Opinions

Prachtige documentaire die vandaag nog om 21.00 uur gratis te bewonderen is op HollandDoc (digitaal/internet). Inclusief korte voorlichting van De Putter himself, afsluitende met de wijze woorden: deze documentaire van mij komt het dichtst tot bij een speelfilm.

Gelijk heeft hij. Het is een schone dag geweest blinkt uit in prachtig geschoten plaatjes [koeien in de sneeuw, wind door de bomen, etc.] De sporadische interviews zijn van hoog niveau.

Een documentaire die me ook doet terugdenken aan vroeger. Mijn opa had ook een boerderij, mijn vader ook. De soort gesprekken en gespreksstof is op iedere boerderij hetzelfde volgens mij. Geen opvolgers, het weer, vroeger was alles beter, vordert het werk een beetje... Hoogtepunt van de documentaire vond ik toch de scene waar de titel zich aan ontleent. Die dialoog zal geen een script-schrijver ooit kunnen schrijven. Fantastisch!

Ingetogen documentaire, aanrader! Dikke 4 sterren.

Horror-thriller waarin 'de oplossing' na vijf minuten al glashelder is. Dodelijk dus, weg mysterie, de aanwijzingen blijven maar komen en komen, slecht script dus.

Voldoende schrikmomenten die met name door geluids-effecten flink ondersteund worden. Dakota Fanning laat zien waarom ze een veel gevraagd kindsterretje is, prima rol. Maar ja, de (spanning)clichés vliegen weer in het rond.

Het moment dat ik ook spontaan een scheet liet, en wat voor een. Perfecte jongetjes en meisjes (oh nee, wacht, het verplichte dikke meisje moet er natuurlijk ook in voor komen) die playbackend (niet dat de zangstemmen nu van uitzonderlijke kwaliteit waren...) de vreemdste en gekste en onzinnigste dingen doen. Compleet over de top. Toch weten de makers hier en daar nog wat goede choreografien uit de hoed te goochelen. En daar wint de film het toch wel op om een verwachte 0,5* om te toveren in een 1,5*. Rotzooi dat ik m'n kinderen [als ik ze zou hebben] niet eens durf voor te schotelen.

Mijn stem met een halfje verhoogd. Vandaag herzien, en de liedjes kon ik weer meteen mee-neuriën/zingen. Cole Porter zorgde voor sterke songs, en Louis Armstrong voor de swingende jazz-momenten. Fijne musical met verrassende songs zonder dans-spektakel en dergelijke.

Crosby en Sinatra vullen elkaar goed, Kelly is weer gracieus. Uitzonderlijk goede remake van The Philadelphia Story, die het natuurlijk geheel moet hebben van het script en de cast. Die moet ik ook hoognodig eens herzien.

True Love, Who Wants To Be A Millionaire, Well Did You Evah en het overheerlijke Crosby versus Armstrong nummer Now You Has Jazz. Tijdloos.

En welke film durft het nog aan pas te starten na 8 minuten!?

Indrukwekkend en meeslepend. En niet alleen de magistrale openingsscene. Thema van de film is wat Ramon al prima verwoordde "je vergeet omdat je verder moet met je leven".

Na het zien van een documentaire over deze film (staat op dezelfde dvd) werden vele scenes en daarmee gepaarde symboliek me duidelijker.

Binnenkort maar eens herzien.

Eigenzinnig, persoonlijk en fantasievol project van de astmatische Joris Ivens gemaakt met zijn laatste adem. De wind symboliseert ook adem, de kracht om te (kunnen over-)leven. Datgene wat de eindscene ook schitterend portretteert.

Documentaire versus fictie/fantasy, leven versus dood, oud versus nieuw, west versus oost, verandering versus stilstand, politiek versus kunst.

Er is wel erg veel gepropt in 5 kwartiertjes film. Onnavolgbaar, los zand? Zeker, maar niet altijd. Het probleem is veelal dat de vele symboliek (zoals die irritante Apenkoning die keer op keer door het beeld hupseflupst) en de kennis die de kijker dient te hebben over het werk/denkbeelden van Ivens overheerst. Indien je dat niet snapt, kan ik het me voorstellen dat dit bagger is.

De quasi-documentaire kent overigens vele, adembenemende scenes. Naast de eindscene is daar ook de scene met het terracotta-leger, een Jacques Tati-esque enscenering van het hedendaagse China met veel figuranten in een hangar, een tête-en-tête (beter gezegd oog in oog) met de Buddha met 1000 handen en ogen, en een letterlijk adembenemende scene waar Ivens ademhaling stopt en van een stoel valt...au.

Not everyone's cup of tea, blijkt maar weer, deze fantasy-documentaire, boordevol levenslust.

Spannend was de film wel. Helaas werd de gehele film verpest door de twee tutjes die een natte slip krijgen van het woord 'beach club'. Iemand zei het al, het is haast onmogelijk dat de twee hartsvriendinnen zijn. Als het IQ van 50 van het duo opeens stijgt naar 100 richting het einde van de film, is het haast nog ongelooflijker.

Met de naaldhakken over de sloot nog een redelijk hoge waardering. De ergernissen omtrent de barbiepoppen waren er volop.

Als het NRC dit al 'snelle montage' noemt....

Wilde (dieren) gok: Gouden Luipaard, Locarno?

Vreemde film die nu en dan te afstandelijk overkwam. Grote zus en kleine broer komen nader tot elkaar, aangezien ze als adolescenten geen contact hebben met leeftijdsgenoten. De enigen die ze zien zijn paps en mams, en opa en oma die aan de andere kant van de grote vallei wonen (met wie zo communiceren met verrekijkers en speciale tekens). Tja, dan gebeuren er nu eenmaal dingetjes die de hormonen niet geheel onder controle hebben. En als een ware klassieke tragedie ontvouwt de film zich met een opmerkelijke finale.

Dove puberjongen Büb pubert er flink op los. Conflicten met paps, en jaloersheid jegens zaken waarmee hij niets kan beginnen, zoals geluid. Een radio is niet zeker voor zijn leven als Büb in de buurt is. En de klusjes die hij moet doen voor paps worden steeds meer klusjes of rituelen die te maken hebben met 'je bent een echte man'.

Höhenfeuer wordt veelal omschreven als een poetische stille film. Ten eerste, omdat er weinig gesproken wordt (behoorlijk onzinnig, er wordt veel gesproken, m.u.v. de scenes tussen broer en zus). Ten tweede door het camerawerk (hier en daar fijne snoepmomenten), enigszins beeldende scenes (spiegelscene + prachtig eindshot), en een soort van idylle schepping, door het verhaal te laten afspelen in een prachtig bergrijk gebied waar geen mens / toerist ooit komt, een mate van onbedorvenheid.

En dan is het wel begrijpelijk dat een aanstootgevend onderwerp als incest, begrijpelijk overkomt. Bij mij dan.

Toch zijn er te veel saaïge momenten in de film waar ik niks tot weinig mee kon, zodat ik niet compleet overdonderd ben door deze toch wel intrigerende film.

The Weeping Camel liet toch een grotere indruk achter...

The Cave of the Yellow Dog is toch een pareltje door de prachtige beelden, muziek en de screen-appearance van met name het hoofdrolspeelstertje. Puur, de "echtheid" wat hansvelt al terecht zei, maar ook erg simpel hier en daar. Echt meeslepend was het niet. De tent-afbreek-scene was erg interessant vond ik, sjongejonges wat een gedoe.

3,5*. Mooie, kleine film, maar toch een beetje teleurstellend qua verwachtingen en in vergelijking met de huilende kameel. Kom maar op met de volgende 'nomaden in Mongolië' film.

Ook gezien op BBC4, en het was een prima keuze zaterdag-avond.

O Homem Que Copiava is fris en vlot, mede door de vertel-structuur [spelen met tijd, voice-overs] en de animaties tussendoor.

Tevens is de film stuntelig lief. Met twee schattige liefdesverhaaltjes erin geweven, krijg je gewoon warme gevoelens. Helaas maakten de twee heren [Cardoso irriteerde me, André wist vaak niet hoe hij moest kijken wat resulteerde in een schapenlach op z'n gelaat] er een potje van. De twee dames daarentegen stralen en stralen.

Helaas is het einde te zoet, wat ik de makers niet in dank afneem. Desalniettemin, een kleine 4*.

Opmerkelijk dat deze film geen release heeft gehad...

Wat is het IFFR-publiek toch eigenaardig. Wat hadden ze verwacht... tappende ijsberen ondersteund met een voice-over van Urbanus in de hoop dat die ijsberen Urbanus met huid en haar zouden verorberen?

Het enige wat je zou moeten horen was klotsend water, dierengeluiden, wind, en (helaas) een irritant muzak-lift-muziekje.

Een kwart van het publiek besloot toch maar (trachtend in stilte, not) haar heil anders te vinden of met veel geritsel haar lunch naar binnen te werken. Mijn irritatie-grens ging richting kooktemperatuur. Al helemaal toen de man naast me ging snurken, hij werd op tijd wakker want mijn elleboog had al een Lee Towers positie ingenomen...

Ariane Michel noemt zichzelf een video-kunstenaresse. Haar werk (veelal kort-films, het gedrag van de natuur 'bestuderend') is wereldwijd ge-exposeerd.

Haar Les Hommes / Man on Land maakt duidelijk dat ze eerder 'kunst' wil maken dan 'cinema'. Eerder fotografie, want de camera staat 90% van de tijd stil, en de omgeving doet haar werk. Prachtige plaatjes waar je je in kunt verdrinken is het resultaat. Maar niet alle plaatjes zijn optimaal prachtig. Hier en daar leken sommige scenes eerder op een youtube-filmpje (geschoten op video), terwijl je weet dat beter materiaal iets mooiers had kunnen laten zien.

Helaas wordt 'de stilte' doorbroken door een van de wetenschappers als hij het woord neemt. Hij tracht wetenschappelijk over te komen, maar het lukte voor geen meter met z'n slechte Engels. Dit had de regisseuse met gemak weg kunnen laten.

Een film die beter tot haar recht komt op een donker zolderkamertje. 3,5*, ik vond het een fascinerend 'iets'.

Dé reden waarom deze film de grond in wordt geboord, is het feit dat The Honeymooners gebaseerd is op een klassieke tv-serie uit de jaren 50, inderdaad...The Honeymooners. An sich geen ramp natuurlijk, goede aktie om de oudjes naar de bioscopen te lokken...ware het niet dat de cast nu opeens 'zwart' is [in de tv-serie waren de hoofdrolspelers blank] en dat de 'grap-dichtheid' wel heel erg afro-american is. Blasphemy, aldus de fans. Dezelfde kritiek zal ook gelden als een blanke cast besluit The Cosby Show op het witte doek te toveren.

Maar goed, er zijn ook inhoudelijke struikelpunten. Cedric (the Entertainer?) weet deze keer niet te entertainen en presteert met z'n Andre van Duin mimiek ver beneden de humoristische grens. Maar nog dieper in het dal is z'n tegenspeler Mike Epps, is dat een komiek? How low can you go...

Dan is er nog een simplistisch verhaaltje, flauwe grappen en grollen en wat al niet meer...

Toch krijgt de film een kleine opleving door de intrede van Iggy de hond en markante bij-figuren met als reddende engel van de film John Leguizamo als de dodgy Dodge. Bij vlagen wisten zelfs mijn mondhoeken de noordelijke richting te vinden.

Verder is het gewoon een slechte komedie die geld wou verdienen door te refereren aan een uitermate populaire komedie. Money makes the world go around... 1,5*

"Goh, zo slecht is deze film toch niet, verrassend", bedacht Mug zich tijdens het kijken naar Hooligans. De cameraman met Parkinson werd na het 'eerste gevechtje' gelukkig al ontslagen. De personages kregen wat meer kleur. Maar dan gaat het godsgruwelijk de mist in. Dat een van de hooligans Wood ziet bij de London Times en dat de man van zijn zus de beruchte 'The Major' was, soit, daar kon ik nog wel mee leven. Maar dan komen de 2 (ja, twee!!!) finales.

De eerste, the final battle gaat gepaard met een compleet misplaatst nummer (One Blood van Terence Jay), slow-motion, en dramatiek die met moeite te behappen is in een Hollywood-film.

En dan de tweede finale, lieve hemel, moest dat nu? Woods wraak op zijn kamergenoot (gespeeld door Terence Jay, ja, dezelfde die dat kutnummer mocht 'performen') die verantwoordelijk was voor de verwijdering van Wood op Harvard. Hoera, 2 Hollywood-eindes! Wat een feest.

Twee sterren zijn meer dan voldoende, de Britse cast weet te overtuigen.

Het tempo van deze Marx Brothers film was deze keer zo hoog, dat de Nederlandse ondertiteling het niet bij kon houden. Tip: kijken met Engelse ondertiteling.

De woordgrappen (in combinatie met de visuele grappen van Harpo) waren van een hoog niveau. En het "I Love You" muziekthema was fantastisch uitgewerkt.

Ik heb weer volop gelachen.

Na een meer dan aardig begin, vervalt Hostage helaas in een potpourrie van belachelijke en ongeloofwaardige plottwists en uitermate irritante karakters. Verbluffend hoe men een film vakkundig om zeep kan helpen. Het was meer lachen als een boer met kiespijn. Ik heb er weinig plezier mee beleefd. 1,5* voor deze "Bruce Willis op Die Hard niveau?"....laat me niet lachen.

Alweer een mooie Bergman. Het meest opvallende is het geweldige acteerwerk van Ullmann en Bergman. De Chopin-piano-scene deed mij hevig kwijlen. Potdorie.

Maar toch kan/wil de film mij niet geheel bekoren. Wellicht de thematiek of de opbouw van de film? Ik ben er nog niet uit. 4 sterretjes.

Hotel Rwanda is de eerste poging van de filmwereld om de gruwelijkheden van de genocide in Rwanda en de desinteresse van de westerse wereld omtrent dit conflict op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat is grotendeels gelukt.
Een aantal critici hierboven vermelden dat "het niet schokkend genoeg is". Dit is een film voor het grote publiek, geen documentaire. Misschien dat sommigen 2 uur lang verkrachtingen, moorden en martelingen (etcetera) willen zien... Via het medium "film" wordt het grote publiek toch geinformeerd over de gebeurtenissen aldaar en wordt ze gestimuleerd na te denken over dit conflict en andere conflicten die heersen op deze aardbol.
Het beste van de film was dat er veel aandacht werd besteed aan de rol van de VN en het gedrag van een Westers land als Frankrijk. Rwanda staat nog steeds te boek als een zwart hoofdstuk in de schrijfsels van de internationale politiek. De scene met Nick Nolte aan de bar die vertelt over het besluit van de internationale gemeenschap alle blanken te evacueren uit Rwanda en de scene waarin dat daadwerkelijk tot uitvoering werd gebracht deed mijn bloed koken van woede en onbegrip. Ik denk dat dit de voornaamste reden is dat de film voor velen een grote indruk achterlaat. Het "Wir haben es nicht gewusst"-fenoneem [lees: met name Amerikanen, die amper over het Rwanda-conflict werden geinformeerd, aangezien Rwanda niet belangrijk genoeg gevonden werd door de overheid] En we mogen blij zijn dat het geen Hollywood produktie is geworden, omdat ik vermoed dat de westerse rol in dit drama minder uitgewerkt zou worden.
Natuurlijk zitten er genoeg Hollywood-elementen in de film [de muziek werd al genoemd, met namen het eindnummer, sjonges] die dit produkt net geen meesterwerk maakt. En jammer dat er een handjevol bekende acteurs meespeelden (Nick Nolte, Jean Reno, Joaquim Phoenix) die mij uit het verhaal haalden.
Een zeer goede poging, en een must-see [niet alleen voor jongeren hoor].

Ik zat me te ergeren aan iedere (cliche) karakter in de film. De enige reden dat deze film aandacht heeft gekregen is omdat Dennis Hopper (als enige bekende acteur) erin speelt... als Ierse priester [ik verzin het niet].

De film maakt zich helemaal belachelijk op het moment dat de drankkast geopend wordt omdat iedereen in een dipje zit. Een of ander dom nummer klinkt door de luidsprekers en iedere persoon heeft een persoonlijke fles drank tot zijn/haar beschikking, en zuipen maar, want dat is dan ook nog maar de enige oplossing (blijkbaar) op dat moment. En dan gaat het natuurlijk finaal mis met alles in de film, inclusief het o zo verrassende einde, dat bij mij niet meer opleverde dan een zucht en opgetrokken wenkbrauwen. Belachelijkheid alom in deze prutfilm met prut-acteurs (nee, Hopper kan het echt niet redden).

David Mamet nam de stap van toneel naar cinema. Daar viel weinig van te merken, aangezien House of Games niet kan verbloemen dat het script eerder thuishoort op de toneelplanken. Uitermate scherpe dialogen die op het filmdoek vervreemdend overkomen. House of Games is dus alleen voor toneelliefhebbers. Cinema-liefhebbers komen enigszins aan hun trekken door sfeerbeelden versterkt door nachtclub achtige jazzy muziekjes.

Gelukkig houd ik wel van een portie toneeldrama met gekunstelde dialogen, vandaar de 'hoge' score van 3,5*. House of Games doet niet onder aan andere mind-fuck misdaadfilmpjes, alhoewel de plottwists nu ook weer niet als grote verrassingen uit een surprise-ei tevoorschijn sprongen.

Lindsay Crouse was destijds de vrouw van Mamet. Mamet won de Pulitzer prijs voor zijn stuk Glengarry Glen Ross, dat ook verfilmd werd, maar niet door Mamet zelf. Een film die ik overigens hoognodig moet herzien, typisch geval van een film kijken op het onjuiste moment met onjuiste verwachtingen.

Voor de poker-liefhebbers, voor die 7 minuten is het niet echt een must-see. Alvast een waarschuwing om enige teleurstellingen te voorkomen.

Opmerkelijk genoeg vond ik dit een van de betere (nou ja, 2,5* is natuurlijk ook geen vetpot) tienerhorrors vol sexy mensen (hoe vaak er wel niet van kleren 'gewisseld' wordt is schrikbarend veel) die de afgelopen jaren op ons worden afgeschoten.

Wellicht te danken aan de campy uitstraling van de film. Het wassenbeeldenmuseum bijvoorbeeld is geheel gemaakt van kaarsvet en alleen dat feit al culmineert in een hilarisch einde waar niet alleen bloed rondspettert.

En nu ga ik iets heel vreemds zeggen. Alleen Paris Hilton weet echt te overtuigen in haar rol. De rest van de cast kwam blijkbaar net terug van een cursus kaarsen maken. Ze hadden hun vingers blijkbaar al te veel gebrand.

Fijn vermaak waar eens de special effects niet veelvuldig de aandacht afleidden. En wat een vreselijke puberrock-soundtrack....de echte horror.

Huevos de Oro is dan ook een 'satire' op de macho-cultuur. Dat betekent dus rode sportauto's, seks, fallusbeelden, seks, een karaoke-plaat van Julio Iglesias, seks, maar goed, seks is natuurlijk wel de handtekening van Bigas Luna.

De satire wordt na een uur onderbroken als het dan toch 'emotioneel' moet gaan worden, en dat lukt niet zo best. De film zakt dan ook behoorlijk in, en de satire op de macho-cultuur gaat meer richting satire op the American way of living.

Javier Bardem kan lekker schmieren en trekt daardoor als een echte macho alle aandacht naar hem toe. Zelfs Benicio Del Toro als tuinman Bob is haast onzichtbaar.

Bigas Luna is een meester is slechte kitsch. Wacht even met het opentrekken van een zak chips het eerste kwartier, tenzij je een close-up van een menselijke drol wel kunt behappen. Kleine 3 sterren...

Mooi ingetogen documentaire over de Bulgaarse Hristina, afgestudeerd landbouweconoom, die als 'schoonmaakster' de kost verdient in de huizen van Amsterdamse gordelgracht-havebeen-yuppen.

In de prachtigste interieurs zien we haar zwiepen met de mop, met in de hand schuurmiddel, Antikal en wonderdoekjes van de Hema. De beelden (mooi camerawerk overigens) worden afgewisseld met de foto's die Hristina maakte van de interieurs van de huizen, met nu en dan zij daarin als een mistroostig persoon. Tevens leest ze Bulgaarse gedichten voor en Bulgaarse 'liedjes' of 'versjes'. En interviews met haar waarin ze haar verhaal vertelt, haar visie op haar leven, het werk en haar fotografie. Het levert een mooi en persoonlijk collage-portret op.

Deze week te zien op het digitale kanaal HollandDoc, 24 januari op NL2. Schrijf het maar op een gele post-it papiertje, om het niet te vergeten. Aanradertje: 4*.

Wat heb ik genoten van deze film. Prachtige beelden, fantastisch geluid (!!), briljante editing. Het grootste minpunt was de plotseling scene met het vliegtuig. Dat was erg lelijk uitgewerkt.

Het mysterie-plotje is ook op een bijzondere manier uitgewerkt. Vrouwen die hun mannen vergiftigen die niet willen werken, maar liever willen 'kegelen'. De omvallende kegel is natuurlijk ook een symbool. Zo ook de twee (verklarende) liedjes op het huwelijksfeest. En ook in de natuur gaat het zo. De bijen/honing-scene. Mannelijke bijen worden jaarlijks door de vrouwtjes geslacht na het eind van de zomer.

Wellicht zit er nog meer symboliek in. De film zal een dezer weken in de herziening gaan, maar dan wel de fast-forward-knop inhouden bij de vliegtuig-scene.

En toch ben ik uitermate content met de keuzes die debutant McQueen maakt. Een prachtige mix van arty-farty en klassieke cinema. Voor ieder wat wils zou je kunnen zeggen, alhoewel tegen- dan wel voorstanders het daar niet mee eens zullen zijn. Of het een of het ander: een ongeschreven regel die de film "Hunger" naar mijn mening met alle gemak eens een keer van tafel schuift.

Tussen alle pis en poep en geweld die in alle geuren en kleuren getoond wordt, is er toch een zekere sereniteit en humaniteit (van alle partijen) te vinden. En dat is toch hetgeen wat mij raakte.

Hunger is niet alleen een "mooi" plaatjesboek, de inhoud is er ook. De al veelbesproken 1-cut dialoog-scene is essentieel: daar gaat het om de inhoud. En meer hoeft er ook niet gezegd te worden.

Het is uitermate jammer dat McQueen zich laat verleiden tot een te gemakkelijk eind. Zodoende met pijn net geen 5*, alhoewel ik hongerig genoeg was die met alle eer te geven.

Fascinerende cinema.

Zoveelste mistroostige Scandi-thriller-verfilming van een populaire detective-reeks omtrent commissaris Joona Linna. Ken het boek niet, maar deze commissaris is in deze film wel de minst kleurrijke personage van alle welbekende eenlingen die het genre domineren en accentueren. Sterker nog, hij is slechts een bijfiguur. Het accent ligt hier op de psychiater/hypnotiseur en zijn vrouw (ijzersterke rol overigens van Hallströms eega Lena Olin) en hun saaie huwelijksperikelen. Ook niet helemaal verbazingwekkend met de kennis dat auteur Lars Kepler eigenlijk 2 auteurs zijn, en wel in levende lijve een echtpaar (die dankzij het schrijven van het boek hun huwelijk wist te redden) ... *pinkt u ook een traantje weg?* *even snuiten in een zakdoek* Het boek werd zo'n gigasucces dat ze besloten een hele serie te gaan schrijven over die Joona Linna, die hoognodig van bil moet gaan met een schone Zweedse (veel meer valt er niet te analyseren over hem).

Ach, de film. Laten we daar eens naar terugkeren, alhoewel het duidelijk is/wordt dat het toch wel zwakke en onlogische bronmateriaal debet is aan een echt goede film. Want met de sfeer is niets mis, het bloed en enige spanning is rijkelijk aanwezig, en het is genieten van de vele shots vanuit de lucht over Stockholm. Maar verdorie, er is meer nodig. Iedere krimi-liefhebber ziet het allemaal van mijlenver aankomen, en het realisme waarmee de Scandinavi-thrillers groot zijn geworden, krijgt richting het einde een flinke deuk.

Lasse Hallströms terugkeer naar zijn vaderland mag onopgemerkt blijven. De verfilming van het tweede deel staat in de steigerplanken; niet zeer verwonderlijk dat Hallström die niet voor rekening gaat nemen.