Opinions

Dat een klassieker / cult-film niet gelijk hoeft te staan met positieve superlatieven bewijst Easy Rider.

Ik zag een aardig tijdsdocument, maar een ontzettend slechte film. Een fantastische soundtrack betekent niet meteen een fantastische film (veel bijdragen gaan over de fantastische muziek, so what). Verschrikkelijk stompzinnige dialogen en gebeurtenissen, die op een platte manier het thema 'vrijheid' en al haar haken en ogen aan ons tentoongesteld wordt. Ik kon er niks mee.

Montage was goed, vooral de scene (de enige trouwens die echt de moeite waard was) met de twee hoertjes op het kerkhof.

1,5* voor die scene, de helm van Nicholson, en ok de beginscene (met de twee nummers van Steppenwolf, The Pusher en Born to be Wild, het beloofde veel goeds, niet dus).

Velen zijn te spreken over de soundtrack; juist dat vond ik een van zwakkere schakels. Het gebruik van bekende "moderne" liedjes in de jaren '20 swing style, dat kennen we nu wel van Moulin Rouge. Iets wat daar nog een functie had, maar soit. Vooral Sex Bomb was toch echt te veel van het goede. Het is dan ook niet verbazingwekkend dat Marius De Vries de beide soundtracks wist te produceren.

En helaas moet de venijnige dialogen-comedy toch verstoord worden door uitermate verschrikkelijke en zeer gemakkeljke en flauwe grappen en grollen momenten.

Desalniettemin, een fraaie giebelkomedie. En wat lijkt Biel toch veel op Scarlett Johansson in deze prent...ik ben niet de enige las ik reeds.

Tegenvallende Bava, ondanks de prachtig in scene gezette moorden (nou ja, het merendeel daarvan in ieder geval, sommigen gaan wel erg roetsj roetsj). Zelfs het verhaal weet te intrigeren.

Helaas kwam ik maar niet in de film, en dat heeft te maken met wat Halcyon al eerder aangaf:

'Af en toe' was bij mij eerder 'ontzettend vaak'.

Gelukkig weet de film op een unieke manier te eindigen. Complete verbazing en verbijstering, en dan het muziekje erbij.

A Bay of Blood is een afwisseling van schoonheid en lelijkheid. De begin- en eindscene zijn echter van uitzonderlijke klasse, waardoor ik zo vriendelijk ben deze Bava met een zeer klein drietje te trakteren.

Noem het gewoon een slasher, dat is het in feite ook, een body count van 13 (what's in a number?) is behoorlijk opmerkelijk.

Depp zus, Depp zo, Depp fantastisch / oscar-waardig....(*wordt Depp-moe*)

Zeg nu zelf, Depp wordt helemaal van het scherm geveegd door het acteergeweld van Martin Landau als Bela Lugosi.

Deze ode (geen parodie, Onderhond) van Tim Burton aan het adres van Ed Wood en zijn films is een alleraardigste prent, maar er had meer in gezeten w.b. hilariteit en diepere karakterschets van Ed Wood zelf.

Ik moet ook hoognodig een film van Ed Wood zien; het komt er alleen niet van.

Tja, Bigas Luna wil maar overduidelijk "shockeren" met incest, travestieten die spelen met hun leuter, homo's die opmerkelijke seksspelletjes doen voor geld, schaamhaar scheerpraktijken, en de eerste anderhalve minuut waar het geslacht van een meisjesbaby met talkpoeder 'wordt verwend' (euhm, alles kan blijkbaar in naam van de kunst).

Inhoud....tja, inhoud....een vrouw op zoek naar haar seksualiteit en liefde. Net zo leeg als een pot honing na een kleverig seksspelletje, maar waar hier en daar nog wel een vingertje zoetigheid valt te ontdekken. 1,5*, en dan ben ik nog lief.

Eden begint als een prachtige meeslepende film, maar verzandt helaas in een quasi-interessant wanna-be arthouse film. Probleem, het personage Xander, de man van Eden. In een over de top performance lijkt het haast alsof we te maken krijgen met een personage uit een puberkomedie. Het breekt de film op, irritant (net zo irritant als het personage Sophie uit Hofmanns debuut, maar dat was dan nog eens het hoofdpersonage die maar niet wilde oprotten). Charlotte Roche als Eden verliest ook haar glans naarmate de film vordert.

Het script mag er absoluut wezen, maar subtiliteit was meer gepast in deze film. Kleine teleurstelling.

Boek met recepten uit de cucina erotica!!

Goed drama met krachtige optredens van de drie mannelijke hoofdrolspelers, met name Poitier laat hier (weer eens) zijn kunnen zien. De onderhuidse frustraties leiden tot het onvermijdelijke, en dan ook nog eens zo'n eindscene met een afsluitend shot waar je "U" tegen zegt. Aanradertje (staat in de playlist van TCM) voor liefhebbers van sociale drama's.

Morgan Freeman mag een vreemd dansje doen als hoogtepunt voor zijn personage, Kevin Spacey werd vreemd genoeg niet genomineerd voor een Razzie [een natte krant optreden van jewelste]; zodoende viel het niet op dat de acteerprestaties van de muzikanten (LL en JT) verre van bijzonder waren. En over het standaard, onverrassende plot hoef ik het niet eens te hebben. Een paar stijlmiddelen als split-screens proberen dit dramatisch werkje nog enige stijl te geven, maar het is een verloren zaak.

Gelukkig weet 1 man de film nog tot een aangename zit te maken. Dylan McDermott (Lazerov) zwiert door de film met een big smile en een coole air om zich heen. De enige acteur die losjes speelt. De rest durft niet lijkt wel, wellicht door onvertrouwen in het script.

1,5* wil ik er nog wel voor geven...

Tig keer interessanter, uitgedacht en daardoor beter dan soortgenoot De Bajeshumanist (2013). De koekjestrommel maakt plaats voor zelfgebakken (?) cake. De noodzaak van een humanistisch geestelijk verzorger binnen 'Defensie' wordt wel duidelijk, en binnen de stoere machomannencultuur inmiddels ook wel geaccepteerd. Het klasje beginnelingen weet zelfs stoere uitspraken (onwetendheid) om te zetten naar een soort van begripvol gefilosofeer over zaken die ze hoogstwaarschijnlijk ooit zullen tegenkomen in hun carriere.

Mw. Hulsman weet zich wel degelijk goed uit te drukken en te verdedigen (humanisten zijn tegen oorlog, dus .... ). En zowel de hoge als lage rangen komen aan bod.

Goed portret van een bijzonder stukje onbekende zorg in Nederland.

Net als timbo_ was ik uitermate benieuwd (na Open Hearts en Brothers) naar de nieuwe Bier. En ze flikt het weer.

Bier zoekt de emotionele grens op van de toeschouwer. Haar stijl is intensiteit. Veel gebruik van close-ups van handen, strelingen, tranen, ogen, gewoon de kleine bewegingen van de mens: een universele taal. En dat werkt uitstekend, je waant je echt aanwezig in dezelfde ruimte waar het drama zich afspeelt, ipv de filmzaal.

In Efter Brylluppet gaat Bier een grote stap verder dan in haar vorige twee tranendal-films. Voorspelbaarheid. Het plot is oh zo voorspelbaar en oh zo soap-achtig, Bier zoekt de irritatie-grens op. En met deze film zit ze flink ruzie te maken met de douaniers, want ze gaat er net niet overheen. En dat is het knappe, want de "ja-nu-weten-we-het-wel... kom-maar-met-de-aftiteling" gedachte komt slechts 1 keer voor (dat hele gedoe met Pramod overschrijdt de grens). Hieruit blijkt dat Bier rijp is voor Hollywood, de stap die ze ook gaat maken met haar nieuwe film (en natuurlijk de Oscar-nominatie voor deze prent).

Inhoudelijk is Bier Hollywood. In de uitvoering juist niet. Geen opsmuk, geen aanzwellende violen (ze gebruikt wel Sigur Ros en the Weather Girls...), en veel belangrijker, de irritaties blijven achterwege.

Het is wonderbaarlijk knap dat een film die zoveel tranen op het celluloid laat zien - alsof je naar de Niagara-watervallen aan het kijken bent - dat je verstomd alles gadeslaat in plaats van de 'yeah right' wegwuiverij. En alles is - ik herhaal het nog maar een keer - ontzettend voorspelbaar. Maar Biers stijl is uniek en gedurfd. Ik slik het als zoete koek.

Ach, en dan nog de cast... je kijkt naar mensen, niet naar acteurs. Rolf Lassgårds performance is geniaal.

Opmerkelijk dat Susanne Biers films hier op MovieMeter betrekkelijk weinig stemmen hebben, daar dient verandering in te komen. Sla een hoop tissues in en ga naar deze film. De tranen en snot komen vanzelf.

Opnieuw 4 dikke sterren. Hopelijk laat Bier zich niet misleiden door Hollywood en RTL4-vrouwen-avond-films.

Tegenvaller. Jason Biggs is de irritante grappig-bedoelde Disney side-kick. Valse noot in het geheel. Niet vals qua geluid, wel qua emotie, de nogal aanwezige muziek met veel huilende violen. Om over ander flauw en vals sentiment nog maar te zwijgen (de tekening van zoontjelief: The Dogs Who Saved My Daddy's Life, ongetwijfeld veel gesnotter bij andere kijkers, ik kon een bulderlach even niet onderdrukken).

Gelukkig valt er veel te genieten van de beelden en de oh zo trouwe hondenogen.

Na het debacle van The Lion King waar Disney haar inspiratiebron angstvallig geheim trachtte te houden, zijn ze nu enigszins op het goede pad. Tijdens de aftiteling wordt al snel verwezen naar het origineel. Wellicht dat die verfilming wel de tranen uit mij weet te persen zonder al te veel poeha?

Aangezien enige Elvis-fans niet begrijpen dat we hier op moviemeter zitten, zal ik maar eens een tegengeluid leveren.

25% repetities, 75% pure concert-registratie van de hoogtij-dagen van Elvis in Las Vegas. Leuk, maar meer ook zeker niet.

Wat de 'documentaire' wel laat zien is de vakmanschap van de Pelvis en zijn verdiende 'goden'status.

Maar inhoudelijk is het noppes. Elvis maakt wat grapjes. Repeteren (waaronder een walgelijke versie van Bridge over Troubled Water, blijf daar toch van af). En natuurlijk de show die groot vermaak uitstraalt, met enige zelfspot door meneer zelf.

Elvis: That's the Way It Is is een grote reclamespot voor z'n shows in Viva Las Vegas. Drie sterren is wel voldoende (ook omdat Elvis ook al niet van zijn tengels kon afblijven van You've Lost That Lovin' Feeling, jeuk jeuk).

Winnaar Gouden Leeuw, staat er met grote bombarie op de dvd-cover [wat niet waar blijkt te zijn overigens, maar voor mij wel de reden was de dvd uit de uitverkoopbakken te filtreren].

Het was in ieder geval geen slechte aankoop, want ik vond het een bewonderenswaardig script met een extreem goede hoofdrolspeler. Het laatste kwartier is van uitzonderlijke klasse.

Een van de betere Franse auteur-drama's van deze eeuw. Geef het eens een kans als je hem tegenkomt. Dikke vier sterren, en eens op zoek gaan naar zusje/broertje L'Adversaire.

Interessante adaptatie (maar vooral interpretatie) van Saramago's boek. Ik ben zelfs van mening dat Saramago zich heeft omgedraaid in zijn graf, want zijn werk gaat toch wel degelijk over een dubbelganger met een betere twist aan het eind ipv 1 persoon die behoorlijk met zichzelf in de knoei zit. Toekomstige lezers (doen!) zullen nog verstelder staan...

Maar goed, Villeneuve weet een onderhuidse, beangstigende, mysterieuze sfeer te creëren. Toch wel het allergrootste pluspunt van de prent. Lof ook voor Gyllenhaal en Gadon.

Helaas verdrinkt het script zichzelf met de overpretentieuze aanwezigheid van symbolische spinnen. Het probleem is meer dat er verschillende interpretaties omtrent deze symboliek is ontstaan. Het lijkt wel alsof Villeneuve en scriptschrijver Gullón te veel plezier hebben gehad, of ligt het aan de onkunde van de kijker? De film zou stukken sterker zijn geweest zonder, ondanks de fraaie beelden en beeldspraak.

Hopelijk heeft Louise Bourgeios haar medewerking verleend of een flinke duit gekregen voor het gebruik (van de gelijkenis) van haar magnum opus (en die verwijzing is ook een zuchtverwekkende interpretatie).

Deze film is gewoon zwart-wit. Stills in kleuren (de still waar men het over heeft IS niet eens een still, gewoon een foto) etc., zijn gewoon promotie-materiaal. Net zoals zwart-wit films ook niet automatische een zwart-witte filmposter hebben.

Truffaut weet me eindelijk weer eens te raken na Les Quatre Cents Coups. Veelal op conto van het kindacteurtje Jean-Pierre Cargol, fantastische prestatie.

Truffaut blijft zakelijk, vals sentiment is nergens te bespeuren, ook dat is een kunst. Daarnaast valt het camerawerk op, van wijde shots tot de oeroude techniek van 'iris-in & iris-out', dat veelal gebruikt werd in de stille cinema. [ja, dit moest opgezocht worden] Dit werkt wonderbaarlijk. Dikke 4 sterren.

De gebroeders Dardenne gooien het over een andere boeg. Opnieuw complete miserie en fantastische acteurs. Deze keer echter wordt een onsympathiek personage gevolgd, en... het werkt niet naar behoren.

Dat het einde dit keer hoopvol lijkt te zijn, en hoe die tot stand komt, is mooi opgelost. Ik vraag me echter af of het rooskleurige hoop is of valse hoop, ook het meest intrigerende vraagstuk van de film. Het einde redt dan toch de film van een complete afgang, ik kom niet verder dan een magere 3*.

Ik ben het geheel eens met Ramon K en Onderhond dat de Shaw produkties (uit die tijd) veel en veel beter zijn de Bruce Lee films. Charisma is 1. Cinema is 2. Ook al zijn de Shaw produkties studio-werk, het ziet er k(l)eurig uit en het gaat om de choreografie natuurlijk bij dit soort martial arts films. Iets waar de Shaw produkties ook in uitblinken. Enter the Dragon heeft genoeg klassieke scenes om van te smullen, maar als geheel is het stiekem toch een gedrocht van jewelste, die de tand des tijds niet geheel is doorgekomen. Maar amusant is het wel.

Wat betreft de ideeën die Martens spuit in de documentaire, daar ben ik het mee eens. Iets wat mij wel bekend is (mijn salaris wordt ook betaald door subsidies), maar voor de 'normale mens' niet. Waar ik het niet mee eens ben, is dat kunstenaar Martens de aangewezen persoon is om het een en ander bloot te leggen. Wat een zelfingenomen klootzak. Met haast tranen in de ogen probeert hij mij als kijker te overtuigen dat hij niet in de gaten had waar hij mee bezig was. Yeah right, dat lukt niet, keizer schijnheiligheid. Maar goed, zijn ogen zijn nu wel geopend, en wat doet hij er nu mee? Niks, naam maken in het kunstenaarswereldje. Na Episode I (waar meneer in Tsjetsjenië aan mensen vraagt wat ze van hem vinden) en deze Episode III, werkt Martens aan het slotstuk van z'n drieluik, Episode II, dat zal gaan over 'de liefde'.

Wil Martens nu een initiator zijn van een nog steeds veel te stille publieke discussie? Na meer dan een jaar gezwerf op allerlei festivalletjes kan ik alleen maar concluderen dat Martens' eigenbelang zwaarder weegt dan datgene wat hij wilde blootleggen in deze documentaire.

Matrix actie-kloon (valt niet te ontkennen) en 1984 verhaal-kloon (valt ook zeker niet te ontkennen). Prachtige kledij en mooie auto's. That's it. De popcorn-zak was nog spannender en interessanter.

Ik ken(de) het stuk niet, dus voor mij was het een en al verrassing. Conclusie tijdens en na de verfilming: uitermate interessant stuk, met nogal wat schokkende ontwikkelingen.

Dan natuurlijk 'de film', daar gaat het n.b. over. Richard Burton en Peter Firth (beiden stonden ook tegenover elkaar op het podium, en beiden kregen voor deze verfilming een Oscar-nominatie) spelen zeer goed. Regisseur Sidney Lumet is een van de weinige regisseurs die van toneelstukken ook daadwerkelijk een film kan maken zonder het toneelstuk-aspect te verwaarlozen. In 'Equus' wordt van de 'actie-rijke' scenes geleidelijk aan door de camera overgeschakeld naar een monoloog van Burton achter zijn bureau (een voice-over in beeld als men begrijpt wat ik bedoel).

In ieder geval een film die een herziening waard is, aangezien er zo veel 'mind fucks' en verrassingen in zaten dat het me nu en dan iets te veel werd. Een behoorlijk rijk geschreven stuk qua thema's en opmerkelijke monologen. Voor de herziening wil ik me toch wel nog beter informeren dan de korte post-research van nu. Een voorzichtige 3,5* voor nu.

De rol van patiënt Alan Strang werd niet alleen gespeeld door onze huis tovenaar. Vanaf februari 2007 zal het stuk weer in Londen gespeeld worden, met in de rol van Alan Strang een andere tovenaar, Daniel "Harry Potter" Radcliffe. Nu al flinke heisa, aangezien aan de rol van Alan Strang heel wat naaktscenes [ja ja, full nudity] worden toegeschreven.

Ze bestaan nog, gelukkig, die kleine pareltjes in animatieland voor de kleintjes onder ons. Geen 3D of computerspektakel, nee, gewoon wat bewegende, maar vooral adembenemende, aquareltekeningetjes.

Een verhaal over een beer en een muisje die langzaam maar zeker 'echte vrienden' worden in een wereld waar het uit den boze is vriendschappen te sluiten tussen deze twee compleet verschillende soort wezens. Dit basisgegeven is natuurlijk verre van origineel, maar alles daaromheen heeft een dikke saus van frisheid en eerlijkheid.

Erg grappig, ouderwets aandoenlijk en charmant. Niet alleen voor ouders, maar zeker voor het kroost. Wat is het lang geleden dat ik in een bioscoopzaal kinderen heb horen roepen naar het scherm - het leek wel een poppenkastvoorstelling - "Pas op Ernest, pas op!" Mug voelde zijn ongeboren zoon/dochter schoppen in moeders buik, plengde een traan en wist dat het goed was.

Hop hop, allemaal naar dit huzarenstukje dat onder lijkt te sneeuwen in het megagrote aanbod in de filmzalen.

Mais oui, een puber-romcom-komedie van Franse makelij. Vol clichés, zowel in gebeurtenissen als personages. Maar de jongelingen zijn hier lekker fris ipv Amerikaanse tegenhangers (veelal anabolen-slikkende sportjongens en anorexia cheerleaders). Lekkere vlotte dialogen, een portie fish-slapping, gegiebel en stoere praat, en gevrij en geflirt. Meer heb je niet nodig voor een ultra-amusant niemendalletje. De zon gaat er spontaan van schijnen. Haal je tuinbroek en gothic kleedje maar uit de kast!

Heerlijke 'horror'klassieker die het voornamelijk moet hebben van de flinke portie humor en de verfrissende camera-technieken (groothoeklens?? of iets in die richting, de techneuten weten hier wel wat meer over te vertellen me dunkt).

Als het aankomt op horror valt het natuurlijk wel tegen. De bezetenen zien eruit als een stel mensen die carnaval vieren en de animatie-technieken zien er m.n. op het laatst niet goed uit. De befaamde boomtakken/wortels-scene is dan weer juist een juweeltje. Gelukkig is er veel spanning aanwezig d.m.v. geluiden (wellicht een oververhitte rookmachine, want daar wordt nogal veel mee gespeeld) en suggestieve 'wie-is-daar?' scenes.

The Evil Dead is gewoon goede pret. 3,5*

Ook veel verwijzingen/odes naar horror-klassiekers trouwens. Een kwart poster van Wes Cravens The Hills Have Eyes hangt aan de muur in de kelder van het huisje bijvoorbeeld. Viel nogal op omdat die film nu weer in de belangstelling staat door de remake.

CGI-draak van jewelste. CGI-hyena's en CGI-vliegen, en de door de duivel bezeten dame die door de CGI de allervreemdste vormen kan aannemen incl. een spin-achtige die over muren kan 'hupsen'. Erg lelijk, die moderniteit, en dat gecombineerd met eighties Michael Jackson Thriller ooglenzen. Uitermate opmerkelijk...

Gelukkig weet de film toch een spannende en geheimzinnige sfeer te creeren, dat mij weerhield de film tot de grond af te maken. Twee sterren, meer is het niet waard. Geef mij maar de erwtensoep-kotsende Linda Blair...

In mijn heilige zoektocht naar de slechtste film allertijden, ben ik weer een stapje verder gekomen. "Hoera!"

Billy "Tae Bo" Blanks was blijkbaar in zijn vroegere leven acteur. Zijn Tae Bo kicks werken effectief in de film, want ook al raakt hij geen één keer zijn tegenstanders, toch gaan ze jammerend - wonder boven wonder - door hun knieën.

Ik heb al veel lelijke special effects gezien in mijn leven, maar wat ik hier te zien kreeg is onbeschrijflijk. De (overduidelijke) nasynchronisatie (zowel stemmen als geluiden) versterken de reeds slechte special effects.

Dan is er ook nog een verhaal blijkbaar, maar die 10 minuten moesten nog opgevuld worden door 80 minuten aan 'grappige' dialogen en personages, een demonstratie van een of andere karate-klas die hun open dag houdt op de school, en briljante kostuums [let op het kostuum in het laatste half uur van Laurie Holden, die komt rechtstreeks uit de mottenballen van de kostuumafdeling van jaren 50 sf-films].

Wansmaak op z'n best, maar ik wist niet of ik nu moest huilen of lachen. Een en al verbazing was er te lezen op m'n gezicht omtrent deze belachelijke film. Ik kan ook niet geloven dat dit uit 1996 komt...het oogt als een jaren 80 videogame.

De score mag geen verrassing heten: 0,5*. De titel waarschuwde me al...

Een film die interessant had moeten zijn. In plaats van interessant was de film, ja, vermakelijk en van een [oi oi oi] Duitse-tv-film kaliber (ondanks het acteerwerk).

Ja, gebaseerd op het Stanford Prison Experiment in hoofdlijnen. Maar alles wat ze verzonnen hadden (om het verhaal smeuiïger te maken) sloeg kant noch wal.

Ten eerste, de supervisor van het 2-weken-durend experiment gaat naar een of ander congres, en dat in het heetst van de strijd. En als je rechterhand (de dame) dan ook nog aangeeft twijfels te hebben en het experiment wil stoppen, ga je dus niet naar dat congres, aangezien het jouw experiment is dat niet mag mislukken. Dit gebeurde dus ook niet bij het echte experiment.

Ten tweede, de hoofdpersonage wordt opgesloten in de zwarte box en vindt een schroevendraaier. Hahahahahaha. Het moment dat de film in elkaar zakte.

Ten derde, een journalist en een (militaire) piloot in 1 cel die in het geheim deelnemen aan het experiment (met extreme standpunten). Tja. Zeer goed research van het team...

Ten vierde, de bewaarders hebben toegang tot de ruimtes waar het experiment wordt geobserveerd. Natuurlijk draagt dit bij tot de apotheose, met als hoogtepunt dat alle videobanden op het juiste moment uit de opname-apparatuur springen. Tenenkrommend.

Ten vijfde, het vriendinnetje uit Zandvoort die als ze haar vriendje wil zien in de nacht van de apotheose. De deur wordt opengedaan door een deelnemer van het experiment. Tja, op dat moment sta je op je tenen en vraagt om de leiding van het experiment en niet "of je je vriendje mag zien".

Ten zesde, alweer die mysterieuze schroevendraaier, die wel erg goed van pas komt zeg bij de vlucht uit het cellencomplex.

Etcetera etcetera...ik geef de moed op.

Maar goed, deze film was natuurlijk niet bedoeld om een weergave te geven van het Stanford Prison Experiment, maar meer om te laten zien hoe een experiment van deze aard uit de hand had kunnen lopen. Aardige gedachte, uitvoering belachelijk.

1 ster voor het acteerwerk en scenes voor "de apotheose".

Dertien in een dozijn filmpje met wat erotische scenes [wat wil je met voormalig porno-actrice Traci Lords in de hoofdrol], een moord, wie is toch de dader, etc. etc. Nergens opwindend [nee, ook niet van de spanning]. 0,5*, dramatisch.