Opinions

Aangenaam en lief coming-of-age drama met in de hoofdrol de tegenstelling tussen traditie en moderniteit. Alle mogelijke clichés die daarmee gepaard gaan, worden breed uitgesmeerd over en in de kijkersogen en -oren. Onze tienerproteganiste laat je hart gelukkig warm worden met haar naïviteit en familieliefde. En dat is dan ook de grootste kracht van de film. Het verwachte einde gebeurt dan ook - het niet huilen tijdens het afscheidslied - maar als de aftiteling dan niet verschijnt, verwordt het toch tot een gezapig gebeuren. Mooi, maar verre van bijzonder. Iets meer lef in de braafheid is wel eens gewenst...

Meer het opleidingsniveau van de gevolgde jongelui is debet aan de problemen. De puber wil graag naar de Rockacademie, maar heeft al moeite het VMBO met succes af te sluiten. En de 25-jarige depressieveling heeft z'n Mavo niet afgemaakt. Nergens motivatie te bekennen, behalve dan geld verdienen voor een nieuwe tattoo. Een gemiste kans om zodoende de problematiek van jeugdwerkloosheid in Zuid-Limburg ook daadwerkelijk enigszins begrijpelijk danwel begripvol in kaart te brengen. Magere documentaire.

Ik zag inderdaad een banjo (die niet in as werd gelegd overigens) voorbijkomen, als je daar op doelt?

Documentaire leunt hoofdzakelijk op de vele artiesten (Jackson Browne, Paul Simon, Carly Simon om er een paar te noemen) die worden opgezocht in hoofdzakelijk huiselijke kring en aldaar op een Scipio gitaar liedjes spelen. En dan heb je al zo'n 50% vd documentaire gevuld. Er blijft dus weinig tijd over voor de toch al niet zeer spraakzame Flip van Domburg Scipio himself of hoe hij een gitaar bouwt. En dat is wel jammer. Nu is het gewoon een aangenaam voortkabbelende docu die lekker in het gehoor ligt. Alhoewel er genoeg stof aanwezig is om een meerwaarde te verlenen aan Flip en z'n gitaren.

Spannender wellicht niet, maar kwalitatief zou het een andere prent hebben opgeleverd. De bijrol van het (voormalige) slavenmeisje en haar gedachtengoed is toch een element die deze 'gemakkelijke thriller zonder al te veel verrassingen' kwalitatief goed doet. Juist het gedachtengoed + motieven van de vele personages maken de film net dat tikkeltje intrigerender. 3,5* voor deze toch wel vergeten film van een regisseur die hoofdzakelijk bekend staat om een handvol western-klassiekers.

Intrigerend script over percepties, waarheden, vriendschap, wraak en vergiffenis.

Terwijl Linklater de camera flink op en neer laat zwiepen en de acteurs hiermee verder opjaagt lijkt wel, groeit het drietal in hun rollen mede geholpen door het fantastische script. Het zit zo vol lagen dat je zelfs aan het eind nog steeds zelf niet weet of Jon Amy nu wel/niet heeft verkracht.

Knap, spannend, maar vooral thought provoking. Goede film, maar het duurde een tijdje voordat de arty-farty camera-gezwiep in huize Mug geapprecieerd werd. 4 sterren.

En ja, tovenaar vermeldde het reeds, Robert Sean Leonard leek hier en daar verdomd veel op Jim Carrey.

Bijzonder en aangrijpend 'project'. Caouette experimenteert er een beetje op los qua montage en stijl, waarin hij zelf het grootste experiment is.

Lekker snotteren maar dan anders. De pompoen-scene ging bij mij door merg en been. Verder sluit ik me aan bij de review van Silvio Dante, ook ik had zo mijn bedenkingen omtrent de waarheidsgetrouwe beelden en ideeen.

Geen 5 sterren, wel 4,5*. Ik stoorde me (net als Redlop) aan de wannabe ik wil horen bij de underground scene momenten, met de links naar Gus van Sant, David Lynch en Andy Warhol. Stick to your subject, young man.

Tarzan is toch wel de lelijkst getekende hoofdfiguur uit een avondvullende Disney animatiefilm ooit. Pure walging.

En dan slingert hij ook nog eens door een digitaal computer-oerwoud.

Of zoals mijn vader het uitriep na de film: "ik dacht dat het een tekenfilm zou zijn!" Disney lukt het niet om ouderwetse animatie te combineren met moderne computer-animatie. Het leidt alleen tot irritaties. Net als de stem van Phil *let's commit suicide* Collins.

Toch is de film wel vermakelijk en grappig, maar de moderne Disneys zijn niet aan mij besteedt. Het hoge gemiddelde snap ik ook niet (fans van Phil zeker). 2 sterren.

Ondanks het 20-jarige filmverbod, de derde Panahi-film die via opmerkelijke smokkelarij (ditmaal in een cake!) de 'buitenwereld' weet te bereiken. Won terloops de Gouden Beer in Berlijn; meer een statement vermoed ik.

Enige basiskennis over de Iraanse cinema (schatplichtig aan Dah (2002) natuurlijk en andere "gedramatiseerde documentaires") is een must; het oudere werk van Panahi himself in het bijzonder. De goudvissen zijn natuurlijk een verwijzing naar zijn debuut De Witte Ballon, terwijl er woordelijk gerefereerd wordt aan De Spiegel, Crimson Gold en (z'n bekendste) Off Side.

Taxi Teheran neemt op een geestige manier de censuur en sociale problematieken (m.n. de positie van de vrouw en geld, ook geen vreemd onderwerpen voor Panahi) op de hak. Daarnaast ook hartverwarmend doch 'right in the face'. Het is toch even slikken als er na een tirade van de advocate plotsklaps je als kijker een roos krijgt aangeboden, om zodoende de vierde wand te doorbreken. Het hoogtepunt van de hele film, naast de aftiteling (en dat is niet cynisch bedoeld...)

Het is daarom extra jammer dat de vaart in de film scherpte mist. Het is gewoonweg te langzaam. Om over de vele onnodige 'cuts' maar te zwijgen. De illussie wordt daarmee keer op keer verbroken helaas.

Mooie bijdrage as. Wat valt er nog toe te voegen?

Mooi-filmerij, hier en daar sprookjes-achtig, meestal bizar, en nu en dan het keren van je gezicht van het scherm ipv naar het scherm.

Het eerste deel zag er prachtig uit, maar ik word nu wel een beetje moe van de porno-trend die in het alternatieve circuit al enkele hoogtij-jaren kent. Eerder een zwakte-bod.

Deel 2 vond ik hilarisch goed. Nooit was kots zo 'mooi'. En ik houd wel van een portie communistisch gewapper met vlaggetjes.

Deel 3 gaat ver, heel ver. Vol verwondering, eerder verbazing, heb ik dat - euh - 'beleefd'.

De film begint en sluit af met enkele filosofische (?, ik was behoorlijk overdonderd door de beelden dat ik te weinig tijd nam de tekst 'in me op te nemen') overwegingen. Alleen daarom al was mijn eerste reactie: "Nog een keer, nog een keer!" Dat komt later wel weer, er betrad nog net geen Teletubbie het witte doek om alles nog maar een keer te herhalen (jammer).

Een ervaring, zo is Taxidermia wel te omschrijven. Na het hevig interessante Hukkle, weet Pálfi met deze film Hongarije weer flink op de filmwereldkaart te zetten. Kom maar op met een nieuw projekt. Maar eerst een herziening, zodat de voorzichtige 4 sterren wellicht ook aan herziening toe zijn. Aanrader voor hen die wel eens iets anders willen.

Keuzes in het script, dat moge overduidelijk zijn. Het is jammer dat TBS er prachtig uitziet en spannend blijft, alhoewel het natuurlijk overduidelijk is dat onze TBS'er geestesziek is. Het zijn meer de basic dingen, zoals dat er geen politie bij het huis van z'n moeder + grootmoeder te vinden is. De geloofwaardigheid in het verhaal is dan ver te zoeken. Jammer.

Voor de echte filmliefhebbers: zeer matige film.
Een film vol actie, zinderende spanning, en drama. Helaas wordt er geen balans gevonden, waardoor aandacht flink verslapt. De vele drama-scenes gaan gepaard met dikke tranen en religieus gezever [het christendom is o zo goed, de rest is o zo slecht]. Met als dieptepunten, Bruce Willis met de opmerking: "God already left Africa". en de moeder die snel nog haar ketting met een kruis om het hals van haar huilende kind doet die weggebracht wordt naar een safe haven. En nog veel meer.
Dan hebben we nog Monica Bellucci die een arts moet voorstellen. In Afrika is het wel erg warm, dus u kunt wel raden naar welke onderdelen van haar lichaam de aandacht toegaat. [om maar te zwijgen van haar zwoele mond]
Gelukkig was er genoeg stof (met name de spanning) om na wikken en wegen 2 sterren toe te kennen aan dit produkt.

Goh, hoofdzakelijk niet. Tejút is veelal een minimalistische absurdistische film gemixt met 'wat staat ons nu weer te wachten' gespannen verwachtingspatronen.

Probleem van Tejút is dat het veelal korte filmpjes zijn die op zichzelf staan varierend in kwaliteit. En ook qua absurditeit. Sommige filmpjes (de schommels, de zeecontainers, het finale-dansje, het zwembad) zijn teleurstellend qua verwachtingspatroon en 'gekkigheid'. Andere sequenties (tentje, bootje/kinderwagen, mountainbikes, en natuurlijk het lucht'kasteel') wisten bij mij de juiste lachspieren te raken.

Interessante filmmaker. De absurditeit kent geen grenzen, maar hier en daar is hij te bang door te drammen of de juiste originele touch te creeren. Jammer. 'Vooral doorgaan'.

For fanboys only...maar dat is natuurlijk het gros van de games-verfilmingen die met een flinterdun verhaaltje maar met een ijzersterke name-branding toch mensen weet over te halen de film te bezichtigen.

Wat een vreselijk rommelige en goedkoop ogende vechtfilm. De gevechten spelen - ondanks de oh zo hippe flitsende montage - slechts een kleine bijrol (zelfs de logica van de wedstrijd ontbreekt compleet). Het is natuurlijk weer een baggerverhaal dat meer wegheeft van een Dynasty aflevering dan een verhaal waar 'de doelgroep' wel op zit te wachten. Zelfs de bouwvakkersspleet van Overton heeft meer diepgang in deze film.

Ondanks de wetenschap dat RTL5 de bloedige stukken er uit wist te knippen (die overbodige seksscenes waren een beter idee geweest mijns inziens) komt dit prutstuk toch echt niet verder dan 1 mager sterretje.

Engels wel in ieder geval, onder de titel Black & White.

Grootste probleem van deze anime is de animatie van de personages. Ik vond het lelijkheid ten top. Gelukkig vliegen en bloeden ze er op los in een veelal prachtig vormgegeven omgeving. Ook de droomsequenties (soms in kindertekeningen-achtige vorm) leiden tot een verademing. De sequenties met 'de minotaur' zijn al helemaal om van te smullen.

Maar ja, het verhaal. Helaas duikt daar opeens een slechterik op (Snake) met 3 vechteriken met superkrachten. Geheel in strijd met de rest van de karakters (ook al hebben onze helden Black & White ook katachtige we-komen-netjes-op-onze-pootjes-terecht krachten). Ik vond het een zwakte in het geheel.

Anime met ups en downs dus. Zeker te kijken waard, maar de verering door een aantal gebruikers alhier is het niet waard m.i.

Spaanse serie laat jaren '60 + begin jaren '80. Het was de bedoeling dat deze 'El Televisor' midden jaren '70 een nieuwe serie zou inluiden, maar het bleef alleen bij deze prent. Verouderde doch goede televisie- (leve de zelfspot) film. Tevens had ik het gevoel dat ik ook eens een andere film heb gezien met dezelfde strekking en finale, of wellicht een verhaal dat ik heb gelezen, want de 'verrassende' finale was mij al bekend. Ik kan me voorstellen dat zo'n 35 jaar geleden de mensen kippenvel zouden krijgen van dit curieuze verhaal. Mooi drama, echter de naiviteit van vrouwlief was ik al snel beu.

Tja, wat moet ik toch met die Ozon flicks. Ze zien er prachtig uit, maar laten me leeg achter. Bij 'Le Temps Qui Reste' de overtreffende trap van leeg.

Een hoofdrolspeler waar je maar geen binding mee krijgt en allerlei idiote en asociale acties uitvoert. Tja, dan kom je je zelf tegen in de laatste dagen van je leven. Wellicht dat het Ozons doel was deze leegheid ons te laten voelen, maar kom dan niet aankakken met vreselijke flashbacks en ontmoetingen met z'n jonge 'ik' en het vele gebruik van pathetische piano-riedeltjes. Moet ik nu snotteren of niet?

In sterrenwaardering: voldoende of niet? Ja hoor, ontstijgt Hallmark-niveau, heeft aardige visuele scenes, en het acteerwerk (Jeanne Moreau met ingevallen wangen) is uitermate goed. Drie sterren. Maak eens keuzes Ozon...

Leuke klucht voor het neo-realistische tijdperk waar De Sica als regisseur faam zou maken. Alhoewel er hier ook wel enige kritiek omtrent 'armoede' te vinden is.

Leuk ook om Anna Magnani (een van de beste actrices allertijden imho) die ook faam zou maken in de neo-realistische periode eens te zien in een compleet andere rol als non-geinteresseerde showbiz-diva.

Inmiddels uitgebracht op dvd, NRC 'Italiaanse Magistralen'.

Komiek Anders Matthesen is in thuisland Denemarken mateloos populair. Hij heeft daar ook een radioshow, enigszins te vergelijken met Van Duins De Dik voor Mekaar Show. En met enigszins bedoel ik ook enigszins. Het publiek vd radioshow bestaat hoofdzakelijk uit jonge pubers. Ook niet zo vreemd, Matthesen vloekt er op los. Zijn radioshow was zo populair dat men besloot een adaptatie te maken voor het witte doek. En met succes.

Ook in huize Mug, want gelukkig bevat de Nederlandse dvd ook de Deense versie, waar Matthesen alle stemrollen voor zich opneemt. Een keur aan vreemde personages (waaronder de opa van Terkel, die al menig jaar een rol speelt in de shows van de komiek) en herkenbare personages en gebeurtenissen voor de jonge puber. De nummers in de film (van hiphop tot Deense smartlap over het leven van een Thais jongetje) zijn van hoog niveau.

Liefhebbers van voornamelijk South Park kunnen hun hart ophalen bij Terkel in de Shit. Harde grappen parade.

De film verdient een groter publiek. Kopen/huren/(pindakazen) met die hap. Wellicht nog te vinden in de 2 euro bak van de FRS waar ik 'm wist uit te vissen.

Mooi geschoten film uit het neo-realistische Italiaanse tijdperk van de cinema-geschiedenis. Het gebruik van non-acteurs pakt goed uit (alhoewel opa toch wel duidelijk z'n tekst leest van de autocue, maar soit).

Toch is La Terra Trema niet het meesterwerk uit de Italiaanse neo-realistische cinema. Tragiek is duidelijk aanwezig, maar het is nog behoorlijk soft. Latere films weten het bonter en aangrijpelijker te maken. Een groot (persoonlijk) gemis in deze film.

Vreemd overigens dat de film gemaakt is met communistisch geld. De communistische denkbeelden komen er bekaaid vanaf, weinig hoopvol.

Desalniettemin, een meer dan verdiende 4* waardering. Moet toch meer van Visconti (na Rocco en Bellissima) gaan kijken, dat moge duidelijk zijn.

Geen structuur? Vreemd, de lijn is duidelijk. Wellicht dat veelverteller/rateltong Klein veel informatie in 10 seconden kwijt kon, en dat je daardoor de kluts kwijt was? Het is wel jammer dat de docu zeer kort in ging op 't proces en de laatste jaren van Klein, zodat het nogal afgeraffeld werd.

Talking head documentaire over een man die zo veel vertelt tot in de kleinste details, dat m'n hoofd er van ging duizelen. Ondersteund met veel beeldmateriaal. En Klein zei het zelf al in de documentaire: "Ik ben de slimste niet." Dat werd wel snel duidelijk, wat een naieviteit.

Amusant en fascinerend. Maar helaas niet het volle uur. Met name het laatste kwartier heb ik met grote onverschilligheid uitgezeten. De film verliest zichzelf dan (gevoelsmatig).

De positieve punten zijn al door velen genoemd. De (industrial/metalige) soundtrack en de montage zijn uitstekend. Maar ik heb het meeste genoten van de stop motion technieken. Fantastisch. Onderhond noemde al Svankmajer (in relatie met de stop motion technieken met de snelle voortbewegingen van de hoofdfiguren in de stad, maar daar zag ik ook geen Svankmajer in, eerder de clip van Bjork's Big Time Sensuality). Svankmajers techniek zie je duidelijk in kronkelende ijzeren pijpjes en de transformatie-scenes. Hier heb ik echt het meeste van genoten.

Tetsuo is vreemd, maar wel lekker. Alleen dat laatste kwartiertje was iets te veel van het goede. Een nette 3,5*.

God god, wat een deprimerende gang van zaken in de Parijse banlieues in de jaren '80. Ho, wacht, het is aldaar anno nu dus nog geen kont verbeterd.

De twee beste vrienden Pat en Madjid verzinnen van alles en nog wat om geld bij elkaar te sprokkelen die ze meteen uitgeven aan een goede maaltijd met champagne en een bezoekje aan de hoeren. Lang leve de lol, blijkbaar. De positie en arbeidskansen van het tweetal is uitzichtloos (ligt niet alleen aan henzelf, discriminatie/racisme van Algerijnen in Frankrijk is aan de orde van de dag). Eigenlijk valt niks goed te praten, behalve 1 ding, echte vriendschap is toch echt geen illusie.

Ondanks veel verouderde elementen, behoorlijk tijdloos (of actueel, het is maar hoe je het wil bekijken).

Ik vond Paul Dano anders niet onderdoen voor Daniel Day-Lewis in deze grootse prent.

There Will Be Blood voelt perfectionistisch aan. Het is daarom extra zuur (onvergeeflijk) dat de [ja, ik ook struikelde er over] grimeur vergeten was aandacht te schenken aan Paul Dano's '15 jaar later' look.

Prachtig camerawerk, onheilspellende soundtrack, rommelende oliebronnen, schmierende oliebaronnen, gedetailleerde aankleding, en 'the famous last words' van de film die nu al een plekje in m'n cinema-eindes top 100 hebben veroverd.

Jammer dat de film middenin in een flinke dip komt met de introductie van de zogenaamde halfbroer. Olie werd zeep.

Moddervette 4 sterren. Het probleem van het nastreven van perfectie en grootsheid is de grote kans te verzuipen. There Will Be Blood gaat gelukkig slechts een paar keer kopje onder.

Prima jeugdfilm (met leuke soundtrack) die ondanks de vele verwachte cliche-rijke momenten, een meer dan voldaan gevoel bij de kijker achterlaat. Vooral te danken aan de jonge hoofdrolspeler Lewis McKenzie die een voortreffelijke prestatie levert (blijkbaar voor een opleiding gekozen, alleen nog 3 mini-bijrolletjes, jammer). De vele bij-personages hadden toch iets serieuzer en minder kleurrijk moeten zijn, waardoor de drama-elementen her en der niet het juiste effect wisten te bezorgen. Desalniettemin, een nette 3,5* waardering mijnerzijde.

The Thin Man is inderdaad pretentieloos amusement. Volop heerlijke dialogen en one-liners die me vaak hardop laten lachen.

Powell en Loy zijn hedentendage nog steeds een van de meest geliefde en succesvolle koppels op het witte doek. Ontzettend goed op elkaar ingespeeld. En hun sidekick de hond Asha zorgt ook voor de nodige lachers.

In het eerste deel was het misdaadverhaaltje nog het meest belangrijke, de 5 vervolgen zijn eerder komedies (er komt een kind, de hond wordt ook nog eens verliefd) met - vooruit - een misdaadverhaaltje.

The Thin Man cyclus doet me bijna naar de Martini fles grijpen.

Verhoogd naar 4 sterren. Ouderwets vermaak.

Waiter, will you serve the nuts? I mean, will you serve the guests the nuts?

The Third Man valt op in twee categorien. Het camera-werk en de muziek.

Over het camera-werk zijn de meesten het wel over eens: geweldig. De muziek daarentegen is een ander verhaal. De citer van Anton Karas jengelt. Maar dan in de positieve zin van het woord, want de muziek staat geheel in dienst van de film. The Third Man is geen puur rauwe film noir of thriler. De humor speelt een belangrijke rol in de film, The Third Man is veelal luchtig. De citer onderstreept dit feit, maar weet zelfs tijdens de spannende scenes spannende akkoorden tevoorschijn te toveren.

Het enige minpunt van de film vond ik de scene met de kleine Hansl die Holly Martins aanwijst als de moordenaar. Een en al knulligheid, iets te veel over-the-top, te melig wellicht? Geen goedkeuring mijnerzijde.

Over de rest valt er mijns inziens weinig te twisten. 4,5* voor deze klassieker.

Zeer grote meevaller, en absoluut een must voor de Jackson-fan.

Die vreselijke trailer deed het ergste vermoeden, maar in This Is It zitten slechts een paar minuten geslijm en gesnotter. En dan vooral in het begin en op 't eind.

This Is It is daadwerkelijk een interessante blik achter de schermen van de nieuwste show van de King of Pop. Hij danst, zingt (de History playbackshow mag snel vergeten worden), geeft tips, gaat zelfs tot zijn eigen woede compleet los op Just Can't Stop Loving You, grapt en flirt. De show zou ook doorspekt worden met visuals en filmpjes, zoals een nieuwe versie van Thriller in 3D en een hilarische achtervolgingsscene uit de klassieker Gilda.

Vanaf het kippenvel-opwekkende Human Nature wordt het eerste niet bijster interessante kwartier weggezet. Zelfs de grootste criti-casters zullen verbijsterd zijn, waardoor de mysterieuze dood van Jackson na veel vraagtekens toch compleet uit de lucht kwam vallen. En dat maakt deze 'making of' toch wel bijzonderder en indrukwekkender.

Nederlander Timor Steffens komt overigens als eerste in beeld, for what it's worth.

Jammer genoeg weet BBC-tv-productie "Threads" niet de juiste balans te vinden tussen het gescripte drama en de quasi-documentaire aanpak. De eerste plusminus 50 minuten maakt de kijker kennis met een aantal personages die het drama zouden moeten gaan dragen. Maar als de nucleaire aanval zich eenmaal heeft voorgedaan, gaat het mis. De interessante 'feiten' worden zodoende overschaduwd door geforceerde en incoherente flarden van scenes die maar niet willen gaan leven. Het eindshot zou door merg en been moeten gaan, maar doet het niet.

En dat is jammer. Wellicht hoopte ik te veel op een klassiek drama in plaats van deze haast revolutionaire aanpak die veel wetten omzeilt. Daarom wellicht juist ook sterk, maar de in het begin gesuggereerde 'klassieke aanpak' deed iets vermoeden wat maar niet uit de verf kwam.

Rare doch uitermate belangrijke productie, zeker w.b. de productietijd waarin de Koude Oorlog en de angst voor een nucleaire oorlog op de loer lag.

Curieus. Laat ik het zo maar beschrijven dit exploitation filmpje. De film bevat vele goede scenes [de begin- en eind-scene bijvoorbeeld, maar ook de veelbesproken oog-scene. Echter ook verschrikkelijk slechte scenes, inderdaad, de auto-achtervolgings-scene van 4 minuten is een van de dieptepunten van de cinema.

Interessant genoeg gelukkig om de volle 7 kwartier te overleven als kijker.

Nog een paar leuke feitjes voor de liefhebbers.
Hoofdrolspeelster Lindberg speelde voornamelijk eerst in erotische speelfilms....ze ging gewoon verder.
De regisseur ging het iets beter af. Hij werd assistent-regisseur van Bergman tijdens Persona.

Ik vond dit een tegenvallertje. Zeer slechte montage, ik wist niet wat ik meemaakte. Daarnaast dobbert het verhaaltje maar een beetje rond. Aktie viel ook veelal tegen, wellicht omdat de meeste aktie ook plaatsvond onder water (wat wel goed in beeld werd gebracht overigens). Connery weet met z'n charmes en heerlijke one-liners toch de film naar een kleine voldoende (3*) te brengen. Helemaal vergeten trouwens dat Tom Jones het titelnummer verzorgde, dat was nog de grootste verrassing van de film.