Opinions

Qua thriller ben ik het met je eens. Echt spannend en/of verrassend is Secret Window niet te noemen. Waar de film wel in verrast is de humor die aanstekelijk werkt. Volgens mij is Secret Window niet een thriller pur sang, voor de scares etcetera. Depp en Turturro voelen zich als vissen in het water en schmieren er heerlijk op los. Stukken beter dan vele andere thrillertjes met eenzelfde soort thematiek die de afgelopen jaren als paddestoelen uit de herfsthumus ontsproten. Secret Window komt minder serieus en geforceerd over. Maar ja, briljant wordt het nergens. Toch 3 sterretjes.

Prachtig drama dat geheel gedragen wordt door een formidabele cast. Bijgestaan door de hoofdlijn van een goed script. Het zijn de vele zijweggetjes (m.n. kleine bijpersonages zoals de zwerver alias de vorige eigenaar van de fotozaak) van dat script die de film de das om doen. Terwijl die tijd beter besteed had kunnen worden aan de hoofdlijn. Zo vind ik het onbegrijpelijk dat we slechts 1 korte scene hebben met Hortence en haar beste vriendin; ik neem aan dat je tijdens zo'n emotioneel moment in je leven toch wel het een en ander wil bespreken met buitenstaanders.

Ook de grand finale werd door 1 klein dingetje geforceerd. 'Secrets and Lies', kwam er op een toneelachtige manier uit. Gelukkig wist de uitbarsting hierop volgend m'n irritatie snel te verdoezelen.

Mooie 4 sterren, tijd om Leigh verder te ontdekken.

Nog 1 dingetje, ik weet niet of het anderen was opgevallen... De jongedame met de littekens in haar gezicht: dit kwam door een auto-ongeluk veroorzaakt door haar toenmalige vriend die ongedeerd bleef en die daarna niets meer van zich liet weten. Tegen het einde van de film laat Paul, het nieuwe vriendje van Roxanne, iets ontvallen omtrent een auto-ongeluk.

Helaas weer eens een verknipte versie op televisie. Het paste wel bij de treurnis.

De eerste 2 hoofdstukken (vermeende filmster Cheetah en taalingenieur Kanzi) zijn werkelijk waar briljant en treffend. Met de spacechimp en de epiloog kon ik echter te weinig. Wellicht een te groot contrast?

De Putter trakteert de kijker op een observerende documentaire vol pijnlijke momenten die door merg en been gaan. Pure waanzin. De scene waarin Kanzi probeert te communiceren met het kleine aapje (tickle tickle) vat alles samen. Een metafoor van jewelste!

Griezelen valt er weinig inderdaad, en als er gegriezeld zou moeten worden, wordt het vaak verpest door lelijke cgi.

Maar dan, de humor, die is dik in orde tot mijn grote verbazing. De verwijzingen naar Bound (ook met Jennifer Tilly), Passion of the Christ en Ed Wood's Glen or Glenda zijn goed gevonden (stukken beter dan al die Scary Movie shit).

Maar ook de dubbelrol van Jennifer Tilly (ze is ook de stem van Tiffany, Bride of Chucky) leidt vaak tot hilarische momenten.

Prima vermaak, geheel boven mijn verwachting. Maar toch, door de schaarse en vaak lelijke griezelmomenten 'slechts' 2,5 sterren.

Michael Madsen loopt rond in deze film als een nog grotere zak zout/plumpudding dan normaliter. "Wat doe ik hier, o ja, even een beetje geld verdienen", dat straalt hij helemaal uit.

Over de andere 'acteer'prestaties zal ik het maar niet hebben, Shelli Lether (Angel) is eigenlijk ook een catwalk-model, en ja, dat zilveren pakje staat je goed hoor.

Dan nog het belachelijke plot, verschrikkelijk oubollige special effects en vermaak-factor nul betekent slechts 1 juiste waardering: 0,5*. Mijn felicitaties.

Leuk. Meer niet. Een charmante documentaire, maar er wordt zeer weinig uitgehaald. Aantal leuke verhaaltjes en personages, maar het blijft zeer oppervlakkig. Het wordt nergens bijzonder of memorabel. En Peter Winnen had wel wat minder oplezerig zijn tekstjes kunnen oplezen(nnnnnn).

Oke, oke, de man met het geitje was wel memorabel.

En daar ben ik zeer content mee, RemyBl. Helaas genoodzaakt de film te bekijken op mijn computerscherm ipv het meer relaxere tv-scherm.

Jedoch, wat een schitterende film. Constante dreigende sfeer (mede door stiltes en zware trommels), een intelligent plot waar ruim de tijd voor wordt genomen, prachtige shots, een spectaculaire finale van zo'n 20 minuten (?), en de mooiste sterfscene allertijden, de seppuku/harakiri scene van de schoonzoon, die tegelijkertijd smerig en schoon is. Een nogal ongemakkelijke scene.

De 5-sterren-waardering bewaar ik voor een herziening, inhoudende op een groter scherm en betere transfer. De kleine externe irritaties zorgden niet voor het ultieme kijkplezier (tevens ook de bar slechte Engelse ondertiteling, die wel zo'n 100 spelfouten bevatte). 4,5*, groots.

Tig keer beter dan deel 1. Deel 1 was al goed entertainment, deel 2 echter grossiert in alle aspecten (zelfs de negatieve, haha).

The Raid 2: Berandal (= Gangster) is zowel een martial arts, als actie-, gangster- en veredelde soap-film. Gareth Evans trekt alle registers open, wellicht iets te veel.

Een doorgewinterde misdaadepos filmkijker weet zich wel door het verhaal (nou ja, verhalen) te worstelen, en Evans refereert maar al te graag met veel gewauwel naar dat soort films uit hoofdzakelijk Zuid-Korea, Hongkong/China en Japan. Beter goed gejat dan slecht verzonnen, nietwaar? Smullen geblazen, al zullen de laagstemmers daar anders over denken.

De actiescenes zijn groots, de choreografieën zijn fantastisch, en het tempo is moordend. Een verademing t.o.v. te duur cgi-spektakel in 3D. Knap ook hoe het overzicht wordt gehouden, zowel in een piepkleine ruimte als weidse taferelen.

Toch gaat Welshman Evans ietwat te ver in filmische hommages. De scene waar baardmans de nachtclub verlaat en op een besneeuwde (jaja, zo maar vanuit het niets!) straat komt [Lady Snowblood] terwijl plotseling Händels Sarabande Suite [welbekend uit Kubricks Barry Lyndon] uit de speakers knalt, voelt zeer misplaatst in het geheel. Gelukkig refereert hij niet aan de musical Annie als we hem mogen geloven ondanks de ketting (yeah right!).

Dit soort rare uitstapjes mag Evans in deel 3 achterwege laten. Dat moet wel een meesterwerk worden dan, maar ik ben bang dat hij te veel wil dwepen met zijn voorbeelden. Hopelijk kan het iets subtieler of minder 'quirkier'.

Dikke boe jegens alle pindakazers die de film kijken in het Engels of juist in het Indonesisch zonder ondertiteling...tja...billenkoek. Hopelijk gaat dit een dikke hit worden in de bioscopen.

Serenity is de prequel van de cult-serie (?) Firefly. Het is uitermate duidelijk dat Serenity gemaakt is na de serie, ook al moet het een prequel voorstellen. De serie-kenner kennen de personages al, en vreemde wezens [de Reavers komen, de Reavers komen], maar ik als leek zat in het begin te kijken naar een bonte stoet van personages die alleen maar vraagtekens opriepen. Een zooitje.

Toch weet de leek met gemak na een half uur in de film te komen, aangezien het verhaaltje eigenlijk ontzettend simpel is. Maar goed ook eigenlijk.

Serenity vond ik wel een verfrissende sf-film [gemaakt voor de puber-markt, regisseur is ook verantwoordelijk voor de Buffy en Angel serie, dat zegt genoeg]. Maar het is jammer dat het puur gemaakt is voor de fan-base [die nogal actief is op imdb als ik het gemiddelde daar mag geloven]. Van mij 3 sterren. Ik had iets geheel anders verwacht, ook naar aanleiding van de poster die meer de aandacht vestigt op de serie (denk ik) dan de film. En zo werd ik toch positief verrast. Aardig vermaak.

Met opnieuw een zelfmoord-geval bij France Telecom (de 24ste in anderhalf jaar tijd), is deze recent bekeken film behoorlijk actueel, zeker in Frankrijk. Alhoewel het in deze film gaat over een tweede zelfmoord in drie jaar tijd, is de thematiek hetzelfde. Waarom? Door het werk of toch prive? Hier is er geen afscheidsbriefje, dus belooft het een strijd te worden tussen de weduwe en de directie. Het script kan niet kiezen tussen die strijd of de innerlijke strijd van een goed acterende Barbara Schulz, en zo voelt de film als half werk. Plak er nog wat minuten aan vast of durf keuzes te maken! Schulz tilt de film naar grote hoogten, maar hier had potentieel een betere film van gemaakt kunnen worden.

Ik vond het maar mwah mwah. De eerste 90 minuten leken al 180 minuten. Te veel toevalligheden (oftewel een te gemaakt plot) terwijl het enigszins documentair moet overkomen. Daarbij gaat het dus al meteen mis. De kijker wil men bewust mee laten leven door zo'n documentair karakter (terecht overigens), maar het plot hangt met zo veel toevalligheden aan elkaar dat je het niet meer serieus kunt nemen.

Hier en daar een 'harde' scene, goede acteerprestaties trouwens. Maar dat script, oi oi oi, ik heb een akelig gevoel over de afloop van het verhaal.

Ik vond het anders maar een bar slechte film. De film kent haar momenten, maar de Shadow Builder himself is een rubberen Darth Vader achtig 'monstermannetje' met een zichzelf niet serieus nemend stemmetje dat bij mij alleen giechelmomenten opwekte. Zeer zeer zeer zeer zeer zeer losjes gebaseerd op een kort verhaaltje van Bram Stoker, die had nog nooit gehoord van laserguns enzo in 1881. 1,5* dan maar voor de vliegende putdeksels...

Deze 'making of' documentaire staat zowel op de Nederlandse special edition dvd als de Criterion uitgave.

Veel interessante achtergrond-informatie. Een post making of die filmischer [zeker qua montage] meer te bieden heeft dan een normale making of. Alleen voor de liefhebbers van 'The Third Man', ongeveer de hele film wordt geanalyseerd.

Het probleem van deze 'komedie' is dat ie niet grappig is. Woody Allen irriteert ontzettend, bah bah.

Mooie ode aan de expressionistische zwart-wit films van weleer. En ook aan de Dreigroschenoper van Bertolt Brecht en Kurt Weill. De muziek en vele gebeurtenissen zijn daaruit gekopieerd.

Behalve dan het einde....hier gaat Allen flink 'de mist' in. Teleurstellend.

En dit hoort zeker niet bij het genre film noir, kort0235...

Schaamteloze meelifterij met Finding Nemo en Shark Tale (en Karate Kid). Maar dan in veelal afzichtelijke animatie. Dat deze rotzooi nog een volwaardige bios-release heeft gekend is zeer ernstig. Gelukkig valt er toch nog iets te genieten met de geinige bejaarde bijrolletjes. Zelfs als tussendoortje een mislukt produkt.

Een van de slechtste Hollywood-animatie-films van de laatste jaren. Mijn god, wat een ramp-produkt. Vervelende r-n-b-liedjes, slechte grappen, redelijk stompzinnig verhaaltje, lelijke animatie, noem maar op. Alleen de grapjes op de achtergrond maakten de film enigszins het kijken waard. Zo nu en dan een glimlach, maar vaker een buikkramp van ergernis. Een animatie met schaarse vermaak-momenten. 1,5* zeester.

John Wayne speelt hier inderdaad 'de rol van zijn leven' (tenminste, van wat ik tot nu toe van hem heb gezien).

In tegenstelling tot BASWAS vond ik de humor wel goed, snelle dialogen, fijne one-liners en een verteller die met enige ironie alles overziet en aan elkaar praat. De ontmoeting tussen John Wayne en Chief Pony That Walks is hilarisch, alhoewel moraalridders weer gaan zeuren over dat indianen weer als dom worden neergezet, terwijl de ironie er van afdruipt.

Ford laat weer mensen door de prachtigste rotsformaties rijden.

Toch is het maar een mager verhaaltje. Zeer amusant, maar haalt het niet bij pak-m-beet Stagecoach en The Searchers. 3,5* voor deze uitermate humorvolle western.

Nou, nog 13 te gaan neo!

Prijze de dag dat er een dvd-box komt van alle Basil Rathbone (Sherlock Holmes) & Nigel Bruce (Dr. Holmes) films.

Deze "aflevering" kan zich bijna meten met hun eerste optreden, the Hound of the Baskervilles. Weer een spookachtig groot landhuis, oude geheimen, en natuurlijk de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Wel jammer van het einde, krijgen we nog een uit de lucht gevallen moraal van het verhaal [alhoewel het destijds als een steun in de rug gezien zou kunnen worden aangezien WWII nog steeds in volle glorie bezig was].

Ook ik zit morgen weer bij de buis.

Ik kom (blijkbaar als enige) tot een andere conclusie. Zowel de 'who-dun-it' als het waarschuwend vingertje richting social media vallen behoorlijk door de mand.

Te danken aan het veelal luchtige karakter van de film. De komische benadering ontnam bij mij in ieder geval het broodnodige realisme om het drama-aspect van de film serieus te nemen. Het slotakkoord is ook beschamend tenenkrommend in dat opzicht, ai ai ai.

Daarnaast neemt de regisseur een te grote rol voor zijn rekening om dingen bewust in beeld te laten verschijnen zodat al snel duidelijk wordt wie de dader is. Gelukkig weet de komische kant van het geheel een amusant verhaal voor te schotelen met een 'ontknoping' die mijn mondhoeken omhoog lieten gaan.

Echter, de bedoeling van een who-dun-it is tot het einde toe het mysterie geheim te kunnen houden. Om nog maar te zwijgen van de blijkbare bedoeling een maatschappelijke discussie los te laten barsten omtrent het gebruik van social media, i.h.b. Twitter. Dan mag het allemaal wel wat gebalanceerder. Ik kon er alleen maar om lachen, dus van een indringend/confronterend beeld was zeker geen sprake.

Tegenvaller. Veel simpel spiritualistisch en boeddhistisch gezever (helaas door de internationale print worden de japanse tekens die normaliter in beeld zouden moeten zijn als er een wijze opmerking kwam wegge'blurd'). Maar vooral de poppen zagen er niet uit, alhoewel Kawamoto juist daarom wordt opgehemeld. Een raadsel mijns inziens. Gelukkig viel er toch nog genoeg te genieten, zeker de achtergronden, niets minder dan adembenemende aquarellen en handgeknutselde miniatuurgebouwen. Noh theater in het klein. 2,5* slechts.

Na dit gezellig en uiterst interessant onderonsje, maar weer eens tijd voor iets inhoudelijks.

Ondanks dat het logo van de dvd-distributeur irritant in de linkerhoek van het beeld blijft plakken, is deze immens populaire Hindi-film aka curry-western toch ook een must see voor iedere cinefiel.

Actie, komedie, romantiek, en natuurlijk liedjes en dansjes [hoezee, zeker het allereerste liedje omringd door slapstick-achtige taferelen] komen allemaal aan bod in deze meer dan 3 uur durende epos over vriendschap en wraak.

Het probleem is echter dat het niet allemaal erg verzorgd uitzag. Nacht van de Wansmaak-achtige perikelen. Zo is de armenloze 'held' in vele shots te zien met armen, en vallen de vele doden wel erg snel en zonder bloedverlies neer op de grond.

Ach ja, de makers halen alles uit de kast om de kijker te vermaken. Van een ode aan Chaplins The Great Dictator tot aan vele spaghetti-westerns, m.n. Once Upon a Time in the West, met nu close-ups van schoenen/laarzen ipv ogen.

Erg leuk, maar vlammen.....nee.

Na de uitstekende Rwanda-genocide-verfilmingen Hotel Rwanda en Sometimes in April, is Shooting Dogs een beschamende afsluiter van de onofficiele trilogie.

Grootste probleem is dat de problematiek voornamelijk gezien wordt door de westerlingen, incl. christelijke moralen. Hoe briljant John Hurt wel niet is, de rol van de priester is nogal opmerkelijk te noemen. Ik kreeg er jeuk van, met de wetenschap dat de kerstening van de Afrikanen een van de oorzaken is van de problematieken in Afrika.

Hollywood-sentiment door het verhaal te richten op een paar Rwandezen, achteraf goedpraat dialogen door de vele blanken, het voelt allemaal te gemaakt aan.

Het authentieke gevoel met vele perspectieven dat Hotel Rwanda en Sometimes in April me wisten te geven, ontbreekt hier veelvuldig. Het ziet er allemaal fantastisch uit, de acteurs zijn goed, maar omtrent de grote script-avontuurtjes ben ik minder te spreken. Film gemaakt uit schaamtegevoel lijkt het haast wel, zeker als bij de aftiteling een aantal overlevenden van de genocide die meewerkten aan de film (dan ook nog in kleine functies, ik wind met te veel op merk ik al) in de picture komen met teksten hoe ze 't hebben overleefd en wie er allemaal gestorven zijn in de familie. Kleine 2,5*.

Bob de Bouwer vind ik ook leuk. Shrek 3 ook, alhoewel het verval is ingezet door te veel moraal-lesjes en [jeuk] een onvervalste persoonsverwisseling, hoe origineel.

Daar tegenover staat gewoon de welbekende Shrek-humor met leuke details in de animatie. Ik heb in ieder geval weer genoeg lachbuien gehad in de bioscoop-stoel. Prima vermaak, maar de magie (nieuwigheid) is er vanaf. Nu maar hopen dat de vervolgen niet nog moralisender en kinderachtiger/onorigineler worden. Voor het derde deel kan ik nog met veel genoegen een 3,5* waardering geven.

Ik ben anders niet positief over de film. Het concept 'verschillende personen komen door bepaalde gebeurtenissen bijeen' wordt opnieuw uitgemolken, en deze keer zijn sommige gebeurtenissen te stompzinnig voor woorden (whoehoe, het verdrietige tienermeisje vindt op straat het script gebaseerd op haar leven dat net door Hollywood-agent per ongeluk is gedropt voor de deur van psychiater Spacey, fuck off), en de agent is zo karikaturaal neergezet dat deze moet zorgen voor de oh zo nodige grappige anekdotes. Weinig verrassingen en een onnodig traag tempo zorgen er voor dat 'Shrink' in de vergetelheid zal raken. Zal ongetwijfeld zo'n 10 jaar eerder uitgekomen moeten zijn in de hausse van dit genre (denk Magnolia en consorten), maar dan was het helemaal kansloos geweest. Spacey en Webber dragen de film. 2,5 ster, nog net genoeg om geen drol te draaien bij de voordeur van de makers van de film.

MTV is inderdaad niet een zeer betrouwbare zender qua uitzendtijden. (begon paar minuten na 22.00 uur) Daar had ik toch maar rekening mee gehouden.

Gelukkig maar. Wat een heerlijke film. Rondspuitend bloed, opmerkelijke muziekkeuzes, en hier en daar überkitsch. Ook leuk dat er passages uit de manga hier en daar in zijn geweefd. Verbazingwekkend dat het uit het jaar 1973 komt, als je de special effects bekijkt.

Tarantino's jatmomenten voor Kill Bill zijn ontelbaar... Leuk referentiemateriaal. 4 sterren voor deze wraakfilm.

Tara Reid ontpopt zich (weer) tot een zeer slechte actrice (en wie heeft haar stem zo irritant gedubt, of is het echt haar stem, brrrr). Veel slow-motion actie-beelden. Een hoofdrolspeler met een Brits accent die werkt voor de CIA [werkt nogal bevreemdend]. En ik kreeg tranen in mijn ogen van het lachen (van ongeloof) toen onze held de heldin redde in een of andere Oost-Europese auto dat resulteerde in een achtervolging waarin dan weer wel en dan weer niet de koplampen aan waren van de achtervolgende auto's.
Straight-to-video pulp voor de liefhebbers. 1,5*

Mijn ontmaagding door Buñuel was het wachten waard.

Simón del Desierto kent twee kanten: ten eerste is het een satire waar 2 kanten van het geloof worden bekritiseerd: geloofsfanatisme bij 'de gelovigen' (vooral gestoeld op eigenbelang) en geloofsfanatisme bij de geloofsverkondigers (zich op een hoger niveau plaatsen dan het volk, ook eigenbelang). De laatste kant brengt me bij het tweede aspect: de interne strijd van een geloofsverkondiger, en hier komt het drama-aspect om de hoek kijken.

In feite gaat de film vooral over de vergetelheid van populaire iconen. In vroegere tijden 'dit soort heiligen/apostelen', anno nu, wat ook de plottwist inhoudt als we naar 'de hedendaagse tijd transporteren' zijn de iconen van destijds van hun voetstuk gevallen, nieuwe iconen zijn opgestaan (rocknroll), maar ook die zullen van hun voetstuk vallen, adoratie is vluchtig. In de hedendaagse tijd is dat nog sterker te merken.

De film draait voornamelijk om het duel tussen de Duivel en Simon, die dicht bij God wil zijn. Claudio Brook speelt uitstekend, Silvia Pinal (de duivel) moet het voornamelijk hebben van haar verschillende transformaties en blote borsten en uitstraling natuurlijk. Dat ze dan ook nog een lammetje schopt, daar is al genoeg over gedebatteerd door andere fanatici, ik zie toch duidelijk dat de Duivel Christus (Lam des Gods) een schop onder de kont geeft.

Ondanks de korte duur, heeft de film toch wel een paar dipjes, maar wellicht ben ik ook te fanatisch dat een satire door moet stomen en niet moet rusten.

Jammer dat het voorziene project niet verwezenlijkt kon worden, maar zelfs met die kennis staat Simón del Desierto toch als een stevige paal in de grond: 4*

Afzichtelijke pc-game animatie verpest dit sympathiek bedoelde animatie-filmpje. Alle spanning en leukigheidjes worden zodoende teniet gedaan, als in 'snelle' actie-scenes de personages louter zo bewegen als een barbie-pop. Zo moet het dus absoluut niet. 0,5*

More is less. Alleen het laatste shot al is veels te veel van 'het goede'.

Eerlijk is eerlijk, de film is eng, en dat komt met name door het geweldige sound design en een wel erg creepy bad guy/verschijning. Bij deze intrede gaat het daarna helaas bergaf. De puzzelstukjes worden met alle gemak aan je voorgeschoteld, waardoor de verrassingen nihil zijn. Zelfs als de stoppen doorslaan, gaan we niet op zoek naar de stoppenkast! En de film laat meer en meer zien dan nodig is. De scene waarin we de verdwenen/opgegeten kinderen zien wanneer Ellison door de gangen zwerft is fraai, maar is een typisch gevalletje van 'more is less'. De spanning is er dan wel van af. Het is gewoon wachten op het slotakkoord, die onverrassenderwijze plaatsvindt, d.m.v. het uitmoorden van Ellisons gezin door dochterlief ipv zoonlief, waarvan de makers er alles aan hebben gedaan aldaar de aandacht op te vestigen tot en met de muurtekening.

Het eerste deel doet je hopen op een meesterlijke horrorfilm, maar verzandt daarna in inspiratieloos kontdraaierij.

Half gay Nederland doet mee, een keur aan uitgerangeerde (bij sommigen hoop ik dat ze vanaf nu uitgerangeerd zijn) artiesten en grijze tv-helden komen voorbij, en het meisje Chris blijkt op een gegeven moment toch een jongetje [omg - en nee, dit is geen spoiler hoor] te zijn als hij een vreselijk liefdesduet zingt met een meisje dat nog stijver is dan een hark. En deze tv-Sinterklaas haalt het toch echt niet bij 'onze' Bram.

Nog enigszins te behappen door Pamela Teves en een aantal toch geslaagde grappen die alleen opgemerkt zullen worden door de ouderen onder ons. Verder is anderhalf uur toch echt te lang voor de echte Sinterklaas-doelgroep (mama, ik moet plassen!!!!) in de bioscoopzalen. De film is daarentegen meer geschikt voor de doelgroep 'wansmaak-liefhebbende' ouders.