Opinions

Onderschatte klassieker. De spanning is niet te snijden, prachtige shots, heerlijk schaduwspel, fantastische lokaties en goede special effects. En Max Shreck is mijn grootste nachtmerrie, wat een verschijning. Het expressieve acteerwerk bevalt mij wel. Sfeervol en - ik geef het toe - doodeng.

Puberale rotzooi, vol poep, seks en fysiek geweld. Blijkbaar is het heel moeilijk om in het genre 'een parodie / ode' iets goeds te maken. De verwijzingen naar andere films liggen zo voor de hand en bieden geen relaas van een script-schrijver met talent. Pas op het laatst zie je hier en daar hoe het wel zou moeten, met een paar volwassen grappen, of die wel een ode bieden aan de tienerfilms (het musical-nummer bijv.) en natuurlijk Molly Ringwald. Voor de verdere rest is dit te dramatisch voor woorden. Helaas hoort het thuis bij de Scary Movie shit. Fikse tegenvaller. 1 zure ster.

De nieuwe naam 'Tien' is nog niet goed ingeburgerd blijkt alweer... [en terecht]

The Notebook, ik zag er tegenop, omdat het een verfilming was van een Nicholas Sparks (bouquetreeks)-roman... een andere verfilming van een van zijn boeken, A Walk to Remember, staat namelijk in mijn top10 van allervreselijkste films ooit...

Het EO-gehalte dat die film zo ontsierde, is hier geheel afwezig, gelukkig maar. The Notebook is een klassiek aandoende romantische romcom, die met het thema dementie toch iets extra's heeft te bieden. De dialogen zijn veelal glazuurbrekend.

Gelukkig is daar een zeer goede cast die de film toch boven het Hallmark niveau uittillen. De klik tussen de hoofdrolspelers is aanwezig. Alleen Gena Rowlands vliegt even flink uit de bocht tien minuten voor het eind, zeer jammer. Sowieso waren die laatste 10 minuten ook echt 'too much', de impact was er al, maar meer scheppen suiker in de koffie smaakt echt niet beter.

Drie sterren, goede opbouw (ook al is het zo voorspelbaar en cliche-matig als de pest), goede settings, maar bovenal een prima cast die de kijker dwingt tot het uitkijken van wat normaliter een draak genoemd kan worden.

Drie sterren, zat een halfje hoger tot Rowlands echt ging dementeren

Degelijk rechtbank/conspiracy-drama dat het vooral moet hebben van een goede cast (m.n. Beckinsale, Alda en Farmiga) en de harde strijd tussen 'het recht van persvrijheid' en 'nationale veiligheid'. Die strijd levert toch de boeiendste en allerbeste momenten in de film. De aanklacht wordt echter behoorlijk verzacht door de rest van het scenario. Het is al snel duidelijk (voor mij dan) wie de bron is, en het handjevol pogingen tot een beetje humor (met veelal David Schwimmer, ja die van Friends, in de picture) zijn te doordacht en irritant. Zo wordt een snedige discussiefilm met een terechtwijzend vingertje richting de Amerikaanse overheid (nou ja, in het algemeen, degene die macht heeft) al gauw een Hollywood-soap waarbij gesnotterd moet worden. Jammerdebammer.

De roman van Dostojewski vertaald naar een eeuw later en plaats van handeling Venetië ipv St. Petersburg.

Visconti tovert met prachtige belichting en fotografie een haast idyllisch plaatsje temidden van daklozen, hoeren en dronken hoerenlopers.

Schell straalt en Mastroianni loopt er achteraan als een verliefde, trouwe hond met klungelige handelingen en uitdrukkingen. Puur geluk moet je koesteren, hoe kort dat moment ook moge zijn.

Flashback-scenes in melkwitte belichting (de spiegelscene, mijn favoriete scene) geeft het verhaal nog een dikkere sprookjesachtige laag. En de beruchte dansscene op rock-n-roll muziek van Bill Haley & The Comets slaat haaks op de rest van de film, alhoewel ook dit naadloos in het idyllische plaatje past.

Zeer bijzonder, ondanks een aantal slapstick aanvoelende scenetjes die de mogelijke perfectie door-/ afbreekt.

Bij het horen of zien van de naam Courteney Cox gaan er automatisch twee vingers richting keelgat...iets wat mevrouw zelf ook regelmatig doet/deed.

Cox is ook meteen de fout van deze korte low-budget film. Cox wil natuurlijk graag onder het imago uit van dat vervelende Monica-personage van de hit-serie 'Friends', maar daar had ze niet mee moeten wachten na 10 (!!) seizoenen. Als kijker zie je automatisch Cox/Monica en niet het personage Sophie Jacobs. Deze fout gaat nog verder aangezien de fans van Friends nu opgezadeld worden met een experimentele thriller [die totaal niet moeilijk is te begrijpen, daarover later meer]. En de liefhebbers van experimentele art-house-films - voor wie de film wél bedoeld is - hebben dat twee-vingers-in-mijn-keelgat vooroordeel, zodat men de film maar niet gaat bekijken door de naam Courteney Cox.

Genoeg over mevrouw en vooroordelen, over naar de film:

November is een korte [65 min. excl. een uitermate langzame aftiteling van 10 min.!!!] experimentele romantische thriller met wat horrortrekjes, geschoten met een goedkope camera, dat leidt tot vaak lelijke beelden. De film is opgedeeld in drie hoofdstukken, met steeds een andere invalshoek wat er nu precies gebeurde op 7 november. Hoe de vork in de steel zit, is eigenlijk al meteen duidelijk door de titel van het eerste hoofdstuk. Moeilijk is het niet te begrijpen. Het enige dat niet te begrijpen is, is de ideeenwereld van de scenario-schrijver en regisseur. Een aantal aanknopingspunten zijn op zo'n vervelende manier uitgewerkt, dat ik als kijker me meer afvroeg van 'waarom hebben ze dit nu zo gedaan....logica is ver te zoeken'.

De film bevat genoeg camera- en montage-trucjes om je als kijker geboeid te laten kijken. Ook de sfeer die de drie hoofdstukken [in prima combinatie met de hoofdstuk-titels] uitdragen is een pluspunt.

Idee is goed, uitwerking kan stukken beter. Ook een onbekendere actrice zou beter gepast zijn voor deze film.

Ondanks dat ik maar 3 sterren geef, zou ik toch een oproep willen plaatsen jegens liefhebbers van experimentele art-house thrillers deze film een kans te geven. Zij die Monica willen zien, gooi maar een Friends-dvd in de speler en laat dit liggen.

Tja, de nadrukkelijkheid, iets wat we wel vaker zien bij zogenaamde propaganda-werkjes. Al kreeg deze film vooral de kritiek dat het te weinig propaganda bevatte, en juist door de muziek, het socialisme/communisme te kakken (cancan op nogal opmerkelijke momenten) werd gezet. Asjemenou.

De 120/125 minuten versie werd nooit vertoond overigens, moest geknipt worden door de censuur, en de huidige 93 minuten versie was het gevolg. Er is nog 1 originele lange versie; regisseur Trauberg heeft schriftelijk laten vastleggen dat deze nooit vertoond mag worden.

Nieuw Babylon valt op door z'n theatraalheid, tevens metafoor voor die oh zo slechte 'kapitalisten' die zich al te graag vermaakten in het theater. Zelfs 'real life' (de aanval op de Communarde) wordt door hen bekeken alsof ze in de loge zitten bij een vermakelijk toneelstuk.

De film grossiert in smakelijke scherpe close-ups met ultra-wazige achtergronden. En dat veel actie gebeurt in hoosbuien, draagt alleen maar bij aan de grote dramatiek.

Ik heb hier ontzettend van genoten. Van een rommelig verhaal had ik overigens weinig last. Eerder last van de plotselinge liefde tussen Louise en Jean. Ach, erg goed zij-plotje voor de finale, nietwaar? Dikke 4*.

Dat is dus de director's cut, de enige goede versie. Helaas krijgen we na het einde (Fin) plotseling een scene te zien uit de verkrachte versie die overduidelijk niets te zoeken heeft in de originele versie. Ik kan me niet voorstellen dat de foute versie uberhaupt wel een succes(je) geweest zou kunnen zijn.

Une Vierge chez les Morts Vivants [aldus de titel volgens de DFW dvd-print] is zoals MHF reeds zei een surrealistische horrorfilm (met erotische trekjes). De verkrachte versie zit vol met zombies en (nog) meer erotische scenes. De originele film is eigenlijk een mooi geschoten film, alleen het einde al is om van te smullen, poetisch haast. Het grootste probleem van Franco (naast de verplichte veelal lesbische erotiek) is dat hij zo graag ook zelf een rol wil spelen in zijn films. Zijn rol hier als een soort van 'retarded' huisknecht is erbarmelijk slecht en irritant, dat het niveau van de film flink laat kelderen. Zonder zijn personage zou de film stukken beter geweest zijn. Te veel irritaties, maar door het prima verhaal en mooie plaatjes toch 2 sterren.

Een film die helemaal niks bij me wist los te maken of me wist mee te sleuren. De 'fantasy-achtige meets film-noir-achtige' scenes die het verhaal van het boek wisten te sieren waren nog wel te pruimen, en weten dit rommelig prutswerkje te behoeden voor een nog lagere beoordeling.

De geloofwaardigheid is debet in deze film. Fijn voor de mensen die het konden behappen en zich konden verliezen in het plot. Ik had slechts 'yeah right' momenten. En dan is het over en uit.

De stijl van Hitchcock is hier ontzettend goed te herkennen. Camera-standpunten (vele close-ups op actie en belangrijke zaken), snelle montage, en de combinatie thriller/komedie.

De film start fantastisch. Het huis is erg sfeervol. Het is duidelijk dat de stijl van de stille cinema nog veel invloed had in 1932 door het creeren van spanning d.m.v. schaduwen en veel mist. De eerste vijf minuten zijn zelfs dialoog-loos.

Het plot is ingenieus, en is anno 2006 nog uitermate spannend en verfrissend.

Waar de film echter totaal de mist ingaat is het gebruik van bloody obvious modeltreintjes en modelbussen (weliswaar zonder passagiers en chauffeur!), de Dick Bos-achtige gevechten (om kappeuters woorden even te jatten), en het personage Ben dat hier en daar flinke irritaties opwekt.

De trailer die een paar vrienden hadden gezien tijdens de Nacht van de Wansmaak - animatie-editie deden hen op het idee brengen om dit pareltje van de wansmaak op de bill te zetten van een jaarlijks wansmaak-avondje.

Resultaat: spijt.

Niet grappig, geen vaart, amper samenhang, eigenlijk te veel om op te noemen. Het zou net zo vermoeiend zijn als de voltallige film uit te zitten. De Troma-hoogtij-jaren (jaren '80) waren reeds in 1990 flink uitgeblust. Dit prutswerk voelt meer als een doodsteek (of -zonde).

Mijn persoonlijke queeste naar de allerslechtste film allertijden is in ieder geval weer een stapje gevorderd. Hoera!

De Hongaarse variant op South Park, tenminste als we kijken naar de politiek-incorrectheid vs. brakke animatie.

EU-'euforie', anti-VS-politiek, verschillen in lokale groepen (Roma, maar ook Russen), en de wetenschap dat Boedapest de porno-hoofdstad is van Europa. Veel herkenbare grappen dus voor de Hongaren, die niet door iedere non-Hongaar 100% begrepen worden, of leuk gevonden. De film zit dan ook nog vol muzikale intermezzo's (van Oostblok-sexpop tot zigeunermuziek, tot hiphop).

Een leuke kijk in de puberkeuken van Hongarije. Briljant is het alleszins.