Opinions

Na enige jaren getouwtrek met de Cubaanse overheid kregen de makers van deze documentaire toestemming de documentaire te verwezenlijken, dat hield in interviews te houden met de bewoners.

Het eindprodukt is echter niet naar wens, en staat op de verboden lijst in Cuba. Niet zo vreemd, kritiek op Castro en zijn bewind wordt nergens verbloemd. Zeker niet door de (eveneens verboden) auteur Antonio José Ponte, wiens bijdragen de hoogtepunten zijn van de documentaire. Een van zijn uitspraken is ook de titel geworden van de documentaire, en het lijkt wel alsof hij alles wetenschappelijk kan uitleggen, m.b.v. wereldgeschiedenis, architectuur en literatuur (o.a.Thomas Manns 'Der Tod in Venedig').

De fotografie staat in ieder geval als een huis. De opbouw van de documentaire kent echter enige scheuren. Zeker als 'de hoofdrolspelers' zich pas in de tweede helft van de docu zich voorstellen en hun geschiedenis vertellen. Ah, ze zijn niet voor niets 'uitgekozen', maar de binding had al meteen in het begin duidelijk gemaakt behoren te worden, mijns inziens. Desalniettemin is de FBW Prädikat Wertvoll geen schande: 3,5*

Vreemde discussie over de muzikale ondersteuning. De muziek diende juist niet alleen voor de 'hypnotiserende' werking, maar juist ook voor de opruiing. Ik zat compleet gefrustreerd in de bioscoopstoel, aangezien de muziek al aangaf dat er iets stond te gebeuren, hier en daar de onderbreking van de goedlopende gang van zaken, de idylle voor de eilandbewoners. De film is wat dat betreft ook een mooi voorbeeld hoe muziek, beelden en de montage een film kunnen maken.

Dan nog: "Verder net wat teveel shots van een lucht gevuld met schaapjeswolken." Aldus maxcomthrilla die een link maakte naar Ameland. Ik maakte juist een link naar het communisme, typische shots van communistische propaganda, dit keer zonder breedlachende arbeiders.

Met vochtige oogjes betrad regisseur Wenji Teng het podium, aangedaan door het applaus. Hai Tan is nauwelijks vertoond in de wereld (er is slechts 1 kopie), ook niet in China, waar de film zelfs nooit heeft gedraaid in Beijing. "Het was niet moeilijk om films te maken, maar wel om ze te laten zien", aldus de regisseur.

Hai Tan is op het eerste gezicht een simpel verhaaltje met overduidelijke symboliek. Modern + snel stads leven versus het leven in dorpjes vol tradities. De film heeft niet veel goeds te vertellen omtrent het stadsleven, geheel tegenstrijdig met de ideeen die destijds heersten in China.

Wat echt opvalt is het camerawerk en een opmerkelijke soundtrack. Het camerawerk is van de hand van niemand minder dan de cameraman van de doorbraak-films van Yang Zhimou (Het Rode Korenveld en Farewell My Concubine bijv). En de opmerkelijke soundtrack vol vervreemdende synthesizerbliepjes blijkt het afstudeerproject (gefinancieerd door regisseur Wenji Teng) te zijn van Tan Dun. Inmiddels een veel gevraagd en onbetaalbaar componist, ondermeer voor zijn Oscar-winnende score van Crouching Tiger, Hidden Dragon.

Mooie film, nog 1 kans om bezichtigd te worden in Nederland, morgen om 19.30 uur in het Filmmuseum. Verwacht maar niet dat je dit in korte periode op dvd zal vinden.

Erg leuke komedie, maar oninteressante drama-subplotjes. De oubolligheid zat juist in 'het drama-aspect'.

Maar genoeg grappen en grollen die mij vermaakten, met veel goede en grappige personages en leuke door elkaar blazende fanfare-bandjes. En de komedies uit de jaren 40 hebben vaak een supersnel tempo, ook hier weer. Het leek haast wel of ik slechts een uurtje heb gekeken naar een film.

Dikke 3,5 sterren voor de pret.

Leuke, maar ook inhoudelijk goede musical met prachtige choreografien. En de welbekende liedjes die in de film toch heel wat anders klinken dan de vele top 40 hits die menigeen wel mee kan fluiten.

Treat Williams is briljant. Grootste nadeel van de film is hoofdrolspeler John Savage. Die straalt van begin tot eind uit "wat doe ik hier eigenlijk?" Dat vroeg ik me ook af, tot grote irritatie. Erg jammer. Grote smet op een weergaloze film die hierdoor dus een doffe glans verkrijgt. 3,5* [ik wist niet dat Ain't Got No / I Got Life uit Hair kwam, weer wat muzikale kennis opgestoken]

Aardige thriller met geesten, helaas vol plot-holes en vervelende toevalligheden en een lelijke cgi-vuurtoren.

Pluspunt is de setting in Wales, wat bijdraagt aan sfeer en hier en daar garant staat voor mooie plaatjes.

Ontstijgt toch nog wel het niveau van de gemiddelde direct-to-dvd shit, verrassend genoeg.

2,5* is meer dan voldoende. Ik kan me voorstellen dat vele mensen wel de ontknoping goed vinden. Helaas wordt de ontknoping op een amateuristische wijze afgehandeld. Aardig vermaak voor als het buiten regent en waait.

Dat zal dan wel de unrated Director's Cut zijn. Met de scene die je beschrijft ben ik ook bang dat ik de film dan lager had beoordeeld, wat een vreselijke onzin.

De remake ontkomt (bij mij) niet aan een vergelijking met het fantastische origineel. Het niveau wordt ook nergens behaald. Het is zelfs jammer dat Zombie een paar scenes letterlijk kopieert maar dan toch te snel 'overschakelt'.

Maar goed, toch vond ik deze slasher-versie erg te behappen door het moordende tempo. Jammer dat de spanning door die hoge body-count vaak wegvalt, des te meer is de vermaak-factor hoger. De sfeer van deze film is dan ook compleet anders.

Maar dan....de laatste minuut. God god god, hoog je-eigen-ruiten-ingooien-gehalte. De voldoende waardering wordt daardoor gewoon niet gehaald.

De onderhuidse spanning van het origineel ligt toch meer in mijn straatje dan deze hak-steek-snij versie.

Tevens valt het zelden op te maken dat de film zich afspeelt rond 1980, een groot gemis. De tijdloze feeling voelt dan ook gemakkelijk aan. Net als zoveel mogelijk lijken creeren ook gemakkelijk is.

Shakespeare adaptaties, altijd moeilijk. Zowel op het podium, als op het witte doek. Tja, er zijn tig interpretaties mogelijk, en regisseurs en acteurs willen natuurlijk hun eigen visie uitdragen, zeker ook gepaard met het tijdsbeeld waarin ze op dat moment leven.

1969, het einde van de sixties, flower power, drugs, seksuele vrijheid, noem maar op.

Deze verfilming heeft veel raakpunten met het tijdsbeeld. De stem van de geest van Hamlets vader gaat gepaard met echo's en andere bizarre geluidseffecten alsof het net is alsof de crew flink gesnoept had van enkele psychedelische middeltjes. Er lopen nogal wat homoseksuele types rond in fleurige kleren. En de afscheids-act van Ophelia gaat gepaard met het uitdelen van bloemetjes, terwijl ze - zo lijkt het - zich in hogere sferen bevindt. Dit gevoel wordt nog eens extra versterkt doordat niemand minder dan Marianne Faithfull (die al verstrikt was in een drugsschandaal samen met Mick Jagger) een prachtige Ophelia op het doek tovert.

Deze versie van Hamlet is wel een povere film. Geen immense sets e.d. Het gaat om de teksten, de context en natuurlijk het acteerwerk. Er is geen rotte appel te ontdekken in de cast. Nicol Williamson (die later in de BBC Shakespeare tv-cyclus een briljante MacBeth neerzette, dat tevens mijn liefde voor Shakespeare officieel inluidde) zet een fantastische Hamlet neer. Nadeel is wel, dat nogal wennen is, dat hij net zo oud is als zijn ouders. Tevens wordt de interpretatie geaccentueerd op zowel Hamlets waanzin en de waanzinnige humor die het werk van Shakespeare siert. Let vooral op 'Horatio' die veelal moeite heeft niet een slappe lach te krijgen door de schmierende Hamlet. Shakespeare is niet stijf en louter moeilijk.

Interessante adaptatie, maar alleen bedoeld voor hen die reeds bekend zijn met het stuk. Dit is niet een verfilming voor hen die wel eens kennis willen maken met Shakespeare. Dikke 4 sterren.

Ik vond de nagespeelde filmpjes en animaties behoorlijk een sof, ik begon me er aan te ergeren. Inclusief de lachbanden. Over de stoffigheid van vele grappen zal ik maar zwijgen, maar goed, daar gaat 't om feite ook niet om, alhoewel de makers alles uit de kast gaan halen om het onnodig grappig te maken.

Maar goed, qua informatie zat dit wel prima en helder in elkaar. Het is dan ook weer jammer dat de maker op 't eind nog even verhaal gaat halen op een trabanten-meeting. Compleet onnodig, nou ja, onzinnig. Not my cup of tea, w.b. de aanpak.

The Hangover is het hype-je wel waard. Ondanks de teleurstellende finale. Voor de finale is de chaos/anarchie compleet, een moderne Marx Brothers komedie. (jawel!) De ingredienten zitten er in: fysieke grappen, woordgrappen en zelfs muzikale intermezzo's. Niet dat 'de jeugd van tegenwoordig' dit ook maar enigszins interessant vindt, maar soit.

Hollywood heeft de laatste jaren wel in de gaten dat er zelden commerciele komedies voor de post-pubers werden gemaakt. De vele (koek-is-op) puberkomedies werden gezapiger en gezapiger. Terug naar de komedie. En dat is The Hangover. Een spervuur van grappen en actie-momentjes wordt afgevuurd. En.....het merendeel van de grappen (en gebeurtenissen) komen toch verrassend uit de hoek zonder ze te bestempelen als 'makkelijk'. En dat is knap.

Een komedie die veel heeft te danken aan het script. O ja, tevens geschikt voor pubers hoor. Er zitten nog wel wat seks en pis-grappen in, maar met mate. Gelukkig maar. Niet al te intelligent, en niet al te puberaal: goede wisselwerking, en garant voor plezier voor een uitermate grote doelgroep.

Verdiende 4 sterren, vooral te danken aan de foto-reportage aan 't eind. Deleted scenes op de dvd, wie weet? Of toch genoeg stof voor The Hangover 2 die in de planning zit?

buitenbeentje Hannah... om het dus nog eens extra te benadrukken. Dit soort flauwe dingetjes en hier en daar over-aanwezige personages (Wim, who else) maken van HannahannaH een middelmatige voornamelijke feel-good filmpje die geheel gedragen wordt door het samenspel van Kraakman en Kamerling. Als Brabander met een grote familie waren veel zaken herkenbaar, m.n. de strubbelingen van de voorbereidingen van zo'n 'ultragezellig' familiefeestje + het non-vermogen met elkaar te communiceren, incl. de onderhuidse irritaties die nu en dan schreeuwend uitgesproken worden.

Vermakelijk, maar de humor + typetjes waren behoorlijk grensoverschrijdend nu en dan qua irritatie. Toch 3*.

Mooi portret van Van Mierlo, 'zijn' politieke partij, en de ontwikkeling van de Nederlandse politiek de afgelopen 40 jaar. Beter gezegd, in de woorden van Van Mierlo, "we waren er 40 jaar te vroeg". Uitermate pijnlijk om te zien hoe zijn gedachtengoed verkwanseld wordt, met als dieptepunt het referendum over de Europese Grondwet.

De still is overigens afkomstig uit de eerste tv-uitzending voor politieke partijen voor D66, waar Van Mierlo met opgezette kraag 10 minuten door Amsterdam kuiert, terwijl een voice-over (van hem zelf natuurlijk) het programma 'nu eens goed probeert uit te leggen'. Vervlogen tijden.

Aanradertje, kleine 4 sterren. Ik ga maar eens olijven plukken...

Hard Target is één grote reclamespot voor duivenmelkers en vuurwerkhandelaren.

Ik las ergens dat de grootste kritiek op John Woo's carriere in Hollywood was dat zijn werk een grote persiflage werd op zijn HK werk. Hard Target is het ultieme bewijs.

Ik houd wel van kitsch-films, maar dit is 'way-over-the-top'. Meer dan de helft van de tijd bestaat uit scenes in slow-motion. Het plot is te belachelijk voor woorden, en alle acteer-prestaties zijn wanstaltelijk...ja, wanstaltelijk.

Woo mag geprezen worden voor het in beeld brengen van actie-scenes, dat is dus ook het enige positieve aan de film. Maar de aktie bestaat echt uit schieten met vuurwerk: beste voorbeeld is de helicopter vs paard achtervolging die gepaard gaat met kogelinslagen die resulteren in het prachtigste siervuurwerk wat je je maar voor kunt stellen.

En dan nog de duiven... een handelsmerk van Woo. Ik mag dat wel, maar Woo gebruikt deze keer de ultieme overtreffende trap. Het zijn er deze keer wel heel veel, en ze worden zelfs gebruikt voor enkele komische momenten... Dat schoot dus echt bij mij in het verkeerde keelgat.

1 ster is eigenlijk nog te veel, maar de film heeft goede actie-momenten te danken aan de visie van Woo, maar diezelfde visie werkt deze keer ook echt in z'n nadeel. Inderdaad een persiflage....schaamteloos.

De laatste film van legende Bogart. En ook nog eens een mooie afscheidsfilm (en een goede rol, ondanks dat hij al doodziek was).

Indrukwekkend boksdrama met een zeer naturel spelende cast. Een film die destijds nogal veel stof deed opwaaien aangezien de boks-business [waar veel geld mee bemoeid was] in een zeer kwaad daglicht werd gesteld. En zich daarmee ook onderscheidde met andere vele boksfilms, die vaker soort autobiografien waren van Amerikaanse topboksers.

Aanrader.

Vriend Duyns interviewt vriend Mulisch. Je voelt het allemaal de soep in lopen, als Duyns ook nog eens zegt dat Mulisch ook een ontzettend grappige zijde heeft en niet alleen een arrogante kwal is zoals iedereen denkt. De ontzettend grappige zijde van Mulisch is opnieuw nergens te bekennen in deze documentaire.

Hier en daar een leuke en verbazingwekkende anekdote, maar het blijft voelen als een onderonsje. Zelfs cameraman Melle van Essen weet te weinig mooie plaatjes te schieten, iets wat hij normaliter wel doet en daarmee zelfs een documentaire naar grotere hoogten kan brengen.

Onderonsje of tussendoortje? U mag het zeggen. Laat het gerust links liggen, tenzij je Mulisch echt de beste (arrogant / grappig of niet) Nederlandse auteur vindt.

Hoge verwachtingen werden niet waar gemaakt. De zesde Potter film lijkt wel afgeraffeld te zijn. Want juist in de finale ontploft de film in negatieve zin. Een behoorlijke sof, want een verwacht spektakel blijft uit.

Yates heeft te veel oog voor de tienerliefdesproblematieken en te weinig voor de opbouw en de spanning. Te gemakkelijk mijns inziens. Prima vermaak, maar verreweg de slechtste (na de eerste film) in de Potter reeks. Hopelijk zet zich die traditie niet voort in het slotstuk. Wellicht dat Yates al het grote vuurwerk daarvoor heeft opgespaard?

Aardige tv-documentaire over animatie-meester Ray Harryhausen. Ook al is een uur nogal karig, en wordt er voornamelijk ingegaan op puur zijn creaties.

Leuk om zijn vroege produkties te zien. Begonnen bij zijn ouders in de garage, terwijl zijn vader zorgde voor de skeletten van de poppen en mams voor de kleertjes. Ik zie op imdb dat het project 'De Schildpad en de Haas' 50 jaar later (in 2002) is gefinaliseerd: meer info

Het fenomeen verdient wel een uitgebreidere documentaire. Zijn creaties hebben veel jongensharten sneller laten kloppen. Ook die van Tom Hanks, die tijdens de Oscar-uitreiking in 1992 waar Harryhausen eindelijk een (lifetime) Oscar kreeg, uitroept dat niet Citizen Kane of Casablanca de beste film allertijden is, maar Jason and the Argonauts... (en stiekem heeft hij wel ergens gelijk)

Deze documentaire staat trouwens op de dvd van 20 Million Miles to Earth.

Er stond wel heel erg duidelijk in de filmomschrijving dat deze reconstructie van de moord op Olof Palme een komedie was. Toch verwachtte zo'n 95% van de zaal een politieke detective-thriller. Je kunt je dan afvragen of het noodzakelijk is je te excuseren voor je uitbundig gelach in je uppie....

Want languit lachen, dat kan ik maar zelden bij een komedie. Bij de beginscene rolden de tranen al over mijn wangen, en bij de hilarische optiteling (oh my fucking god) wist ik het niet meer waar ik het moest zoeken (gepaard met het feit dat ik de enige persoon was die aan het lachen was, hoe kafkaësk is dat!).

Waar zal ik eens beginnen, want in feite is deze 'simpele' film 1 grote grap dat voortkomt uit verschillende 'gronden'.

1. De populariteit (en verHollywoodianisering) van de Scandinavische thrillers/detectives. Men weet tegenwoordig wel hoe geld valt te verdienen, zelfs in Hollywood (met als perfecte voorbeeld natuurlijk de remake van The Girl with the Dragon Tattoo). Daar moet een einde aan komen, aan deze hoererij, dacht regisseur Måns Månsson. En hij bedacht een snood plan...

(spannend he)

2. En wel in de persoon van 'Roland Hassel'. Het icoon van de Zweedse crime-tv en -films sinds de jaren '80, en waar het eigenlijk allemaal mee begon. Zweden zat wekelijks gekluisterd aan de televisie. Måns Månsson kocht alle rechten op om de naam 'Roland Hassel' te gebruiken, zodat niemand, maar dan ook niemand meer het icoon van de jaren '80 zou kunnen misbruiken op deze vreselijke manier zoals ik boven heb uiteengezet. Sterker nog, Måns Månsson gaat een stapje verder, hij gaat het icoon op een andere manier 'misbruiken'. Hij weet zelfs acteur Lars-Erik Berenett, de enige echte Roland Hassel, te strikken. Op 1 voorwaarde: dat hij veel tekst heeft. Niet wetende wat Måns Månsson in petto had, is het nu niet verwonderlijk dat Berenett zich heeft gedistantiëerd van dit project. Want de stoere detective, is nu een mopperende, incompetabele oude zeurkous die o.a. ruzie heeft met computerstem van het taxibedrijf en zich druk maakt om de hoogte van de beloning voor het oplossen van de moord op Olof Palme.

3. Olof Palme. Zijn (politieke?) moord heeft een veel groter democratisch litteken achtergelaten in Zweden dan bijv. de moord op Fortuyn alhier. Meer ook, omdat de moord onopgelost is gebleven en de beweegredenen onbekend zijn. Ook al wordt aangenomen dat het hoogstwaarschijnlijk een politieke moord is; Palme staat bekend om zijn uitgesproken meningen. Een reconstructie van zijn moord op ridicule wijze wordt niet door het Zweedse volk gewaardeerd. En al helemaal niet als de leider van de reconstructie, die tevens de rol van Olof Palme op zich neemt, verdacht veel lijkt op Olof Palme. Shock and awe is complete!

4. En dan nog het beeldkwaliteit. Niet om aan te zien die groffe opgeblazen korrels. Een knipoog naar de jaren '80? Zo iets, maar eigenlijk meer een ode aan de methode van Harmony Korine's Trash Humpers (oei, daar ejaculeren een aantal mede-gebruikers van deze site), aldus de regisseur. Het geeft een extra dimensie aan de amateuristische (en hilarische) reconstructie.

Hilariteit alom. Om op deze manier om te gaan met het grootste trauma van de Zweedse samenleving is lef. 27 jaar na dato is het taboe nog erg groot.

Vaardig gemaakte slasher met fijn sound design, extreem goede make-up effects en de daarbij behorende kills. Ouderwets gezellig chips knabbelen op de bank bij wijze van spreken.

Het probleem zit 'm helaas in het script. De plotwending (nou ja) is voor de geoefende kijker al uitermate snel duidelijk om al te zwijgen van de verraderlijke alternatieve titel van de film. Het genre mystery is er maar bijgezet volgens mij om bepaalde plotholes zie daar de befaamde pijpscene goed te praten.

Ach ja, het mag de pret niet drukken. Bloedfonteintjes volop, gespeel met kleur, beeld en geluid, en menig (not too bloody obvious) verwijzing naar klassieke horrorfilms is een feestje an sich. Talent in horrorfilm is ver te zoeken, Aja heeft het, nu nog een echt goed script dat weet te verrassen maar vooral te verwonderen.

Allermooiste documentaire zou niet uit mijn mond voortvloeien. Wel een uitermate indrukwekkende, emotionele-rollercoaster documentaire. Het is onontkoombaar niet vol te schieten als de twee oudjes voor het eerst 'geluid' horen. Een medisch sprookje, dat niet direct een happy end kent.

Ik ben er nog niet uit of het de kracht of zwakte is van de documentaire, dat mijn bevooroordeelde kijk op de zaken - te laat voor hen om echt alle vruchten van 'het kunnen horen' te plukken - toch de realiteit blijkt te zijn.

Lekker snotteren is niet mis natuurlijk.

Vreemd, 'mijn' BBC1 gaat door t/m 2.15 uur...

Vandaag herzien op dvd. Helaas een half sterretje in waardering verlaagd (nu 3*). De film loopt niet lekker voor mijn gevoel, al die gezinstherapeutische zijweggetjes [en dat waren er meer dan ik me wist te herinneren, pfff] haalden de vaart uit de film en brachten extra en zeer onnodige drama elementen met zich mee.

De film bezit gelukkig meer dan voldoende prachtig geensceneerde actie- en nacht-scenes (city of lights by helicopter) om mijn aandacht weer bij de film te krijgen.

Wereldberoemd zijn ze in de VS, Julius en Ethel Rosenberg. Wie? Julius en Ethel Rosenberg. Ik had ook nog nooit van ze gehoord, maar ze werden beschuldigd van en berecht op hoogspionage, incl. het doorsluisen van informatie naar de USSR over het bouwen van de befaamde A-Bomb waar Hiroshima kennis mee maakte. Geen kattenpis, en een rechtszaak volgde begin jaren 50 dat dagelijks + landelijk nieuws was. Zelfs hun twee zoontjes (in het begin 7 en 3 jaar oud....) werden door alle mogelijke media-bronnen gevolgd. Ze werden veroordeeld tot de electrische stoel, verscheidene protestacties (nieuwe bewijzen werden niet behandeld) leidden tot niets.

De twee zoontjes werden volwassen kerels, kregen ook kinderen, waaronder Ivy, die een fijne en informatieve documentaire over haar grootouders en familie in elkaar zette, al is deze iets te geromantiseerd (ook al vallen ze met de neus in de boter als later blijkt dat grootvader toch een spion was, maar grootmoeder niet), eenzijdig, en vol Oprah Winfrey tranen uit de traanzakjes van Ivy die iets te vaak in beeld wil. Zo'n persoonlijke documentaire kan ofwel iets prachtigs opleveren of een ongeloofwaardig misbaksel. Ivy gaat vaak over de toelaatbare grens, maar de documentaire is toch wel erg goed opgebouwd. Vooruit, een nette 3,5*, ondanks de krokodillentranen. De interviews met familie en vrienden zijn toch van hoog niveau, niet bepaald een koude oorlog.

Dit vond ik ook het grootste stoorpunt. Zo nu en dan zag ik geanimeerde PomBären. Zeer lelijk. Tevens waren de vele feest-scenes ook schaamteloze kopiën van elkaar, maar dan in spiegelbeeld of zo.

De milieu-boodschap wist me gelukkig wel te bekoren, alhoewel die er inderdaad flink ingeramd werd. Moralistisch gemopper in kinderfilms weten veelal mijn goedkeuring te verkrijgen.

Toch is Pom Poko veelal een vrolijke boel, met prachtige animaties, en leuke muziek, en interessant (m.n. de mythologische segmenten). Een half uurtje korter was toch beter geweest.

Vooruit, toch maar 3,5*. Maar zeker niet het beste uit de Ghibli studio's.

Opzichtig gesponsord door Chocomel en Unox Erwtensoep.

Nog erger zijn de legio vreselijk irritante typetjes die voor de komische noot moeten zorgen, maar nogal vals klinken. Met name het journalistenkoppel van de Telegraaf die vaak te onpas binnen komen stormen in de film.

Spannende film die juist door vele valse noten zorgt voor een onaangenaam gevoel. De 'helden' van 1963 zouden zich omdraaien in het graf als ze al dood waren. De oubollige kluchtige fratsen in het script leveren geen volwassen film af.

Pluim voor de verhaallijnen rondom Sjoerd en Annemiek, daar kreeg ik het wel warm van. Chris Zegers had naast z'n kapsel ook zeker niet het personage mee, wat een vreselijke karikatuur.

Te veel irritaties, het moge duidelijk zijn.

Enige lange speelfilm van Virgil Widrich, die met name met zijn twee korte films Copy Shop en Fast Film plusminus 50 palmares bij elkaar wist te sprokkelen [die twee zijn dan ook aanraders voor de knutsel-fans onder ons]. De film is op dvd uitgebracht (tesamen met die twee kortfilms + nog eentje) onder de titel 4 Films by Virgil Widrich.

Heller als der Mond, Tiger kandidaat in 2000, is minder experimenteel dan z'n korte films (ook al weet hij van papier een mooie maan te maken). De film moet het hebben van haar bizarre humor en personages, en triestmakende sets (let op de vloerbedekking van de Sparkasse/Ostbank). Daarnaast geeft deze komedie ook een kijkje in de Oostenrijkse migrantenproblematiek uit Roemenie en Italie. En ook hier is Coca Cola het symbool van het rijke Westen... 3,5*, een beetje vreemd maar wel lekker om een slogan te gebruiken van een ander frisdrankje.

Help! De Dokter Verzuipt....hij overleeft het (gelukkig?), maar de film weet de tand des tijds niet te doorstaan. Vreselijk oubollige naar spruitjeslucht riekende komedie. Terwijl het gros van de theater-acteurs daadwerkelijk denkt dat ze op het podium staan in plaats voor de filmcamera, lopen er ook nog moeilijk verstaanbare kindertjes rond (met accenten uit het gehele land in 1 dorp). Zelden grappig, een extra doodsteek voor een komedie. Een glimlachje hier en daar weerhoudt me om daadwerkelijk te spreken van een beschamend stukje Nederlandse cinema.

Behoorlijk opmerkelijk dat het gros van de kijkers totaal niet begrepen heeft wat er nu eigenlijk aan de hand was, terwijl het langzaam maar zeker toch overduidelijk uit de doeken wordt gedaan. De zoektocht van Hemel naar haar identiteit. Lijkt ze nu op haar overleden moeder (die ze niet heeft gekend) of op haar vader? Via (zelf)destructie richting een bezinnende finale...

Het probleem is niet de vorm van de zoektocht (kortweg gezegd de naakt- en seksscenes), maar de uitwerking daarvan. Iedere keer als er weer een puzzelstukje bekend wordt, moet daar op gereageerd worden in de volgende scene waardoor het antwoord alsmaar duidelijker wordt. De puzzel wordt zodoende te snel opgelost door de(ze) kijker.

Recht-toe-recht-aan, maar toch in een mooifilmerij-mal gegoten.

De still is afkomstig overigens van een van de werken van Ader. Ik weet niet hoe die heet, maar het was een ode aan de grootste Nederlandse kunstenaar (aldus Ader), Piet Mondriaan. Dat wordt in deze documentaire overigens visueel toegelicht [dat bij mij een 'yeah right' reactie te weeg bracht].

Dat de kunstwerken van Ader destijds niet goed ontvangen werden in Nederland [te romantisch e.d.], wordt netjes uitgelegd. Wat wel kunst was in Nederland destijds was het legen van een flesje priklimonade in de zee (door Wim T. Schippers). Tja. Moderne kunst geniet sowieso niet mijn voorkeur.

De documentaire is zorgvuldig opgebouwd, en geeft een goed inzicht in het leven van Ader en het kunst tijdperk eind jaren zestig, begin jaren 70. Helaas wist de documentaire me niet te grijpen, het kabbelde rustig voort. De wauw/yeah/joechei facetten waren zeer sporadisch te vinden. Liefhebbers van 'contemporary art' zullen hoogstwaarschijnlijk een hogere score uitdelen dan mijn 3 sterren.

Opmerkelijk dat naast Ader en Daalder ook Jan de Bont tot het vriendenclubje behoorde....en die ging ook naar de VS zoals we (wellicht) weten.

Mijn vierde Murnau was een kleine deceptie. Na de meesterlijke films Nosferatu en Sunrise, en het oerdegelijke Der Letzte Mann, is Herr Tartüff - naar een toneelstuk van Molière - een 'tussendoortje'.

Het toneelstuk van Molière leent zich blijkbaar niet voor de stille cinema. Dialogen en monologen zijn behoorlijk evident, en Murnau, bekent om zijn revolutair camerawerk, laat te weinig van zijn kunsten zien. Emil Jannings is een fantastisch acteur en Rosa Valetti is de superlelijke huishoudster.

Leuk om gezien te hebben, maar Murnau kan beter, veel beter. 3 sterren, vermakelijk, maar niet het verwachte spetterende spektakel.

(en leve ARTE natuurlijk)

Ik vond het ook niet boeiend, alleen de sfeer-plaatjes mochten er meer dan wezen.

Helaas werd de 'mysterieuze' sfeer verpest door mijn eigen gegiechel en geproest. Herzog lukte het niet mij ook te hypnotiseren, ik ben bang dat ik hiervoor iets te nuchter ben/was. Ik kan er ook niets aan doen dat ik de slappe lach krijg als een acteur met z'n ogen draait, oogleden dicht laat vallen, en dan opeens wakker schiet omdat hij/zij aan de beurt is een tekstje op te zeggen.

Experiment niet gelukt. Twee sterren zijn meer dan voldoende, te danken aan het vermakelijke gegiechel mijnerzijde (en dat was niet de bedoeling geloof ik) en de prachtige schilderij-settings (dat was wel de bedoeling).