Höhenfeuer (1985)

Vader, moeder, dochter Belli en dove zoon Bub wonen met hun varkens en koeien op een afgelegen alp. Contact met de bewoners in het dal is er amper. De moderne tijd lijkt geen vat te hebben gehad op het gezin. In de eenzaamheid van de alp en in de voortdurende aanwezigheid van hun ouders kunnen de tienerkinderen hun hormonale behoeften niet vrij ontwikkelen. Een normale puberteit en de uitwisseling met leeftijdgenoten is niet aan de orde. De broer en zus moeten het allemaal zelf ontdekken. Höhenfeuer is een film die met weinig middelen veel naar boven brengt. Met name een gevoel van treurnis. In de zuivere en onschuldige omgeving van de alp duikt een thema op dat in de taboesferen vertoeft en zich als een Höhenfeuer ontlaadt. De film onderscheidt zich niet alleen door de bijzondere thematiek maar heeft meer aangrijpende ingrediënten. Ingrediënten waarover je je interpretatie kunt loslaten. Ingrediënten om te overpeinzen. De vier hoofdrolspelers zijn goed. Ze zijn geloofwaardig. De camera dicht op de huid. De camera weidser. De personages zijn echt. De authenticiteit wordt onderstreept door het onverstaanbare dialect dat ze spreken. En door de stilte. Het is soms alsof de camera het onvervalste leven van een gezin dat in afzondering op een alp leeft, registreert. Aan het werk. Aan het ontbijt. Bij het opstaan. Bij het slapen gaan. En dat alles in een heel rustig tempo. Het is soms alsof je naar een documentaire kijkt. Er gebeurt eigenlijk vrij weinig. Toch is de film niet saai. Ik vond het verrekte intrigerend om tijd door te brengen met personages die hun dagelijkse ding doen, weinig spreken en veelal met houding en gedrag blijk geven van hun emoties. Het kijken riep bij mij zelfs een bepaalde spanning op. Dat de precaire thematiek niet moraliserend of kitscherig wordt behandeld deed mij goed.