Opinions

Net zo tragi-komisch en veelal onsamenhangend als 'voorloper' Chronicle of a Disappearance. Divine Intervention zit ook weer boordevol symboliek, die deze keer wel - nou ja, meestal - te begrijpen is.

Weer een nummer van Natacha Atlas (de ver-Arabierde cover I Put a Spell on You) die zorgt voor een briljante scene, maar ook de ballon-scene, de Kerstman-opening en de Palestijnse ninja-scene zijn erg goed (ondanks de slechte CGI).

Tel daarbij op nog hilarische bij-figuren en kleine gebeurtenissen [het opblazen van een tank dmv een pit van een pruim of zo, en de sigaretten-scene in het ziekenhuis], en plezier is gegarandeerd.

Toch werkt de onsamenhangende structuur niet, waardoor de film in haar mindere momenten inzakt, om er weer uit te krabbelen met een beter moment.

Suleiman zal meer waardering krijgen door het publiek (zie hier al het belachelijk lage gemiddelde) als hij zich bezig zal houden met korte films / sketches. 3,5* voor Divine Intervention. Ik ben benieuwd naar een nieuw project van de regisseur, mijn zegen heeft ie.

Met grote interesse keek ik uit naar deze documentaire. Het is jammer dat de docu redelijk oppervlakkig bleef. Té weinig aandacht voor de inhoud van de 8 Modelopera's. Ze worden nog niet eens allemaal genoemd. De bekendste zijn The Red Detachment of Women, The Tiger Mountain en Het Meisje met het Witte Haar (geen link).

Uniek filmmateriaal wordt de kijker voorgeschoteld, en ook enige unieke verhalen van een van de balletdanseressen en acteurs. Helaas zit de domper in het moderne China plotje. De modelopera's worden weer nieuw leven ingeblazen door ze weer op tv uit te zenden, weer opgevoerd worden op het toneel, en de liedjes in moderne jasjes worden gestoken (heavy metal, en streetdance). Leuk in elkaar gezet, maar ik wilde meer informatie over de 8 modelopera's.

In ieder geval, zou ik ze graag eens willen zien op het celluloid. Deze propaganda communistische stukken zijn wel degelijk een lust voor het oog met een grote grijns op mijn gezicht.

Verrassend genoeg sluit ik me aan bij de groep kijkers die dit prul al prima hebben verwoord als poep- en plaskomedie. Het hield echt niet op. Als het 1 (of vooruit 2) keer voorkomt in een film, zou het nog wel kunnen werken.

Het Apatow-team moet het doen met een voorgekauwd script met zeer slechte en zielloze grappen die zeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer zelden (jaja) gepaard gaan met een intellectuelere verwijzing naar de Bijbel en het heden. De enige keer dat het wel goed lukt is met Abraham die verwijst naar de hedendaagse politiek van Israël, en daar moest ik dan wel hard om lachen.

Tja, smaak dus, sowieso gevaarlijk als het gaat om komedies. De puberale poep en plas momenten zijn té talrijk (en daardoor erg ineffectief). En Jack Black doet z'n vertrouwde, irritante kunstjes. Met het basisidee had er zeker een aardige en interessante komedie ingezeten.

ja = tja

Eerlijk gezegd was ik vergeten dat de film in versrijm was. Wel herinnerde ik me dat de film 'poetisch' was en dat er veel in de camera gekeken zou worden. Niks mis mee, integendeel zelfs.

In het begin is het ook allemaal prima. Maar het gaat mis als 'She' de affaire start. Samenvattend gevoel: inferieure Shakespeare en inferieure Hiroshima Mon Amour.

De gekunsteldheid neemt de overhand, en de irritaties stapelen zich op. De Nederlandse ondertiteling (die ik niet kon uitschakelen door een tv-uitzending) is ook in 'rijm', en het rijmde niet inhoudelijk met wat ik hoorde.

Dan mag de cast formidabel zijn, muziek + beelden veelal fascinerend, maar er is meer nodig. Allerlei onderwerpen komen voorbij, veelal uit het perspectief van regisseuse & scriptschrijfster Potter. Maar ja, dan moet ik inhoudelijk ook achter haar staan, en zelfs dat lukte niet helemaal, zeker ook door de gekunsteldheid.

Toch heeft de film hier en daar nog goede momenten, maar de irritaties bleven terugkomen, zelfs bij de aftiteling (wat doet Potter nu weer... : ja = nou ja). Ik heb ook wel het gevoel dat sommige irritaties door externe factoren kwamen (ondertiteling, timing, 'verwachtingen'). Ja, ik zal de film een nieuwe kans geven (met Engelse ondertiteling), indien ik de kans krijg. Voor nu: een 'mislukt' experiment.

Een hoofdrolspeelster, een arme dorpeling, die rondloopt alsof ze 2 uur lang in de stoel bij een dure visagist heeft gezeten...de grootste ergernis.

Het plot wordt gebracht alsof Yesterday een soort van legende/mythe is, waardoor het geheel als gezapig overkomt.

Gelukkig is er een switch in de film, als Yesterday haar man gaat opzoeken, die werkt in een mijn bij Johannesburg. Als zij hem vertelt dat ze HIV positief is, afkomstig van hem natuurlijk, ramt hij haar ontzettend in elkaar. Later komt hij vergeving vragen etc., gelukkig wordt dit niet al te gezapig gebracht.

Het einde gaat gepaard met prachtige gitaarmuziek en weet dan toch nog de juiste snaar te raken. En nee, het einde vervalt niet in een groot cliche. Dat redt de film.

2,5*, wellicht een halfje te veel. Een film die ongetwijfeld zal bijdragen aan AIDS 'awareness' in (Zuid-) Afrika.

De verschijning van Edith Scob [Christiane] leverde bij mij kippenvel op. En met verschijning bedoel ik ook 'verschijning', haar naadloos passende masker, haar verminkingen in het gezicht die we in een scene te zien krijgen, haar ranke lichaam in de kinderlijke jurkjes, haar bewegingen, hoe ze loopt, een kruising tussen een mens en een geest, uitermate breekbaar.

Speciale vermelding voor Alida Valli, wier talent hier ten volle wordt benut. Dit tesamen met het vrolijke deuntje dat te horen is iedere keer als ze 'op jacht is'. Opmerkelijk deuntje van de hand van Maurice Jarre, die inderdaad de vader is van die synthesizer-goeroe Jean-Michel Jarre.

Curieuze film. Behoort ongetwijfeld tot de favorieten van John Woo naar aanleiding van de eind-scene...

Vier sterren voor deze film die al heel lang op m'n to see lijst stond. Had toch meer verwacht, zeker qua gothische en schaduw-elementen.

Ik vond het ook kabbelen. Her en der komt er een korte doch hevige windkracht 10 opzetten (de opstand + de tijd 'jumps') maar het hoofdverhaal kabbelt lekker en rustig door in combinatie met de zware cello-tonen. Dat vond ik ook het knappe van de film. Ik heb me laten meevoeren.

Wat me opvalt (zowel hier op MovieMeter als de nabespreking met een paar vrienden) is dat iedereen een Suzhou He verwachtte. Ja, ik ook. Maar het lijkt wel alsof iedereen het Ye Lou kwalijk neemt dat hij een andere weg in is geslagen. Ik vind het juist getuigen van talent als iemand niet z'n werk blijft kopieren met het oogpunt dat te perfectioneren (of te 'cashen'). Ik ben benieuwd naar het volgende project van deze regisseur. Ik vond dit ietsie beter dan Suzhou He. Ook 4 sterren (neigt naar 4,5).

quote van de dag na afloop: "Ik vond er niks aan, ik zag veels te veel Chinese mannenruggen."

Toch er vandoor gegaan met de IFFR publieksprijs, terwijl het gros van de bezoekers (die klakkeloos een 5 scheurden) niet eens door hadden dat ze zelf bezig waren een verkeerd beeld in zichzelf te schetsen van mensen met het Down syndroom. Uitspraken als 'hij was zo schattig' staat geheel in strijd met de boodschap van de film. Mensen met het syndroom zijn ook gewoon mensen en willen ook zo gezien en behandeld worden in de omgang.

De boodschap wordt er behoorlijk ingepompt, maar uit vele reacties na de film bleek al dat velen niet veranderd zijn. Wordt ongetwijfeld een groot succes in de filmhuizen onder de noemer 'zielig en schattig', terwijl de film dat juist niet wil zijn, maar toch onbedoeld is. Toch te vooruitstrevend? Is de boodschap onacceptabel?

Ik vond het sterk, m.u.v. het liefdes-bij-verhaal van twee mensen met het Down syndroom. Screen-koppel Pineda en Dueñas is daarentegen uitzonderlijk goed, tenminste, als ze samen zijn. De vele geforceerde huilbuien van Pineda zijn een mooi staaltje van over-acting.

Indrukwekkende verhalen, dat wel. Aangezien er geen (nou ja, zeeeeeeer schaarse) beelden van de Noord-Koreaanse concentratiekampen bestaan, en documentaire-maker Andrzej Fidyk zijn kijkers toch beeldmateriaal wil voorschotelen, neemt hij een besluit. Eind jaren '80 maakte Fidyk reeds een documentaire over Noord-Korea naar aanleiding van het 40-jarig bestaan van het land en de festiviteiten daaromheen. Met als finale, een grote (goed geregisseerde) parade. "Hey, laat ik die kitscherige dramatiek nou gebruiken! Ik vraag een gevluchte Noord-Koreaanse grootse theaterregisseur om de verhalen die de overlevers van de kampen vertellen te laten visualeren op de planken. En niet zo maar, nee, mwuhahaha, het wordt een musical!!"

Tja, Fidyk is blijkbaar geen voorstander van de talking head documentaire, en vertrouwt niet op de kracht van woorden. Jammer.

Gelukkig zien we een aantal overlevers zich met ziel en lijf inzetten voor de musical. En onze Noord-Koreaanse top-theater-regisseur ontpopt zich zelfs tot de tweelingbroer van Kim Jong-il als een van de crew-leden te laat komt. Oh oh!!!

Prachtige film, Gouden Palm winnaar.

Ten eerste valt de beeldenpracht op. De film begint als het ware als een road-movie. Via treinen, bussen en andere vervoersmiddelen komen de vijf heren (met uitzondering natuurlijk van de man die z'n papieren verloren was en opgepakt werd) aan op hun bestemming. Daarna worden de vijf verhalen netjes door elkaar heen verteld, van besneeuwde landschappen tot het stoffige Koerdistan. Liefde voor de natuurpracht van Turkije wordt sterk neergezet.

Liefde valt niet te zeggen over de maatschappij in Turkije destijds. Mijn tweede punt. Zeer kritisch. Hier en daar een stomp in de maag en voor mij als westerling onbegrijpelijk. Ontroerend. Ik was nog wel minuten stil na de film.

Ten derde, de minpunten: de montage vond ik vaak belabberd. En daardoor kwamen een aantal gebeurtenissen niet goed uit de verf. Beste voorbeeld is de eliminatie in de trein.

Al met al is dit een aanrader voor de cinefiel. 4 sterren.

De bans van de films van de Koerd Yilmaz Güney werden opgeheven in Turkije in 1992. Pas in 1999 draaide Yol in de Turkse theaters. Met 1 aanpassing: als de hoofdrolspelers op plaats van bestemming komen, komt er in beeld te staan waar ze zijn. Behalve bij de sequence in Koerdistan, daar komt het niet in beeld.

Fantastische trash uit de Shaw Brothers keuken, van dezelfde maker als culthit The Mighty Peking Man.

The Oily Maniac tapt uit hetzelfde vaatje. Weeral lachen ipv griezelen omtrent een monster, dit keer een man in een rubber pak en achterlicht-fietslampjes als ogen. En hij kan zich ook voortbewegen als olievlek!!! Het opvallendste gegeven van de film is echter de ontelbare blote tieten die het beeldscherm 'bevuilen'. Bijna iedere scene moest er aan geloven. Zelfs een mislukte borst-operatie wordt met gemak in het flinterdunne verhaaltje binnengesmokkeld.

Slecht, maar erg leuk: 2,5*

Zeer vermakelijke Bond-film, en het mag wel even herhaald worden, het script is van de hand van (ja...de) Roald Dahl. Er zit veel vaart in het script, met veel leuke one-liners en gebeurtenissen, maar wellicht had hij ook een smak geld gekregen van de Japanse autoriteiten om Japanse tradities 'zo maar' in de film te verwerken, twee grootste voorbeelden toch wel de bruiloft en het sumo-worstelen. Ik was al lang blij dat we niet teleurgesteld werden als in Dr. No met een vuurspuwende Godzilla...

Een paar struikelpunten...hier en daar afzichtelijke special effects [daar hadden ze ook wel wat meer geld in kunnen stoppen of weg kunnen laten, zoals de foeilelijke vulkaanuitbarsting] en Karin Dor, een Bond girl die echt lelijk was. Vreemd genoeg was ik wel van haar schoonheid onder de indruk in Hitchcocks Topaz, waar ze straalde (wellicht ook dat zwart haar haar beter staat dan dit rode haar met donkere wenkbrauwen). Ongetwijfeld dacht Connery na deze film dat een toupet hem toch niet verkeerd zou staan...

Ach, de actie zat lekker in elkaar, moderne (haha) ninja's, mooie auto's en vliegtuigjes, geweldige grootse sets, en twee sexy Japanse Bond girls. En het titelnummer door Nancy Sinatra natuurlijk, prachtig.

Prima vermaak, 3.5*.

Het mysterie-gehalte was alleraardigst, maar de vele seks-scenes waren té veel van het goede, zodat ik de film niet meer als "serieus" kon bestempelen. Als je in de filmzaal weddenschappen gaat afsluiten omtrent over hoeveel minuten de volgende seks-scene komt en wie het volgende "slachtoffer" zal zijn.....tja.

een gemiste kans

Ook ik heb wederom genoten van deze Jeunet-film. Je kunt as usual niets anders doen dan alleen maar naar het scherm te staren met een enorme smile. Alhoewel de film geschoten is in 3D, zijn de effecten erg schaars aanwezig (en allemaal al te zien in de trailer). Was dus niet nodig, het voelde in deze film dan ook meer als een trucje. En ook de laatste 20 minuten vanaf dat T.S. aankomt in het Smithsonian zijn teleurstellend.

Daarvoor is het een leuke roadmovie vol leuke typetjes (jaja, Dominique Pinon is weer present en steelt de show) en gebeurtenissen en kleine details. En de spitsvondige bewoordingen van T.S. zijn her en der hilarisch. De Jeunet-sfeer is voelbaar.

Een film die het meer moet hebben van sympathie dan van 'de gekkigheid'. Nu nog het publiek zo gek zien te krijgen een sympathieke reis te maken naar de filmtheaters (dat is hard nodig volgens mij).

Prachtige parodie, maar tevens ook een ode, aan de jaren 30 klassiekers Frankenstein en Bride of Frankenstein van Whale (en andere monsterfilms). Wellicht dat men eerst die films moet bekijken, en daarna deze film moet bewonderen.

Heerlijk.

Waar ging dit prutswerkje over? Dan heb ik het niet over het oersimpele goed tegen kwaad verhaaltje, maar dat gehele 'spel' met vage kaarten en wezens.

Het was niet te volgen voor deze leek. Alles werd gebracht alsof het de logica zelve is. Kaarten inzetten en zelf die figuren dan opofferen en dan krijg je wat anders en dat is dan weer sterker en dan komt er een gevechtje dat via een bliksemschicht of vuurbol of een oerdegelijke kaakslag beslecht wordt. En dan liggen die wezens ook nog ergens op een begraafplaats? Tenminste, dat zeggen ze. En dan voor ieder wezen van een bepaald type op zo'n begraafplaats krijg je weer extra punten. En je kunt ze ook weer tot leven wekken? En dan heb je ook nog figuren uit Toon World [hahaha], en kaartjes die bij de tegenpartij kaarten kunnen afpakken. Volgt u het nog? En dan kunnen sommige wezens ook nog in elkaar transformeren (goh, wat origineel). Ook hoe de puntentelling ging, was mij een groot raadsel. Ook de belabberde animatie is niet iets om over naar huis te schrijven.

1 ster. Mede doordat het deze film is gelukt mij van verbazing tot verbazing te doen rollen, erg knap.

en hier de o zo heldere spelregels van het spel

Meeslepend, emotioneel, controversieel, verbazingwekkend, pijnlijk, briljant. Slechts een aantal steekwoorden om deze documentaire te kenmerken.

Kijkje in de psyche van een oorlogsveteraan die opkomt voor begane misdaden tegen de mensheid [in het plot stond eerst een ander woord dat een grote spoiler was] jegens zijn kameraden door superieuren. Beetje bij beetje komt de kijker achter de gruwelijke waarheid, die met de beruchte Apocalypse Now quote is te omschrijven: The Horror.......The Horror!!

Kenzo Okuzaki is een interessant object [excusez le mot]voor psychologen. Hij heeft reeds zo'n 13 jaar in de gevangenis gezeten [o.a. voor moord en geweld/kritiek jegens de Keizer], reist met een busje incl. luidsprekers en spandoeken door geheel Japan, verzorgt de graven van 'gevallen' kameraden, is spreker tijdens talloze conferenties e.d., en is er op uit de waarheid boven tafel te krijgen van de verschillende misdrijven die zijn gepleegd in Nieuw Guinea.

Dit laatste gaat niet erg diplomatiek in zijn werk. Michael Moore en Pieter Storms zijn makke lammetjes in vergelijking met Okuzaki. Al scheldend, schoppend en slaand gaat hij te werk. Dit klinkt als een slechte actie-film met bijv. Charles Bronson, maar dat is het dus niet. Eerst dacht ik ook dat het handelde om een zieke practical joke, een nep-documentaire (een nogal merkwaardige toespraak tijdens een huwelijk leidde bij mij tot vraagtekens), maar die twijfel werd snel weggenomen. Fighting for the good cause wordt door Okuzaki wel erg letterlijk genomen.

Ik kan nog wel zo'n 10 alinea's doorpraten, maar mijn punt is duidelijk. Een documentaire die grijpt en enigszins begrijpt. Aanrader, ook al is het onaangename zit. 4,5*

Te lang geleden dat ik Eastwoods origineel zag om zodoende te bepalen waar het nu allemaal precies beter/slechter/pure kopie is. Bestaansrecht heeft deze remake wel degelijk. De cinematografie is heerlijk, gesitueerd op het noordelijkst gelegen eilandje te Japan (sneeuw!), eind 19e eeuw, waarin Japan langzaam maar zeker verwesterd raakt, en niet ten gunste van de samurai.

Ken Watanabe (en profil 100% gelijkenis Gijs Scholten van Aschat overigens) behoudt veelal de rust. In tegenstelling tot de bijrollen. Akira Emoto weet met zijn glimlach een diepzinnigere rol neer te zetten dan Morgan Freeman (dankzij de grootste verandering in het originele script). Kid Yukiyoshi Ozawa is daarentegen gru-we-lijk irritant, een "grappige" overacting sidekick die de hoognodige depressieve en melancholische sfeer nog erger weet te verminken dan de Amerikaanse kid. Deze daad is onvergeeflijk. Ach, en wat te denken van het schrijvertje...argh... Verbeteringen en miskleunen dus.

De western shoot-out krijgt gelukkig nog een welverdiend samurai-achtige ambiance mee. Maar de film is toch echt veel meer een ode aan het origineel, zonder al te veel concessies te doen om het te verJapansen. Beter goed gejat dan slecht bedacht...soms...