Opinions

Mijn god, het is Libelle-lezeressen-films-week chez Mug.

Iemand noemde het al glibberig, ik sluit me graag bij die term aan. Flauwe humor en typetjes (was het nodig om iemand met een mentale handicap toch maar in het koor op te nemen??? nou???).

De film heeft wel haar momenten door mooie plaatjes te laten zien van het Zweedse platteland, en de acteurs weten er net geen Hallmark-feeling van te maken. Maar dan dat einde, ik kan me voorstellen dat er mensen kippenvel van kregen, bij mij leidde het alleen bij twee opgetrokken wenkbrauwen (ik houd me in).

Twijfel twijfel, toch maar 2*. Feel-good my ass.

Het leek wel een feuilleton die wekelijks in pakmbeet de Libelle terug te vinden is.

Ja, genoeg feel-good-momenten (dansjes en zo) om de film niet compleet de grond in te boren, maar in het genre 'een zielige moslimvrouw probeert zich te ontworstelen uit haar strenge milieu' is dit slappe hap. Vooral de moeder-figuur was zo weggelopen uit een slechte comedy-serie. Lekker lachen met deze popcorn-vretende en waterpijp-rokende dame. Tja, een Libelle-lezeressen-film only als je het mij vraagt. Twee kleine sterren.

Producent: Atom Egoyan. De reden dat deze film ongetwijfeld aan de man is gebracht buiten Canada.

De links met the 39 Steps, North by Northwest en zelfs Vertigo zijn met gemak te plaatsen. Zelfs is daar een link naar non-Hitchcock klassiekers als The Bride of Frankenstein en natuurlijk Freaks.

Saboteur is een typische Hitchcock film, het enige dat enigszins irriteert is inderdaad de aanwezige WWII angst (incl. de vijfde colonne, tevens de Franstalige titel van deze film) met enige patriottische verheerlijkingen. Daardoor zal deze film in die periode meer impact hebben gehad dan anno 2006.

Saboteur is eigenlijk gewoon weer een goede Hitchcock-thriller met bijna alle ingredienten. Alleen te weinig humor helaas, waardoor de film inderdaad meer een te serieuze inslag verkrijgt. En dat is jammer.

In dit kader is het wellicht goed te weten dat Saboteur de eerste film van Hitchcock was bij het Amerikaanse Universal. Bewegingsbeperking? (is dan het eerste wat bij me opkwam)

En wat een briljante finale weer.....muziekloos deze keer.

Pretentieloze vermakelijke mix van James Bond (de bad guys, over-the-top actie) en Indiana Jones (de schatzoeker). Helaas zijn de grappen van de verplichte side-kicks niet altijd op niveau.

Verder dient er even opgemerkt te worden dat de film een verfilming is van een boek uit 1992, toen er in Mali daadwerkelijk een dictatoriale generaal aan de macht was. Anno deze eeuw heerst er democratie (en is de burgeroorlog voorbij). Dit om even enkele vooroordelen omtrent Mali weg te halen.

Opmerkelijk voor deze Hollywood produktie is de soundtrack die niet alleen bestaat uit ouwe-lullen-rock (Lynyrd Skynyrd, Steppenwolf etc.)...maar ook Afrikaanse toppers als djembé-trommelaar Mamady Keïta en de Malinese sterren Oumou Sangeré en Afel Bocoum. Iets meer Malinese desert blues (ipv Sweet Home Alabama) zou niet misstaan hebben.

Een prettige 3-sterren-film.

Deze documentaire met een gedramatiseerde rode draad oogstte blijkbaar heel wat lof in Locarno en elders. Het ligt ongetwijfeld weer eens aan mij, maar wat een doffe ellende. Pas op de helft komt het pure documentaire karakter boven tafel (eerst even door extreem saaie scenes ploeteren). De rest van de scenes zijn gewoon beschouwend en verre van interessant, informatief en wat al niet meer. Mensen die natte plekken krijgen in hun onderbroek van termen als 'contemplatief', 'verstillend' en 'poëtisch' zullen deze prent ongetwijfeld als mooi ondervinden. Deed ik ook wel, bij het gedramatiseerd rode draadje van de vissende man. Mooie onderwaterscenes en maan-/zaklamplicht weerspiegelend op het wateroppervlak. Snotter.

Ik schaar me bij deze positieve berichtgevingen. Alhoewel het bij mij toch wel een poos duurde voordat ik in de documentaire kwam, mede dankzij de hese (en enigszins onverstaanbare) Sal Santen. Pas als het fotoboek wordt opgeduikt, komen de verhalen en zwijg-momenten los. En wanneer de documentaire zich ontspruit als een mystery verhaal, zat ik juist geboeid vast aan de buis. Hoe spannend het wel niet kan zijn als iemand gewoon de trap oploopt van een treinstation!

Een documentaire die ondanks het falende eerste kwartier heftig terugslaat in positieve interessant-doenerij. Integer portret. Dikke 3,5* mijnerzijde.

Potjandorie, wat een shots op wegglijdende en vastzittende en draaiende banden. Mijn tanden deden weer dienst als nagelschaar. Wat een scenes! Wat een hitte, wat een smerigheid, wat een spanning, kortom wat een film!

Grootste minpunt is de intro van de film van een uur lang, dat had ietwat korter gekunnen mijns inziens. Ik betrapte me vaak op de gedachte van 'wanneer begint het nu!!?' Maar in de intro zitten ook prachtige scenes, en geeft een goede schets van de situatie waar de hoofdrolspelers zich in bevinden.

Mijn eerste Clouzot is uitermate goed bevallen. Bij een herziening wellicht 5 sterren, op dit moment een ietsiepietsie minder. Klasse.

Interessant qua opzet. Veel gespeel met tijd. En er wordt meer tijd besteed aan de gebeurtenissen na de moord op Salvatore Giuliano. Een bio-pic waar de man amper in beeld komt.

De film is geschoten op de plaatsen waar de gebeurtenissen echt hebben plaatsgevonden. Als een voyeur neemt de camera waar vanuit de verte, en dan weer in close-up. Rosi wilde zodoende meer een documentaire-achtige film maken dan een gedramatiseerde bio-pic.

Moeilijk te volgen, mede ook doordat ik niet bekend ben met Giuliano en de desbetreffende geschiedenis van de jaren 40-60 op Sicilië. Daardoor wist het mij ook niet geheel te beklijven.

Tja, het idee om 2 uiteenlopende personages nader tot elkaar te brengen dmv een vrouwelijke schone mediator kan interessant zijn. Het probleem is echter dat alleen de verhaallijn omtrent Asano interessant is. De verhaallijn van de homoseksuele Kevin die zich keer op keer lam zuipt leidt tot een karikaturale uiteenzetting van extremistische irritaties.

Doyle doet z'n dingetjes met de camera en kleurfiltertjes zodat het de kijker toch lukt de ogen open te houden. Als er dan opeens ook nog een oma in beeld poept die Grandmaster Flash' klassieker The Message karaoket in de homotent (blijf zitten trouwens tot na de aftiteling, omg) kun je je afvragen wat 'de boodschap' is.

Interessante mislukking. Puur de focus op Asano had nog wel een huzarenstukje kunnen zijn...

Mooi verzorgde (tv-)verfilming van het wereldberoemde boek van Malot. Het is daarom een doodszonde - (*vul hier uw favoriete verwensing in*) - dat het schitterende bronmateriaal alhier vernaggeld wordt puur en alleen in de hoofdlijn; denkt men nu werkelijk dat het daardoor 'nog beter' wordt...? Onbegrijpelijk dat men zo omgaat met 'cultureel erfgoed'.

Allez, komiek Pierre Richard is een memorabele Vitalis, en de kleine Sitruk is aandoenlijk. De muzikale thematiek (de accorLeon) werkt zelfs als een tierelier.

Eens kijken of de oudere films nog ergens te vinden zijn (en de complete anime-serie natuurlijk). Malots werk eist een grootse en pure verfilming.

De leukste Laurel & Hardy film tot nu toe, die voornamelijk bestaat uit non-samenhangende sketches met een rode draad (hornophobia).

Dat is misschien ook wel de kracht van Saps at Sea, niet een lange speelfilm vol onzin en flauwigheden en liedjes om het verhaal draaiende te houden. Saps at Sea is dikke pret. Vol toeters, slecht geprepareerd voedsel, een appartementencomplex waarin de loodgieter nogal vreemde buisjes aan elkaar gekoppeld heeft, een pop, een banaan en een geit. Ongegeneerd schaterlachen, dikke 4 sterren.

Bergmans laatste film is een waardige afsluiter van een immens oeuvre. Grootste nadeel van deze tv-produktie is de enscenering: het is voor het oog ook echt een tv-produktie. De non-samenwerking met Sven Nykvist alhier is een groot gemis.

Inhoudelijk is de Bergman-soep weer gekruid met de gebruikelijke ingredienten voor de liefhebbers. Verstoorde familiebanden, kommer en kwel, en een hoop stilistisch filosofisch gereutel daarover. Iets wat de titel overigens al een beetje aangeeft. Een sarabande is niets minder dan een licht erotische schuifeldans. Erotiek op z'n Bergmans: Opa Johan ontkleedt zich in een scene, hetzelfde doet oma Marianne, en de oudjes duiken het bed in; en vader en dochter (die tevens Bachs Saraband repeteren op de cello) liggen niet alleen bij elkaar in bed (omdat je op 't eerste moment denkt dat er gewoon 1 bed aanwezig is in het kleine zomerhuisje), maar geven elkaar ook nog een vluchtige tongzoen (in full screen) in een latere scene...

Door het acteerwerk is het zware Saraband weer genieten. Maar ja, van een Bergman verwacht je ook iets visueels. Slechts 1 keer een Nykvist momentje als de zon schijnt door een kerkraampje...eerder een ode, dan iets vernieuwends. Dikke 3,5*.

Goh, bij mij geldt juist het tegenovergestelde... Kárhozat en deze Sátántangó vond ik vaak 'te snel' en dan weer 'te langzaam'. Geen balans in te vinden (maar dat is natuurlijk persoonlijke smaak). Werckmeister Harmóniák is stukken beter in balans en wist me zelfs te raken. En dat laatste gebeurde zeker niet bij Sátántangó.

Sátántangó bevat de geijkte cinematografische huzarenstukjes (langdurige scenes in regenbuien en windhozen) van Tarr. Maar de film vertelt ook een verhaal, iedere keer vanuit het perspectief van een ander personage zodat het verhaal zich langzaam maar zeker ontspint. En hier vat ik de koe (of was het een stier?) bij de horens, want juist het verhaal is verschrikkelijk oninteressant, en de lange speelduur is dan juist iets negatiefs. Bij gebrek aan een (rechtlijnig) verhaal ben ik wel in staat me te laten meevoeren met de melancholieke sfeerschetsen waarin Tarr me wil laten verdrinken. En zie daar het enigszins 'ongrijpbare' aspect van Werckmeister Harmóniák.

Sátántangó wordt zo toch een te lange zit, maar gelukkig valt er genoeg te genieten als ik het verhaal hier en daar wist uit te schakelen in m'n gedachten.

Rotzooi met een hoofdletter r, o, t, z, o, o en i. Zelden heb ik zo hard gegild van totale verbazing. Het verhaaltje is zo ontzettend slecht en onzinnig, Gruners haren in de woestijn groeien als kool, maar z'n gezichtsbeharing is nog minder aanwezig dan bij een pasgeboren baby, de vecht-scenes zijn zeer slecht gemonteerd, om het al helemaal niet te hebben over de vechttechnieken van Gruner die al turnend hupst en springt, maar dat heeft ook een reden volgens het bijzondere plot. Het moge duidelijk zijn, 0,5* is het prachtige puntenaantal wat ik deze 'film' heb gegeven. Dramatisch.

Goed voorbeeld van een documentaire die veel hoge stemmen krijgt door het onderwerp. Qua structuur/opbouw/visueel oogpunt verschilt het niks van een journaal-reportage (met uitzondering van een gemis van een in beeld wauwelende journalist).

Een eye-opener is de documentaire wel, maar filmisch gezien verre van 'genialiteit'.

Toch wel opmerkelijk dat de documentaire eerst werd geweigerd door de netbazen van de publieke omroep, maar door het winnen van de Emmy en daardoor publieke druk, zijn ze toch overstag gegaan. Helaas een uitzending van de EO, die met een Nederlandse voice-over met belerende toon, nog een extra misdadig sausje toevoegde aan deze 'reportage'. Drie sterren, maar ja, ook ik ga overstag door het eye-opener gehalte, een halfje erbij.

Hoera, Saw heeft de magische 2000 stemmen grens behaald. Whoehoe, leuk voor de fans!

Minder leuk is dat die op naam komt van - jawel - Mug. Score 1,5 ster. Minder leuk voor de fans.

Wat een slechte film. Veel mensen roemen de film om de gore. Welke gore? Om de zieke spelletjes. Ja, leuk idee, maar het gaat in een film om de uitvoering. En daar gaat het finaal de mist in.

Dieptepunten: 1) het camerawerk en montage dat lijkt op een computerspelletje, beste voorbeeld tijdens de achtervolgingsscenes tussen Zep en de politie-agent gespeeld door Glover. 2) het zeer slechte acteerwerk van Cary Elwes. Mijn god, wat een drama.

Geen gore te bekennen, wel hier en daar een aardige spannende scene, met als hoogtepunt de camera-flits scene in het appartement van Adam.

Oh ja, en dan het veelbesproken einde. Leuk zo'n plottwist, maar het deed me helemaal niks, omdat ik me al zo dood aan het ergeren was aan Cary Elwes in de laatste 10 minuten en zijn over-acting dat niks te gek meer was. Tevens heb ik als moderator al vaak het einde weg moeten spoileren...maar dan nog.

Onbegrijpelijk hoge score. Diepe teleurstelling.

Na het bejubelde (maar uiterst slechte) deel 1, moest er natuurlijk een deel 2 (en 3 en 4) komen zoals het hoort bij populaire horror-films.

Deel 2 borduurt op een amusantere (maar cliche-achtiger, nu stoppen we mensen in 1 huis, whoehoe) manier voort op deel 1. Maar zo creeren de makers toch meer feeling met de slachtoffers van Jigsaw. Jigsaw is tevens ook naar mijn mening het meest stompzinnige populaire horror-icoon allertijden... hij weet me geen angst in te boezemen, behoorlijk debet voor een horrorfilm.

Saw II past zelfs meer dan Saw I in het rijtje komedie. Het is toch niet de bedoeling dat ik schaterlachend en geirriteerd daardoor de moorden binnenhaal. Meer door ongeloof dan "oe ja, echt eng, brrr". Al meteen moord nummer 1 is te lachwekkend voor woorden, wanneer de gevangenen na lang 'gedebatteer' toch maar de sleutel in de deur stoppen, terwijl iemand anders, het slachtoffer, op dat moment natuurlijk door het gaatje van de deur kijkt waar een pistool afgaat als de deur van het slot wordt gehaald.... alsof men niet eerst daar doorheen kijkt, dan pas de deur openmaakt etcetera.... nee, goed bedacht van Jigsaw. Nog lachwekkender zijn de motieven van onze held Jigsaw, want in deze film komen zijn motieven beter naar voren. Terwijl via een flashback meneer uit z'n auto kruipt en zijn gedachtenwereld aan ons tentoonstelt, kon ik niets anders doen dan lachen, lachen en nog eens lachen.

En dan nog....de moorden en boobytraps. Alles wordt weer in beeld gebracht door de modernste snufjes en hypermontage die naar mijn mening debet zijn aan de sfeer. Tevens zien we ook weer eens geen ruk, de veelbesproken 'gore' is niets meer dan wat bloedplasjes.

Gelukkig heeft Saw II een beter en geloofwaardiger plot dan deel 1. De makers hebben deze keer toch iets meer tijd hierin gestoken. Het einde vond ik ook stukken beter dan het o zo bejubelde (doch gare) einde van Saw numero uno. Alhoewel Saw I meer uitblinkt in betere scare-momenten.

De populariteit omtrent de Saw reeks ... ik begrijp er geen jota van. Mislukte horror. Net als deel 1, 1,5* voor dit deel. Ik ben bang dat het derde deel niet veel hoger zal scoren...

Goed, de Saw cyclus is nu toch echt wel de Febo onder de fastfood popiejopie horror-industrie.

Alle dramatische elementen van de twee voorgangers zijn aanwezig. Epileptische aanvallen bij de kijker, acteerwerk om van te schreeuwen (zelfs dat kunnen ze niet goed, sjezus), en een oh zo verrassend plot dat deze keer boordevol opvallende hints zit dat de verrassing deze keer ver te zoeken is. Toch is het derde deel stukken beter te behappen (de Febo heeft z'n vet ververst + ketchup aangevuld) dan de twee overhypte voorgangers.

Hoe dat komt? De afwezige gore is nu vaker aanwezig. Het ziet er nu gedurfder uit. En daar wint deel 3 glorieus van 1+2.

Dat er nog een deel 4 (en 5 etc) kwam/komt...daar hebben de makers vast een plausibele verklaring voor gevonden script-wijs, daar hebben ze blijkbaar genoeg fantasie voor. Ik lach me ziek. Er mag wel gesnoeid worden in hun gedachtengangen. Ach ja, never change a winning formula. In casu, helaas.

Nu dan eindelijk toch tijd voor Parajanovs allerbekendste prent, 'De Kleur van Granaatappels'. Lang wachten wordt wel eens beloond, want deze prent vol tableaux vivants weet wel te overtuigen met de hoofdletter K van kunst (ipv van kitsch in draak Ashug-Karibi).

Dat ik alle symbolen toch niet begreep, maakte niet zo veel uit. De beelden ademen genoeg verwondering en bewondering. De film pakte mij bij tijd en wijle bij de strot.

Gelukkig staat er op de dvd nog een documentaire van een half uur waar de assistent-director de film eventjes haarfijn uitlegt, en dat was zeker geen overbodige luxe.

Jammer dat het overigens de gecensureerde Russische release was (ook niet verwonderlijk, de enige versie die nog te restaureren viel). Vandaar dat de prent nog onbegrijpelijker is dan was bedoeld. De documentaire laat nog wat prachtige weggeknipte scenes zien (uit de gecensureerde Armeense release, waarvan de negatieven verloren zijn gegaan). De ongecensureerde versie is al helemaal een verloren zaak, om nog maar te zwijgen over de blijkbaar 4 uur durende massabrij aan materiaal die niet voorzien is van geluid. Ach, verderf en verlies in de wereld die cinema is, ik kan er dagelijks wel een traan om laten.

Maar wat maakt deze film nu zo goed? Geen idee, soms kun je daar geen woorden voor verzinnen. Sprakeloze smaak of zo. Het is jammer dat het gemis van een leidraad en sommige prachtige weggecensureerde scenes debet zijn aan de kijkervaring. Het had perfectie kunnen zijn. Er gloort nog een sprankje hoop aan de horizon voor een blik vol intact gelaten filmmateriaal in een armeens-orthodox kerknisje, zodat ik in een verre toekomst toch de volle punten kan geven voor dit cinematografisch huzarenstukje.

Een must see voor cinefielen, maar ook voor literatuur- en theaterliefhebbers!

Beschamende komedie. 90% suffe seks-grapjes en hihihi hahaha blow-grapjes. De overige 10% grapjes die al in verschillende andere films in het parodie-genre beter uit de verf kwamen. Hier en daar een glimlachje [dat geef ik toe], maar voornamelijk diepe zuchten en hoofd-schud-bewegingen (de nee-beweging). 1 piepklein sterretje voor dit wanprodukt.

Beschamende en amateuristische rotzooi, weer vol vrouw- en homo-onvriendelijke 'grappen'. En de kots-scene uit The Exorcist is al te vaak 'geparodieerd'.

Het personage Hanson met z'n handje weet de film te redden doordat ik daar wel een paar keer om moest lachen. Resulterende in een krappe 1* waardering.

Prachtig en fascinerend drama. Ullmann is een geweldige actrice. Geboeid zitten te kijken naar de eerste vijf delen en de vijf sterren zaten al in de spreekwoordelijke 'pocket'.

Maar dan het laatste deel. Daar kon ik helemaal niks mee, het pakte me totaal niet. Ik zat me dood te vervelen en heb meerdere malen op het knopje op de afstandsbediening gedrukt om te kijken hoe lang het nog duurde. Erg jammer.

Desalniettemin een aanrader. Zeer benieuwd naar de serie.

(@streeter: ja, waarom niet)

Spitsvondige tragi-komedie over vreemdgaan en scheidingen. Ook al oogt deze low-budget film goedkoop, de acteurs zijn zeer goed en het script is om je vingers bij af te likken, met een wel heel bijzondere finale. Vreemd genoeg geen toneelbewerking...

Geschreven en geregisseerd door MariannA Dikker, die putte uit haar eigen ervaringen. Deze week nog meerdere malen te bezichtigen op digitale zender Cultura.

Een schoolvoorbeeld van hoe je een leuk filmidee kunt verkrachten door het introduceren van een aantal stompzinnige typetjes. Mo, Ali en de broer van Nordip zijn te irritant voor woorden, en verpestten mijn plezier.

Daarentegen maken de rollen van Mimoun Oaïssa, Tygo Gernandt en Frank Lammers de film toch nog amusant genoeg voor 2,5 sterren.

Met het weglaten of 'milder maken' van de irritante personages zou het Schnitzelparadijs ongetwijfeld een uitstekende film omgetoverd kunnen worden.

Alleraardigste afsluiter van Bava's carriere als leermeester (opa) van de Italiaanse horrorfilm. Iemand noemde het een 'zwanenzang', maar ik vond het verre van een slechte film.

De film kent twee minpunten. Ten eerste de muziek. Dat zijn beste leerling Dario Argento veel lof verkreeg door afgrijselijke syntho-rock als soundtrack te gebruiken, werkt dit na-aperij trucje niet bij Schock. Het kinderdeuntje (ook een handelsmerk van Argento) werkt gelukkig wel. En dan de lengte van de film, die had ondanks dat ie toch anderhalf uur duurt, toch een kwartiertje korter gekund. Bij de enge momenten merkte je hier en daar dat de koek op was, en er nog extra druk erop werd gelegd, waardoor de film ging balanceren van suspense-horror naar cult-horrorkomedie.

De spanning en suspense is gelukkig veelal aanwezig en weet met een spetterende finale de film me toch met een positief gevoel (over een horrorfilm) achter te laten. Zeer dikke 3*, mag zeker gezien worden.

Bernal loopt met een grote doos met cellofaan-papiertjes naar de deur van Gainsbourg, klopt op de deur, Gainsbourg opent de deur en roept uit: "DE ZEE!!!"
Mug roept in een volle zaal uit: "Whoe!!" en begint nog net niet te applaudisseren. Het moge duidelijk zijn, ik zat helemaal in de film.

Gondry's wereld zit vol geniale en grappige vondsten en eigenaardigheden. Hard lachen deed ik zelden, giechelen des te meer. Deze volwassen man voelde zich eerder een pubermeisje van 15 die agenda's/vriendenboekjes van vriendjes en vriendinnetjes vol zat te kliederen met allerlei ongein (hmmm, dit klinkt nu wel als een of andere fetisjistische tic).

De film wist me ook te irriteren. Met name het gedrag van Bernal als hij zich weer eens wist te nestelen in een penibele situatie, waardoor hij zich aanstelde als een kleuter. En dan de reactie van Gainsbourg daarop, dat al helemaal niet overkwam als 'gezond verstand'. Deze scenes waren de zwakste schakels in een meer dan voortreffelijke film.

Vier sterren, roept om herziening. Aanrader voor handvaardigheid-leraren, dromers, romantici, en fans van gehaakte oma-kleedjes voor het hoofd van je luie stoel.

Nog veel na gegiecheld met vrienden en andere bezoekers. Terwijl een vriendin beteuterd aan het tafeltje schoof nadat ze geen lege wc-rolletjes had gevonden op het toilet, zaten in de foyer vele bezoekers met vingertjes tegen elkaar te giechelen omtrent optische illusies en worstjes.

Sfeervolle, klassiek aanvoelende (Hitchcockiaanse) thriller die al snel uitmondt in een melodrama uitgevoerd in puzzel-structuur.

Deze puzzel-structuur vol flashbacks en voorwerpen/gedragingen/woorden is de grootste aantrekkingskracht van de film. Toch dreigt na anderhalf uur alles zo op z'n plek te vallen, dat het voelt alsof Tornatore denkt dat het publiek zo dom is dat alles ook in kleur en geur uitgelegd dient te gaan worden. Ik hoorde mezelf al zuchten. Ware het niet dat Tornatore opeens zo'n dramatische wending tevoorschijn goochelt, dat ik geheel verbouwereerd vastvroor in de biosstoel.

Ik kan nog wel uitweiden over de prachtige score van Morricone, de ontdekkingen van Kseniya Rappoport (Irena) en Clara Dessena (het meisje Tea), en enige visuele pracht-en-praal-beelden (m.n. de flashbacks onder de hete zon).

Het is toch het script dat enige knelpuntjes bevat. De dreiging te vervallen in TE uitvoerig uitleggerig, en zelfs een moment / zij-motief die naar mijn mening weggelaten had kunnen worden: dat hele gedoe met de zelfverdediging van Tea, en de nogal onorthodoxe manier hoe dat in z'n werk ging. Jazeker, draagt bij tot het thriller-gehalte (verkeerde been) en later tot een 'trotse moeder' moment. Ik kon er niets mee, wellicht is dit normaal in de Oekraiense danwel Italiaanse opvoeding? Na dit geklaag, zijn mijn 4 sterren een indicatie dat dit zeker gezien mag worden.

Slechte komedie met nog slechtere hoofdrolspelers. De enigen waar ik nog om kon grinniken was DeVito en het oude vrouwtje, maar zij konden de film niet redden. Grappen die nooit grappig zijn. 1 ster, ik heb 4 keer gegrinnikt (en dat is te weinig natuurlijk).

The Haunting (Wise) was ook het eerste dat in me opkwam toen de film begon. Maar naarmate de film vorderde werd die associatie snel weggenomen.

Spannend, energiek, dramatisch. Prachtige zwart/wit-fotografie, mooie muziek (o.a. het terugkerende motief van Mendelssohn), maar het is met name het acteergeweld van Kim Stanley dat de film naar hogere regionen begeleidt. Tegenspeler Attenborough wordt gelukkig niet weggespeeld. Sterke rol.

Grootste struikelblok was toch wel de ontvoering. Dit gebeurde op zo'n amateuristische manier dat het mij een raadsel is dat de politie niet binnen een paar uur bij het echtpaar op de stoep stond. Dit weerhoudt mij de film meer dan 4 sterren te geven. Aanrader.

Tja, wie raakt er niet verknocht aan deze schitterende geënsceneerde muziek-documentaire wanneer plotseling op een wrak van een auto Johnny Dowd 'Murder' ten gehore brengt. Of plotseling in een kapperszaak "First There Was". Mug zeeg neer op z'n knieën. Kwijlen kan Mug ook zoals jullie weten: in een donker woud zien en horen we David Eugene Edwards 'Wayfaring Stranger' kermen terwijl de vogeltjes in de bomen vrolijk uit de maat fluiten.

Ach en wee, kommer en kwel, hel en verdoemenis, hallelujah en amen. Een rondreis door de zuidelijke staten van de VS in een verroeste bak met achterin een beeld van Jezus, in gezelschap van Jimmy White, Johnny Dowd en The Handsome Family. Op zoek naar de roots van de (alt) country/folk. Dat we uitkomen bij fanatieke religieuzen is te voorspellen, en jammer dat de nadruk te veel en te lang daar blijft hangen. Geef mij dan maar liever de desolate wouden, white trash, vuilnisbelten en autokerkhoven die de eerste helft van de film weten te domineren. Die 5 sterren waren uitzonderlijk dichtbij...