Opinions

Spider-Man 2 mag zich in het korte rijtje zetten van 'de sequel is beter dan deel 1'. Raimi kreeg een beetje meer carte blanche na het succes van deel 1 dus zijn 'handtekening' is meer te zien in deel 2: de kettingzaag-scene is het meest duidelijke voorbeeld. Veel betere humor (veelal op hand van de baas van de krant), spectaculairdere actie-scenes, en een veel betere villain ipv die Green Goblin die weggelopen scheen te zijn uit een aflevering van de Power Rangers.
Helaas zijn het weer de transformaties in overduidelijke computerpoppetjes die de film enigszins de das omdoen. Maar gelukkig overheerst het vermaak. Kom maar op met deel 3, hopelijk zit er een opwaartse lijn in de Spider-Man verfilmingen.

Heerlijke over-the-top amusement van 'meester' Sam Raimi, die nog meer carte blanche kreeg dan in deel 2. Humor voor jong en oud, varierend, en het hoge soap-gehalte van deel 2 zet zich voort met nog meer dramatiek over liefde en vriendschap en natuurlijk haat en wraak. De special effects zien er veelal keurig uit alhoewel ik me blijf ergeren van mensen die plotseling als computerpoppetjes rondhupsen, -zweven, -meppen, etc.

Bruce Campbell mag zich laten gaan als een Basil 'Fawlty Towers' Rathbone kloon, de Amerikaanse vlag scene was het hoogtepunt van a-serieus sarcasme (kom op mensen, Spidey is Amerika, ik ben genoeg gebrainwashed door die Marvel comics), en Topher Grace slist professioneel door die neptandjes, het is moeilijk articuleren, that's for sure.

Van de (veelal compleet mislukte) comic-boek verfilmingen, staat Spider-Man nog steeds eenzaam aan de top. Een verbetering bleef uit, maar een stagnatie is ook behoorlijk te behappen. 3,5* voor dit fijne amusement. Gelukkig heeft Raimi zich ingehouden, en heeft hij van action toy Peter Parker bij zijn transformatie naar de donkere zijde niet gekozen voor voor de hand liggende gothic kleertjes om het tienerpubliek te behagen, dankjewel.

Enigszins verkleed als Christoffer Boe en zich gedragende als een omhoog gevallen en kinderachtige Lars Von Trier (er worden hier daar flinke sneren geincasseerd op zijn naam) speelt Nicolaj Lie Kaas weer een fantastische rol op zijn alsmaar groeiende lijst van formidabele rollen. Tegenspeler Ulrich Thomsen is onherkenbaar (is dat de hoofdrolspeler van Festen?). Grappig dat beide heren voornamelijk bekend zijn door hun acteergeweld in verscheidene Dogme-films.

De artistieke kroonjuwelen en lievelingen, Boe en Von Trier, krijgen er flink van langs. Maar echt bijtend wordt het zelden. Het gaat er lekker fris aan toe.

En die frisheid is ook de charme van de film. Herkenbare humor voor een groot publiek.

Verdienstelijke 4*, zal door mond-op-mond-reclame wel eens een hitje kunnen worden in de filmhuizen.

De kitscherige humor en aankleding zaten wel snor. Leuke figuren [de Thumb-Thumbs waren briljant!] en gadgets en grappen [zelfs de kitscherige over-the-top moralistische familie-tussendoortjes waren uitermate effectief voor gegrinnik]. Waar de film helaas helemaal de mist in ging, waren [u raadt het al] de oerlelijke bloody obvious special effects. Wat een drama. De vermaak-factor ging hierdoor te vaak over op irritatie-factor. Kleine 2,5*

"Hoi, ik ben Serie Moordenaar, ik zeg niet hoe oud ik ben, en ik doe Donald Duck na!" Het zou me niets verbaasd hebben als Han Peekel opeens de moordenaar bleek te zijn...

Leuke eurotrash (expliciete horror en erotiek) die het ook moet hebben van die twee elementen, want daar zat het wel meer dan snor. Helaas is het gehele plot, motief en Donald Duck zo benedenmaats en teleurstellend, dat het eindresultaat lager uitvalt dan ik had gehoopt. Drie sterren, veel scenes zijn toch aanradertjes voor de giallo en eurotrash liefhebbers.

Mooie documentaire met een duo dat nooit vergeten zal worden door hen die de docu hebben gezien. De simpele doch hardwerkende met het hart op de juiste plaats mevrouw Versteegen. En de hilarische clown meneer Neuteboom met zijn opmerkelijke kuch.

Hoogtepunt is inderdaad het sigaar aansteek + kranten aangeef moment van een van de leden van de crew. Aangrijpend en grappig en zeer menselijk portret van een man die niet naar een verzorgingshuis wil (want daar zal hij sterven binnen 2 weken van verdriet, herkenbaar overigens bij mijn overleden grootvader) en de zorg van zijn buurvrouw, die op zoek gaat naar een looprek en een stok.

De montage is stuitend slecht, een aantal scenes worden onbegrijpelijkerwijze gestopt op de meest vreemde momenten. Een smet op een zeer goed uur 'vaderlandse tv'.

Stuitend is de graffiti-leus op een muur waar de twee (Neuteboom in rolstoel, Versteegen duwend) voorbijsjokken: Holland is voor iedereen. De verzorgingsstaat 20 jaar later heeft nog maar weinig vooruitgang geboekt...

Idee is goed, uitwerking zeer matig. Het script bevat vervelende foutjes, eerder onwaarschijnlijkheden. En Sylvia Hoeks valt met haar Brabantse accent op haar anorexia-kont als dochter van een rijke advocaat (ook een verschrikkelijke rol van Bokma overigens, sjongejonges) en Gooische botox-huisvrouw. Hoeks weet de zwaarte van haar rol niet te dragen, een barbie-pop waarbij 10 bossen uien het nog niet lukken een acteurs-traantje te laten biggelen.

Visbeen mag van geluk spreken dat de Nederlandse nieuwslezers etc. mee wilden werken zodat de realistische aanpak van het geheel goed uit de verf komt en het allergrootste pluspunt van de film is.

Maar matig blijft het....2,5*

Het eerste uur van Stalingrad heb ik met enige moeite weten te doorstaan. Uitermate saaie en plichtmatige introductie van de karakters, allemaal met uiteenlopende karaktertrekken etcetera...inclusief een Tsjechische acteur die als enigste zeer slecht gedubt werd (hevig irritant). Tevens de scenes opgenomen bij een of ander oude fabriekshal vond ik benedenmaats. [2,5*]

Dan komt gelukkig de ommezwaai. Het moment dat onze 'helden' in een strafbataljon worden geplaatst vliegen de mooie plaatjes en aangrijpende gebeurtenissen je om de oren. De film wist me toch in te pakken. Jammer alleen dat dat Russische jongetje en de Russische jongedame ook nog even terug moesten keren in het script. En dan nog een zeer goed einde. [4,5*]

De hoofdrekenaars weten mijn waardering. Een sub-topper als het aankomt op WWII-films.

Een van de meest controversiele winnaars van een Gouden Beer (Berlijn), dat vooral in uiting kwam in het jury-rapport waar uitdrukkelijk vermeld stond (en zo ook werd voorgedragen) dat niet alle leden zich achter het besluit konden scharen.

Na het zien van Stammheim vind ik dat ook niet zeer verwonderlijk. De film speelt met vuur, door hoofdzakelijk partij te kiezen voor de RAF leden. Tenminste, en dat zullen de meesten niet in de gaten hebben, als het gaat om het procesrecht. De uitgesproken ideologien van de RAF en de gedragingen van de RAF-leden (zowel zij die terecht staan, als die getuigen) zijn haast fascistisch te noemen, een term die zij juist gebruikten voor de rechters en Officier van Justitie.

Laat ik eens proberen een duidelijk verhaal van m'n bijdrage alhier te maken, alhoewel het op en neer gespring juist hoort bij deze film.

De Baader-Meinhof Groep, de eerste generatie van de RAF, was verantwoordelijk voor enige terreurdaden in Duitsland in de periode 1970-1972. De top van de groep werd gearresteerd in 1972, en er volgde een proces in 1975-1977 jegens vier kopstukken, namelijk Andreas Baader, Gudrun Ensslin, Jan-Carl Raspe en Ulrike Meinhof.

Het proces vond plaats in een speciale zaal op het terrein van de Stammheim-gevangenis, waar het viertal geheel geisoleerd van andere gevangenen vastzaten. Tot dat moment zelfs geisoleerd van elkaar. Deze streng bewaakte zaal werd door velen omschreven als futuristisch. Het eerste shot van de zaal deed mij ook denken aan het interieur van een science-fiction film. Het draagt bij tot de haast onwerkelijke sfeer waarin het proces plaatsvond.

De vier verdachten hadden immers al de status ‘krijgsgevangenen’ verworven. Staatsvijand nummer 1. Als woedende dieren gevangen in een berenval gaat het viertal al scheldend in de aanval, want zij willen niet vertegenwoordigd worden door advocaten die hen zijn toegewezen door de staat (hun grootste vijand). Advocaten die zij willen, worden contact met de verdachten ontzegd. Mede door veel protesten van sympathisanten boeken ze een eerste winst. Hun eigen advocaten mogen de vier vertegenwoordigen, alhoewel contact buiten de rechtszaal bemoeilijkt wordt.

Het verloop en gang van zaken tijdens het proces is ook verbazingwekkend. De verdachten die maar blijven interrumperen (zowel inventief en intelligent, als wanhopige puberale scheldpartijtjes), pleidooien geven over het niet kunnen accepteren van de rechtbank, martelingen (Meinhof bijvoorbeeld heeft tijdens haar voorarrest 8 maanden lang 24 uur per dag moeten doorbrengen in een cel waar de tl-buis nooit uitging), mensonterend gedrag jegens het viertal, hongerstakingen, niets is te gek. Hier komt ook de non-sympathie jegens de verdachten de kop opzetten: geen eerbied voor de rechtbank door te schelden, provoceren, noem maar op. Als de rechter provoceert of hen maant stil te zijn, is het meteen fascistisch. En w.b. hun acties, burgerslachtoffers, ach ja, maar begrijpen jullie niet dat onze acties gericht zijn jegens de staat? De staat zorgt ook voor burgerslachtoffers in bijv. Vietnam...

Eigenlijk is de gehele humaniteit ver te zoeken, bij iedereen. Dat draagt bij tot de complete vervreemding. Totdat de interne worsteling van Ulrike Meinhof de kop komt opsteken. In een tissue-moment pleit ze er voor niet meer deel te kunnen nemen aan het proces, ze is handelingsonbekwaam, en kan daardoor niet berecht worden, ze weet niet meer wie ze is, wat haar standpunten zijn, te danken aan de psychologische marteling die ze aan den lijve heeft ondervonden. De zaak slaat radicaal om. Eens te meer, omdat het bij de andere drie als verraad opgevat wordt.

Meinhof pleegt zelfmoord (alhoewel daar vanzelfsprekend twijfels over bestaan). Als de rechtszaak op het punt staat verder te gaan, verzoeken de verdachten om uitstel van verloop van de zaak, niet alleen omdat ze zijn aangeslagen, maar vooral omdat de zaak nu in een geheel ander daglicht is komen te staan, waarover nog het een en ander van tevoren dient worden te besproken met de aanklagers. Die gaan akkoord, en adviseren de rechtbank tot schorsing van een halve dag. De rechter-voorzitter besluit gewoon door te gaan zoals gepland is. De verontwaardiging is overal voelbaar. Beide partijen zijn sprakeloos. Maar ook het publiek is niet meer hetzelfde. De revolutie gebeurt daar. Steeds minder mensen gaan staan als de rechters binnenkomen (‘dit is minachting van de rechtbank’). Zelfs een van de getuigen springt in een later stadium op de rechter-voorzitter in een poging hem te wurgen. Ook de aanklagers voelen het gevaar, en spelen hun joker uit door met bewijs te komen dat de rechter-voorzitter niet onafhankelijk is en dus de zaak niet mag voorzitten. Alles lijkt dan weer enigszins normaal te worden, als de spreekwoordelijke druppel die de emmer doet overlopen door een sullig feitje. De verdachten blijken al overal te zijn afgeluisterd vanaf het moment van arrestatie, terwijl de aanklagers dit vermeende verwijt al vanaf het begin van de zaak hebben ontkend. “Dit is het einde van de Duitse rechtsstaat”, en de verdachten + advocaten houden het voor gezien. Ook de bank van aanklagers stapt op. Een grote hiaat ontstaat in de film (aangezien de verdachten niet meer verschijnen in de rechtbank) en de informatie wordt gegeven dat ze veroordeeld worden tot levenslange gevangenisstraf. De tweede RAF generatie is al een tijdje bezig met aanslagen, in de hoop het drietal vrij te krijgen. Als de laatste aanslag compleet mislukt, beroven de drie veroordeelden zich in diezelfde nacht van hun leven. Moordcomplotten komen boven water, vooral doordat Baader een verse schotwond heeft, hoe is dat mogelijk in een zwaar beveiligde gevangenis?

De film is een reconstructie naar hand van de officiele processtukken van deze baandoorbrekende zaak. De film voelt aan als een theaterstuk, de dialogen en monologen zijn vlijmscherp en veelal vliegensvlug, eigenlijk is het haast onwerkelijke werkelijkheid. Natuurlijk komen alleen de smakelijke stukken aan bod, waardoor de verkniptheid duidelijk te merken is, eigenlijk veel te duidelijk. De film speelt zich niet alleen af in de rechtbank. De film heeft rustpunten als de verdachten in hun cel hun gedachten overpeinzen of afschrijven, veelal m.b.v. ondersteunende cello-muziek. De rustpunten zijn ook nodig, ook de kijker dient zijn/haar gedachten op een rijtje te zetten. En daar zit ook het gevaar in de film, en dat brengt me terug naar het begin van deze ondertussen meer dan 1000 woorden tellende ‘review’ aldus m’n Word bestand...(schrikbarend)

Voor het niet-kritische publiek kan het vooral bestempeld worden als een pro-RAF film. De makers gaan ook zeker in de fout als we getrakteerd worden op pesterijen van de cipiers jegens de verdachten in hun cellenblok. Wellicht ook gebaseerd op processtukken of interviews, maar het komt als een verzonnen fabeltje uit de lucht vallen. Dit had achterwege gelaten behoren te worden, m.i.. Het meer kritische publiek met affiniteit voor ‘de rechtspraak’ ziet degelijk de onderwerpen voorbij komen die heden ten dage nog steeds aan de orde zijn. Hoe behandel je ‘staatsvijanden’ dan wel ‘krijgsgevangenen’? En met de term ‘behandelen’ wordt dan ook alle mogelijke vormen bedoeld: hoe kom je aan bewijs, met wie mogen ze in contact zijn, wat mogen ze doen, welke persoonlijke vrijheden mogen ze bezitten, etcetera. Het Baader-Meinhof-Groep proces was baandoorbrekend, vernieuwend, de vragen worden gesteld, maar de interpretatie door het recht liet destijds en nog steeds aan haar wensen over. Het proces was een poppenkast-show, maar tenslotte een grote fiasco, juist dankzij het niet weten om te gaan met vermeende staatsvijanden.

Thought-provoking, juist door het feit dat je geen partij kunt kiezen. Ik ben ook wel benieuwd hoe de andere stemmer aan zijn waardering is gekomen: ook compleet gefrustreerd, of gewoon een knap-in-elkaar-gezette lekkere wegkijk-film met ijzersterke prestaties? Een film die naar mijn mening geheel rijp is voor fikse discussie, maar daar is meer lui voor nodig natuurlijk. Vergeten op te nemen? ARTE herhaalt de film nog tweemaal: maandag 29 oktober en dinsdag 6 november op hetzelfde tijdstip: 14.55 uur. Je moet wel de Duitse taal machtig zijn, de woorden komen op je af met orkaansterkte.

Weloverwogen 4 sterren. Extreem lage waarderingen voor deze film zouden ook niet verrassend zijn.

Reach out!!! IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII'll be there to always see you through! Het is maar goed dat ik geen tamboerijn in huis had en dat de ventilator naast me op volle toeren [hmmm, daar kwam nooit Motown muziek voorbij] draaide, ik had het al warm genoeg door de prachtige nummers die voorbij kwamen, maar ook de documentaire zelf straalde warmte uit.

Tja, eerlijk is eerlijk, ik kende ze ook niet, The Funk Brothers. Deze documentaire is dan ook een prima eerbetoon. Mijn god, welke Motown klassieker is er nu eigenlijk niet door hun veelal geimproviseerd. Verbazingwekkend. Verbazingwekkend zijn ook de anekdotes die de heren vertellen, van uitermate kolderiek tot emotioneel.

Toch wil de documentaire te veel kwijt in te korte tijd. The Funk Brothers is een grote band, en om nu ieder bandlid te gaan ontleden van geboorte tot aan heden/hun dood (iets wat ze trachten) gaat niet van een leien dakje. Zeker niet als de anekdotes ook nog bijgestaan worden door compleet onnodig nagespeelde reconstructies en veel live-nummers van hun tribute-optreden (met een keur aan artiesten, van Chaka Khan en Bootsy Collins tot Joan Osbourne en Ben Harper). De uitvoering van What Becomes of the Broken Hearted vond ik ook schitterend. De uitvoering van What's Going On door Chaka Khan wil pas op het laatst losbarsten (deze uitvoering won overigens een Grammy Award, mwah). En Bootsy Collins verneukt gigantisch The Contours' Do You Love Me die de jongelingen onder ons natuurlijk kennen van de Dirty Dancing soundtrack.

Tijdloze muziek. Van arteisten die pas in 1971 voor het eerst genoemd werden bij hun naam op een album, ook meteen het beste wat Motown heeft voortgebracht, Marvin Gaye's What's Going On. Helaas luidde dit nieuwe gegeven ook een nieuw tijdperk in, binnen een jaar gooide Motown het roer om, en de band stond werkloos op straat. Voor de rest moet je de documentaire maar kijken.

Lekker swingen en tamboerijnen en meeschreeuwen, maar de docu wil te veel. De individuele leden van The Funk Brothers verdienen een documentaire ieder voor zichzelf. 3,5* en uit op dvd met veel muzikale extra's. Interessante muziekgeschiedenis, een must voor Motown fans.

Mooie documentaire, die qua verwachtingen anders uitpakt. De film gaat niet alleen over de jonge meisjes en het gesnotter daar omheen. De helft gaat ook over de andere 'bewoners' van het circus, waaronder o.a. de dwergen die als clowns optreden (vond ik vele malen interessanter overigens) en een waterspuwer (sjezus). De documentaire geeft dus een completer beeld van een circus in India, dan de titel doet vermoeden. Maar dan ook weer niet compleet genoeg. En daar wringt het. Nogal vreemde keuzes.

Wrange scene van onze dwerg bij de ingang en hoe het publiek op hem (af)reageert. Je voelt de pijn. Ja, en ook als de meisjes draaien bij de Starkiss.

Openhartige documentaire die dan wel uitgebreider dan wel beknopter had mogen zijn.

Zwakke adaptatie van de beruchte Starkweather-affaire. Misschien werd het - na de vrij losse bewerkingen van deze zaak (ik noem even de 2 bekendste: Badlands en Natural Born Killers) - tijd voor een wat meer realistische verfilming. Resultaat: een mix van RTL4-huisvrouwen-verantwoorde scenes en (d.m.v. een storende innerlijke duivel die zeer mysterieus over moet komen) geschikt voor de jongere generatie (niet de jongste vanzelfsprekend). Voor de jongere generatie is Shannon Lucio (als Caril Ann) een lust voor het oog. Haar acteerprestaties laten echter te wensen over.

Wellicht dat deze bewerking beter is qua realiteit en kwaliteit.

Horrorfilm die alleen gamers en goth-chicks zullen bevallen, (*even een moment van berusting*), nee, daar 'hoor ik niet bij'.

Cliches vliegen om de oren, momenten van spanning zijn zelden te ontdekken, en de jonge onbekende cast zal hopelijk onbekend blijven voor de toekomst.

Pluspunten: de korte duur en een paar duistere scenes die de film redden. 1,5*, vreemd genoeg geen direct-to-dvd film. En een poster die compleet niet bij de film hoort.

Het zou me niets verbazen als er van Stealth meteen ook een computerspelletje is gemaakt. Afzichtelijke cgi waar je haaruitval van krijgt. Grootste mankement is de lengte van de film. Die hele scene in Thailand is zo overbodig, maar was blijkbaar nodig om de tatouage van een straaljager boven het bikinibroekje van Biel te laten tonen voor de mannelijke hormonen. Lucas en Biel laten zich niet al te veel ontvallen dat ze in een vervelende film spelen. Foxx daarentegen irriteert mateloos, gelukkig komt ie snel aan zijn einde. Daarom toch nog 1 verdiende ster, een applaus-momentje was daar.

Uitermate geslaagde Keaton-slapstick. Keaton heeft een stoïcijnse mimiek met hier en daar een vleugje emotie, goede timing, en zijn werk bestaat voornamelijk uit acrobatische toeren en verbluffende special effects.

Steamboat Bill, Jr is een film waarbij de volle speelduur een glimlach op m'n gelaat stond en pure verbazing om de spectaculaire stunts. Puur vermaak, 4 sterren.

Een kopie van Alleman zou ik niet al te stellig durven te beweren, alhoewel de opzet overeenkomt, maar in uitwerking toch anders is. Alleen al het feit dat er mensen ook geinterviewd en langdurig aan het woord komen ipv de bijdragen van Carmiggelt. En hier gaat het ook mis, want alweer blijft Haanstra te lang hangen bij sommige 'verhaaltjes', het verbreekt het fijne tempo waarmee Carmiggelt alles bij elkaar babbelt.

Verhalen over Skûtsjesilen en hoe Indiers eten, ach, dat waren momenten om even te vissen in m'n neus.

Prachtig camerawerk, zeer kenmerkend voor wat ik tot nu toe zag van Haanstra. En de Carmiggelt teksten in samenhang met de beelden maken het af, jammer dat hij 'zo weinig aan het woord is' in deze documentaire, die hier en daar voor het gevoel in scene is gezet.

Ach ja, de 'ik-durf-niet' scene en de tientallen aantochten van Sinterklaas (die niet altijd weet wat een stoomboot is) zijn toch wel zeer memorabel. En als de Sint meeleest, ik zou wel graag die Haanstra-box in mijn schoentje terugvinden. Dankuwel!

Briljant idee uitgevoerd door een hobbyist. James Benning zal ongetwijfeld prachtige werken afgeleverd hebben door de jaren heen, maar deze Stemple Pass is een broddelwerk van jewelste.

Benning heeft op eigen grond het huisje van Ted Kaczynski (u weet wel, de UnaBomber) nagebouwd. Onderdeel overigens van een project. James Benning, zelf ook een kluizenaar net als Kaczynski, is het wel eens met de ideeën van 'de terrorist', maar niet met zijn daden. Benning weet de hand te leggen op de dagboeken van Kaczynski (geschonken door iemand die er 43.000 USD voor heeft betaald aan de FBI) en een idee voor een nieuwe film is geboren.

In 4 takes (van allen rond het half uur), verdeeld over de vier seizoenen, met 'hetzelfde' shot. Kaczynski draait zich wederom om in zijn graf als gekke wiskundige, want Benning verneukt het al helemaal als hij de camera niet precies op dezelfde plek weet terug te hangen/zetten. Rete-irritant en onzorgvuldig als je het mij vraagt, want het scheelt iedere keer een decimeter of zo.

In de eerste 5 à 10 minuten per take/seizoen/shot horen we Benning zeer monotoon de schrijfsels van de Unabomber voor te lezen. Niet dat hij dat foutloos doet overigens, ook al zo slecht. En opgenomen op een slechte tape in een blikken kamer. Au au au. Best jammer, want de teksten zijn (hoe gruwelijk soms ook) behoorlijk entertainend!. Zo beginnen we met het afschieten (voor het eten) van dieren (geen eekhoorns, die zijn zo schattig!), richting het verzenden/plaatsen van bombrieven die het vaak laten afweten, tot de daadwerkelijk dodelijke slachtoffers en zijn gevoelens daaromtrent, afsluitende met zijn Manifesto en een statement in de gevangenis over de relatie van de mens tot de natuur. Wat dus het thema is, en wat Benning zo aanspreekt. Lekker kunnen genieten van je eigen wereld in de natuur, zonder last te hebben van anderen, dat is puurheid. Niet voor niets, horen we op de geluidsband vrolijke vogeltjes fluiten en een snaterende eend, het blaffen van een hond, een kabbelend beekje (misschien) of zijn het toch de regendruppels en sneeuwvlokken op de microfoon. En soms wordt de rust verstoord door een vrachtwagen of een helicopter. En daarmee slaat Benning (en Kaczynski) de spijker op de kop. Maar in deze vorm komt het statement niet tot z'n recht.

Gelukkig heeft Benning ook een boek uitgebracht, waarbij de teksten van Kaczynski, en het gehele project, wel een (hopelijk) juister medium krijgt dan dit amateuristisch hobbyvideootje.

Wat al helemaal niet aardig was, was dat de vluchtmaatschappij mij dit prutwerk voorschotelde. Dramatisch acteerwerk, stompzinnige cliche-gebeurtenissen, uitermate vervelende personages (die Skinny mocht echt wel in die eerste 5 minuten dood ipv de laatste 5 minuten, nul verrassingen. Gelukkig is het niveau van de danskwaliteiten zeer te behappen, waardoor dit massa-consumptie-puber-produkt toch nog 1 ster van me krijgt.

Hugely adapted for screen of loosely based on the novel by Ira Levin...

Wat was dit? Frank Oz tovert the Stepford Wives om tot een luchtige en kleurrijke komedie waarvan het plot zo doorzichtig is dat het 'mysterie' geen mysterie meer te noemen is.

Een moderne adaptatie kun je het noemen voor het huisvrouwen-publiek. Hier en daar een leuk grapje, en dan wordt de irritatie-grens bereikt van niet-leukigheid. Dieptepunten van deze versie zijn toch de introductie van een homo-stelletje in Stepford en natuurlijk de happy end. Onbegrijpelijk en verbazingwekkend.

2 sterren voor de vermaak-factor en de kleurtjes, dat Ira Levin hier toestemming voor heeft gegeven...(geldgebrek?).

De grote vraag is of Fry's aanpak nu veel zoden aan de dijk zet. Wellicht in zijn eigen land (en andere westerse landen), maar daarbuiten ... tja... Zelfs zijn ondiplomatieke gedrag bij de Oegandese regering zal aldaar opgevat worden als neo-kolonialisme. Ach, als er maar gelachen kan worden? Hetzelfde flikt ie dan weer in Rusland, maar daar heeft hij wél de pers (en fans) op de hand.

Ja, het is allemaal erg en verschrikkelijk, maar deze documentaire voelt toch meer een samenvatting van allerlei andere verhalen uit tig andere reportages en documentaires. De wenkbrauwen gingen omhoog als wederom Stosh (zie still) nogmaals haar verhaal mag vertellen, alhoewel dit beter tot haar recht komt in de veel betere documentaire Call Me Kuchu (2012) die Canvas een week later zal uitzenden.

Maar het is vooral zuchten om de brave veren in de reet die Fry uitdeelt. Vooral het bezoek bij Elton John is té dramatisch voor woorden.

Fry deelt rake klappen uit met zijn cynische opmerkingen in allerlei discussies, maar het voelt zeker niet oké.

Marco Ferreri staat te boek als een van de meest eigenzinnige regisseurs ooit. Nooit iets van deze man gezien, totdat m'n oog viel op de dvd van Storia di Piera, die sinds een tijdje in Nederland is uitgebracht op het NRC (Italiaanse Magistralen) label.

Shockerend, shockerend, shockerend. Dat is wat ik veel lees als het gaat om Ferreri. Seksuele schranspartijen, mannen die verkracht worden door vrouwen, en - in deze film - incest, dochter die verliefd is op haar moeder en ook nog haar vader bevredigd... ach ja. Het zou echt shockerend zijn, als de film ook interessant zou zijn. La Storia di Piera heeft vele prachtige scenes, maar het voelen echt als losse flodders. Zij die Hanna Schygulla (de muze van Fassbinder) en Isabelle Huppert in lingerie en poedelnaakt willen zien rondhupsen, dit is uw ding.

Begin (40 min.) van de film is het sterkst, met de jonge Piera, fantastisch gespeeld door de Duitse Bettina Grühn. "Ik ken haar ergens van, ik ken haar ergens van"....ze speelde in een van m'n favoriete jeugdseries ever: Ravioli. (met dank aan imdb)

Ik had hier meer van verwacht, zeker met zo'n cast.

Het echte werk is natuurlijk beter dan de overgeromantiseerde Hollywood-film. Gelukkig werd het een prachtige documentaire.

Indrukwekkende en fascinerende (+ aan de lippen hangende) verhalen van de overlevenden, met een vleugje filosofie en een snufje spiritualiteit. Aan elkaar gebreid met mooi edit-werk, een huiveringwekkende soundscape, en reconstructiebeelden die 'Alive' hier en daar meer dan overtreffen.

Zo zie je ze niet vaak. Stranded overstijgt vele andere talking head + geschiedenis docu's. Geen beschamende winnaar van de IDFA Joris Ivens award als je het mij vraagt.

Waardeloze, inhoudsloze flutfilm dat duidelijk goed en cool gevonden dient te worden door arthouse-liefhebbers, waar ik mezelf ook toe reken...

Acteerwerk van plausibel niveau, grappen waar niet om gelachen kan worden, en hevig irritante personages.

Iemand merkte al op dat Jarmusch verwijst naar Ozu (renpaarden met namen als Late Spring en Tokyo Story) en dat Jarmusch' stijl wel raakvlakken heeft met Ozu. Totaal niet opgevallen, integendeel zelfs.

Het charmante einde weerhoudt me van een 0,5* waardering, 1* dus. Ik vond er geen klap aan, ondanks Screamin' Jay Hawkins' I Put A Spell On You.

Het camera-werk van deze Welles-film is (alweer) briljant. De talrijke schaduw-shots zijn stuk voor stuk subliem. Spanning volop, ook al is het verhaaltje voorspelbaar: de meeste scenes eindigen toch op een inventieve manier, met als hoogtepunten Loretta Young die zich doodschrikt van het einde vd filmrol nadat ze de Holocaust-beelden voorgeschoteld kreeg en de fantastische sterfscene van Orson Welles.
De "ik-stop-enkele-komische-noten-in-de-film" probeersels werkten niet bij mij, ze verpestten het voor een hogere score.
4 sterren, een plekje in de tip150, en tijd voor een betere filmomschrijving.

Ik ben bang dat Lumet (12 Angry Men, Dog Day Afternoon, Network) enige dementie-verschijnselen begint te vertonen.

Deze omstreden (HBO) tv-produktie is in de States gecensureerd (niet alleen de naakt-scenes).

Een kleine uiteenzetting.

Uitgangspunt: terrorisme-bestrijding, dat betekent het inleveren van persoonlijke rechten. Tot hoever kan 'een staat' gaan als het aankomt op terrorisme-bestrijding. Interessant.

In China wordt een Amerikaanse gearresteerd op verdenking van terrorisme. Tegelijkertijd wordt in de VS een Arabier gearresteerd, ook op verdenking van terrorisme. Interessant.

Zowel de teksten in beide situaties zijn exact hetzelfde. Interessant.

Maar dan: het zijn de kleine details die de film in een diepe afgrond laat vallen. Handjevol voorbeelden: Verhoor China vindt plaats in een of andere donkere kelder, terwijl het verhoor in de VS in een ultra-moderne strengbeveiligde ruimte plaatsvindt. De warmte, in China wil de ouderwetse ventilator niet werken, terwijl in de VS een enkele knop op de automatische air-conditioning een frisse wind laat waaien door de kamer. En natuurlijk de strip search. De Amerikaanse wordt door haar ondervrager wel aangeraakt (en bekent), terwijl de Arabier met geen vinger wordt aangeraakt tijdens de strip search (en niet bekent).

Waar Lumets harde kritieken wel effectief waren in 12 Angry Men (rechtssysteem) en Network (televisie), slaat hij met Strip Search de ballen buiten de lijnen. Jammer, idee is goed. Glenn Close en Justin Bartha (New York onderdeel: ondervraagster en Arabier respectievelijk) zetten ook zeer goede acteerprestaties neer.

1,5* Teleurstellend.
[de versie die ik zag was trouwens zo'n 80-85 minuten...vreemd]

Leuk, die Herzog maand op Cultura. Maar toch kan ik niet voldoende grip krijgen op z'n vroegere werk.

Stroszek bijvoorbeeld met non-acteur Bruno S. (die men wellicht nog herinnert van deze film)

Weer uitzonderlijk vreemd. Ook zijn accordeon- en klokkenspel is van curieuze waarde.

De andere vreemde acteur die vaker te zien is in Herzog films, de kleine oude Clemens Scheitz, ziet er niet alleen opmerkelijk uit, maar ook zijn handelingen zijn weer opmerkelijk.

Je vraagt je af waar je eigenlijk naar kijkt. Het laatste half uur is echter briljant, met een hilarische veiling en - ja, het is echt geen animatie-film - een drummende eend, een dansende kip, een piano-spelende kip, en een konijn als brandweerman.

Vreemd, maar wel lekker. 3,5*

Wat *Nientjah* o.a. zegt, veel mooie gekunstelde plaatjes en gespeel met geluid, maar het raakte me zelden. Dat 'raken' is wel een pre als het gaat om 'romantiek'.

En het gaat compleet mis in de finale. Ik sluit me aan bij Ramon K's bijdragen op de eerste pagina's. Een compromis. Doe of/of, en niet en. of/of = of Yosuke sterft (wrangheid) of mierzoet happy end. en = Yosuke blijkt nog te leven en daar is de liefdesverklaring, hoera! Het deed me niks, vreselijk ergerniswekkend, het viel nog mee dat Yosuke niet in het ziekenhuisbed ontwaakte met naast hem in een ziekenhuis Yu's zus die ook net ontwaakt. De deus ex machina (de messteek vanuit het niets in de finale blijkt fataal te zijn voor de film.

Ook wel jammer dat sommige scenes te lang uitgesponnen worden en andere scenes compleet verknipt worden (o.a. de 'jurk-snuif-scene). Weer een gevalletje van of/of en niet en. Jammer.

Debuutfilm van Sergei Bondarchuk, die onsterfelijk werd door zijn eposverfilming van Oorlog & Vrede. Die film zou er nooit gekomen zijn, als zijn debuut niet zo'n gigantisch succes en lof wist te verwerven in de USSR en daarbuiten.

De handtekening van Bondarchuk is hier al fier aanwezig. Poëtische mono- en dialogen en wegdromerijen, panoramische shots boordevol mensen (en oorlogsgeweld), en zwart-wit fotografie met beeldenkracht en -trucjes die net dat ietsjes meer impact geven aan het verhaal.

Zuurpruimen en critici zullen vallen over de vele ongeloofwaardigheden, de film is niets anders dan verschillende fragmenten uit de Russische geschiedenishoofdstukken omtrent de Tweede Wereldoorlog, deze keer meegemaakt door slechts 1 persoon. Gedurfd, terwijl velen de werkelijke geschiedenis van Russische krijgsgevangenen hier niet in terug zien, wat Bondarchuk dan weer van lafheid werd verweten.

Veel tragiek en theatrale momenten. En nog nooit werd een concentratiekamp zo mooi (ja, dat is het juiste woord) en daardoor hartverscheurend in beeld gebracht.

Helaas is juist het fragmentarische karakter van de film debet aan de algehele wauw-, shock- en tranenfactor. Als dit niet zijn debuutfilm was geweest, zou het ongetwijfeld geleid hebben (denk aan financiën) tot een coherenter geheel.

Vreemd dat nog maar een handjevol mensen dit hebben gezien. Daar dient verandering in te komen. Pakketservice!

Het Estse antwoord op Solondz' Happiness

Mineurstemming is troef. Tragiek, zwartgalligheid en grauwheid is wat het publiek voorgeschoteld wordt. Inclusief een zwart sausje van humor. Ook al is een scene gekopieerd van een jaren 90 condoom-reclame uit onze lage landen, weten zij veel in Estland...

Personages voor wie je enige sympathie voor krijgt en ook sommigen die het bloed onder je nagels vandaan halen. Dat het leven in Estland (en andere voormalige Sovjet-landen) allesbehalve rooskleurig is. In cinema verwacht je dan enige hoop in de finale, maar het is duidelijk dat de realiteit anders is. De film gaat dan als een nachtkaars uit, in positieve zin.

Een van de betere titels van het IFFR 2008, maar zal hoogstwaarschijnlijk te rottig zijn voor een kleine filmhuis-release. De ironie.

Hoe geraakt een film geheel in de vergetelheid? Producenten die maar besluiten de titel te hernoemen om zodoende te linken naar de destijds uitermate populaire teenage slash films. Zodoende was Summer Camp Nightmare te vinden op de horrorplank naast de Friday the 13th en Nightmare on Elm Street reeksen en Sleepaway Camp en meer van dat soort titels. Maar ja, boze huurders waren het gevolg, want Summer Camp Nightmare was nu eenmaal geen horrorfilm...

The Butterfly Revolution, zoals de film eigenlijk van oorsprong heet, is ook een boekverfilming naar het boek met dezelfde titel die in het rijtje staat met het welbekende Lord of the Flies. Het gaat ook om het ontketenen van een revolutie en de gevaren daarvan. En dat werd de pubers die veel hakwerk en gillende meiden wilden zien voorgeschoteld. Niet vreemd dat het publiek in opstand kwam...how ironic.

Maar goed, de makers gooiden er een verschrikkelijk 80ties sausje overheen. Lees: slechte muziek, mooie tienerjongens en -meisjes zonder puisten, kleding en hoge kuiven bij de dames, en flauwe humor. Hoofdpersoon die niet kan zwemmen heet nu Donald, en inderdaad, zijn bijnaam wordt 'Duck'....

in de laatste helft van de film is dan de revolutie (de kampleider verzamelt vlinders, daarmee is de titel uitgelegd), die vanzelfsprekend leidt naar een totalitair regime, incl. chef propaganda (haha), noem maar op. En natuurlijk loopt het naar verloop van tijd uit de hand. Jongedames die na een slok gin helemaal uit hun dak gaan enzo. Maar er gebeurt nog wel meer. De film kent dan haar aardige momenten, maar die vervelende 80ties saus blijft aanwezig (de revolutanairen kleden zich als Rambo!!!!!!!). En zo is de film een mix van een lach en sociale kritiek.

Conclusie: zeer opmerkelijke trash: 2*