Opinions

Co-writer van Once Upon A Time In The West, latere producer van Dawn of the Dead en toonaangevend giallo-regisseur, weet met z'n regie-debuut weer iets geheel anders te kunnen. Giallo zonder expliciet in beeld gebrachte (gore) moordscenes en een thriller à la Hitchcock en de latere Da Palma [die volgens mij goed heeft gekeken naar deze film voor Dressed To Kill, m.n. het gebruik van "de scheermes"]. Zeer aardig, onderhoudend, Italiaans tempo en over-acting. Jammer dat de oplossing van de whodunnit voor mij al zeer snel duidelijk was, ook al werd ik toch even (gelukkig) op een dwaalspoor gebracht (de ex-bokser).

Deze documentaire staat als extra op de dvd van 8 ½ [Homescreen editie]. Het originele einde heeft de film niet gehaald en is vernietigd door Fellini zelf. Dit einde symboliseerde de dood van de filmmaker.
Het einde zoals die in de uiteindelijke versie van 8 ½ te zien is symboliseert het vernieuwde leven/lust / de wedergeboorte van de filmmaker.
Interessant en prachtige foto's.

Vandaag verhoogd naar het maximaal haalbare sterren. Ik dacht dat ik dat al gedaan had de dag nadat ik de film had gezien...

Realistische schoonheid, of puurheid. Ik krijg het er nu nog warm van. Alles wat ik wil typen staat hierboven (of hieronder) al vermeld, met name de prachtige, veelal ontroerende, scenes. Herhalen lijkt me onnodig.

*op Sinterklaas-verlanglijstje zet*

Toch maar even het een en ander rechtzetten. De über-populaire roman-trilogie (inmiddels alweer zo'n 80 jaar oud) is slechts eenmaal verfilmd, en wel verspreid over 2 films. Deze klassieker en de uitermate matige opvolger Das Erbe von Björndal (1960). Reden: de boek-trilogie is in Duitstalige landen uitgebracht in 2 delen. De laatste 2 boeken zijn samengebundeld. Filmvoorstellen vanuit Zweden en Hollywood (reeds in de jaren '30) werden door de auteur afgekeurd.

En ook al speelt het zich af in Noorwegen en zijn de buitenscenes ook allemaal daar opgenomen, "Und Ewig Singen die Wälder" is en blijft op en top een 'heimatfilm'. Wellicht ook wel een van de betere, m.n. te danken aan de landschapscenes, maar voornamelijk de screen appearance van de ijzingwekkende en bloedstollende Anna Smolik, ai ai, wat een stoeipoes!!!

Verachtelijke propaganda tot goedpraten van 'eigen rechtertje spelen'. En dat gegoten in een té serieuze, filosofische saus in het maffia-milieu. Interessante patstelling, en daar blijft het dan ook bij. De naargeestige sfeer en vooral de hilarische schmier-rol van Guy Buller als 'de accountant' redden dit misbaksel van de allerlaagste score.

Foei!

Verschrikkelijk slechte film, die wel leuk begint, ik zat me af te vragen waarom iedereen deze film zo slecht vond...maar ja, een film is meer dan een aardig begin. Die Pell James - nou ja, haar karakter in de film bedoel ik dan - is echt een doos eerste klas. Belachelijke motieven om maar geen relatie te beginnen met 'the love of her life'. Het zou de kijker gespaard hebben.

Ach, dan komt er een tweede doos. Ashlee Simpson. Gruwelijk irritant. De verwikkelingen in de film passen perfect in een soap. Wat een drama, wat een drama.

Dan nog even wat hilarische filmquotes over de muziek (daar gaat de film zo ongeveer over) [check voor soundtrack- en clip-samples even de website]:

Ashlee Simpson over Steven Strait: "He is really good...it is a mix between Jeff Buckley and Elvis Costello..."

Steven Strait over zichzelf: "I don't wanna be a rockstar!! I'm a singer/songwriter!!!"

Weet iemand een goed merk incontinentie-luiers?

Jemigdepemig, deel 2 was vooral wansmaak, deel 1 is een snorefest van jewelste, ik werd pas wakker toen Columbo in 1 minuut 60 maal fucking zei. Het finale boksgevecht was ook niet je van het. Saaie film vol gangstahiphop, Ving Rhames als onsympathieke klootzak, en heel veel korreltjes zout. Het plot is daadwerkelijk om te janken zo slecht. Het maakt van alle jaren 80 direct-to-video actiefilmpjes meesterwerken.

O ja, flashbacks in zwart wit, whoehoe!!!

Te zoute eenheidsworst dus, waar is de peper?

Slechte film met een of andere hiphopperige bokser die terecht komt in een Russische gevangenis (waar echt iedereen Engels spreekt, de hele film lang, zelfs als de hiphopperige bokser er niet eens is), en in het onderwereld-boks-wereldje moet zien te overleven. Ach ja, wat maakt het uit. De drama-scenes die volgen durven zelfs de meest gerenommeerde Hollywood-cliche-script-schrijvers het publiek niet meer voor te schotelen aan het toch al zo hapgrage publiek.

De ballet-aandoenerige vechtscenes zijn dan nog te pruimen, en de regisseur doet hippe dingen met split-screens en slow-motions.

Pure trash, incl. de hiphop-liedjes die op de achtergrond voorbij komen tijdens de gevechten. En het einde is 'legendarisch', net als de scene dat de hiphopperige bokser wanneer hij halfdood buiten aan een soort van kruis hangt een mantel, wollen muts en handschoenen en een das etcetera, van de mede-gevangenen krijgt. 1*

Muziek van Massive Attack, twee uitermate goede acteurs: Bob Hoskins en Morgan Freeman, en een van de grootste Chinese actie/vecht-acteurs van de laatste jaren: Jet Li. Op papier een interessante mix.

Op het celluloid is het een waar drama. Een belabberd script inclusief ridicule personages, en de o zo hippe digitale camera-technieken die de vechtscenes vertonen met veel poeha maar die overkomen als onhoorbare hondenfluitjes. Nergens geloofwaardig, en weet zelfs het niveau van een willekeurige jaren 80 direct-to-video vechtfilm niet te halen.

Rotzooi om te vergeten. 0,5 ster.

Prachtig en lelijk, 'clean' en vies, grappig en pure horror, fascinerend en verbazingwekkend, herkenbaar [ben opgegroeid op 'de boerderij'] en onherkenbaar.

Verschillende emoties gierden door m'n lijf, met open mond [ik stikte zelfs haast in m'n eigen slijm] heb ik weer wat kwijlplekken achtergelaten op de bios-stoel. Geen kots gelukkig, want de film zit ook vol walgelijke misselijkmakende momenten.

Geen muziek, geen inhoudelijke monologen/dialogen, alleen maar beeldenpracht/beeldenkracht.

Ik zie geen reden dit niet met 5* te belonen. Om stil van te worden.

Getriggerd door de titel van deze documentaire, kwam ik al snuffelend door de rekken van de cultvideotheek dit filmpje tegen. Ach, laat ik dan maar eens in het wereldje stappen van het subgenre 'poliziottesco'.

De openingsscene (jaja, 10 minuten lang gecross en gestunt op motoren) mag er wezen, en is ook het absolute hoogtepunt van de film. Daarna zien we veelal kwajongensstreken (niet altijd met een knipoog), blote borsten van een Zweedse blondine, en iets met een oog dat voor de bioscoop-release er al uit geknipt moest worden omwille de tere zieltjes.

Kortweg gezegd een gewelddadige slapstickfilm die garant staat voor aardig vermaak, en zeker smaakt naar meer binnen dit genre.

Curieus: aanvankelijk hadden de twee protagonisten, die echt alles samen doen in de film, ook een oogje op elkaar. Dat ging blijkbaar te ver... waardoor de ontelbaar vele verwijzigingen naar hun extreme heteroseksuele losbandigheid té hilarisch voor woorden zijn.

Opmerkelijke film van Meyer die de strijd aanging met de porno-industrie. Up! is tot nu toe de meest 'pornografische' film van Russ Meyer die ik heb mogen aanschouwen.

Tja, de opening is werelds en compleet waanzinnig, waar Adolph Schwartz, een dubbelganger van Hitler, verwend wordt door allerlei exotische vrouwen en de zweepslagen van een man verkleedt als Quaker, die later ook nog eens opmerkelijke dingen doet met zijn 28 centimeter lange salami-achtige penis.

Film vol verkrachtingen, lachwekkende 'erotiek' met springende borsten, lange tongen, en die 28 centimeter lange salami. Eerlijk is eerlijk, Meyer is een genie als het aankomt op cinematografie, het is een lust voor het oog.

De verwijzingen naar Jaws/Piranha, the Texas Chainsaw Massacre en Psycho zijn opvallend aanwezig. Net als Citizen Kane's Rosebud (dat in Up! een geheel andere betekenis heeft). De scene met de bijl en de kettingzaag was heerlijk.

Ondanks de hilariteit en de komische verwikkelingen, valt Up! veel in de herhaling door iedere keer weer de vele verdachte personages in seksstandjes bezig te zien. Zelfs een 5-minuten durende achtervolging van twee naakte dames vervalt in saaiheid.

Hoe moeten we dit nu weer beoordelen? 2,5* dan maar (alhoewel ik de 0,5* waarderingen zeer kan begrijpen).

De eerste minuten van dit bijzonder werkje beloofde weinig goeds. Beelden met wat 'distorted sounds' en humor van het niveau Benidorm Bastards / Bananasplit. Oei. Probeer dan maar te genieten van de rest van de film.

Dat lukte enigszins nog wel in de filmzaal, maar veel meer de dagen erna. Een groeifilmpje dus.

Een afwisseling van vieze 'gore' en fijne humor.

De 'gore' komt al terug in de titel. Een verwijzing naar regisseur Gualtiero Jacopetti die naam maakte met shockumentaries. Een afgeslacht rund en kannibalisme in optima forma zijn slechts een handjevol voorbeelden, om nog maar te zwijgen van een ultragoor potje schoonmaken in een openbaar toilet. En de humor is een prima mix van het absurdisme wat veel Japanse komedies al tentoonstelt en die van Jeunet en Caro, in het bijzonder geluid en beeld synergie in Delicatessen (1991).

Niet geheel geslaagd, maar boordevol briljante, fraaie en supergrappige momenten. No animals were harmed in making this film?