Opinions

Tja, de film heet toch ook 'Nacht - De Soundtrack'. Leuk zo'n schijfje (die meer het verschil aangeeft tussen de muziek + de film), maar incorrect. Wellicht dat de mensen ook even het schijfje in hun dvd-speler moeten stoppen om de optiteling te bekijken.

Dan, inhoudelijk. De film behoort als film beoordeeld te worden, en dan is er 1 conclusie mogelijk: karig uitgewerkt. Hofstede (voorman van the Nits, nu video-kunstenaar) plakt wat beelden aan elkaar incl. zangers en zangeressen die het liedje zingen, en Vrienten en companen die instrumenten bespelen. Leuk voor op de achtergrond tijdens een concert. Nu zijn het middelmatige videoclips die aan elkaar geplakt zijn.

In de film lijkt ze niet op Jodie Foster...

Een film die zich voornamelijk afspeelt op 1 lokatie. En dan weet je het eigenlijk wel: dat riekt naar theater. Inderdaad. Fantastisch acteerwerk, mooi camerawerk en een uitermate interessant onderwerp. Helaas weten de dialogen en monologen niet altijd te boeien en zijn ze hier en daar zelfs uitermate belachelijk en artificieel, zeker naar het einde toe, en valt het vaak in herhaling. Maar ik heb de film met veel fascinatie bekeken. Zowel de begin- als eind-scene zijn magistraal. 3,5*

Als ik het plot alhier teruglees, zie ik het woord 'moeizame' maar liefst twee keer staan. En derde mag gerust geplaatst worden voor het woord 'satire'. Vreselijk. Pim de la Parra mag dan wel hard schreeuwen over artistieke vrijheden, maar dit is talentloze troep. Verschrikkelijke 'humor', met een kleinzoon van Fritz Lang die produceert. Het ergste is nog wel Pim de la Parra himself die de rol van de regisseur op zich neemt. Acteren is niet aan hem besteed, afschuwelijk, met als dieptepunt dat we hem ook nog in z'n nakie zien rondhuppelen (en wordt opgetild door de hoofdactrice).

Het is zoeken naar pluspunten in deze film met een vreselijk script, slecht geluid en irritant aanwezige jazz-muziek. Het camerawerk levert her en der (zeker in de zwart-wit-scenes) mooie plaatjes op. Geschoten door niemand minder dan een regisseur die wel talent heeft, de Argentijnse Nederlander / Nederlandse Argentijn, Alejandro Agresti.

Een parodie op een satire leek het haast wel. 1*

Sterker nog, A Moment to Remember is toch wel thematisch jatwerk van de bovenste plank van die 2 Nicholas Sparks boeken/films, A Walk to Remember en The Notebook.

Waar het de Zuid-Koreaanse film A Moment to Remember veelal aan ontbreekt is geloofwaardigheid. Een of andere grappige pipo of Einstein-look-a-like arts (iemand die hem serieus zou nemen, c'mon??) die verkondigt dat onze heldin lijdt aan een zeldzame vorm van Alzheimer, daar ging het compleet mis. Niet dat ze Alzheimer heeft, maar die dokter dus voordat daar weer een stupide discussie over gaat bestaan.

Woo-sung Jung en Ye-jin Son spelen gelukkig een geloofwaardig 'puppy-love' stelletje, en laatstgenoemde is zeker een sprankelende verschijning. En hier en daar levert het mooie momenten op, die natuurlijk gebruikt worden later om keer op keer het geheugen van Soo-jin terug te halen.

De film vliegt eigenlijk te vaak op een stupide manier uit de bocht, bijv. wanneer manlief de ex-vriend helemaal aan diggelen slaat en trapt...belachelijkste scene uit de hele film, en dat draagt niet bij tot een coherent geheel. Dit soort momenten leidt tot een nog grotere irritatie-factor, terwijl de film het eigenlijk heel gemakkelijk had kunnen hebben op goedkoop scoren via sentiment (wat ook gebeurt met een uur lang hetzelfde zielig piano-riedeltje).

Een alleraardigste romance verwordt tot een idiote vertoning van slechte, loshangende script-gebeurtenissen, allemaal in een moordend snel tempo. Ik denk dat het half uurtje extra niet zou kunnen leiden tot een beter product.

Snel vergeten dit. Brrrrr.

De grote doorbraak van John Hurt. Een tv-drama (/komedie) over een nogal flamboyante homoseksueel. Quentin Crisp himself introduceert de verfilming van zijn leven in de eerste minuut. John Hurt lijkt als twee druppels water, zowel lichamelijk als de gehele lichaamshouding en stem. Verbazingwekkend spel (wat hem ook wat belangrijke prijzen opleverde).

Ondanks dat het tv-drama goedkoop oogt en een aantal vervelende nietszeggende momenten kent, is het genieten geblazen door veel sterke scenes. En John Hurt is Crisp. Crisps 'wijsheden' worden als humoristische stille cinema tussentitels uitgesproken, waaronder de dag dat de Tweede Wereldoorlog uitbrak: "When the war was declared, I bought two pounds of henna". En de uitspraak (die bij de eerste uitzending werd gecensureerd, lees: verwijderd): "Sexual intercourse is a poor substitute for masturbation."

Fijne humor doordrenkt het overigens 'zielige' leven van Crisp, die zichzelf bestempelde als a naked civil servant, hij verdiende zijn geld als model op de kunstacademie. Ook al had hij veel moeite 'een man die op een bus wacht' uit te beelden. 3,5*

Je kunt het eerder scharen onder het kopje 'Flipper'.

Met een Jacques Cousteau-'ige' introductie en een vrolijk hillbillie-deuntje werd de toon van de film ingezet. Mooie beelden, maar dat vrolijke hillbillie-deuntje (dat vertelt wat er gebeurd is en gaat gebeuren) wordt irritanter met de keer dat het uit de boxen schalt. En zo wordt een lief filmpje over de vriendschap tussen een orka en een onderzoeker + schattig blond meisje met vlechtjes flink verpest. Curieus werkje.

Wat een vervelende film. Dan weer mooie plaatjes, dan weer lelijke plaatjes. Dan weer een interessante scene, dan weer een Thaise Hollywood-scene. En dat de man Mak heet en de vrouw Nak, en dat ze elkaar iedere keer zo noemen op de meest mogelijke dramatische manieren maakt dit horror-filmpje tot een irritant werkje.

1,5* ster voor de her en der mooie plaatjes en interessante scenes.

Dat woord (meesterwerk) zat wel in mijn vocabulaire in de eerste 30-45 minuten van de film. Non-narratief geschiet en gegruwel. Maar ja, dan werd het blijkbaar noodzakelijk geacht om een aantal personages (die we her en der al in beeld zagen) een gezicht - of verhaal - te geven, en hieperdepiep het melodrama is geboren. Ondanks dat het me niet bij de strot vastpakte, weet een prachtige finale, hoe vreselijk cliche-rijk die wel niet is, toch maar weer de kippenvel-humanist in me wakker te schudden. Indrukwekkende produktie.

Tja, wat valt er nog toe te voegen na de recensie van gimli f... Dat deze film de Gouden Palm won in Cannes en dat Imamura de assistant was van Ozu (ten tijde van Tokyo Story).

Aanrader. Komisch, ontroerend en shockerend. En wie weet te genieten van natuurbeelden...dit is uw ding. 4 sterren.

Zoveelste Amerikaanse comedy met alweer dezelfde grappen en grollen zoals we die reeds kennen uit soortgelijkige comedies uit de jaren 80 tot het heden.

(honden)sperma op broodjes, seks met een hitsige oude dame, cliché nerds, dikke jongen geperst in een te strak zwembroekje, 'de eerste keer' dat verschillende keren mis gaat, en natuurlijk het hoogtepunt (gaap) laxeermiddel in een drankje zodat de verplicht poep-grap ook nog aan bod komt.

De film is hier en daar toch nog een glimlach waard door een paar leuke uitwerkingen. Maar ja, het negatieve / stompzinnige overheerst 'big time'. 1,5 ster, Mug in een gulle bui.

Met het avontuur was niet zo veel mis, met de karakters wel.

Benjamin F. Gates (Nicholas Cage) is niet de man met ballen of een stoer personage die het Hollywood avonturen-genre zo genietbaar maakt. Hij is 'just an average guy next door, but very smart'. Behoorlijk suf als je het mij vraagt.

Zijn side-kick Riley Poole (Justin Bartha) is hevig irritant omdat zijn teksten voornamelijk bestaan uit de nodige grappen, die 9 van de 10 keer niet grappig zijn.

En dan pa Gates (Christopher Plummer). Plummer acteert alsof hij ieder moment onder invloed was van hevige pijnstillers. Uitermate pijnlijk om naar te kijken, een mis-cast.

Het verhaal zit erg leuk in elkaar. Helaas zijn de cryptogrammen nog banaler en stompzinniger dan in The Da Vinci Code. Hier worden ze ook zonder al te veel problemen (en vage beredeneringen) opgelost.

Tevens is de film puur gemaakt voor de Amerikaanse markt. Amerikanen zullen ongetwijfeld smullen met de vele links met de Amerikaanse geschiedenis. 'Buitenstaanders' (zoals ik) hebben meer zo iets van 'goh'. En dat is wel jammer.

Desalniettemin, prima vermaak met her en der wat kanttekeningen. Het mist de nodige flair (m.n. karakters). Drie sterren lijken me meer dan voldoende voor deze Disney-film.

Mark Lewis geeft deze keer veel kritiek op ons (nou ja, het Amerikaanse) consumentengedrag. Iedere keer als er een vrolijk countrymuziekje voorbij kwam met in beeld een als kip verklede bestelauto, dan werd het weer even serieus. Eier-produktie, slachtkippen-produktie, kuiken-produktie, allemaal prachtig in beeld gebracht.

Een Mark Lewis documentaire is geen Mark Lewis documentaire zonder humor. Wat te denken van een geruchtmakende rechtszaak over geluidsoverlast van honderd hanen op een vechthanen-fokkerij. Een man die het begrip 'haantjesgedrag' wel heel erg letterlijk neemt. Een vrouw wier huisdier een haan is (zelfs al was het schoothondje geweest, omg). Het romantische Hollywood-drama omtrent de hen Liza die graag moeder wil worden. Maar het absolute hoogtepunt is toch wel de demonstratie mond-op-snavel-beademing. Degenen die het droog houden krijgen van mij een kipnugget. 3,5*

De beste Asylum-productie (tot nu toe). Raar eigenlijk dat de film w.b. de gore-effecten juist wel weet te overtuigen, maar alles daaromheen niet, m.u.v. robot-Hitler dan. Low-low-low budget sfx (as usual), c-acteurs, slaapverwekkend tempo en een opmerkelijke douche-scene die flirt met extreem foute wansmaak. Vertier voor tussendoor, mag wel eens, The Asylum heeft de juiste marketing-strategie.

De eerste helft van de film is nog wel vol te houden, en nog redelijk grappig ook. Wellicht te danken aan La Hepburn die enige minuten - 'wat vindt u van mijn pakje?' - in beeld straalt.

Maar het ge-oei oei oei, man man man begint dan te irriteren. Zeker als de commentator echt denkt dat hij grappig is als hij gaat schreeuwen, eerst in de gedaante van een paard (als hij de melkmachine bij koeien verfoeterd) en daarna als mede-passagier in een vrachtautootje. Het gaat dan behoorlijk mis. Oei oei oei, man man man.

Alleman avant la lettre...

Prachtige cinema.

Camera-standpunten waar je 'U' tegen zegt, een magistrale soundtrack van James Horner [ai ai ai], fabuleuze screen appearance van Kilcher (asjemenou), en hulde aan de montage!

The New World is niet sloom, is niet saai; bezit voldoende actie, avontuur, poetische beelden en teksten, druipende romantiek.

Ik heb genoten, 4,5*, kom maar op met die drie-uurs-versie!

ps: Was ik de enige die "I Was Made for Loving You" van Kiss eventjes in gedachten kreeg n.a.v. de make-up van de native americans?

Bollywood-vehikel omtrent het Amerikaanse terroristenbeleid na 9/11. De boodschap is duidelijk, en gelukkig blijven de muzikale dansintermezzo's achterwege, maar de overdramatiek die de Bollywood films kenmerkt is erg aanwezig. De Niagara-glycerine-vallen spuiten uit alle ooghoeken terwijl iedere keer hetzelfde klaagliedje uit de speakers knalt. Poppetje Katrina Kaif en (mijn opa en vader zijn beroemd, dus ik ook) Mukesh worden weggecijferd door de Indiase hunk (menig Hindi-sprekend meisje heeft een poster boven haar bed hangen) John Abraham en oudgediende Irrfan Khan.

Verbazingwekkend dat Garmin meneer nog een contract heeft aangeboden; klaarblijkelijk is dit documentaire portret van een (destijds) beloftevolle renner óf niet bij ze bekend óf weigeren ze het te kijken óf denken ze hem te redden van een zeer mogelijke terugval. Dat de ploegleider van Garmin op dit moment ook veelvuldig genoemd wordt als grote meneer in de dopingwereld, doet het ergste vermoeden.

Het moge duidelijk zijn, dopingzondaar Thomas Dekker speelt nog steeds geen open boek (zelfs niet richting familie en ex-vriendin), en maakt de meest rare beslissingen en bokkesprongen. Schitterend psychologisch voer wat schreeuwt om een vervolg. Living to the extreme, dat is Thomas Dekker, in alles. Begrijpelijk, ja. Sympathie-opwekkend, verre van.

De documentaire is te kort en schept te veel vragen/onduidelijkheden. Te veel taboes in wielerland helaas, en dat maakt Dekker wel duidelijk. Mooi huis overigens, zeker een hypotheekje bij de Rabobank (of is het een gift, zodat ie z'n bek houdt...).

De wielrensport in Nederland heeft een flinke boost gehad (qua populariteit) dankzij de hosannah-momenten van de Belkin-ploeg (zie De Tour van Bauke (2013), maar ook dankzij de ritoverwinningen van die andere NLse ploeg, Argos-Shimano. Opmerkelijk dus dat beide ploegen intensief gevolgd werden juist tijdens deze Tour door documentairemakers.

Nieuwe Helden is ook een mooi portret van een (piep)jonge ploeg met jongens en staf die voor elkaar door het stof gaan. De meeste aandacht gaat uit naar de twee Duitse troeven, Kittel en Degenkolb, de smerige attaque van Cavendish op Veelers, en de Italiaanse soigneur die z'n dochtertje mist. Een traan en een lach, daar waar het leven om draait.

Let op de t-shirts van pa, ma en broertje Kittel op de Champs-Elysées.

Baanbrekend, nee. Levendig en amusant, ja.

Teledoc productie, dus dit jaar nog in volle glorie op tv. Hoogstwaarschijnlijk rond de Tour van 2014.

Als een film noir liefhebber met deze film geen plezier kan beleven, dan weet ik het ook niet meer...

Fantastisch plot, opzwepende muziek tijdens de achtervolgingen, hier en daar mooie plaatjes van de kleinste en grootste hoeken van Londen (incl. de welbekende Londense mist).

Wat voor mij persoonlijk miste, waren goede acteerprestaties. Stanislaus Zbyszko als Gregorius the Great heeft een stompzinnig accent en dreunt de woorden op alsof hij met zijn mede-speler nog een keer de tekst doorneemt. Geen acteur, wel voormalig professioneel worstelaar. Vandaar zijn (enige film-)rol blijkbaar. En Richard Widmark lukte het niet mij in de eerste helft van de film te overtuigen, hij revancheert zich gelukkig uitstekend in de laatste helft. Dit heeft ongetwijfeld te maken door het feit dat ik een aantal weken geleden hem in een flauwe Doris Day komedie de hoofdrol zag vertolken....beelden die maar bleven doorspoken in mijn hoofd.

Desalniettemin een aanrader voor de noir-liefhebbers, een een dik verdiende 4* waardering mijnerzijde.

Gisteren inderdaad gezien op het witte scherm in Maastricht. De film-kopie die het Filmmuseum opnieuw in de filmzalen gaat vertonen is van zeer goede kwaliteit overigens. Gaat het zien, zegt het voort.

Het viel me tevens op dat er ook veel verwijzingen zitten naar de oude cinema. De moord op Shelley Winters was bijna een kopie van de eind-scene van Murnau's Nosferatu, en de klopjacht op Mitchum refereert naar een ander horrorsprookje, Frankenstein, maar ook naar Fritz Langs Fury.

Tevens zorgde de vele schaduwen voor kwijlende genotsuitingen. Ik wilde de Heer danken op mijn knieën na de scene waarin Johns hoofd doorboort wordt door de schaduw van Mitchums hoed. Ik heb me ingehouden. Ik ga in ieder geval op zoek naar de dvd.

Een meesterwerk zag ik er niet in. Dit heeft vooral te maken met het doorzichtige script. Te veel opzichtige aanwijzigingen omtrent de afloop van de film, tot het irritante toe. Kappeuter gaf al het jeuk-moment van de tarotkaart 'de hangende man' die deze keer bij Stanton weer op de kop op de grond is gevallen per ongeluk.

Toch blijf je met het puntje op de stoel zitten, en wel door het fantastische spel van Tyrone Power. Bij het MM-publiek bekend voor zijn rol in Witness for the Prosecution. Tevens zijn laatste complete filmrol. Power was destijds vooral populair in swashbucklers en natuurlijk die ene leuke Zorro film. Hij overleed in het harnas aan een hartaanval, tijdens de filmopnamen van een degen-gevecht van opnieuw een swashbuckler. In 'Nightmare Alley' dwong hij mij als kijker de ogen op het scherm te houden.

Resultaat, een schamele 3,5*.

Titelverklaring (interpretatie): in de film werd al een link gemaakt naar het feit dat Stanton leefde in een nachtmerrie, aldus de psychologe. Er is geen weg meer terug, een doodlopend steegje, waar Stanton zich zelf naar toe heeft laten opjagen.

Het blijft altijd maar de vraag of er een leuke, frisse, interessante film voortspruit uit een project dat ongeveer geheel bestaat uit improvisaties en onsamenhangende grapjes voortkomend uit dronkemansideeën van twee goede vrienden, en met een laag budget natuurlijk...

Waarempel, het is toch gelukt met deze The Nine Lives of Tomas Katz. Smakelijk moeten lachen om de ultradroge en -zwarte humor, meestampend met de techno-soundtrack (afgewisseld overigens met klassiek Georgische zangkoren, jaja), en knipperend met de ogen tijdens een paar trucjes met de editingmachine.

Ondanks de low budget sfeer (haast omvallende decors, gewoon videomateriaal van Londen etc.), is het toch een film die er mag wezen.

Culthit in Berlijn, waar het meer dan een jaar onafgebroken in de zalen heeft gedraaid. Doordat de Duitse produktiemaatschappij snel ter ziele ging, konden geïnteresseerde partijen de film niet kopen (tja, er nam namelijk niemand de telefoon op). De regisseur zag het met lede ogen aan. Een poging om het in zijn moederland Groot-Brittannie aan de man te brengen liep uit op een sisser. De wereld die cinema heet.

Mag door mensen (met humor) ontdekt worden.

Ach ja, smaken verschillen...of liever gezegd: "filmbelevingen". Want wat geacht mede-gebruiker TOR nu weer uitkraamt staat geheel haaks op wat ik heb gezien (en begrepen).

De onderzoeksjournalistiek die de eerste helft van de film illustreert inclusief gebruik van verborgen camera's is fan-tas-tisch. Baanbrekend en flitsendsnel en daardoor zelfs juist wel spannend. Ik kreeg een unheimlich gevoel, 'waar leidt dit allemaal in godsnaam toe', de ene verbazingwekkende uitspraak na de andere. En dan nog in een vreemde vorm, geluid die veelal niet overeenkomt met het beeld, het leidt tot een gekmakende zoektocht naar ... ja, wat of wie eigenlijk?

(dat beeld en geluid niet synchroon lopen heeft te maken met gebrek aan technologische middelen. Anno midden jaren '60 kon er alleen gedraaid worden met 35mm camera's, die verstop je niet in een bosje bloemen op een tafel. Het geluid is niet gedubt, maar 'live' opgenomen met een ouderwetsche geluidband)

Op een gegeven moment is Imamura het meer dan zat. Het 'waarom' wordt alleen maar giswerk en de verloofde van de vermiste man gedraagt zich meer en meer als een actrice (en wordt zelfs verliefd op de acteur die de mensen ondervraagt). Het wordt tijd voor een 'radical chance'. De verloofde, de Rat, wordt nu het middelpunt van de documentaire, want zijn haar bedoelingen naar de zoektocht naar haar verloofde eigenlijk wel zo zuiver. Sterker nog, ze wordt betaald voor haar deelname in de documentaire, zij wil natuurlijk niet zo maar haar goed verdiende baantje kwijtraken. Pas dan komt de Rat (en haar relatie met haar zus) echt in the picture.

Imamura breekt hierdoor vervolgens nog met de wetten van de onderzoeksjournalistieke documentaire. Want is het nu pure fictie, pure documentaire of is een documentaire per definitie nooit puur?? De discussie gaat hij letterlijk aan met de kijker in een paar verbluffende scenes. En nog steeds een discussie die nu nog niet klaar is (maar goed, Nanook of the North was ook niet puur documentair, n'est-ce pas?)

Fast-paced en interessant experiment vol bekvechtende Japanners. Niet geheel geslaagd, dat geef ik toe, maar wel essentiëel kijkvoer voor hen die geïnteresseerd zijn in het genre (of daar zelfs mee aan de slag willen gaan). Zou verplichte stof moeten zijn in een 'hoe-maak-ik-een-documentaire-opleiding'...

Een pessimistische kijk op de mensheid, met hier en daar een gedoseerd uitstapje naar de broodnodige luchtigheid. Alhoewel dat meestal gepaard gaat met excessief alcoholgebruik...

Eigenlijk is Humanity and Paper Balloons nog steeds een actuele, moderne film. De verschillende thema's, samenvattend de relatie tussen machthebbers en het gepeupel en de consequenties die daaruit voortvloeien, zijn nog steeds aan de orde van de dag. Ook al is het nu verpakt in een jidaigeki setting. Eigenlijk is het van alle tijden, en zo zal het (helaas) ook altijd blijven bestaan.

Waar menig film zich voordoet als een overwinning op dit kwade, moge het duidelijk zijn dat Yamanaka afstevent op geen happy end. Realisme ten top? Ongetwijfeld. Veelal ook te danken aan het naturelle acteerwerk van de gehele cast (niet voor niets een gerenommeerd theatergezelschap).

Verder opvallend dat deze Japanse film on-Japans overkomt. Ware het niet dat de film zich afspeelt in Japan en ook nog eens in het verleden met schitterende kledij en hutjes. Anders zou je je wanen dat je naar een Hollywood-film aan het kijken was. Grappig om te lezen dat Yamanaka zich inderdaad liet inspireren door Hollywood.

Indrukwekkend staaltje vakmanschap. En dat eindshot hè, I'm a sucker for those kinds of things...

Hoogstwaarschijnlijk een betere, zonder al te platte grappen.

De bus-chauffeur was zo gruwelijk irritant, dat ik buikpijn kreeg van ergernis. Flauwe grappen, die overigens alleen door de Iranezen in de zaal warm onthaald werden.

Gelukkig schotelt Ghobadi 'een magisch avontuurtje' voor. Er zitten weer prachtige scenes in. En de muziek is fantastisch.

De humor verpest het, ik kan het nog steeds niet geloven. Een magere 3 sterren.

Toen de documentaire begon met een hemeltergende live-versie van Like A Rolling Stone, wist ik niet hoe snel ik aan twee blokjes kaas moest komen voor in m'n oren. Maar naarmate de docu vordert, hoe duidelijker het wordt waarom het zo hemeltergend was.

Nee, geen Dylan fan, en dat het geregisseerd is door Scorcese is mij ook worst. Dit was een meeslepende muziekdocu met prachtig (historisch) materiaal (en niet alleen van Dylan). Een must see voor liefhebbers van folk, gospel, blues, americana en rocknroll.

Nu maar hopen dat de NPS het gaat lukken de docu te kopen en uit te zenden rond "de feestdagen", zoals ze van plan zijn.

Nooit gehoord van dit curieus pophistorie icoontje, ik geef het toe. Ook niet verwonderlijk, Klaus Nomi is nu eenmaal geen toegankelijke artiest, alhoewel hij in de paar jaar dat hij populair was ook echt populair was, blijkbaar.

Zijn doorbraak kwam toen hij gevraagd werd om op te treden met niemand minder dan David Bowie bij Saturday Night Live: klik, Bowie's outfit van anderhalf duizend dollar stond model voor de driehoekige smoking outfit waarmee Klaus Nomi mee geassocieerd zou gaan worden.

Succes kent ook haar keerzijde. Nomi's visuele live-shows stonden garant voor lange rijen, maar een foute manager zorgde voor een platencontract en een nieuwe band. Het eerste album was in no-time uitverkocht, ondanks slechte pr van de maatschappij (die wisten niet hoe ze het moesten promoten...). Kort na z'n tweede album overleed Nomi aan homokanker, nu bekend als AIDS.

Ach, nog even meezingen met Total Eclipse dat zo is weggewandeld uit het Eurovisie Songfestival van de laatste jaren. En een van zijn laatste optredens, waar hij de aria Cold Song (normaal gesproken zingt dit een voltallig vrouwenkoor!) uit Purcell's opera King Arthur zingt.

Interessante documentaire over dit popkunst-icoon uit de underground scene van New York. Veel interviews en uniek beeldmateriaal. Probleem is echter dat er te vaak de schaar in de optredens wordt gezet, en vaak wordt er niet vermeld wanneer en waar het zich afspeelt, waardoor de verwarring toeslaat. 3,5*.

Van Warmerdam flikt het weer (na het hilarische Abel) mij hevig te amuseren.
De Noorderlingen is wel stukken zwarter en grimmiger en ook absurder.
De film geeft niet alleen een inzicht hoe het er aan toeging in Nederland (voornamelijk de kleine dorpjes) in de jaren 60 (Lumumba verhaal speelt zich af in 1960-61) [stijfheid, streng-gelovigheid, buren-controle], maar is tegelijkertijd een verhaal van de overgang van kind naar 'volwassene' van de jonge Thomas.
Het meisje in het bos, een bosnimf, representeert zowel de kinderlijke fantasie (sprookjesfiguur), alsook daarnaast een supersexy jongedame die ook andere fantasieen losmaakt bij Thomas. Haar dood is dan ook meteen het einde aan zijn kindheid. Tevens het Lumumba verhaal. Ik kan het mis hebben (ik vocht flink tegen de slaap), maar het laatste nieuws was volgens mij dat Lumumba vermoord was?? Twee kinderfantasietjes waarbij het licht uitgaat. Gelukkig schijnt er licht aan de rand van het bos, als op het laatst postbode Plagge wederkeert, de belichaming van de volwassen man met fantasie - vol met kinderlijke ondeugendheden en kwajongensstreken...niet voor niets gespeeld door Van Warmerdam zelf.

Nodig herzien onder betere omstandigheden (niet vechtende tegen mijn slaap). Kom maar op met die dvd-box.

Zoals beloofd: een recensie.

Ter inleiding wil ik eerst de hoofdreden geven waarom North by Northwest op 1 staat in mijn top 10. Het was de film die mij als tienerjongentje mijn ogen deed openen dat er meer was dan straight-to-video junk (m.n. dus actie-filmpjes). Het is dus een symbolische nummer 1.

North by Northwest was dus mijn eerste 'klassieke' film, vol spanning en humor. En wat was het een genot. De film bevat vele aspecten: mysterie, actie, humor, avontuur, drama, romantiek. Deze aspecten staan in perfekte balans tot elkaar, en weten zodoende van seconde 1 tot de allerlaatste seconde mijn volle aandacht erbij te houden. Iets wat te vaak niet lukt.

1) Het script is geweldig, met heerlijke dialogen (Apparently the only performance that will satisfy you is when I play dead. / Your very next role, and you'll be quite convincing, I assure you.) ; en one-liners (I didn't realize you were an art collector. I thought you just collected corpses.) Hier kan ik dus smakelijk om lachen.

2) Het acteerwerk. Cary Grant speelt hier een rol die hem op het lijf is geschreven. Hij valt van de ene verbazing in de andere, met een dosis humor in zijn zinnen. Overtuigend. En James Mason is een fantastische bad guy. Maar - toegegeven - het script doet een flinke duit in de zak bij de acteurs.

3) camera-werk en alles wat daar bij komt kijken. De scene met het sproei-vliegtuig is overweldigend. Om maar te zwijgen over het laatste kwartier (in het huis en op Mount Rushmore) Zinderend.

Samenvattend: North by Northwest bevat alle elementen die voor mij horen in een film. Fascinerend van het begin tot het eind. Een simpele film op het eerste oog, maar grandioos als je alles in de juiste context plaatst. Een film met inhoud, als je je daar voor openstelt in ieder geval. Iedere kijkbeurt is weer een feestje, en dan zit ik nog steeds vaak op het puntje van de stoel.

Een van de vijf 5* Hitchcock-films.