Opinions

Kijk, "Hollywood" presteert het toch zo nu en dan een uitermate interessante 'actie'film te presenteren op het witte doek.

Ditmaal "V for Vendetta". De film blinkt uit met een voornamelijk Britse cast (m.u.v. de twee hoofdrolspelers), een fantastisch script met een mooie balans van spanning en humor.

Maar het absolute hoogtepunt van de film is toch Hugo Weaving, die voornamelijk moet acteren met zijn stem. Na Claude Rains in The Invisible Man (1933) is Weavings stemkunst een van de betere ooit op het grote scherm. Weaving citeert (verboden) Shakespeare one-liners en zijn eerste ontmoeting met Portman mondt uit in een verbluffende monoloog waaruit 80% van de woorden beginnen met de letter 'V' [hulde trouwens hier voor de ondertitelaar die flink aan de slag kon met de Nederlandse taal]

Het dieptepunt. De actiescene in het ondergrondse met de afrekening, inclusief (aaargh) Matrix slow motion trucjes...met lelijke special effects rondom de messen in de lucht; iets waar ik zo'n hekel aan heb.

Vier vriendelijke vermeldenswaardige vermaak-sterren voor dit verrassende vuurwerk in het vernederende en verontwaardigende vilmaanbod...

De film won al een aantal belangrijke prijzen, waaronder de publieksprijs op het festival in Berlijn, en de César voor het beste originele script.

Vanochtend gezien op het Maastricht Film Festival. En die prijzen zijn begrijpelijk. Inderdaad, het script zit mooi in elkaar (met journaalfeiten er door heen verweven), en met name de dames in de zaal hebben veel tissues volgesnoten door de dramatische gebeurtenissen (deze jongeman had het ook best moeilijk soms).

Goed acteerwerk, hier en daar prachtige plaatjes, en een onderbelicht onderwerp, de Falasha's (Ethiopische Joden) in Israel. Vervolgd in Ethiopie omdat ze Joods zijn, vervolgd in Israel (nadat ze gered zijn door Israel nota bene) omdat ze niet Joods zijn.

Voorspelling, een van de grote hits in de filmhuizen komend jaar, mede door mond op mond reclame. Ik heb mijn steentje alvast bijgedragen. Aanrader voor de sentimentalisten onder ons (stinissen bijv.)

Nu dikke 4 sterren. Maar verhoging kan best na een herziening, de digitale versie die we voorgeschoteld kregen was niet helemaal duidelijk (en erg storend in het begin).

Tja, een jeugdfilm....waar zo ongeveer 10 minuten (!!!) wordt geluld over de tieten van de overspelige mams (geen grap). Euhm....het zal wel aan mijn ouderwetsche preutsheid liggen? Film over de financiële crisis en vooroordelen, opgelost volgens kinderlijke conventies. Aardig, maar weinig verrassend.

Balletjongetje tegen Dukker: 'Ben jij nou een allochtoon?'

Dertig seconden later zien we hem met het balletgroepje in actie ... met zwarte danseressen.

Het ligt ongetwijfeld aan mij....

Gisteren Valmont gekeken, en vandaag (in de herziening) Dangerous Liaisons. Wellicht een van de vreemdste cinema-wedlopen ooit die qua faam en timing (kwam nu eenmaal eerder uit) gewonnen werd door Dangerous Liaisons. (komt natuurlijk ook dat het de scriptschrijver van het bejubelde theaterstuk in dienst werd genomen) Dat Valmont haast compleet in de vergetelheid is geraakt, is zeer onterecht. Ook al is het bronmateriaal (enigszins) gelijk, het leverde 2 compleet verschillende films op. De humor en frivoliteit winnen het glorieus in deze versie, net als het scandaleuze karakter. Alhier is de jonge Cécile slechts 15 lentes jong (Fairuza Balk is om op te eten!!!) en Madame de Tourvel is stukken preutser dan Michelle Pfeiffer in de concurrerende film. Eigenlijk draagt het verhaal hier ook meer de film dan de door vele dialogen toneel-gescripte Dangerous Liaisons. Tevens eindigen de films op een andere manier, waardoor het nog interessanter blijft.

Highly recommended, beide films, en fascinerend cinemavergelijkingsvoer voor de liefhebbers. Zeker een tip om beide films vlak na elkaar te kijken. Iets voor het paasweekend.

Ik ga op mijn beurt het boek eens opsnorren...

Wat was dit? Moderniteit leidt niet tot verbeteringen. De special effects zijn zo afzichtelijk en beroerd (je kunt er ook niet omheen, ze waren overal aanwezig), dat dat juist de horror was.

Degene die verantwoordelijk is voor de creaties van de monsters dient levenslang te krijgen, het zag er niet uit.

Meest ergerlijke is nogwel het feit dat de filmmakers dit aanprijzen als een ode aan de oude Universal horror-films uit de jaren 30 en 40... Met een aantal quotes, zelfde scenes en dezelfde opname-lokaties maakt de film niet automatisch een ode. De special effects verneuken alles. En dan ultra-moderne flufjes (negentiende eeuw lieve mensen) die ontworpen zijn door een of andere monnik (een jonge Q uit de James Bond serie), die ook nog eens mee mag als sidekick en de meest afgrijselijke one-liners en mislukte grappen mag produceren.

Toch wordt er hier en daar nog een aardige scene gepresenteerd en vallen de borsten van Beckinsale net niet uit het korset tijdens actie-scenes. 1 ster is wel genoeg.

Behoorlijk interessante start kent deze film. Het drama wordt omzweemd door een luchtig sfeertje inclusief een hilarisch karaoke-moment (danwel de afwezigheid daarvan...). Maar dan gaat het mis, compleet mis. Het verwordt al snel tot een snorefest van jewelste, inclusief grootmoeders tegeltjeswijsheid van een boeddhistische monnik, doodsaaie momenten die nergens willen sprankelen, vage en superslechte beelden die ongetwijfeld weer een folkloristische inslag zullen moeten voorstellen, en, het allerergste, emotieloze conclusies en afraffelingen. Man man wat een stuk stront.

Tijdens het vlinderfestijn (wtf) sprak ik medekompaan Verhoeven aan (die had ook al de hoop opgegeven) met de wens dat ik 5 sterren zou uitdelen als die levensgrote teddybeer ook mee zou doen tijdens het vlinderfestijn... U raadt het al, zelfs dat rode draadje was opgegeten.

18 oktober jongstleden was het World Vasectomy Day, uitgeroepen natuurlijk door een of andere stichting, bestaande uit jawel regisseur Stack en dokter Stein.

Verwachting: een eenzijdige documentaire met de hoop geld te genereren en het publieke debat aan te zwengelen doordat sterilisatie voor mannen een oplossing biedt voor ontwikkelingslanden.

Resultaat: FAIL!

De regisseur had blijkbaar oogkleppen op. Hij portretteert Stein als malle Japie die met zijn goede bedoelingen (die heeft hij heus wel) de wereld denkt te gaan redden. En dat kan maar op 1 manier: mannen steriliseren zodat de bevolkingsgroei in ontwikkelingslanden zal stagneren, en het armoede-probleem zal daardoor verdwijnen als sneeuw voor de zon. Snotter. Probleem: die mannen willen het niet. In plaats van daadwerkelijk de dialoog aan te gaan, kiest hij eieren voor zijn geld. Want er is geen tijd te verliezen. Oplossing: geld geven aan de mannen als ze zich laten steriliseren! Amai, hoor ik de Belgische lezers uitroepen.

Ach, laten we dan maar wat gekke katholieken zien aldaar die les geven in 'de familieplanning', oftewel, fok er maar lustig op los. De discussie die Stein aangaat met deze andere rare extremisten roept om een scheidsrechter. Ze hoorden me helaas niet...

Als Stein het daarna zelfs lukt om zijn dochter duidelijk te maken dat zij wel gewenst is, zijn de rapen gaar.

Hilarisch of toch shockerend? Sterilisatie van mannen is een oplossing, maar dat politieke en religieuze debat zal nog decennia lang doorgaan. Het debat negeren is een nieuwe vorm van kolonisatie?

Debuut van veelfilmer Leconte. Kolderieke klucht waar het politie-/detectivegenre op de hak wordt genomen. Het scenario bevat boordevol ultraflauwe dialogen, oneliners, typetjes en gebeurtenissen. Nouvelle vague meets blote tieten hippies zeg maar. Heerlijk languit kunnen lachen. Maar ja, de film is wel heeeeeeeel slecht 'geschoten'. Het is zo bizar slecht dat dit zelfs ook al op mijn lachspieren begon te werken. En tel daarbij de curieuze, ongeïnteresseerde rol van grootheid Jean Rochefort bij op. Om te janken, dat dit debacle zelfs nog verder op mijn lachspieren begon te werken. [ook niet zo gek, muiter Rochefort en Leconte hadden knallende ruzie en waren op de set niet on speaking terms.]

Samenvatting: het lijkt net alsof Mel Brooks zijn scenario regisseert en die Fransozen totaal niet begrijpt. Top!

Dat (het wielrennen [de bananenwagen!!!!] en het leven in) de jaren 70 prachtig worden geportretteerd, dat staat buiten kijf.

Probleem van de film is het niet kunnen kiezen tussen een snedige/parodische komedie en cartooneske humor. Voor ieder wat wils blijkbaar, maar het probleem is dat niet iedere soort humor gewaardeerd wordt. Erg jammer, de film gaat op en neer in de rangen van meesterlijk en ondraaglijk.

De uitstraling wint de strijd: 3*.

Bouke zegt het al, een lesje procesgang. Tjalling van der Goot (van Advocatenkantoor Anker & Anker) lukt het zelfs niet om van 1 van de grootste rechtszaken in Nederland smeuig uit te leggen. Eerder een spreekwoordleijke gortdroge boterham met een bekertje water in een isoleercel of zo.

Mok en Uslu hebben eerder een portret gemaakt van de gebroeders Anker, dus ze waren er snel bij toen bekend was dat Anker & Anker Robert M. zouden verdedigen. We vallen meteen met de neus in de boter als de secretaresse 's ochtends het antwoordapparaat aanzet die vol staat met doodsbedreigingen en kreten van ongeloof.

Ontelbare dozen met dossiers (leeswerk), verdeling van het werk en discussies omtrent de regel van de wet. Een aardig kijkje in de keuken van een bekend advocatenkantoor en - jawel - de groteske saaiheid van het werk. Zelfs de telefoongesprekken met Robert M. (die overigens vreemd genoeg niet bedankt worden door de regisseuses, vreemd hoor, bang voor reprasailles of zo?) zijn zo goed als formeel en worden zelfs vreemd afgekapt.

De documentaire laat dus goed zien dat zelfs een groot mediaspektakel als de Amsterdamse Zedenzaak uitermate nuchter wordt aangepakt en aanschouwd door Anker & Anker, die zo nu en dan met een piepklein humoristisch sprankeltje het zware werk weet te relativeren.

Meer stof voor studenten recht dan de gewone Nederlandsche kijker.

Michiel van Erp plaatst 'zijn' stempel flink op dit portret van De Zangeres Zonder Naam gezien door de ogen van haar vrienden, collega's en superfans.

Zij zijn het die de verhalen vertellen via plakboeken, herinneringen, brieven, foto's, bezoekjes aan het graf, huis, café. En natuurlijk verteld in voornamelijk plat Weerts/Stramproys. Van Erps tactiek is niet de journalistieke aanpak, maar de licht ironische kleine vraagstellingen. Hij hoeft maar verwonderd "echt waar?" uit te spreken en het volgende verhaal wordt alweer verteld. Dit alles gepaard in de meest kitscherige omgevingen. Huiskamers vol Romeinse zuilen, kitscherige tierlantijntjes en een uitermate fascinerend scheef hangende replica van "De Nachtwacht". En let ook op de eigenaar van een Grieks restaurant, wat vroeger het café was waar Mary veelal optrad, hilarisch.

Rode draad is een witte Mercedes die door het platteland rijdt, terwijl interviews met Mary te horen zijn, die het volgende thema introduceren of beeindigen.

Het laatste kwartier was een emotionele achtbaan, uitermate menselijk. Haar afscheid, haar eenzaamheid, haar dementie en haar dood.

Een documentaire vol kitscherige pracht en paal, want zo was haar leeeeeeeeeeveeeeeeen, aldus het laatste lied dat ze ooit zong op het podium. Inderdaad, de crooner "My Way", die alleen weggelegd is voor de grootste koningen en koninginnen van de (pop)muziek.

(voor de Belgen onder ons: een hilarische bijrol voor Eddy Wally... )

Voortsukkelen? Verre van, de vaart zit er flink in, maar niet al te. Zo schippert het debuut van Podalydès tussen een klucht en een Kammerspiel, maar de nadruk ligt op de humor. Niet altijd even geslaagd helaas.

Verder kunnen de ontwikkelingen in Versailles Rive-Gauche een zeer eigentijdse interpretatie zijn van het Kuifje-album 'De Blauwe Lotus', waar meer dan eens letterlijk naar wordt verwezen.

De film is dus stiekem ietsjes meer dan een snel wegkijkertje.

Schaap heeft wel degelijk een punt in deze documentaire, stalkt en interviewt menig dubieus persoon en/of farmaceutisch bedrijf, maar is nog irritanter dan Michael Moore; te meer omdat hij denkt dat hij echt ontzettend grappig is ... NOT. En blijkbaar heeft hij de term 'egocentrisch' die de zwangere journaliste tussen neus en schaamlippen liet ontvallen niet gehoord [omdat hij er weer zo nodig door moest kwekken]. Interessante stof, maar blijf toch ook voortaan van andere pilletjes af, meneer Schaap.

The Revolution Will Not Be Televised sprak Gil Scott-Heron reeds in 1974. Vijftien jaar later bleek hij ongelijk te hebben.

21 December 1989, Boekarest, Socialistische Republiek Roemenië. Ceaucescu spreekt het volk toe, voor de laatste keer zal later blijken. Totale chaos. De live uitzending op tv wordt onderbroken te danken aan een zogenaamde 'storing'. Wat gebeurde er nu tijdens deze 'storing'? Verscheidene tv-camera's en privé-camera's registreerden wat het volk niet mocht zien en horen. Later wordt de tv-uitzending weer hervat, maar het is duidelijk, Ceaucescu weet na luttele seconden dat het voorbij is en vlucht.

Enige tijd later wordt de aandacht gevestigd op de nationale tv-zender die de bui voelt hangen. Na chaotische besprekingen, besluit zij haar grootste troefkaart uit te spelen: "Wat is democratie zonder vrijheid van media? Juist nu is de tv-zender belangrijk! The Revolution Must Be Televised!"

Dit gaat niet gepaard zonder problemen. Rellen breken uit, en (vuur)geweld wordt niet geschuwd. Ook de tv-zender ligt ook vuur. De documentaire ontpopt zich tot een nagelbijtende thriller van jewelste.

Op 25 december worden Ceaucescu en zijn vrouw berecht en gefusilleerd. Deze beelden worden uitgezonden op 26 december. The Revolution Has Been Televised...

(te zien deze week op HollandDoc)

Ik las veelal lofuitingen over de visuele kant van de film, maar helaas kwam ik van een koude kermis thuis.

De eerste volledig digitaal opgenomen film (zoals het potsierlijk schreeuwt op de dvd-cover) is wel een interessante mislukking. Ten eerste 'De Alchemist' (creatie van Marc Caro!) ziet er fantastisch uit. De aankleding mag er ook zeker wezen. Maar het is juist die digitale 'look' en veelal lelijke special effects die de film (en de visuele kant) de das omdoen. Als er tijdens een gevecht ook nog eens verschrikkelijke gi-taar-mu-ziieeek uit de boxen klinkt, zat ik hoofdschuddend op m'n bank.

Niet mijn ding, magere 2*.

Knappe produktie over een groep wauwelende, zuipende en rokende studentes. Herkenbaar (zelfs voor mannen en cinefielen als een van de meisjes compleet verveeld zit te luisteren naar haar vriendje en diens maat als ze discussieren over een of andere Koreaanse regisseur) en oh zo fris en fruitig.

Tampons, panties, vriendjes die niet terugbellen danwel vriendjes die om de 5 seconden een sms-je krijgen, slettenjurkjes, blaasontstekingen, geluidsoverlast, en wat al niet meer. Gewoon het dagelijkse leven, met z'n ups en downs. Hilariteit en (voor deze ex-student) melancholie ineen.

Regisseuse Letourner vond na 8 maanden het ideale vriendenclubje dat voldeed aan haar scripteisen, veelal gebaseerd op haar eigen studentenleven. Frans popsterretje Benjamin Siksou speelt zichzelf wat de film een nog authentieker gevoel geeft.

Alle gebaren en gesprekjes (zo nu en dan lopen er 3 door elkaar, wat natuurlijk niet valt te ondertitelen) zijn ge-ensceneerd volgens de regisseuse, maar daar valt echt niks van te merken. Naturel ten voeten uit. Believe the hype!

Ondanks de vele enigszins expliciete seksscenes, vond ik Kechiches La Graine et le Mulet (2007) vele malen erotischer. Sowieso is hij gefascineerd door het vrouwenlichaam, alhoewel in La Vie d'Adèle "lust" hand in hand gaat met "liefde". Wat vooral couleur krijgt tijdens de café-scene, het enige zwaktepunt overigens van deze verder fantastische film.

Wederom lange scenes boordevol mensen die non-acteren, waardoor je het gevoel krijgt juist niet in een filmstoel te zitten, maar ergens op een terras. Exarchopoulos acteert de sterren van de hemel. Als jongedame die wanstaltelijk met open mond allerlei voedsel naar binnen harkt, en later als volwassen vrouw die er geen moeite mee heeft het snot gewoon te laten lopen uit haar neusgaten. Die stoute fetisjistische Kechiche had blijkbaar opdracht gegeven geen tissues op de set rond te laten slingeren, waarvoor hulde. Iets waarover de dames zich blijkbaar kwaad hebben gemaakt (ook al beweren boze tongen dat het ging om scenes met andere nattigheid).

En dan nog Julie Maroh, auteur/tekenaar van de beeldroman waarop Kechiche zijn film heeft gebaseerd. Die is ook niet zo blij. Ook niet vreemd. Treedt Kechiche in haar voetsporen in het eerste gedeelte van de film, het tweede gedeelte van de film is compleet anders, waardoor de thematieken van de strip (homofobie en natuurlijk het einde die ik maar niet ga spoileren) geheel verloren gaan. Kechiche kiest slechts voor 1 thema: de liefde (vooral gepaard met lust). Het bronmateriaal wordt in de vuilnisbak gesmeten en meneer creëert zijn eigen kunstwerkje. Dat twee schone dames met een kale poes minutenlang elkaar aflebberen, berijden en op de billen kletsen kan wel degelijk gezien worden als een zwaktebod (het had van mij ook wel korter gemogen, maar was korter van duur dan ik had gedacht), maar hoort thuis in het lustvolle universum van Adèle en Emma.

Dan heb je alleen dit laatste deel gezien van de trilogie. In het superbe eerste deel (l'approche = de nadering) is al duidelijk dat het heel wat voeten in de aarde bracht primair contact te krijgen met de veelal zwijgzame en anders in onduidelijk dialect Occitaans sprekende mensen. Verder dan 'ja' of 'nee' of 'ik weet niet' gepaard met een schuchter lachje komt er toch niet uit. Tevens is 'vragen' niet het handelsmerk van Depardon, die registrerende documentaires maakt. Alleen al de scene die te zien is op de onderkant van de poster, wat valt er te vragen??? De registratie van het moment zegt alles.

De trilogie is een mooi kijkje in dit nu al historisch bestaan. Zelf kom ik uit een boerenfamilie, ik waande me zo nu en dan aan de tafel + in de ouderwetse koeienstal van m'n grootvader (en zelfs dat was al moderner dan wat men hier te zien krijgt).

Op zich goed te kijken zonder voorkennis. Gelukkig heeft het Filmmuseum ook de eerste twee delen aangekocht. Ik verwacht een mooie dvd-box.

Het einde en de ziekenhuisscene waren juist formidabel. Reve's (o.a. katholieke) symboliek druipt er vanaf.

De Vierde Man staat sowieso bol van symboliek en daarmee gepaarde prachtige scenes. Krabbé en Soutendijk spelen uitstekend. Het enige dat de film nekt is dat hij de tand des tijds niet helemaal heeft overleefd. Het auto-ongeluk was inderdaad niet om aan te zien, erg lelijk. Dat waren van die momenten dat ik met gekromde tenen op de bank zat. En een aantal zeer slechte na-synchronisatie momenten

Vier sterren voor dit meesterwerkje, als de film met betere special effects was geschoten zou het verklein-aanhangsel er niet gestaan hebben.

Stukken beter dan ego-doc-genre-genoot 'Papa is weg', waar ook pijnlijk duidelijk wordt dat communicatie binnen de familie over bepaalde onderwerpen bestaat uit zwijgen.

Timmermans denkt een prachtig onderwerp gevonden te hebben in het leven van z'n tante Petra, in de hoop ook Anton Heyboer te ontmoeten. Makkelijker gezegd dan gedaan. De documentaire ontpopt zich tot een ware mislukking. Een familie-geheim culmineert in een verbazingwekkend slotstuk waar het leven van Heyboer en de familie Timmermans nog meer idiote glans verkrijgt. Zodoende verkrijgt benjamin Timmermans een script om van te smullen, waar hij de kijker compleet verbaasd achter laat op het bankstel.

Jammer toch weer dat zo weinig mensen hebben gekeken. Nog steeds on-line te bekijken via HollandDoc voor de geinteresseerden.

Altijd leuk, op de man spelen. Discussie-niveau is hier wel erg laag. Nou ja, discussie...

Even die Filmkrant recensent quoten:

Typische recensie van 'ik wilde wat anders, maar ik kreeg het niet'. Ik moet toegeven, ook ik vond de uitwerking te karig om daadwerkelijk het woord 'ingenieus' toe te dichten. Maar goed, blijkbaar wordt het gehele verhaal verheven boven of belangrijker geacht dan de sfeer. Sfeer en kleurgebruik (rood + geel) zijn erg goed mijns inziens. Toch knap dat de recensent wel de thematiek ziet, maar klaarblijkelijk een realistischere kijk op zaken wou hebben dan wel een Bergman-achtige pseudo-analyse.

The Village is gewoon een hapklare Hollywood-film, maar met een boodschap dan wel plotwending die in het gezicht van de ontspannende (mainstream-)kijker wordt gespuugd. Die vindt dat of intrigerend of wil daar niets van hebben (of misschien een onbehaaglijk gevoel).

Laat ik dan maar de sleur doorbreken van alle positieve berichten alhier.

Een film met momenten, zeker naar het (fantastische!!) einde toe. Maar het duurt wel heel erg lang voordat het ook maar enigszins interessant werd.

Het is voornamelijk een one-man show van Quinn, de rest is nogal onopvallend. Aardig script (soms iets te vreemd, gezocht en onrealistisch mijns inziens), maar ondanks de traagheid van de film wordt er hier en daar flink geknipt in tijdszones zodat je het gevoel krijgt veel (belangrijke) informatie verloren te hebben. De film loopt gewoon gevoelsmatig niet lekker.

En dan heb je ook nog zo'n vervelend personage als de agent die de vrouw van Moritz tot de zijne wil maken. Een nogal lachwekkend en treurig personage die nogal wat modder aan zijn kleren krijgt tijdens de film. Nee, dat paste niet.

3 grote sterren.

Niet geheel gelukt pamflet ten behoeve van (muzikale) cultuurbehoud van minderheden, waar Gilberto Gil een aantal jaren geleden in Brazilië als minister zich hard voor wist te maken. Maar, zoals hij ook tegen de ex-frontman van Midnight Oil vertelt, politicus is een compleet ander vak dan muzikant, en ik ben muzikant.

En gelukkig maar, want Gilberto Gil weet zich als malle Pietje met een keur aan hoge uithalen te manoeuvreren tussen de Aboriginals en de zwarte Zuid-Afrikanen, waardoor je met een grote glimlach de documentaire weet uit te zitten. Zitten, zitten, nou ja, wiegen met die heupen en die kont van je stoel.

Meer benieuwd naar Borgeaud's andere muzikale documentaire met held (en ex-politicus) Youssou N'Dour. Die heeft het volgens mij meer op een rijtje...

Het verhaal van 'The Virginian' was het eerste western-plot dat niet ging over wilde-westen-legendes.

Reeds in 1914 was de eerste verfilming van het klassieke verhaal. Deze verfilming (1946) was reeds de vierde verfilming. Er volgde er nog eentje meer, en zelfs een tv-serie. Alsof het nog niet genoeg was...

Wat maakt 'The Virginian' nu eigenlijk zo bijzonder? Het is de moeder van alle heersende western-clichés.

Een 'verplichte' shoot-out, ruzietjes om de hand van een schone dame, twijfels bij de schone dame voor wie ze moet kiezen, vriendschappen die onder druk komen te staan, corruptie, loyaliteit, trots, en natuurlijk (de poster verraadt het al) de good guy in lichte kleren en de bad guy in zwarte kleren (en i.c. ook nog eens een gemeen snorretje).

3 sterren. Onderhoudend, maar niet briljant.

Ik heb de film opgewaardeerd naar de felbegeerde titel '5-sterren-film'.

Iedere keer als ik 'Bergman' hoor of zie, denk ik (helaas) onmiddellijk aan deze film. Meteen hoor ik dan weer de harde doodskreten die door merg en been gaan. De scheermesjes-scene die mij dan weer doet walgen van verschrikking. Een zware horror-film kan ik het wel noemen, die me angstvallig blijft achtervolgen. Brrrrr.

Maar de film zit vol prachtige scenes, die al meerdere keren hierboven zijn opgenoemd. En de truc "Geschreeuw en Gefluister" is gewoon briljant.

De film laat me niet los (hoe graag ik dat wel niet zou willen). Ook typisch een film waarvan ik twijfel of ik hem überhäupt iemand zou moeten aanraden. Wellicht alleen met een zeer grote waarschuwing. Bloedmooi maar loodzwaar.

Zowel The Great Dictator als La Vita e Bella schaar ik onder cinema met lef. In beide films wordt het fascisme door middel van spot te kijk gezet. Grootste verschil is dat The Great Dictator voor/tijdens WWII werd gemaakt, La Vita e Bella lang daarna.

En daar draait de discussie om. Mag je spotten met de verschrikkingen die plaatsvonden tijdens WWII? Natuurlijk, zo lang je het maar weet te relativeren. Daar ontbreekt het bij een aantal mensen aan: relativeringsvermogen.

La Vita e Bella portretteert naar mijn mening niet WWII. Het is geen film die louter de verschrikkingen van de holocaust aan de kaak stelt. La Vita e Bella is in de eerste plaats een film over naastenliefde, een ijzersterke film zelfs. Het eerste gedeelte tussen Begnini en zijn liefje, het tweede gedeelte tussen vader en zoon. Daar draait de film om. Van mijn part had de film zich afgespeeld tijdens de bouw van de piramides, of een toekomstige oorlog, tijdens een of andere oorlog in de Middeleeuwen, de verkettering van protestanten, noem maar op. De notie dat het verhaal zich afspeelt tijdens een afschuwelijke periode is voldoende.

La Vita e Bella is geen film die 'de ware gebeurtenissen in concentratiekampen' verhaalt. Als dat nu eens ingezien werd...

Het grootste euvel van Vixen! is wat Macmanus al treffend zei dat het net zo diep is als een willekeurige pornofilm. Slechts mondjesmaat komen de aartsflauwe dialogen en one-liners die de Meyer films kenmerken in actie. En ook de welbekende Meyer 'camerastandpunten' zijn amper aanwezig, om maar te zwijgen van rondborstige dames die wulps in beha's dansjes doen. Vixen is eerder een poging tot het verbreken van het wereldrecord beha's uitdoen. Tegenvaller, 1,5*.

Heerlijke film vol gekkigheden, subtiele grapjes, smerigheid, poezie, maar vooral nostalgie. Nino Manfredi in de eerste helft steelt de show als Campanelli 'De Speelman', terwijl René van 't Hof het stokje overneemt als hilarische dwerg ('we doen net alsof we komedianten zijn') die het maar niet lukt 'De Hollander' te doden.

Ik zag overigens een versie van ongeveer 200 minuten (een 4-delige tv-serie?), waardoor het verhaal wellicht minder verknipt 'lijkt' dan de bioscoopversie. Ik heb in ieder geval genoten en veel gelachen, de lage score hier is net als de film haast absurdistisch te noemen: 3,5*.

De documentaire Voices of Bam is geïnspireerd op foto’s die in de puinhopen van Bam zijn teruggevonden door het Bam Photographic Rescue Project van de Iraanse fotografe en kunsthistorica Parisa Damandan. Zij wist duizenden negatieven en foto's op te graven door te zoeken op de plekken waar fotowinkels stonden. Het leven van de stad in al zijn verschijningsvormen bestaat door de verwoesting eigenlijk alleen nog op deze afbeeldingen. Een derde van de bevolking van Bam kwam om bij deze tragedie. De foto’s zijn vaak de enige tastbare voorwerpen die doen herinneren aan een overledene.

De documentaire heeft een interessant karakter. Naar aanleiding van een foto wordt een herinnering verteld en de verteller wordt gevolgd tijdens zijn/haar hedendaagse beslommeringen. De vertel-sequences zijn vantevoren opgenomen, zonder camera. De camera in ‘de hedendaagse tijd’ blijft perfect op de achtergrond en observeert alleen. Ook de ‘geinterviewden’ en hun omgeving doen net alsof de camera er niet is. Er wordt alleen een keer door een kind in de camera gekeken. En dat is meteen de grootste kracht van de documentaire.

Op poëtische manier worden de herinneringen verteld, dan weer met gebroken stem, dan fluisterend, dan vol trots. En het camerawerk van Maasja Ooms speelt een grote rol in dit geheel. Hoogtepunt is een lange scene van plusminus 6 minuten geschoten in een drukke straat van Bam. Flarden van monologen (“Ik zag het puin op haar lichaam vallen”) denderen door de speakers terwijl haar camera rond blijft tollen op een rustige manier, terwijl ze verschillende mensen in het publiek als het ware naar de camera toe trekt. Ik heb met open mond zitten te kijken. Ook de slot-scene is prachtig, dat me deed denken aan ‘de dansende-hoofden-scenes’ uit Gerry en Werckmeister Harmóniák.

Helaas zitten er ook rotte appels in deze documentaire. De scene op het kerkhof gaat compleet de mist in, aangezien je meteen merkt dat de camera daar niet thuis hoort. Het is dan ook jammer dat een groepje vrouwen de camera (die wel netjes op de achtergrond blijft) inkijkt met een blik van “rot op”. Deze scene had weggelaten dienen te worden.

Ook niet ieder verhaal was even interessant en mooi gefilmd.

Nog even opmerken dat de regisseuse niet het land in mocht tijdens het filmen. Vandaar dat Maasja Ooms haar rol overnam. De gesprekken waren al eerder opgenomen.

Mooie documentaire, kwetsbaar is een beter woord. Jammer dat het onevenwichtig is. Meer scenes als ‘de drukke straat’ hadden de documentaire meer sterren opgeleverd. Ik kom niet verder dan (een dikke) 3,5 sterren.

Tevens een bewijs dat het filmgenre documentaire niet louter een groot nieuws-item is tijdens pakmbeet Nova. Ook geeft de documentaire een frisse blik in het moderne leven in Iran [jongedames doen gewoon aan taekwando], en een treurige blik in de puinhopen van Bam.

Binnenkort in de filmhuizen. De documentaire ging dit jaar in premiere tijdens het IFFR.

Voor mij werkte de documentaire wel, alhoewel het wel een tijdje duurde voordat ik er echt 'in zat'. Grootste thema is toch wel verval / doodsheid. Opgeslokt door moderniteit [geluidsoverlast door o.a. snelweg en gabbermuziek]. Het laatste shot, een man met een zeis, symboliseert blijkbaar de Dood...een ultieme waarschuwing voor wat de mens de natuur wel niet aandoet. Maar goed, dit is natuurlijk mijn interpretatie. En dat is ook het probleem met poetische sfeer-documentaires. Het valt of goed, of totaal niet goed.

Dan het camera-werk. Ik had in het begin inderdaad ook moeite met de korrelige onduidelijkheid, maar daar wist ik me toch overheen te zetten. Maar ander opname-materiaal had ongetwijfeld iets prachtigers op het beeldscherm weten te toveren.

Kon stukken beter, maar wist mij zeker te bekoren. Het lage gemiddelde op dit moment is het zeker niet waard mijns inziens. Een verdiende 3,5* mijnerzijde.