Opinions

Krachtig liefdesverhaal met fantasierijke (verbluffende) scenes.

Ik moest wel wennen aan hoe So-ri Moon haar personage als spastische jongevrouw gestalte gaf; het kwam bij mij in eerste instantie over als een soort van persiflage.

4,5* voor deze feel good + feel bad film.

Na het hevig teleurstellende Grimm slaat Van Warmerdam terug met Ober, die helaas niet het niveau weet te behalen van zijn eerste 4 speelfilms.

De overbekende Van Warmerdam elementen zijn weer aanwezig: overstylering, absurditeiten, bevreemdende kleine bijpersonages, en theatraliteit.

En die theatraliteit, daar gaat het deze keer mis mee. Ober heeft naar mijn mening niet het script die deze theatraliteit 'goedkeurt', het komt de vlotheid zeker niet ten goede. Daarnaast valt Thekla Reuten (die de vriendin van de schrijver speelt) flink door de mand, die een wanprestatie van jewelste levert, dramatisch slecht.

Verder wil ik mijn bericht beeindigen om het einde van de film een dikke pluim te geven. Zo moet het! Hopelijk doet een herziening wonderen, nu kom ik niet verder dan een nette 3,5* waardering.

De informatie in de documentaire had ook verteld kunnen worden in 30 minuten. De 207 minuten die de Nederlandse dvd kent (de Amerikaanse dvd, 155 minuten, heeft niet het deel Himmler the Mystic.. ??) is dus een veels te lange zit en ik kan het mis hebben, maar volgens mij staan de delen niet in de goede volgorde... Hekelpunt numero uno: er wordt nog meer herhaald dan in een normale episode van Sesamstraat.

Maar dat is nog niet alles. Een man leest gewoon een tekst op en we zien allerlei beelden uit de Eerste en Tweede Wereldoorlog en alles daarom heen. Geen interviews, geen 'geleerden' aan het woord, etc. Gewoon 3,5 uur lang een college met vaak brakke beelden. Zo nu en dan een muziekje of marcheergeluiden of een blaffende hond om de voorlezende stem te ondersteunen in een poging de kijker te laten blijven kijken. Nee, dit was niks.

Aardige informatie, iets geleerd, en daarvoor 1,5*. Een ieder die geinteresseerd is, snor maar een artikel op, of kijk alleen het deel over de Swastika.

edit: trouwens, de poster hier is van de dvd van een van de 4 delen.

Destijds in de bioscoop gezien met een aantal vrienden (en vriendinnen die Pitt gek zijn ). Ik was ook de enige die na afloop niet zo enthousiast was. Sjaggerijnige bui, weinig slaap, irritaties om de verzuchtingen omtrent Pitt?

Nee, de herziening vandaag leidde tot dezelfde conclusie. Gewoon een aardig tussendoor filmpje met leuke momenten, niks bijzonders. Ik vond zelfs de opvolger Ocean's Twelve amusanter. Tevens ken ik nu ook het origineel van Ocean's Eleven, deze remake verbleekt daarbij. De kleine 3 sterren blijven staan, had een verhoginkje verwacht.

Een reis naar de diepte van de oceanen...? Océans blijft behoorlijk op de oppervlakte. Perrin is blijkbaar grote fan van zeehonden, walrussen, pinguins, schildpadden, krabben en leguanen. Ah, onder in het water zwemmen kwallen, orca's, walvissen, haaien, dolfijnen en schoolvissen. En als er weer een octopus voor de zoveelste keer in beeld komt, wordt Mug wel erg ongeduldig.

Ja, de beelden zijn machtig mooi, maar als de film ook nog eens natuurbehoud propageert omdat er zoveel valt te ontdekken op deze aardkloot in de oceanen, kan ik alleen maar concluderen dat Océans een gemiste kans is. We zien de welbekende dieren, maar waar zijn de 'ontdekkingstocht' beelden? Datgene wat de kijker echt zou moeten verwonderen. Gevoelsmatig is dit meer 'we've seen this before on Animal Planet' materiaal.

(dit was toch niet zó onsamenhangend?)

Weergaloze film met een geweldige cast, montage + camera-voering. Tenminste, de eerste 80 minuten. Met de introductie van het personage Lukey (Newton) kwamen opeens de irritaties naar boven. Een opeenstapeling van m.i. onnuttige scenes zijn het gevolg. Gelukkig leeft de film weer geheel op als Lukey out of the picture is, afstevenend naar een grand finale. Het personage van Lukey voelt ook aan alsof het met de haren erbij is getrokken om Robert Newton (destijds een zeer bekend Brits acteur) op de top bill te zetten. Erg jammer. Een druppel die de reeds volle emmer bij-personages deed overlopen.

Mason is grandioos als hallucinerende fox-on-the-run die her en der theatraal opleeft en monologen uitspuwt waar je u tegen zegt. Hoogtepunt is de scene bij de zusters Rosie en Maudie, briljant. Slechts 4 sterren, zat meer in.

Het is simpelweg een pretentieus gedrocht.

Hier naast me ligt nog de reclamefolder van de film, die informatiever en duidelijker is dan de hele film bij elkaar. Het grootste probleem ligt ook aan het script, dat een collectief project is, maar liefst 18 mensen hebben hieraan gewerkt. Het grootste gevaar ligt dan op de loer: een incoherent geheel. En waarempel, dat is het ook. Men probeert er toch nog een rode draad door te leggen door de beeldspraak van de trekvogels, die te onpas wordt ingezet.

Erger nog, de film is retesaai. De beginscene beloofde veel goeds met de vogels in de gletsjer, maar daarna gaat het bergafwaarts. Nog wel een hoogtepuntje als er 'kunst' (liever gezegd, literatuur) aan te pas komt op driekwart van de film, maar daarna belandde het weer in de saaie, nietszeggende queeste van Salpa. Filosofisch gemanoevreer om 'het bestaan' te verklaren en wat al niet meer. Het probleem: dat verhaal kennen we al, niks nieuws onder de zon. En de uitwerking van de hoofdstuktitels was ook behoorlijk suf/nihil/wat al niet mer.

Typisch kunstenaarsproject voor intimi en wannabees. Net zoals John Cage's orgelwerk As Slow as Possible waardoor de makers zijn geïnspireerd (inclusief matrix in de flyer, interessant!!).

Tja, niet mijn kopje thee, zelfs na driekwart weggelopen. Ik geloofde het wel (of niet).

Het duurt wel een poos voordat ik in de film kwam. Mede door het script (voormalig theaterstuk van Mamet zelf) die op z'n Mamets weer bomvol snelle dialogen zonder al te veel pauzes bevat. In het begin denk je als kijker ook van 'waar gaat dit in godsnaam heen'. De spanning wordt langzaam maar zeker opgevoerd uitmondend in een letterlijk ziedende finale, je achterlatend met hartkloppingen.

Oleanna is een twee-akter tussen twee personen. Carol, een onzekere studente die het allemaal niet zo goed begrijpt, en haar leraar, net gepromoveerd tot professor, met wie het in de prive-sector ook niet helemaal lekker loopt. Op het toneel leidde de eerste akte tot veel kritiek van de vrouwelijke bezoekers, terwijl de tweede akte veel oproer bezorgde bij de mannelijke bezoekers. De finale zorgt voor de sprakeloosheid. "Whatever Side You Take, You're Wrong", is niet voor niets een briljante en correcte tagline.

Probleem is de onbekende Debra Eisenstadt die me niet geheel wist te overtuigen in haar rol als extremistische feministe. Vreemd genoeg veranderde Mamet voor de film de laatste zin van het stuk. De originele zinsnede door Carol: "Don't worry about me. I'm alright." is duizend maal sterker dan de laatste woorden in de film. Jammer. Een sterkere hoofdrolspeelster en een wat gemakkelijker door te komen beginstuk zouden niet misstaan hebben in de verfilming, nu een zeer sterke 3,5*. De donkerste gedachten van een man kregen de vrije loop tijdens de film. Ik ben benieuwd naar de gedachten van een vrouw tijdens het bekijken van de film.

Oliver & Company vind ik ook een van de meest ondergewaardeerde Disney 'klassiekers'.

De animatie borduurt voort op de Don Bluth style, die Disney al lange tijd verlaten had, maar toch een geduchte tegenstander werd van Disney, die last had van bloedarmoede.

Oliver & Company moet het hebben van geweldige karakters (de hilarische Cheech Marin als Tito, Roscoe Lee Browne als cultuur-liefhebbende (Shakespeare in een Disney film, zozo) Francis, Bette Midler als Georgette [wat een geweldig MGM musical-nummer kwam daar opeens uit het niets!], en Billy Joel als de coole, jazzy Dodger).

En daarnaast is het de uitermate swingende jazzy muziek die zorgt voor de juiste tonen in de film. Tevens proef je de jaren 80 die de film uitdraagt.

Prima Disney animatie, met een keurige 3,5* waardering.

Potdorie, mijn vingernagels zijn weer gekortwiekt...en dat terwijl de gebeurtenissen in Oliver Twist 'ouwe', bekende koek is.

De film blinkt uit in belichting (kamers verlicht door alleen kaarsen); matte paintings (het oude Londen, de zon met echte 'kinderstralen' wanneer Oliver op weg naar Londen vertrekt bij het oude vrouwtje dat hem geholpen heeft (prachtscene trouwens]); en het acteergeweld van Jamie Foreman en een onherkenbare Ben Kingsley. Tranen in m'n ogen bij de laatste ontmoeting tussen Fagin en Oliver in de gevangenis.

Polanski's versie heeft logischerwijze te kampen met vergelijkingen met eerdere verfilmingen van het verhaal. Met name de jaren 40 versie van een ander groot regisseur, David Lean. En de veelgeprezen Oliver!, de musical-versie. Maar niet iedereen houdt van zwart-wit films en/of musicals. Deze verfilming mag er wezen, en is naar mijn mening niet overbodig voor 'het hedendaags publiek'.

Helaas deel 1 gemist wegens omstandigheden. Deel 2 heeft de juiste titel meegekregen, feest der schoonheid.

Hoe Riefenstahl de schoonheid van "sport" laat zien via cinematografische trucjes is werkelijk fantastisch. Niet altijd even interessant, maar wel zeer vermakelijk (military) en oogverblindend (schermen, roeien, zeilen en het hoogtepunt: het schoonspringen).

Nu nog eens de gehele versie zien inclusief deel 1.

Wat NYSe al zegt, Honigmann laat nogal wat mogelijkheden liggen. Eigenlijk wil ze té veel, waardoor de diepte- en hoogtepunten elkaar ook te vaak afwisselen. De verhaaltjes in de drie steden van gewone stedelingen die houden van (klassieke) muziek voegen niets toe. En de kleine onderbrekinkjes met orkestleden die contact hebben met het thuisfront, tja, ach, daar zitten we niet op te wachten.

Het zijn de momenten tijdens de repetities en uitvoeringen die het hem doen (een traantje in het publiek zegt al genoeg), zo ook de vertellingen - nou ja, de passie van de orkestleden over hun instrument en het spelen van symfonieën danwel 'liedjes'. Dan was het een evenwichtigere documentaire geweest. De vele open deuren (ik kan niet zonder klassieke muziek) hadden meteen dichtgetrapt dienen te worden.

Gemiste kans. Zie ook de vele gezinnetjes (cultuurnazi's, laat je kind kind zijn) in de zondagmiddagmatinée die hadden gehoopt op meer inhoud vanuit de klassieke muziekwereld. De kids werden maar mondjesmaat getrakteerd op 'de passie'.

Weer een integere documentaire van Honigmann. En het gros van de muzikale bijdragen zijn van bijzonder hoog niveau. Tevens klinkt een harp in de echo-ende metrotunnels wel erg buitenaards.

Tientallen musici komen aan het woord, over hun vlucht naar het buitenland en hun liefde voor muziek, vreemdelingenhaat in Parijs en dromen die wel eens uit zouden kunnen komen. Voorlopertje van Honigmanns 'Forever', zelfde structuur + aanpak.

Uitermate saaie gangster/misdaad-film geschoten in lelijke video-beelden volop slow-motion scenes. Het verhaal zit ook vol clichés, een wannabe-Goodfellas/Casino-voice-over (gruwelijk irritant en in deze film dodelijk saai), en het meest hekele punt: het einde van de film is al meteen de eerste scene in de film. Weg spanning. Want het verhaal zelf was zo doorzichtig als glas. Gelukkig weet Armand Assante de film enigszins vermakelijk te maken. De rest presteert onder hun kunnen, wellicht te danken aan het suffe script.

Ook ik ben gevallen voor dit staaltje vechtkunst. Vooral dankzij het gebrek aan special effects. Goed getimede stunts, vaak erg pijnlijk, maar ook adembenemend en vermakelijk.

Maar een 'vecht-film' heeft meer nodig. Het magere plot laat ik voor het gemak achterwege, maar het zijn vooral de acteer-prestaties die mij zeer ergerden. De twee side-kicks van Jaa zijn niet grappig en (vooral de jongedame) gruwelijk irritant. En Tony Jaa zelf kan goed vechten, maar in een film moet je meer laten zien dan gebalde vuisten en gespreide benen.

Fantastisch vermaak en een regelrechte aanrader voor de 'vecht'-film fans. De volgende film met Jaa zal ook aan de beurt komen in huize Mug.

Tja.... een verhaal over een pottenbakker, zijn vrouw en een boze slager/veehandelaar... Wat hebben die te zoeken in het groene bos/planten-landschap van Java? Lekker kleien en lekker koeien slachten. Genoeg kleur en geur op het scherm.

Eerlijk is eerlijk, de muziek wist me ook amper te bekoren, maar de choreografie van de vele dansen waren veelal adembenemend. [niveau lagere school ballet, pardon?] Verder komen, naast de muziek en dans, andere aspecten van de Javaanse 'kunst'cultuur aan bod. De welbekende maskers spelen hier en daar een grote rol, tevens is er een prachtige schaduw-scene [real life wayang, schimmen-poppenspel] en het poppenspel zelf (zonder schaduwen).

De film wist me toch te prikkelen. Dat de regisseur moderne problematieken (verdeling van land, armoede etc) via symbolisme en moderniteit aan de kaak wilde stellen is leuk verzonnen, maar het ontgaat vele mensen. En komt ook geforceerd over. Wellicht zou het beter geweest zijn als het verhaal op een authentieke manier verteld en gevisualiseerd werd. Maar ja, dan wordt het eerder een pure uitdraging van cultuur.

Aparte ervaring, niet voor iedereen weggelegd bleek wel.

Is nu onderdeel van het rondreizende Rotterdam en Route: data. Overigens wel met een schandalig slechte dvd-transfer.

Onderhoudende documentaire die cultuurverschillen (zeker qua werk) goed aan het licht brengen. Wat is goed, wat is slecht? Wie profiteert nu van wie? Wat is liefdadigheid? Het zet alles in de spotlight, de antwoorden dien je bij jezelf te vinden.

Voor de filmliefhebbers, background material van de films Everything Is Illuminated en.... Doom. Tja. Het kijken waard, maar een ongetwijfeld op handen zijnde tv-uitzending (MTV produktie) [ipv de brakke vertoning op het witte doek] zal ik toch eerder aanraden.

Sprankelende musical-operette waarin Japanse culturele tradities vermengd worden met hedendaagse westerse 'pop'cultuur. Tachtiger Suzuki lukt het op zijn oude dag wederom te bewijzen dat hij nog jeugdig van geest is als het aankomt op cinema. Het plezier spat van het celluloid.

Kabiku en noh-perfomances worden genadeloos afgewisseld met tapdans en zelfs een booty-shake. En een onvervalst musical-nummer wordt opgevolgd door een rap. Raar genoeg werkt het niet alleen op de lachspieren, bewondering en een hallelujah-gevoel weet zelfs de overhand te krijgen.

Qua visuals valt er ook genoeg te beleven. Stage-belichting t/m wandelingen in getekende Japanse aquarellen en zelfs foeilelijke cgi. Over cgi gesproken, Suzuki eert zelfs de in de jaren '40 en '50 immens populaire tanukigoten-musicals (jaja, het is een ode) door de bekendse actrice van destijds (Hibari Misora) tot leven te wekken, niet voor niets in extreem stralend goud. Het doet pijn aan je ogen, alsof Suzuki je dwingt een traan te laten rollen.

Must see cinema, ook al zal het niet iedereen bevallen. Toch een van de leukste projecten ooit, maar verre van perfect.

Heerlijke [m.u.v. de Tsjechische cuisine close-ups] film.

Prachtig verhaal met animaties om van te smullen en surrealistische trekjes. Dit alles gepaard met ouderwets-ogend camera-werk. Een vreemd sprookje.

Na Sílení mijn tweede Svankmajer. Het is verdomde jammer dat zijn werk slecht te verkrijgen is...legaal. Ik wil de rest ook graag bewonderen (om het optimistisch uit te drukken).

Little Otik is gelukkig wel normaal te verkrijgen voor een zeer zachte prijs, 5 pond bij Play.

Ik ben in een gulle bui, 4,5 sterren.

Opmerkelijk dat niemand een woord rept over Romola Garai, die de rol van 'dochterlief' met verve vervult. Het kan ook aan haar waterige blauwe ogen liggen...

De kritiek op Neeson begrijp ik eerlijk gezegd niet. Z'n personage is gewoon een stijve hark (CEO van een suf bedrijf), die voor het verhaal fysiek niet past bij de kleurrijke Linney (schoenenontwerpster). Wellicht zijn we niet gewend dat een tegenspeler van hem, Banderas met accent in dit geval, meer de aandacht weet te trekken.

Prima drama met mystery kantje, alhoewel de clou al snel duidelijk was; maar dat had geen negatieve gevolgen voor het 'kijkplezier'. Fijne cast, een film die een prima Brits en Italiaans sfeertje uitstraalt, en een mooie soundtrack. Toch waren de mystery elementen te geforceerd om de film daadwerkelijk geslaagd te noemen.

En er komt een deel 2....[aldus imdb]...maak je borst maar nat.

Een luchtige klucht die cliché-momenten afwisselt met zo nu en dan verrassende grinnik-momenten en muzikale intermezzo's inclusief dans, waardoor de prent het uitzitten waard is: 3*.

Oei. Nu haal je wel 2 dingen door elkaar.

1] Uitbuiting van het dagboek, er alles aan doen om Anne's dagboek kenbaar te maken aan het grote publiek

2] Geld verdienen aan Anne's dagboek, wat dan weer als tegenstanders opgevat wordt als 'typisch Joods'.

Opmerkelijk dat je die 2 punten niet scheidt. En dan ga ik nu heel gemeen doen. Alvast mijn excuses. Maar ja, het is dan ook een discussiesite, en je profilering als 'Anne Frank-kenner' kan zich nu leiden tot een 'kitty'-fight. Nou ja, ik vraag me eerder af of je tijdens het bekijken van de documentaire nu echt niet 1 keer het gevoel had of je in het naadje bent genomen door papa Frank.

Want zelfs jij hebt bijgedragen aan de beschuldiging van uitbuiting van het dagboek, jaja, hier op de site nogwel. Je vernietigende recensie van de jaren 50 Hollywood film, een verfilming van het Broadway stuk dat er met goedkeuring van Otto Frank (om zodoende de grote aandacht te schenken aan het publiek, omdat de boekverkoop nu eenmaal niet rooskleurig was) is gekomen. Zonder dat toneelstuk en die film zou de kans aanzienlijk kleiner zijn dat wij uberhaupt Anne Frank zouden kennen. Ik vroeg me af of je niet een dubbel gevoel had hieromtrent...?

Punt 2 wordt prima uitgewerkt in de documentaire. Een soort van schuldgevoel van Otto Frank, om zelf ook als een 'gewone man' zonder poespas te leven ipv een MTV Cribs personage.

Documentaire komt inderdaad te laat. De vele oudjes (die elkaar tegenspreken) komen niet seniel over, maar door de vele tegenstellingen weet je nog steeds niet 'alles' over Otto Frank. Nog steeds omringd door raadsels als het ware. Tevens had ik het gevoel dat de documentaire plotsklaps was afgelopen, geen afronding danwel conclusie. Raar.

Mooi camerawerk en een zeer interessant uitgangspunt / idee. Echter, de verhalen / vertellers zijn meestal saai en de regisseur dacht het wel grappig te vinden om de oude bewoners dezelfde dingetjes te laten doen wat ze vroeger deden. Even diep zuchten als een voormalig dienstmeisje (nu ergens in de 60-70) de afwas gaat doen en de badkamer gaat schoonmaken. Kom op zeg.

"Gelukkig" zorgen de huidige bewoners voor een finale die de historie van het huis "fraai" afsluit. Daar mocht de documentairemaker zich mooi in z'n handjes wrijven.

(Deze documentaire is gewoon te zien op Uitzending Gemist ipv Dubbele Zorgen, dus dat verklaart het.)

Het genre 'familie' staat er gelukkig bij, maar zoals vaker het probleem is bij dat genre: te onzinnig voor volwassenen, te saai voor de kinderen.

Een regelrechte bordkartonnen bad guy, gebeurtenissen die veelal voorspelbaar zijn, slecht acteerwerk van de jonge jongen, etcetera.

Gelukkig zitten er hier en daar nog wat leuke grapjes in om het geheel te redden van een lagere waardering dan 1 ster. Amerikaanse tv-rommel dus vol onzin, moraal en gaap-momenten.

Nog een Greenwald 'ik bash graag' documentaire. Het tempo ligt ook hoog, aangezien meneer weer te veel dingen wil aankaarten. Je ziet dus voornamelijk oude Fox-uitzendingen, helemaal verknipt.

De vraag die ik me dan stel is in hoeverre dingen niet uit de context werden gehaald. Iets wat Greenwald zelf verkondigt in de documentaire over de Fox-technieken. Zelf doet hij het ook, het lijkt wel oog om oog, tand om tand.

Nog een voorbeeld. Het thema 'angst inboezemen'. Greenwald bekritiseert hiermee Fox News, en zelf hoor ik 75% van de tijd een eng synthesizer muziekje in de documentaire die me agressief maakt. Ook angst inboezemen.

Het is ook wel beangstigend om te zien hoe het allemaal in elkaar steekt, vooral presentatoren die overkomen als een paar fascistische lui (shut up!). Toch heeft de aanpak weer een nare bijsmaak.

En bedankt voor je inhoudelijke reactie (tijdstip van stemmen is ook curieus...maar goed, er lopen genoeg mensen rond alhier die maar wat doen).

Een documentaire met veel gelach en hier en daar een spreekwoordelijke traan. Martine zit nog in de prostitutie, Louise kan haar benen amper omhoog krijgen door de reuma en is dus maar gestopt. Eens een hoer, altijd een hoer; zou zo maar de subtitel kunnen zijn.

De dames komen met wat grappige anekdotes (maak me dood, mevrouw), doen boodschappen in de seksshop, showen graag hun benen, en hebben genoeg leed meegemaakt die hun hersencellen toch wel enigszins hebben aangetast (Louise heeft daar gelukkig toch minder last van dan Martine). In aanraking gekomen met de verkeerde mannen en zodoende in de prostitutie belandt en de kinderen in een pleeggezin.

Hannibal verwondert zich over het feit dat Louise Martine aanmoedigt in de prostitutie te blijven. Vreemd. Het is overduidelijk dat Martine nog meer in de problemen zal raken als ze weggaat uit de prostitutie. En die ultravage gristelijke sekte die Martine wil helpen, daar word je sprakeloos van. Met uitzondering dan van Louise, die Martine voor gek uitscheldt omdat ze geen betaalde baan bij die beweging kan krijgen, om juist andere dames - waarvoor het nog niet te laat is om uit de prostitutie te stappen - de drempel te laten oversteken. Zusterliefde voor 'broederliefde'.

Toch wel opmerkelijk dat deze documentaire zo goed verkoopt aan buitenlandse zenders...

*hangt z'n laarzen voor het raam*

Een klein verhaaltje hoe men vroeger de grens overstak naar Nederland, een bezoekje aan oude woonhuizen, de melancholie, alleen maar uitspraken over "hoe slecht Chinezen het wel niet hebben in het buitenland" (zonder voorbeelden te noemen). Het enige interessante was eigenlijk dat er een Overzeeers-museum bestaat in China. De rest is los zand, veelal nietszeggend gebrabbel. Niet baanbrekend, niet thought-provoking...sufheid alom dus.

Amateuristische direct-to-video troep waar echt alles slecht aan is. De mutanten zien er uit alsof ze ingesmeerd zijn met bosbessenjam of chocoladepasta terwijl ze maar eigeel uit blijven kotsen. De geluidsband is opgenomen na de film, zodat de acteurs hun teksten ("ah ah ah ah ah ah ah ah ah", voornamelijk) konden opzeggen in een microfoon en de man-met-de-voetstappen-doos zijn ding kon doen, de makers vergaten dit te doen voor geweer-schoten etc.

Gedrocht van een film. Een dik verdiende halve ster.