammer dat sommige verhaaltjes een te gescript eind kennen, zodat de werkelijkheid plotseling her en der verandert in 'het is maar een film'. Jammer, die 5* zaten er dik in.

En die 4k transfer mag er wezen hoor. De kleuren, maar vooral het schaduwen-en-licht-spel + vuurscene spatten nu van het scherm. Iconische beelden die terecht opgepoetst zijn. Ze laten je smelten in de bioscoopstoel.

Met mij vele anderen trouwens, de zaal zat nagenoeg vol met (nagenoeg) grijze (vrouwelijke) koppen... Die kwamen natuurlijk voor Clark Gable. Eerlijk is eerlijk, zijn introductie is net zo geil voor hen als Ursula Andress' bikini-scene in Dr. No en Sabrina's tepeltje in de videoclip van Boys voor mij als puberjongetje. (...) Het werd erg warm in de zaal, vreemd genoeg viel er niemand flauw.

Maar goed, hoe groots en episch deze soap-opera wel niet mag zijn, de tand des tijds heeft het toch echt niet doorstaan. Dat heeft met name te maken met het sleurende tweede gedeelte van de film (het eerste is nagenoeg briljant) waarbij het vooral gekibbel en gekwaak is tussen Scarlett en Rhett. Die was ik nagenoeg allemaal vergeten m.u.v. de trapscenes die vastgeroest zitten in ieders geheugen. Ook altijd gedacht dat de beruchte zin werd uitgesproken op de trap trouwens. Ik was niet de enige, getuige mijn buurvrouw. Ook onze herinneringen vervliegen met de wind blijkbaar...snotter...

Intrigerende en harde yakuza-film met veel oog voor mooi drama. Er zitten me toch een aantal mooie scenes in de film, met als hoogtepunten de thuiskomst van Ogiwara (de dikke man met bril) en de restaurant-scene met Hizu en zijn vrouw en dochtertje.

Een film die toch zeer dicht in de buurt komt van de op MovieMeter geroemde films van Kitano.

Jammer dat het begin van de film me niet meteen wilde meesleuren, het duurde toch wel een tijdje voordat ik wist wie wie en wat was.

3,75*, afronding naar boven door de mijns inziens ondergewaardeerde waardering alhier.

De grootste kritieken die de film heeft ontvangen zijn 1) de acteerprestaties van Hunt en Johansson, en 2) de mislukte adaptatie van het blijkbaar o zo geniale stuk van Oscar Wilde dat zich afspeelde binnen de Britse salon-kringen.

Het zal best, maar ik heb me amper gestoord aan de twee actrices. En het stuk van Wilde (Lady Windemere's Fan) ken ik niet, dat scheelt. Ik zag gewoon een verfrissende klucht met drama aspecten.

Blijkbaar niet een briljante adaptatie als ik de kenners moet geloven, ik heb me anders prima vermaakt. 3,5*

Genoten van dit curieus gevalletje exploitation, niet zo vreemd gebaseerd op een manga. Op de klanken van wat funky liedjes zwaait onze wetsdienaar niet alleen met zijn zwaard. Het Vijftig Tinten Grijs publiek zal flauwvallen bij de gedachte.

Maar het is zeker niet alleen de exploitation die genoemd mag worden. Hanzo is een idealist, een voorvechter jegens corruptie. En in de bemerkenswaardige finale na de finale van de film (huh?) zelfs een voorstander van euthanasie. Het voelt nogal raar aan, deze kortfilm na de hoofdfilm zeg maar. Ach, wat was niet raar?

Op naar de volgende delen, whoehoe!

Zelfs het hoogtepunt van de film, mijns inziens. Ik zat op het puntje van m'n stoel met m'n mond wijd open, alsjeblieft zeg.

De film zit sowieso boordevol monologen en familie-onderonsjes waar je U tegen zegt. Nergens het idee (m.u.v. de finale) gehad dat ik naar acteurs keek die handelden naar een voorgekauwd script.

Heerlijke ensemble-film vol woordengeweld en pannen vol couscous. Film van het jaar, tot nu toe. De jonge Hafsia Herzi mag wel de prijzen binnenslepen, de gehele cast is om van te smullen.

Deze kleurenblinde ging nog net niet hyperventileren, omdat de (helaas) talrijke zenmomentjes me weerhielden van epileptische aanvallen.

Magnum opus.