Opinions

Uit de tekst van Niemöller: Wie niet twijfelt, bedrijft propaganda.

Niemöller twijfelt ook niet over de kwade bedoelingen + slechte journalistiek van de heer Moore in deze "documentaire"....dus bedrijft de heer Niemöller ook propaganda. Toch?

Maar goed. Ik heb deze film niet gekeken puur als een anti-Bush propaganda commercial. Vermaak en real life drama van de bovenste plank in een zeer smakelijk sausje (bij de bloemkool). Wat wel/niet geloofwaardig is, was voor mij die avond in het filmhuis de spreekwoordelijke worst.

Geen onaardige romcom-flick, ware het niet dat het verpest dient te worden door de vele terugkerende grappen met verschillende diertjes die niet zouden misstaan in een puberkomedie. Middelmaat troef met anorexia pop Parker en de zeer vaak in ontbloot bovenlijf rondscharrelende McConaughey. Twee overgewaardeerde sterren.

Dadara ken ik alleen van zijn babies-reeks. Toen ik deze dvd in de uitverkoopbakken tegenkwam en las dat Lamb + Hipoptimist de muzikale begeleiding verzorgden bij de film, heb ik 'm op de bonnefooi gekocht.

De 'film' is een mix van documentaire + animatie-film. Beide delen zijn behoorlijk pover. Je verkrijgt te weinig informatie over het projekt (dit wordt veel duidelijker in de making of) en de animaties - zoals reeds boven vermeld - zijn benedenmaats. De creaties van Dadara zijn veelal fantasierijk. Maar als ze moeten bewegen gaat dat niet van een leien dakje, verre van professioneel.

Aardig en interessant om een keer te zien. Gelukkig staat er ook een versie zonder bijgeluidjes op, zodat de muziek (met beeld) tijdens de afwas beluisterd kan worden. Zodoende toch geen miskoop.

De laatste speelfilm van Hitchcock mondde uit in een teleurstelling. Family Plot is een niet echt spannende jaren 70 komedie vol seksuele grapjes. De veel genoemde auto-zonder-remmen-scene is tenenkrommend, een en al drama.

Toch wel vermakelijk, maar sterk verouderd en middelmatig. Jammer. De eerste Hitchcock die onder mijn 3 sterren grens duikt.

Ikke dus....

Seks (in het huwelijk) mag dan wel een gedateerde (o ja?) thematiek zijn, maar de film is veel rijker dan je op het eerste oog denkt te zien.

Nog opmerkelijker is de uitspraak 'gedateerde thematiek' door Querelle, een jongeman die openlijk uitkomt voor zijn homoseksualiteit. Want de sub-thematiek homoseksualiteit onder getrouwde mannen (met medeweten van vrouwlief) zal ik niet 1-2-3 scharen onder het kopje gedateerd. Een onuitgesproken taboe dat in deze film zeer smakelijk met de juiste toon wordt geserveerd.

Fijne dialogen, burgerlijke truttigheid, en de wel bekende melkman-grap. Roddel en achterklap, leve de ons-kent-ons cultuur. Hallo buurvrouw!

Leuk uitgangspunt, maar als de jongedame van de daken schreeuwt dat ze niet bij haar idool wil overkomen als een meisje maar als volwassen vrouw, moet ze ook niet als een idioot voor een green screen scenes gaan naspelen. Vreselijk. En dan vindt ze 't vreemd dat Liz Burch niet meteen zit te springen met een weerzien met deze stalker. Toch uitermate interessant om te zien hoe dokter Randall zo'n immense invloed heeft gehad op het leven van Eijsink. Maar ja, de rest van de 30 minuten pubergeneuzel door een volwassen dame is toch wel beschamend.

Een nogal 'lichte' Marvel comic verfilming, doelgroep: jongeren. Ik behoor daar niet toe. Jessica Alba gaat sowieso in iedere film uit de kleren, dus daar scoort de film geen punten mee. Het simplistische plot was ook niet om naar huis over te schrijven. Het pak van The Thing was overduidelijk van schuimrubber. De uitrekkingen van Mr. Fantastic zijn wel erg slechte cgi-effecten. En tijdens de gehele film zat ik maar aan een ding te denken als Chris Evans weer in beeld kwam: "Wie trapt hem in z'n ballen!!!?" Hevig irritant personage.

De film heeft een paar aardige momenten, maar als geheel is dit een tranendal. 1,5* voor deze mislukking.

Fantastic Voyage is curieus, uitermate curieus. Uitgangspunt roept natuurlijk al heel luid 'cult'.

Het verhaal is natuurlijk zo brak als maar wezen kan, maar de uitwerking is fantastisch. Een Oscar voor beste special effects waren dus met gemak in de knip.

De film heeft hier en daar wat spannende momenten, maar het is echt de curiositeit dat de kijker versteld doet staan. En de prachtige sets. Ach, en welke man schiet niet in de lach nadat 4 mannen zich storten op Raquel Welch die helemaal - ja, ook de borsten - bedolven zit onder anti-stoffen of wat het ook geweest moge zijn.

Verbluffend, curieus, entertainend en totaal ridicuul (in de positieve zin van het woord). 3,5*

Een musical met een aantal mooie nummers, maar ook afgrijselijke ballads. En dan is de casting voor deze kleurrijke en bizarre musical ook nog eens vreemd. Van zeer goed (Joel Grey, de vader van Luisa) tot erbarmelijk slecht (Brad Sullivan, de vader van Matt). En het meest opmerkelijk: de rol van Matt. Die jongeman kwam me bekend voor. Het bleek Joey te zijn van the New Kids on the Block. Oei.

Middelmatig vermaak.

Typisch sfeerfilmpje dat het vooral moet hebben van de cast (in real life ook gewoon goede vrienden van de regisseur en de jongeman himself). Hoe mooi hier en daar de natuurplaatjes en muziektingels wel niet zijn, de cliche-rijke dialogen (wanna-be poezie lijkt het hier en daar wel) en flinterdunne vertelling leveren een zware zit op. De een haalt er een homo-erotica film uit (genoeg blote mannenlijven te bekennen, spelend met elkaar in het water en in het gras), een ander gewoon een film over het einde van de jeugdjaren. Veel nostalgie en wannabe-hippe moderniteitsfrutseltjes zijn in de blender gegooid; het levert echter niet een must-see op, ondanks een aantal zeer sterke scenes. Matige 3 sterretjes.

Uitstekend drama dat helaas zoveel bijpersonages bevat, dat het resulteert in een orgie van tranendallen, berusting en gelukzaligheid. Rode draad is natuurlijk de omgang van Antonia en Michele. Met daarnaast een stervende aids-patient met heimwee naar de liefde van zijn leven, een transseksueel die haar grote geheim niet durft te vertellen aan haar familie, een Turkse immigrante die bezoekt krijgt van haar broertje...en dat is nog maar slechts een handjevol 'excentrieke' personages wier verhalen ook nog eens verteld dienen te worden. Too much is too much.

Toch weet de film de juiste snaar te raken. De scene waarin Michele Antonia vertelt hoe hij Massimo heeft leren kennen is een van de betere sleutelscenes [mede ook door het acteerwerk] die een film maar kan hebben. De hoop was dat de film dit niveau zou blijven volhouden, maar dat ging maar mondjesmaat.

Goed genoeg voor een kleine 3,5* waardering. Mag zeker gezien worden door een grotere groep Italiaanse drama liefhebbers.

Heerlijke tragikomedie over een meisje wiens ideaalwereld wreed verstoord wordt als paps en mams besluiten hun gegoede leventje vaarwel te zetten en zich in te zetten voor 'een betere wereld'. Zo krijgt ze op vroege leeftijd al te maken met seventies onderwerpen als 'baas in eigen buik', groepsdynamiek (via demonstraties) en politiek (kapitalisme vs socialisme). Pittige stof voor een 9-jarig meisje die alles met lede ogen toeziet en aanhoort en daaruit conclusies trekt. Veelal gepaard met nukkig verzet, maar de kentering komt geleidelijk aan, met als hoogtepunt een logeerpartijtje en een machtig mooi tripje down memory lane naar Spanje naar de (voor)ouders van paps.

Zeer politiek beladen vol broodnodige karikaturen, zodat de zwaarheid van de thematiek niet de zwartgallige arty farty kant op gaat.

Zal ik ook maar als mijn voorgangers benadrukken dat die Nina Kervel(-Bey) de sterren van de hemel speelt. Wat een rol! Ik mis wel die stuk b(l)aklava in haar hand op de poster...

Een jeugdfilm + hondenfilm vol dramatische clichés (haha) ontaardt halverwege in een naargeestige actiefilm. Denkende dat je dan alles hebt gehad, dan heb je het flink mis. Boordevol maatschappijkritische metaforen stevent de film af op een apocalyptische ode aan de horrorfilm.

De een noemt het een rommeltje, de ander (wuif) spreekt van een aanstekelijk stuk cinema dat uiterst effectief genres door elkaar mixt met de daarbijhorende 'clichés'. Toch ging ik naar huis met een grote grijns vol verwarring.

Het grootste probleem (naast de vraag waarom uitgerekend Cinemien deze film heeft aangekocht, wellicht de laatste distribiteur waarbij ik zo'n film zou verwachten...) zijn de uitgesproken metaforen waar eerlijk gezegd te weinig mee wordt gedaan. De grote thema's (o.a. xenofobie in Oost-Europa) worden weliswaar geïntroduceerd, maar uitgewerkt, ho maar. Of de grap is dat er rigoreus korte metten mee worden gemaakt?

Desalniettemin een bijzondere film die met liefde is gemaakt. Dat werkt bij mij aanstekelijk. And I admit, I love doggies!

Zeer chaotisch verhaal met verschillende slechte emotionele scenes en oosters gezweef ('in the head').

Typisch een film dus die het moet hebben van de aktie. Die is er volop. En dan ook nog akrobatieke aktie gemixed met oosterse vechtkunst. Hartstikke leuk, serieus. Daar kan ik me prima mee vermaken. Helaas werd mijn vermaak-'mode' hevig verstoord door het slechte edit-werk. In de aktie-scenes worden steeds 1/10 secondes weggeknipt zodat we kijken naar ultra-hippe 'verspringende' ADHD-beelden. Niet mijn stukje taart.

Regisseur Omar Naim had een idee. Hij vergat 1 ding: hij kan geen scripts schrijven. En dat is het grootste gebrek van deze film: een goed script. Het loopt niet lekker, en zit vaak vol flauwe wendingen. Normaal gesproken houd ik wel van een open einde, maar in deze film paste het - zoals velen al voor me zeiden - totaal niet.

Gelukkig is de cast solide. Voor de cast en het basis-idee wil ik hier best een anderhalve ster voor uitdelen.

Finding Neverland ziet er prachtig uit qua entourage en de mix tussen realiteit en fantasie waar klakkeloos mee gespeeld wordt. De piratenschip-scene is verbluffend. Het acteerwerk mag er ook wezen, met uitzondering van Kate Winslet die speelt alsof ze in een tv-produktie zit.

Allemaal heel leuk en prima, en het einde wanneer het stuk Peter Pan in de huiskamer wordt gespeeld en Winslet Neverland binnenstapt was een fantastisch slot.

Helaas helaas. Dat was niet het einde. Finding Neverland krijgt nog zo'n extra 5 minuten die net zo overbodig zijn als een derde teelbal. Kilo's uien werden door de filmcrew geschild onder de neus van Freddie Highmore, die de grootste krokodillentranen ooit presenteert op het witte doek. Walgelijk vals sentiment dat strafpunten oplevert.

3,5 sterren zijn ruim voldoende.

Sterk gedramatiseerde 'documentaire' van Jean Epstein die heel wat visuele trucjes uit zijn toverhoed goochelt.

Opvallendst zijn de sterk poetische beelden die verweven zijn door de film. Opmerkelijk vergeten stille cinema pareltje.

Gaumont heeft de film netjes opgepoetst. Het is te hopen dat ze 't ook netjes gaan uitbrengen op dvd: 4*.

De zoveelste Vietnam oorlog 'iets'. Is dat nu wel nodig? Ja, want er komen nogal interessante personen aan het woord. Naast voormalige soldaten, ook voormalige journalisten aldaar. Waaronder Eddie Adams, die wereldberoemd is geworden door een foto. Zijn verhaal over het maken van die foto is nogal bevreemdend.

De voormalige soldaten praten over hun 'body count', want daar ging het nu eenmaal over, het doden van mensen werd een soort drug. Maar als Schrijber de prangende vraag stelt: "Tell me about your first kill", kost het wel tientallen seconden voordat ze iets kunnen zeggen.

De documentaire is zeer vlot gemonteerd. Met veel stukjes er doorheen geweven van een of ander Vietnam-oorlog-museum / pretpark. En de heer Ford Coppola zal wel niet geheel gelukkig zijn dat de meest populaire nachtclub in Vietnam "Apocalypse Now" heet...

Must see voor de geinteresseerden.

Ik dacht dat dat de woorden waren van Jason Robards, die de rol van Fitzcarraldo op zich had genomen. Hij verliet ziek de set (nadat zo'n 40% reeds was opgenomen). Mick Jagger speelde de rol van zijn assistent. Kinski kwam toen aan boord en Herzog stond erop dat alles opnieuw werd opgenomen. Dit paste niet in het schema van Jagger waarop Herzog een dikke rode streep door zijn rol zette.

Of het een goede beslissing was van Herzog, dat is de vraag. Maar één ding is zeker, de acteerprestatie van Kinski is briljant. Ich will meine Oper! Ich will meine Oper!!! Als een bezetene sleurt hij de kijker en de cast mee in een ongekend avontuur.

Ik vond de film pas echt bijzonder worden op het moment dat ze met de boot vertrekken (dat gebeurt pas na een uur....) Het eerste uur moest ik echt doorheen bijten, ook al zaten er fantastische scenes (ich will meine Oper!) in.

Daarna is het gewoon anderhalf uur puur genot als de boot onder de klanken van opera-legende Enrico Caruso door de wateren van het Amazone-gebied vaart, gepaard met zenuwslopende scenes. De gehele operatie/poging de boot over de berg heen te krijgen is fantastisch. De scene daarna dat de boot in versnelde waterstromingen terecht komt is van een weergaloos niveau. Tijdens deze opnames raakten nogal wat crew-leden (zwaar)gewond. En dit alles zonder special effects! En daar ligt juist de kracht van de film. Alles is waarheidsgetrouw, en het kijkplezier wordt niet vergald door afzichtelijke bluescreens en computeranimaties.

Nog een opmerkelijk iets. De rol van de kapitein. Ik heb de film gezien met de Duitstalige dub. Het personage van de kapitein blijkt een Nederlander te zijn. Zijn stem heeft dus ook een Rudi Carrell accent. Ik weet niet hoe ze dat hebben gedaan met de Engelstalige dub?

Fitzcarraldo is gewoon een grootse en verbazingwekkende film die helaas wat krediet verspeelt in het eerste uur, maar die zeker door een groter publiek bewonderd zou moeten worden. 4 sterren is mijn waardering.

En nu nog ergens de docu Burden of Dreams op de kop zien te tikken.

Intrigerende pulp (kunst volgens kenner/liefhebbers) uit de underground-scene in de experimentele zestiger jaren in de VS. Het is ook veel meer performance art.

Dit 'meesterwerkje' Flaming Creatures is ook vooral performance art door drag queens, hermafrodieten en ander 'gespuis' die door het beeld wandelen, dansen, kroelen, lippen stiften, zoenen, lief hebben, strelen en performen (zie daar de beruchte verkrachtingsscene). Jack Smith heeft zelfs een hele minuut aandacht voor een vlieg!!!! Dat kon ik niet plaatsen in deze (blijkbaar) satirische film.

De film werd al snel geband en zelfs verboden door obsceniteit. Tja, hedentendage kun je niets anders dan in de lach schieten door al die (in close-up!) wapperende slappe piemels en geschud en gewiebel van grote borsten op de tonen van Be-Bop-a-Lula. En dat was ook de bedoeling van Smith ipv de stempel 'seksfilm' die het destijds kreeg opgelegd. Het thema 'gender' was gewoon nog taboe.

Gezien op 16mm, dat gaf de sleazy, wazige sfeer nog extra glans.

Foute kitsch met superflauwe (woord)grappen en adembenemende sets en kledingstukken. En natuurlijk die camp-soundtrack van Queen, gruwelijk doch passend. Een mix van plezier en diarree, wat moet ik ermee, een tw.....drie.

Daar had ik dus helemaal geen last van. Dit hoort gewoon bij het 'overdreven' acteerwerk in stille films. En de film bevat ook komische scenes (die niet serieus bedoeld waren).

Een heerlijk romantisch drama met Garbo als duivelse feeks. Maar het is met name het camerawerk dat zo nu en dan adembenemend is. Vooral de duel-scene is prachtig.

Een must-see - ook al is het geen meesterwerk - voor liefhebbers van de stille cinema.

Spannende en intrigerende Hitchcockiaanse psycho-thriller met een uitstekende cast en een vlot script.

Het einde was wel jammerlijk, net als het superlelijke hypermoderne cgi-vliegtuig dat niet meehielp bij de geloofwaardigheid van het geheel. Grootste jeuk-momenten: de beschuldiging jegens een Arabier die volgens Foster 'de nacht tevoren door het slaapkamerraam heeft gekeken' [hahahaha, konden de scriptschrijvers niet iets anders verzinnen] en het laatste shot waarin diezelfde Arabier als een soort van verzoening Fosters tas overhandigt. Compleet ridicuul and too bloody obvious qua bedoelingen.

Na deze ergernissen toch maar omlaag naar 2,5*. Goede thriller die door wat moderne foefjes en verwijzingen te veel kracht verliest.

In Nederland wordt 'wijzen naar iemand' gezien als uitermate onbeleefd gedrag....

Naast het feit dat ik de documentaire ontzettend interessant vond, is het beste van de docu dat de heer McNamara zich vaak karikaturaal gedraagt. Daar zit de man die zulke grote en belangrijke beslissingen heeft genomen, en hij komt uitermate intelligent over. Maar tóch voel je het egoïsme doorsijpelen zodat er een mooie mix bestaat van wijsheid en vermaak door een clown. En tevens een mix van vertrouwen en onvertrouwen in de heer McNamara, waardoor hij echt menselijk overkomt.

Ik herken mezelf er ook wel in. Met te veel passie en drift je mening uitspreken over zaken die je 'echt' bezig houden, waardoor de tegenpartij je met grote ogen vol verwondering aankijkt met een blik van: "wauw, wat een pleidooi, wat een wijsheid, wat een.....freak."

Ik moet deze documentaire overigens wel herzien. Misschien dat de overheersende 'wauw'-factor omgezet kan worden in een 'freak'-factor.

(ik vraag me af of deze enigszins passionele bijdrage nu ook als clownesk opgevat zou kunnen worden)

Ik ben niet zo thuis in de straattaal, ondertiteling was hier en daar wel gewenst... [nou ja, doekoe is geld, dat wist ik dan weer wel]

Fok Jou heeft een aardig script omtrent opvang voor over de schreef gaande pubers, alleen de hoofdmotieven van de hoofdrolspeelster (die nodig acteerlessen had moeten nemen) zijn te vaag voor woorden.

Fok Jou is amusant en schrijnend, maar tegelijkertijd ook ontzettend irritant door sommige acteerprestaties. En wat is de bedoeling van de makers, een vraag die ik me stel na het lezen van de website. Een waarschuwing voor pubers? Een wijze les voor ouders van pubers? Een aanklacht jegens de bureaucratie van jeugdopvang? Aardige poging, maar de snoeiharde services worden stevig geretourneerd.

De serie is nog steeds te zien op de Fok Jou site. Met de meest zielige fok jou bijdragen in het gastenboek.

Asian Western, maar dan ietsie anders. Johnny To haalt de mosterd voornamelijk uit het western-genre. Op een gegeven moment krijgen we zelfs 'een man met een mondharmonica', jaja. Ook enige muziekstukken en scenes zijn regelrechte kopies (lijkt wel) van western-klassiekers.

Dit alles wordt gemixt met flauwe Hongkong-humor (het nadeel van de film mijns inziens, gelukkig wordt het met mondjesmaat gebruikt), donker(geel) kleurengebruik, en adembenemende slow-motion Hongkong schietspektakelhuzarenstukjes (zonder witte duiven om de eerder genoemde link met Woo enigszins te niet te doen).

Dit sfeerwerkje verdient wel een groter publiek. 4*, verrassend en ouderwets verfrissend.

Het debuut van grootheid Gene Kelly, die hier als derde op de bill stond (en George Murphy, tweede op de bill, geheel wegspeelt, -danst, en -zingt). MGM had haar goudmijn gevonden.

For Me and My Girl zit bomvol crooners en ballads, dansnummers, en duetten om bij weg te smelten. Dit is ook de grootste kracht van de film. Judy Garland en Gene Kelly zijn toch wel de paradepaardjes van MGM, en George Murphy en nachtegaal Mártha Eggerth (wier borsten netjes worden gecensureerd in een van haar nummers, de inkijk was blijkbaar iets te) zijn grote vocale talenten.

De film speelt zich af tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het laatste half uur gaat dat een grote rol spelen, leidend tot grootse 'Uncle Sam Wants You' propaganda voor de Tweede Wereldoorlog dat in volle gang was in 1942 zoals we weten. Erg jammer, anders zou het ongetwijfeld de boeken in gegaan zijn als 'grote musical'.

3,5* voor de non-propaganda stukken, prima plezier.

Dat had ik ook. Nog ouder dan Connery in Diamonds Are Forever. Zeer grote stoor-factor. Naast de bejaardenbond stoorde ik me ook aan het verhaal dat behoorlijk van de hak op de tak ging; maar waar ik echt haren van op m'n tanden kreeg was de muziek. Zo overduidelijk dat deze film gemaakt werd in de periode 1978-1982. De Bond-thema's kwamen uit synthesizers, hier en daar een fout disco-beatje, de knuffel-titelsong [dat nog steeds m'n brein terroriseert] ... en het drama was compleet. Dramatisch.

Gelukkig staat Bond voor vermaak, en dat lukt ondanks de drie grote hekelpunten. M.n. de vele actie-rijke scenes plaatsen het karige verhaaltje op een achtergrond. Het grappige is [en dat redt de waardering in sterren] dat ik juist deze actie-scenes nog allemaal vers in m'n geheugen had zitten van 'vroeger'. Altijd gedacht dat deze allemaal in verschillende Bond-films zaten. Door deze nostalgische Aha-Erlebnissen verkrijgt For Your Eyes Only een matige 3 sterren. Een lagere waardering bij een toevallige herziening zit er dik in.

Blijkbaar heeft Canvas flink haar best gedaan met de schaar, een schamele 75 minuten durende versie werd uitgezonden (de kortste tijdsaanduiding voor de documentaire die ik heb gevonden is 95 minuten). Dat er ook in geknipt was, was hier en daar flink duidelijk [zeker de ontwikkelingen in de koers]. Erg jammer.

Desalniettemin een mooie documentaire over de wielersport, en dan ook nog eens over de koers der koersen, Parijs-Roubaix. Van de voorbereidingen (de perfectionist Merkcx die met een liniaal de hoogte van zijn zadel controleert, het scheren van de benen, een zoen van mama), het gehele circus (inschrijving, publiek, pers, reclame, het verven van de eindstreep), de koers zelf (demonstraties natuurlijk, aanvalletjes, lekke banden, valpartijen (niet alleen de renners zelf), open wonden, en een ritje in de bezemwagen), de grand finale, en het circus erna inclusief interviews onder de douche waar de renners het stof van hun lijven wassen.

Voor de leken wordt echt alles uit de doeken gedaan, waardoor de documentaire een goed inzicht geeft in de sport. De twintig camera's waren overal, in de bezemwagen, in de wagen van een ploegleider, op een motor, in de lucht, op strategische plekken naast de weg, etcetera, wat een compleet beeld gaf van de koers.

Ben wel benieuwd naar de 'lange' versie.

Interessant projekt. Delpeut maakte van allerlei oude films met beelden van de Noord- en Zuidpool een nieuwe film. Een fantastische vertelling van een helse overlevingstocht op de Zuidpool, waar ijsberen en eskimo's leven (volgt u het nog?). In 1941 doet de enige overlevende, een Ierse timmerman, verhaal bij een interviewer. Hij is in het bezit van filmopname, om zijn verhaal te illustreren maar vooral te bewijzen. Delpeut schreef een scenario waar hij niet alleen gebruik maakte van verslagen van poolexpedities, maar ook Edgar Allen Poe's The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket. Dat verklaart wellicht het een en ander.

Het is jammer dat het 1941 gedeelte 'clean' aanvoelt, wat de geloofwaardigheid (ondanks een geweldige O'Connor) niet te goed komt. Een donkerdere zwart-wit look met wat brandplekken en lijnen zou het afgemaakt kunnen hebben.